II SA/Gd 618/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2016 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 września 2015 roku, nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej nadbudowy obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od .Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej J. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W toku postępowania prowadzonego w sprawie samowolnej nadbudowy budynku mieszkalnego przy ul. B w G., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku R. K., postanowieniem z dnia 7 lipca 2015 roku, wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) - dalej określanej w skrócie jako "k.p.a.", odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego. Organ I instancji pouczył strony, że na to postanowienie zażalenie nie przysługuje. Na skutek wniesionego w dniu 21 lipca 2015 roku przez R. K. zażalenia, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - postanowieniem z dnia 11 września 2015 roku, nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił opisane wyżej postanowienie i na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie administracyjne do czasu zakończenia toczącego się przed Sądem Rejonowym (pod sygn. akt [...]) postępowania o zniesienie współwłasności nieruchomości. Organ odwoławczy uznał bowiem, że kwestia dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest w rozpatrywanym przypadku na tyle istotna, że zasadnym jest zawieszenie postępowania w sprawie do czasu zakończenia powyższego podstępowania sądowego. Organ II Instancji wyjaśnił też, że rozpatrzył zażalenie z uwagi na rozbieżne stanowiska sądów administracyjnych w kwestii przysługującego stronie prawa do złożenia zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania oraz ogólne zasady postępowania określone w art. od 6 do 9 k.p.a. a także zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony. W skardze na powyższe postanowienie J. K. wniosła o stwierdzenie jego nieważności, jako wydanego bez podstawy prawnej. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 141 § 1 w związku z art. 101 § 3 k.p.a. poprzez rozpatrzenie zażalenia od postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, na które zażalenie nie przysługuje, co doprowadziło do wydania przez organ II instancji postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego bez podstawy prawnej, oraz naruszenie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, co doprowadziło do wydania przez organ II instancji postanowienia o zawieszeniu postępowania bez podstawy prawnej, w miejsce postanowienia o niedopuszczalności zażalenia. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie z dnia 17 listopada 2015 roku uczestnik postępowania R. K. wniósł o skierowanie sprawy na rozprawę, oświadczając, że popiera stanowisko organu II instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę administracji pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w wyniku rozpatrzenia merytorycznego zażalenia na postanowienie organu I instancji o odmowie zawieszenia postępowania. Analizując dopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania należy wyjaśnić, że przepis art. 101 § 3 k.p.a. do dnia 10 kwietnia 2011 r. stanowił, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. Wobec takiego brzmienia przepisu przyjmowano, że zażalenie przysługuje na wszystkie rodzaje postanowień w przedmiocie zawieszenia, tj. 1/ postanowienie o zawieszeniu postępowania, 2/ postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, 3/ postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, 4/ postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Zmiana Kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzona ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 6, poz. 18), która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r. (a więc obowiązująca w dacie wydania postanowienia organu I instancji) zmieniła treść art. 101 § 3 k.p.a. Przepis ten obecnie stanowi, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Zdaniem Sądu, wyrażany w piśmiennictwie i niektórych orzeczeniach sądów administracyjnych pogląd, że dodanie do dotychczas obowiązującej treści sformułowania "albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania" oznacza, że aktualnie zażalenie przysługuje na trzy wyżej wymienione pozostałe postanowienia "w sprawie zawieszenia", z wyjątkiem postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, jest niesłuszny. Należy wskazać, że jest to pogląd wyrażony np. w komentarzu do art. 101 k.p.a. dostępnym w Systemie Informacji Prawnej LEX 17/2012 autorstwa Andrzeja Wróbla i Alicji Plucińskiej - Filipowicz. Uzasadnienie rządowego projektu zmiany Kodeksu postępowania administracyjnego cytowane w tymże komentarzu nie wskazuje na taką intencję ustawodawcy, która nakazywałaby wykluczenie z katalogu zaskarżalnych postanowień w sprawie zawieszenia jedynie postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. W uzasadnieniu tym stwierdza się: "W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przeważa pogląd, że podjęcie zawieszonego postępowania powinno również nastąpić w formie postanowienia. Powyższe wynika z obowiązku zapewnienia stronom prawa do czynnego udziału w podjętym postępowaniu na każdym jego etapie. Mając jednak na uwadze, że ocena przeprowadzonego postępowania przed jego zawieszeniem i po jego podjęciu jest możliwa przez organ wyższego stopnia w ramach rozpatrywania przez ten organ odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, a następnie całość postępowania podlega ocenie przez wojewódzki sąd administracyjny (w przypadku wniesienia skargi na decyzję), brak jest uzasadnienia do zaskarżania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Strony powinny mieć jednak zagwarantowane prawo do zaskarżenia postanowienia odmawiającego podjęcia zawieszonego postępowania w celu oceny przez organ wyższego stopnia, czy rzeczywiście nie ustały przyczyny zawieszenia postępowania, a organ niezasadnie odmawia jego podjęcia, a w konsekwencji wydania decyzji w sprawie". Zdaniem Sądu, z powyższego uzasadnienia projektu zmiany wynika, że zasadniczym powodem dodania wyrażenia "albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania" do treści art. 101 § 3 k.p.a. było wyłącznie dostrzeżenie przez ustawodawcę istnienia czwartego rodzaju postanowienia w sprawie zawieszenia, tj. postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Nie można jednak pominąć wskazanych w nim motywów, z powodu których ustawodawca wykluczył możliwość jego kontroli instancyjnej. Skoro bowiem ustawodawca wykluczył zażalenie na podjęcie zawieszonego postępowania, motywując to możliwością oceny jego zasadności w ramach kontroli podjętego rozstrzygnięcia na skutek odwołania (i skargi do sądu), to ten sam argument przemawia za wykluczeniem zażalenia na postanowienie odmawiające zawieszenia. Dodanie do dotychczasowej treści art. 101 § 3 k.p.a. sformułowania "albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania" zmienia sens i rozumienie zawartego w tym przepisie pojęcia "w sprawie zawieszenia" w taki sposób, że od 11 kwietnia 2011 r. oznacza ono jedynie postanowienie o zawieszeniu postępowania. Skoro zażalenie nie służy na podjęcie zawieszonego postępowania, to nie może też służyć na odmowę zawieszenia postępowania, gdyż skutek obu tych postanowień jest taki sam, a mianowicie oznacza, że postępowanie administracyjne jest kontynuowane. Organ w jednym i w drugim przypadku (zarówno przy postanowieniu o odmowie zawieszenia, jak i przy postanowieniu o podjęciu zawieszonego postępowania) ocenia, czy istnieją przeszkody do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego. Należy wskazać, że w przypadku rozpoznawania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania organ nie tylko bada, czy ustały przyczyny jego zawieszenia, ale ponownie ocenia samą zasadność zawieszenia, bowiem gdy nie było podstaw do zawieszenia organ w każdym czasie obligowany jest podjąć postępowanie. Wykładając obecnie treść art. 101 § 3 k.p.a. należy również mieć na względzie, że chodzi o kontrolę incydentalnej kwestii (zawieszenia postępowania). Ma ona jednak istotne znaczenie tylko w przypadku gdy dochodzi do wstrzymania toku postępowania. Brak jest takich okoliczności, które przemawiałyby za przyjęciem dopuszczalności zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia, w sytuacji gdy nie przysługuje ono na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. W każdym z tych przypadków bowiem zasadność odmowy zawieszenia i zasadność podjęcia zawieszonego postępowania podlegać będzie kontroli instancyjnej w ramach odwołania od decyzji. Skoro wprowadzeniu do treści art. 101 § 3 k.p.a. "albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania" towarzyszyło przekonanie ustawodawcy, że brak jest uzasadnienia do zaskarżania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, zatem prawidłowa interpretacja "w sprawie zawieszenia postępowania" powinna obejmować tylko postanowienie o zawieszeniu postępowania, a nie również o odmowie zawieszenia. Zaprezentowana powyżej wykładnia art. 101 § 3 k.p.a. zdaje się przeważać w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W szczególności taką wykładnię art. 101 § 3 k.p.a. zaakceptował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 15 lutego 2013 r., wydanych w sprawach o sygn. akt II OSK 2921/12 oraz II OSK 2991/12 oraz w wyrokach z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 2148/11, z dnia 22 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 543/11, z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2410/10, a także wojewódzkie sądy administracyjne - m. in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w postanowieniu z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 466/11 i z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 513/11; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniach z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 2184/11 i z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 270/12, oraz w wyrokach z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1822/11 i z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 127/12; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1693/11; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II SA/Po 571/12; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 13 września 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 464/12; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w postanowieniu z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 715/11; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyrokach z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1165/12 oraz z dnia 26 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 1134/13; Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyrokach z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 740/13 oraz z dnia 23 stycznia 2014, sygn. akt II SA/Wr 810/13 (wszystkie orzeczenia dostępne w Centralnej Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W postanowieniu z dnia 15 lutego 2013 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt II OSK 2921/12, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że "za taką interpretacją art. 101 § 3 k.p.a. przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, istotą nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Zgodnie z zasadą szybkości postępowania - wynikającą z art. 12 k.p.a. - organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Co do zasady więc postępowanie administracyjne powinno być zakończone w terminach określonych w art. 35 k.p.a. Uzasadnione jest zatem wyłączenie możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego. Strona niezadowolona ze wskazanych rozstrzygnięć nie zostaje pozbawiona jednak możliwości ich kontroli, gdyż - na podstawie art. 142 k.p.a. - może je kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji. Z uzasadnienia rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że ustawodawca wprost wykluczył zażalenie na podjęcie zawieszonego postępowania, motywując to możliwością oceny jego zasadności w ramach kontroli podjętego rozstrzygnięcia na skutek odwołania (i skargi do sądu), ten sam argument przemawia także za wykluczeniem zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania." Taką również wykładnię aktualnego brzmienia art. 101 § 3 k.p.a. zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 października 2014 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 735/13 (orzeczenie dostępne w Centralnej Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) podkreślając, że wskazana wyżej nowelizacja art. 101 § 3 k.p.a. miała na celu ograniczenie dopuszczalności wnoszenia zażaleń na rozstrzygnięcia nietamujące biegu postępowań administracyjnych. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny: "Co do zasady postępowanie administracyjne powinno być zakończone w terminach określonych w art. 35 k.p.a. Zauważyć przy tym trzeba, iż taki był też cel nowelizacji art. 101 § 3 K.p.a., którą m.in. wprowadzono do porządku prawnego nowy rodzaj środka zaskarżenia, tj. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania. Cel ten został również niejako wzmocniony nawiązującą do tej skargi ustawą z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. nr 34, poz. 173)." (w wyroku tym NSA wskazał na swój wyrok z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2296/12, LEX nr 1356312, oraz postanowienie z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 1617/12, LEX nr 1370497). Dodatkowo należy zwrócić uwagę na podobieństwo regulacji zawartej w art. 101 § 3 k.p.a. do zawartej w przepisach art. 131 zd. 2 w zw. z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – w skrócie jako "p.p.s.a.", regulacji dotyczącej zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z tymi przepisami zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania i o odmowie podjęcia postępowania przysługuje zażalenie. Na tle ww. przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne nie ma wątpliwości, że zażalenie dopuszczalne jest jedynie na postanowienia wstrzymujące tok postępowania sądowego, tj. na postanowienie o zawieszeniu i na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Pozostałe dwa rodzaje postanowień "w przedmiocie" czy też "w sprawie" zawieszenia, tj. postanowienie odmawiające zawieszenia i postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania nie są zaskarżalne. Przyjęte w Kodeksie postępowania administracyjnego po dniu 10 kwietnia 2011 r. analogiczne rozwiązanie kwestii zaskarżalności postanowień w przedmiocie (w sprawie) zawieszenia uzasadnia podobną jego wykładnię. Również na gruncie poglądów doktryny procedury cywilnej ukształtowało się jednolite stanowisko, zgodnie z którym postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie podlega zaskarżeniu (m. in. W. Siedlecki w: Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, pod red. Z. Resicha i W. Siedleckiego, Warszawa 1975, s. 648; A. Zieliński w: Kodeks postępowania cywilnego. Tom I, pod red. prof. A. Zielińskiego, Warszawa 2005, s. 963). Skoro na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje, zatem organ odwoławczy winien był w niniejszej sprawie zastosować tryb stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia określony w art. 134 k.p.a., który znajduje odpowiednie zastosowanie w stosunku do zażaleń z mocy art. 144 k.p.a. Nie czyniąc tego, organ odwoławczy wydał postanowienie z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Gdyby bowiem organ odwoławczy dokonał prawidłowej wykładni art. 101 § 3 k.p.a., wtedy nie rozstrzygałby kwestii zawieszenia postępowania merytorycznie, lecz stwierdziłby, że zażalenie na opisane na wstępie postanowienie organu I instancji nie przysługuje, a zatem - na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. - należy stwierdzić jego niedopuszczalność. W ocenie Sądu – wbrew stanowisku skarżącej, opisane powyżej uchybienia nie dawały podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia, ani z uwagi na brak podstawy prawnej, ani też z uwagi na rażące naruszenie prawa, ponieważ organ odwoławczy orzekł na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. dokonując błędnej wykładni art. 101 § 3 k.p.a. Ponadto wyjaśnić należy uczestnikowi postępowania – R. K., że merytoryczne rozstrzygnięcie jego zarzutów dotyczących postanowienia organu I instancji powinno nastąpić w trybie odwoławczym od decyzji organu I instancji, a następnie w ramach skargi do sądu na decyzję organu II instancji, oczywiście w sytuacji gdy będzie to decyzja nieodpowiadająca jego oczekiwaniom. Zgodnie bowiem z art. 142 k.p.a., postanowienie, na które nie służy zażalenie, może zostać zaskarżone w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie przed organem pierwszej instancji w niniejszej sprawie. Mając na względzie przedstawione powyżej naruszenia prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), zasądzając zwrot wpisu sądowego uiszczonego od skargi w kwocie 100 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 257 zł (240 zł – wynagrodzenie pełnomocnika, 17 zł – opłata skarbowa od pełnomocnictwa). Sąd zastosował przepisy ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku z uwagi na treść § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804). Zgodnie z tym przepisem do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (tj. przed dniem 1stycznia 2016 r., tak jak to ma miejsce w tej sprawie) stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Wskazania co do dalszego postępowania organu odwoławczego wynikają wprost z treści powyższego uzasadnienia. Organ będzie nimi związany na podstawie art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Sąd orzekł w tej sprawie po skierowaniu sprawy do postępowania uproszczonego na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., w brzmieniu ustalonym nowelą z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 658). Z treści tego przepisu oraz art. 119 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że niniejsza sprawa mogła zostać rozpoznana w trybie uproszczonym bez względu na wolę stron co do sposobu jej rozpoznania.