II SA/Kr 1098/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie : WSA Magda Froncisz WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp. k. a. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody z dnia 11 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Na wniosek pełnomocnika inwestora A. Sp. z o.o. Sp. K.A. w K. z dnia 4 listopada 2014 r. o pozwolenie na budowę Prezydent Miasta K. 19.03.2015r. wydał decyzję nr [...], znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, dla inwestycji pn.: Budowa oficyny bocznej i tylnej (budynek mieszkalny wielorodzinny) wraz z wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., wentylacją mechaniczną, c.o., energii elektrycznej, na dz. Nr [...] ,[...] obr. [...] wraz z zewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., c.o., enn, na dz. Nr [...] ,[...] obr. j.w., przy ul. [...] w K. W wyniku wniesionego odwołania i przeprowadzonego postępowania odwoławczego powyższa decyzja została uchylona decyzją Wojewody z dnia 26 maja 2015 r. znak: [...] , a sprawa została przekazana Prezydentowi Miasta K. do ponownego rozpatrzenia. Przyczyną uchylenia był błąd organu I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez Prezydenta Miasta K. , decyzją z dnia 30.07.2015r. nr [...], znak: [...] został zatwierdzony projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę, dla przedmiotowej inwestycji. W terminie określonym w art. 129 K.p.a., strony postępowania - właściciele działek nr [...] i [...] pozostających w obszarze oddziaływania planowej inwestycji, reprezentowane przez pełnomocnika, wniosły odwołanie od ww. decyzji. W odwołaniu tym podniesiono, że organ I instancji zatwierdził projekt budowlany, który jest niezgodny z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego oraz z warunkami technicznymi, a projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie do celów projektowych, w której przebieg granic działki objętej inwestycją jest niezgodny ze stanem faktycznym. Następnie decyzją znak: [...] z dnia 27.11.2015r., Wojewoda uchylił ww. decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 30.07.2015r. znak: [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy wskazał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnej argumentacji, przez co narusza art. 11 K.p.a., jak również nie analizuje przesłanek udzielenia zgody na odstępstwo jest naruszeniem art. 107 K.p.a. i stanowi o wadliwości postepowania w sprawie pozwolenia na budowę. W związku z powyższym Prezydent Miasta K. , mając na uwadze treść ww. decyzji Wojewody oraz w związku z ponowną oceną całego materiału dowodowego, postanowieniem z dnia 15.12.2015r. znak: [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji technicznej w terminie do 5 stycznia 2016 r., tj.: 1. Projekt budowlany należy doprowadzić do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz §18 warunków technicznych pod kątem zapewnienia niezbędnej ilości miejsc postojowych dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Zgodnie z zapisami w § 87 ust.2 pkt 2a ustaleń planu: " Ustala się następujące zasady obsługi parkingowej: dla inwestycji o charakterze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej należy rezerwować proporcjonalną liczbę miejsc parkingowych - co najmniej: w obszarze A: 0,5 miejsca na l mieszkanie, przy czym miejsca do parkowania powinny być projektowane także w obrębie pasów parkingowych i w zatokach parkingowych (§ 87 ust.2 pkt 4)". Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ujęte w zapisach § 87 ust. 2 pkt 2 "Wymagane wskaźniki mogą być obniżone w wyjątkowych wypadkach ograniczeń terenowych przy zabudowie plombowej" nie mogą znaleźć zastosowania w przedmiotowym zamierzeniu inwestycyjnym, z uwagi na fakt, iż planowana inwestycja stanowi zabudowę wnętrza kwartału. W świetle przywołanych zapisów, dla przedmiotowej inwestycji należy zapewnić minimum 9 miejsc postojowych, z uwagi na fakt, że w projektowanym budynku przewiduje się 17 lokali mieszkalnych. Ponadto, zgodnie § 18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2002.75.690 ze zm.), dla prawidłowego funkcjonowania planowanej inwestycji należy urządzić miejsca postojowe stosownie do jej przeznaczenia. 2. Projekt zagospodarowania terenu należy wykonać na aktualnej mapie do celów projektowych, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Projekt zagospodarowania terenu sporządzony na kopii powyższej mapy należy uzgodnić z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w K. , z uwagi lokalizację działek objętych planowaną inwestycją, położonych w obrębie układu urbanistycznego dawnego miasta P. , wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] , decyzją z dnia 26.10.1981r. Przedmiotowe postanowienie inwestor odebrał w dniu 21 grudnia 2015 r. Następnie pismem z dnia 22 grudnia 2015r. zwrócił się o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 §1 pkt 4 K.p.a. W treści ww. pisma inwestor wniósł jednocześnie o zakwalifikowanie w przedmiocie wyjaśnienia stanu prawnego granic pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], a działkami nr [...] i nr [...] obr. [...] do kategorii rozpatrzenia zagadnienia wstępnego zgodnie z art. 97 §1 pkt 4 K.p.a. Z uwagi na fakt, że postępowanie geodezyjne w przedmiocie prawidłowości przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], a działkami nr [...] i nr [...] obr.[...] nie jest zagadnieniem wstępnym sprawy, postanowieniem z dnia 28 grudnia 2015r. Prezydent Miasta K. zawiesił postępowanie w sprawie na innej podstawie, mianowicie na podstawie art. 98 § 1 w związku z art. 101, oraz art. 123 K.p.a. Na ww. postanowienie zażalenie wniosły strony postępowania – A.B. oraz B.C. i Z.B. reprezentowani przez pełnomocnika oraz inwestor, który zarzucił organowi I instancji, że wydał postanowienie na innej podstawie prawnej. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia 03.02.2016r., znak: [...], uchylił ww. postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 28.12.2015r. znak: [...] o zawieszeniu na wniosek inwestora postępowania w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W postanowieniu uchylającym organ odwoławczy wskazał, że Prezydent Miasta K. nie rozpatrzył wniosku inwestora z dnia 22 grudnia 2015 r. i nie zajął stanowiska odnośnie faktycznej treści pisma z dnia 22 grudnia 2015 r. Nadto wskazał, że brak jest wniosku inwestora o zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 § 1 K.p.a. W dalszej kolejności Prezydent Miasta K. wydał decyzję nr [....] z dnia 7 marca 2016 r. znak: [...], którą odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Stanowisko swoje Prezydent Miasta K. uzasadnił tym, że bezskutecznie upłynął termin wykonania obowiązków określonych w postanowieniu z 15.12.2015 r., w sprawie nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie budowlanym. Odwołanie od ww. decyzji w ustawowym terminie wnieśli S.R. i P.M. , działający w imieniu inwestora. W odwołaniach podnieśli, że zaskarżona decyzja narusza przepisy tj.: - art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez pominięcie rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego związanego z koniecznością skorygowania błędów w ewidencji gruntów i budynków dotyczących wykazania w tej ewidencji przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...] i [...] obr. [...] , a działkami nr [...] i nr [...] obr. [...] - art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak właściwego uzasadnienia odmowy zawieszenia postępowania; art. 10 K.p.a. poprzez brak zawiadomienia stron o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - art. 101 § 1 K.p.a. poprzez nie podjęcie postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania lub odmowy zawieszenia postępowania w związku z przepisem art. 123 § 2 K.p.a.. Wojewoda po rozpatrzeniu ww. odwołania, decyzją z dnia 11 lipca 2016 r. znak: [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 104 K.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2016.290, dalej "p.b."). Organ odwoławczy powołując się na treść art. 35 p.b., wskazał, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie Prezydent Miasta K. w trybie art. 35 ust. 3 p.b., wydał postanowienie z dnia 15 grudnia 2015 r., w którym nałożył obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w projekcie budowlanym, w terminie do 5 stycznia 2016 r. W zakresie nałożonych obowiązków ww. postanowieniem organ odwoławczy stwierdził, że zostały nałożone słusznie i wynikały z uzasadnienia ostatecznej decyzji kasacyjnej Wojewody [...] z 27.11.2015 r., znak: [...], uchylającej decyzję organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotem planowanej inwestycji jest budowa wolnostojącej oficyny bocznej i tylnej (budynek mieszkalny wielorodzinny) istniejącego budynku na działkach nr [...] ,[...] obręb [...], znajdujących się w terenie, w którym obowiązują ustalenia Uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" (Dz.Urz. Województwa [...] . Zgodnie z załącznikiem graficznym do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działki objęte inwestycją znajdują się w obrębie jednostki strukturalnej planu oznaczonej symbolem: A16.MU - tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej. Budynek znajdujący się na działce nr [...] jest dodatkowo oznaczony literą T - obiekty objęte ochroną względną. Organ wskazał, że przepis § 33 ustaleń miejscowego planu zawiera szczegółowe ustalenia dotyczące obszaru A16.MU. Z ustępu 8 tego paragrafu wynika, że projekt budowlany inwestycji zlokalizowanej w tym obszarze ma spełniać wymogi zagospodarowania terenu, wynikające z zasad obsługi komunikacyjnej określonej w rozdziale 5 ustaleń planu, zgodnie z którym dla inwestycji o charakterze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej należy rezerwować proporcjonalną liczbę miejsc parkingowych - co najmniej: w obszarze A: 0,5 miejsca na l mieszkanie, przy czym miejsca do parkowania powinny być projektowane także w obrębie pasów parkingowych i w zatokach parkingowych (§ 87 ust. 2 pkt 4 ustaleń planu). Obowiązek zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc postojowych wynika również z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2002.75.690). Z projektu budowlanego wynika, że w planowanym budynku przewidywanych jest 17 lokali mieszkalnych, a zatem inwestor ma obowiązek zapewnić minimum 9 miejsc postojowych dla prawidłowego funkcjonowania planowanej inwestycji. Planowany budynek oficyny bocznej i tylnej nie stanowi zabudowy w pierzei o ustalonej linii zabudowy, przeciwnie - jest zabudową wnętrza kwartału. Oznacza to, że do omawianej inwestycji nie można stosować wyjątku, dopuszczonego w § 87 ust. 2 pkt 2 ustaleń miejscowego planu. Zatem projektant w tym przypadku nie jest zwolniony z zaplanowania w projekcie zagospodarowania terenu ilości miejsc postojowych, wynikającej z § 87 ust. 2 pkt 2a ustaleń planu, a więc minimum 9 miejsc postojowych niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania planowanej inwestycji. Natomiast inwestor nie wykonał tego obowiązku, co wynika z projektu budowlanego i akt sprawy. Dodatkowo projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na mapie do celów projektowych zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Część rysunkowa, sporządzona na mapie do celów projektowych powinna określać między innymi granice działki budowlanej. Jeżeli przebieg granic jest sporny, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, jest on ustalany na podstawie pomiarów geodezyjnych i jest zatwierdzany w drodze decyzji właściwego organu geodezyjnego. Przebieg granic pomiędzy działką nr [...] a działkami nr [...] i [...] został zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta K. z 22 maja 2014 r., w przedmiocie ewidencji gruntów, która została utrzymana w mocy decyzją[...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z 13 sierpnia 2014 r. Mapa do celów projektowych z 23 września 2014 r., na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu, została sporządzona z uwzględnieniem zmian wprowadzonych powyższymi decyzjami. Obie powyższe decyzje (z 22 maja 2014 r. i z 13 sierpnia 2014 r.) zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 4 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1764/14, którym orzeczono również, że powyższe decyzje nie mogą być wykonane. Po uchyleniu omawianych decyzji wydanych w przedmiocie ewidencji gruntów, nie została do tej pory wydana decyzja ostateczna, którą uregulowane zostałyby kwestie związane z przebiegiem granic działki nr [...], objętej planowaną inwestycją. Oznacza to, że przebieg granic nie został ustalony w sposób wiążący dla organów administracji architektoniczno-budowlanej. W świetle powyższych ustaleń, należy stwierdzić, że projekt zagospodarowania terenu nie został sporządzony na mapie, o której mowa w przywołanym § 8 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, ponieważ przebieg granic działki objętej inwestycją może być inny niż przedstawiony na mapie do celów projektowych, co ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia postępowania w kontekście lokalizacji planowanego budynku. Pełnomocnik inwestora wobec zaistniałej sytuacji, wniósł pismem z 20 października 2015 r., o uwzględnienie w administracyjnej ocenie projektu zagospodarowania terenu dwóch okoliczności: 1. Z uwagi na fakt, że planowana inwestycja dotyczy działki budowlanej znajdującej się w obszarze intensywnie zurbanizowanym co najmniej od wieku, przebieg granic między poszczególnymi nieruchomościami został utrwalony w terenie stałymi barierami architektonicznymi; 2. uchylenie przez sąd wyżej wskazanych decyzji nie dezaktualizuje dotychczasowego przebiegu granic określonego na podstawie mapy z gminnego rejestru ewidencji gruntów. Organ podkreślił, że w zakresie kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej nie jest ustalanie treści zawierających się w mapach do celów projektowych. Organ wyjaśnił w odniesieniu do proponowanej przez pełnomocnika inwestora interpretacji, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą swych ustaleń opierać wyłącznie na inwentaryzacji istniejącego zagospodarowania działki nr [...], ponieważ przedmiotem sporu jest między innymi odległość, w jakiej poszczególne elementy zagospodarowania terenu znajdują się od granic działek. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że planowany budynek na działce nr [...] jest usytuowany przy granicy z działkami nr [...] i [...] i w odległości ok. 0,3 m od ściany sąsiedniego budynku. W tym kontekście przyjęcie określonego stanu rzeczy, niewynikającego jednoznacznie z dowodów administracyjnych, miałoby charakter rozstrzygania sporu o przebieg granic działek ewidencyjnych. Natomiast organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są właściwe w tym zakresie. Z akt sprawy wynika, że przebieg granic sprzed postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z 22 maja 2014 r. w przedmiocie ewidencji gruntów, był kwestionowany zarówno przez właściciela działki nr [...], jak i przez inwestora. Nie został on uwzględniony na mapie do celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu. Omawiany przebieg granic działki nr [...] został zilustrowany na mapie z 5 maja 2014 r.. Projekt zagospodarowania terenu sporządzony na kopii powyższej mapy jest załącznikiem do pozwolenia nr [...] [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z 13 grudnia 2012 r., co budzi poważne wątpliwości (rozbieżność daty pozwolenia 2012 r. i załącznika mapowego do niego z 2014 r.). Pozwolenie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. dla przedmiotowej inwestycji jest wymagane z uwagi na lokalizację działek [...] i [...] , objętych planowaną inwestycją, w granicach historycznego układu urbanistycznego P. wraz ze strefami ochronnymi - według wpisu do rejestru zabytków A-608 z 26 października 1981 r. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu każdorazowe działania inwestorskie w tym obszarze wymagają uzyskania pozytywnego uzgodnienia z właściwymi służbami konserwatorskimi (§ 11 ust. 2 pkt 2). Z wyżej wskazanego załącznika do pozwolenia nr [...] wynika, że planowana oficyna bezpośrednio przylega do istniejącej oficyny na działce nr [...], która jest wpisana do ewidencji zabytków. W ocenie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. takie rozwiązanie architektoniczne jest dopuszczalne. Natomiast z projektu budowlanego wynika, że planowany budynek jest posadowiony przy granicy działki nr [...] równolegle do oficyny budynku na działce nr [...] w odległości ok. 0,3 m od niego. Ta rozbieżność pomiędzy załącznikiem do pozwolenia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a projektem budowlanym nie została wyjaśniona w postępowaniu przed organem I instancji. Jest to kwestia istotna, ponieważ z akt sprawy wynika, że organ ochrony zabytków nie posiadał wiedzy o lokalizacji planowanej inwestycji 0,3 m od ściany obiektu wpisanego do ewidencji zabytków. Nie ma pewności, czy organ ochrony zabytków takiej zgody by udzielił w okolicznościach powyżej stwierdzonych faktów. Tę ocenę potwierdza treść pisma Wojewódzkiego, Konserwatora Zabytków w K. z 23 września 2015 r., znak: [...], w którym jest mowa o udzieleniu powyższego pozwolenia nr [...] w innych okolicznościach niż te, które wynikają z projektu budowlanego, a różnica ta ma istotny wpływ na ocenę Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Inwestor nie wykonał również i tego obowiązku, co wynika z projektu budowlanego i akt sprawy. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska pełnomocnika inwestora, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez pominięcie rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego związanego z koniecznością skorygowania błędów w ewidencji gruntów i budynków dotyczących wykazania w tej ewidencji przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...] ,[...] obr.[...], a działkami nr [...] i nr [...] obr. [...]. Organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu I instancji, że w przedmiotowej sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, a więc kwestia prejudycjalna, ponieważ zagadnienia ewidencji gruntów, niezbędne do sporządzenia przez geodetę mapy do celów projektowych, a następnie sporządzenia przez projektanta projektu zagospodarowania terenu, nie wiążą się bezpośrednio z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę; a ponadto postępowanie dotyczące ewidencji gruntów nie toczy się przed innym organem lub sądem, o których mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., tylko przed tym samym organem, który wydaje pozwolenie na budowę tj. Prezydentem Miasta K. Organ odwoławczy wskazał, że jeżeli organ I instancji słusznie doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do zastosowania przepisu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., to w takiej sytuacji organ nie zawiesza postępowania i je kontynuuje. W wyniku tej kontynuacji postępowania, organ wydał decyzję końcową, w uzasadnieniu której prawidłowo zawarł swoje stanowisko w kwestii wnioskowanego przez inwestora zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.. W ocenie organu odwoławczego takie postępowanie organu jest poprawne, albowiem w trybie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. postanowienie o zawieszeniu postępowania wydaje się z urzędu a nie na wniosek strony. W tym kontekście organ stwierdził, że całkowicie nieuprawniony jest zarzut odwołujących się naruszenia art. 101 § 1 K.p.a. poprzez nie podjęcie postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania lub odmowy zawieszenia postępowania w związku z przepisem art. 123 § 2 K.p.a.. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak właściwego uzasadnienia odmowy zawieszenia postępowania, organ odwoławczy wyjaśnił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarte jest obszerne uzasadnienie stanowiska organu, cyt: "Opracowanie właściwego projektu budowlanego, którego składową jest projekt zagospodarowania terenu, stanowi obowiązek autora projektu." Brak jest zatem podstaw do zakwalifikowania czasu oczekiwania na aktualną mapą, konieczną do opracowania takiego zagospodarowania, jako zagadnienia wstępnego, dającego organowi możliwość zawieszenia postępowania z urzędu. W dalszej części uzasadnienia, organ odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. poprzez brak zawiadomienia stron o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, wyjaśnił, że po wydaniu przez organ I instancji postanowienia, w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, biegł termin wykonania obowiązku określonego w tym postanowieniu, a po bezskutecznym upływie tego terminu, obowiązkiem ustawowym organu, wynikającym z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, jest wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bez obowiązku zawiadamiania stron przed wydaniem decyzji w trybie art. 10 K.p.a.. W związku z pismem z dnia 31.05.2016 r., przesłanym mailem, podpisanym przez drugiego pełnomocnika inwestora – P.M. o konieczności zawieszenia niniejszego postępowania przez organ odwoławczy, organ wyjaśnił, że kwestia toczącego się postępowania administracyjnego zmierzającego do korekty błędów w ewidencji gruntów i budynków, a przez to brak możliwości dostarczenia przez inwestora wymaganego postanowieniem Prezydenta Miasta K. , wydanym w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, projektu zagospodarowania terenu opracowanego na aktualnej mapie do celów projektowych, nie stanowi zagadnienia wstępnego w postępowaniu odwoławczym w sprawie pozwolenia na budowę, nie stanowi bowiem istotnej dla sprawy przesłanki wydania decyzji, lecz stanowi przeszkodę formalną dla skutecznego złożenia przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę, w kontekście wymagań jakie ustawodawca nakłada na inwestorów w art. 33 ust. 2 i 34 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Z tych też względów, w ocenie organu odwoławczego sytuacja nie wypełnia przesłanek zawieszenia postępowania z urzędu, w oparciu o treść art. 97 § l pkt 4 K.p.a.. Reasumując organ wskazał, że postępowanie przed organem I instancji przeprowadzone zostało prawidłowo, a zaskarżona decyzja jest słuszna i wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A. Sp.z o.o. Sp k.a. z siedzibą w K. – dalej skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego tj.: - art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez brak zastosowania, - art. 35 ust. 3 p.b., poprzez niewłaściwe zastosowanie. Ponadto wniosła o zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na wstępie skargi wskazano, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym instytucja przewidziana w art. 35 ust. 3 p.b. stanowi podstawę do żądania braków merytorycznych złożonego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, natomiast norma prawna zawarta w art. 64 § 2 k.p.a. umożliwia wezwanie inwestora (i strony w każdym innym postępowaniu) do uzupełnienia jedynie braków formalnych, procesowych. Przepis art. 35 ust. 3 pr. bud. odnosi się zatem wyłącznie do wad materialnych przedłożonej przez inwestora dokumentacji, a więc takich, które mogą być sprawdzane i dostrzeżone jedynie na etapie analiz merytorycznych dokonywanych przez organ po wszczęciu postępowania. Formalna przeszkoda dla złożenia, wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę - jak przyjął Wojewoda [...] - obligowała Prezydenta Miasta K. do wezwania Skarżącej do uzupełnienia braków na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., nie zaś do wezwania do usunięcia nieprawidłowości na podstawie art. 35 ust. 3 pr. bud. Zatem doszło do naruszenia tego ostatniego z wymienionych przepisów. W uzasadnieniu skargi, skarżąca podniosła, że tryb zastosowany przez organy administracyjne był niewłaściwy, a rozstrzygnięcie przedwczesne, ponieważ zachodziła podstawa do zawieszenia toczącego się postępowania z urzędu, zaś zaistnienie tej przesłanki stanowiło przeszkodę dla zakończenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 3 pr. bud. W ocenie skarżącej, w niniejszej sprawie istnieje bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę a rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej dotyczącej aktualizacji mapy do celów projektowych, ponieważ uzyskanie tej mapy jest obecnie obiektywnie niemożliwe do czasu przeprowadzenia jej aktualizacji przez właściwy organ (Prezydenta Miasta K. ), zaś wymóg przedstawienia takiej mapy wraz z projektem budowlanym wynika wprost z obowiązujących przepisów prawa. Skarżąca wskazała, że brak aktualnej mapy do celów projektowych wynika z nieprawidłowości w określeniu/wrysowaniu/wykazaniu granic pomiędzy działkami stanowiącymi nieruchomość Skarżącej oznaczonymi nr [...] i nr [...] obr. [...], a działkami sąsiednimi nr [...] obr. [...] i nr [...] obr. [...], na mapach znajdujących się w powiatowym zasobie geodezyjno-kartograficznym, które wielokrotnie były wykazywane były przez skarżącą w pismach kierowanych do Prezydenta Miasta K. jako organu właściwego do spraw wydawania pozwolenia na budowę, jak i organu zobowiązanego z mocy przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne do prawidłowego prowadzenia operatu ewidencji gruntów i budynków. Ponadto podniosła, że niemal cztery lata, od roku 2012 do chwili obecnej, prowadziła działania na własny koszt i własnym staraniem w celu usunięcia tych nieprawidłowości. Jednak nie udało się to do tej pory usunąć z uwagi na zdecydowane stanowisko właścicieli sąsiednich nieruchomości oraz bezradność w tej sprawie Prezydenta Miasta K. , a także [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjno-Kartograficznego. Podała również, że konieczne do usunięcia nieprawidłowości powstały z przyczyn leżących po stronie Prezydenta Miasta K. przy sporządzaniu cyfrowej mapy ewidencyjnej gruntów i budynków, dlatego wystąpiła do Prezydenta Miasta K. o dokonanie korekty granic na mapach sporządzonych w ramach digitalizacji map geodezyjnych, pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] a działkami nr [...] i nr [...] obr. [...], do stanu rzeczywistego w terenie. Z wnioskiem przedstawiła również obszerne uzasadnienie merytoryczne z załączeniem stosownych dokumentów geodezyjnych i oczekuje na załatwienie wniosku przez Prezydenta Miasta K. a tym samym na rozstrzygnięcie tego zagadnienia prejudycjalnego, które od wielu lat uniemożliwia sporządzenie właściwej mapy do celów projektowych, a w konsekwencji uniemożliwia uzyskanie pozwolenia na budowę. W ocenie skarżącej Prezydent Miasta K. , będąc jednocześnie organem właściwym zgodnie z przepisami ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, miał pełną świadomość tego, że nie dokona aktualizacji zasobu geodezyjno-kartograficznego i nie usunie nieprawidłowości uniemożliwiających uzyskanie wymaganej mapy, a tym samym, że Skarżąca w wyznaczonym terminie nie jest w stanie zastosować się do wezwania opracowania projektu zagospodarowania terenu na aktualnej mapie do celów projektowych. W związku z tym wyznaczenie de facto dwutygodniowego terminu stanowiło fikcję, wobec czego doszło do naruszenia art. 35 ust. 3 pr. bud. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna. Rozpoczynając należy zapytać, czy prawidłowe było wezwanie wystosowane przez organ I instancji ( wyżej zacytowane) w trybie art. 35 ust. 3 p.b. Zgodnie bowiem z sugestią zawartą w skardze, winno to nastąpić w trybie art. 64 § 2 K.p.a. Przypomnieć należy, że wezwanie dotyczyło doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Obszaru [...] ( dalej "mpzp") oraz § 18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2012r. w sprawie warunków technicznych, jakim muszą odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. 2015.1422 t.j., dalej "Rozporządzenie") pod kątem zapewnienia w projekcie odpowiedniej ilości miejsc postojowych, oraz zaktualizowania mapy co celów projektowych w zakresie granicy między działkami odnośnie projektu zagospodarowania terenu i jego uzgodnienia następczo z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Przypomnieć wobec tego należy, że zgodnie art. 35 ust. 1 pkt 1-3 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wedle zaś ust. 3 - w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Nie ulega dla Sądu wątpliwości, że wymienione mankamenty projektu, a więc wątpliwości organu co do niezapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych (niezgodność z mpzp i § 18 Rozporządzenia), jak i co do przebiegu granicy uwidocznionego w projekcie, co rzutuje na ocenę odległości projektowanych budynków od granicy, a w konsekwencji na zgodność z przepisami Rozporządzenia, oraz konieczność uzyskania zmienionego pod kątem granic projektu zagospodarowania – wymagały wydania przez organ postanowienia w trybie art. 35 ust. 3 p.b., a nie art. 64 § 2 K.p.a. Dostrzec bowiem należy, że drugi z wymienionych przepisów, wskazujący, iż jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania – dotyczy wyłącznie braków formalnych podania. Tymczasem w niniejszym przypadku podanie od strony formalnej było kompletne, przynajmniej z punktu widzenia tego, że posiadało dołączony projekt budowlany. Omawiane "braki" dotyczyły strony merytorycznej projektu budowlanego, a ściślej – projektu zagospodarowania działki, a więc nie mogły być uzupełniane w trybie przeznaczonym dla braków formalnych. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym, jeżeli wniosek o wydanie pozwolenia na budowę jest niekompletny pod względem formalno-prawnym, organ powinien wezwać do jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 K.p.a., natomiast w sytuacji materialno-prawnych braków wniosku powinien być zastosowany art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane. Jednocześnie podkreśla się w orzecznictwie, że przepis art. 35 ust. 3 p.b. odnosi się wyłącznie do wad materialnych przedłożonej przez inwestora dokumentacji, a więc takich, które mogą być sprawdzone i dostrzeżone jedynie na etapie analiz merytorycznych dokonywanych przez organ po wszczęciu postępowania. (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2009r., II OSK 73/08, Lex nr 516088, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II SAB/Gd 42/10, Lex nr 756037; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II OSK 917/10 Lex nr 746927, wyrok WSA we Wrocławiu 10 kwietnia 2013 r. II SAB/Wr 11/13, publ. Lex/el.). Braki, o które wzywał organ, mogły być dostrzeżone jedynie przy merytorycznej ocenie i analizie projektu budowlanego, zatem w żadnym razie nie kwalifikują się jako braki formalne. Niezależnie zatem od tego, jakim określeniem opatrzył organ administracyjny owe braki, zastosował tryb prawidłowy do ich usunięcia. "Aby wszcząć postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę wniosek (podanie) musi spełniać zarówno warunki wynikające z art. 63 k.p.a. jak i art. 33 ust. 2 p.b. Natomiast regulacja zawarta w art. 35 p.b. dotyczy już merytorycznego postępowania, które następuje wówczas gdy wniosek został złożony zgodnie z wymogami określonymi w art. 33 ust. 2 p.b. 2. Przepis art. 35 ust. 3 p.b. może być stosowany wyłącznie do usunięcia nieprawidłowości wskazanych w art. 35 ust. 1, czyli - ogólnie ujmując - nieprawidłowości dotyczących dokumentacji budowlanej" (tak wyrok NSA z dnia 17 maja 2011r. II OSK 330/11, LEX nr 1081775 Tak więc przeciwne twierdzenia skargi nie zasługują na uwzględnienie. Kolejnym zarzutem związanym z owym wezwaniem wystosowanym w trybie art. 35 ust. 3 p.b. jest kwestia terminu. Twierdzi się bowiem, że organ zakreślił zbyt krótki, bo de facto dwutygodniowy termin, co powoduje jego fikcyjność. Jak pisze się w skardze, Prezydent Miasta K. , będąc jednocześnie organem właściwym zgodnie z przepisami ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, miał pełną świadomość tego, że nie dokona aktualizacji zasobu geodezyjno-kartograficznego i nie usunie nieprawidłowości uniemożliwiających uzyskanie wymaganej mapy ( w innym postępowaniu), a tym samym, że Skarżąca w wyznaczonym terminie nie jest w stanie zastosować się do wezwania opracowania projektu zagospodarowania terenu na aktualnej mapie do celów projektowych. Odpowiadając na ten zarzut, wskazać należy w pierwszej kolejności, że termin, o który mowa w art. 35 ust. 3 p.b., nie jest terminem materialnoprawnym, lecz procesowym ( por. teza 2-ga wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2012 r. II OSK 996/11, LEX nr 1138218). Oczywiście, z jednej strony zakreślając termin, organ winien mieć na uwadze rzeczywiste umożliwienie stronie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, a zatem termin winien być dostosowany do ich rodzaju ( por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2009r. VII SA/Wa 432/09 Lex nr 569143). Z drugiej strony, w sytuacji, gdy braki projektu nie rokują szybkiej możliwości ich uzupełnienia, a przeciwnie, organ musi brać pod uwagę terminy załatwiania spraw określone w Kodeksie postępowania administracyjnego. Okoliczność, że sprawa posiada tego rodzaju braki merytoryczne, iż nie dają się one uzupełnić we w miarę szybkim terminie, a z drugiej strony dostosowanym do terminów załatwiania spraw określonych w K.p.a. – wskazuje na to, że została przedstawiona organowi sprawa, która nie jest prawdopodobnie gotowa do pozytywnego merytorycznego rozstrzygnięcia. Niemniej z uwagi na fakt, że wskazywany termin ma charakter urzędowy, może być na wniosek strony przedłużony z ważnych powodów (por. cytowany już wyrok II OSK 73/08). Wskazać jednakże należy, że w niniejszej sprawie strona nie wnosiła o przedłużenie terminu, lecz wniosła o zawieszenie postępowania z przyczyn, które jednakże odnosiły się wyłącznie do jednego z elementów wezwania. Pominięto bowiem całkowitym milczeniem kwestię ustalenia miejsc parkingowych, a zatem kwestię zgodności projektu z mpzp. Wspomniana okoliczność ilości miejsc parkingowych i jej uzupełnienie dotyczyły wyłącznie strony projektowej, nie można zatem skutecznie zarzucać czy to fikcyjności terminu (jako uzależnionego od decyzji tego samego organu), czy to okoliczności, iż było to jakieś zagadnienie wstępne. Tak więc strona nie może obecnie skutecznie wywodzić, że zamiast wniosku o przedłużenie wnosiła o zawieszenie postępowania, zwłaszcza, że zawieszenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę na wniosek inwestora uzasadniony brakiem możliwości usunięcia w zakreślonym terminie wskazanych nieprawidłowości stanowi obejście przepisu art. 35 ust. 3 p.b.(por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2011 r. VII SA/Wa 1759/11, LEX nr 1155906). Reasumując, skoro strona nie wnosiła wniosku o przedłużenie terminu ze wskazaniem, w jakim terminie uzupełnienie braków byłoby możliwe ( przynajmniej w zakresie uzupełnienia projektu o ilość miejsc postojowych), nie może teraz skutecznie zarzucać, że wyznaczony termin był zbyt krótki. Twierdzenia co do zbyt krótkiego terminu budzą zdziwienie nadto o tyle, że sam skarżący sobie zaprzecza. Zdaje się bowiem sugerować w skardze, że powinien tutaj obowiązywać tryb uzupełnienia braków formalnych. Niezależnie od tego, że teza ta jest błędna, co wyjaśniono wyżej, w trybie uzupełniania braków formalnych obowiązuje ustawowy termin 7 dni, a wiec jeszcze krótszy. Kolejnym zagadnieniem jest kwestia tzw. zagadnienia wstępnego. Należy bowiem odpowiedzieć na pytanie, czy organ winien był zawiesić postępowanie z urzędu w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. do czasu ustalenia granic w postępowaniu administracyjnym. Jak wynika z orzeczenia w sprawie II SA/Kr 1764/14, wniosek o dokonanie aktualizacji ewidencji będący podstawą wszczęcia postępowania dotyczył zmiany konfiguracji (i powierzchni) istotnych w niniejszym postępowaniu działek ewidencyjnych, czyli zmiany części kartograficznej operatu w zakresie przedstawienia przebiegu granic tych działek. Sprawa zatem nie dotyczyła ściśle rozgraniczenia nieruchomości, ale uzupełnienia i aktualizacji ewidencji, niemniej także w zakresie przebiegu granic. Należy zatem przyznać rację organom, że w niniejszej sprawie kwestia ta nie jest zagadnieniem wstępnym uprawniającym do zawieszenia postępowania z urzędu w trybie omawianego przepisu. W orzecznictwie sądów administracyjnych kwestia sporu co do przebiegu granic idącego dalej niż tylko problem aktualizacji ewidencji, albowiem dotyczącego tzw. rozgraniczenia – nie jest przyjmowana jako zagadnienie wstępne dla tego typu postępowania ( por. wyrok WSA w Krakowie z 16 kwietnia 2013r. II SA/Kr 767/12, Lex/el., por. w postępowaniu zbliżonym wyrok NSA z 10 maja 2012r. II OSK 310/11, Lex/el.). Niezależnie od tego, generalizując, powiedzieć trzeba, że "zawieszając postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ nie może kierować się przewidywaniami co do wyniku postępowania, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpoznanie sprawy. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno bowiem zależeć rozpoznanie sprawy w ogóle, a nie wydanie mniej lub bardziej pozytywnej bądź negatywnej dla wnioskodawcy decyzji. Organ musi tym samym ustalić bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym" (por. wyrok WSA w Warszawie, z dnia 26 października 2015 r. II SA/Wa 986/15, LEX nr 1940997). Podobnie ujęto to zagadnienie w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 21 lipca 2015 r. II SA/Bd 455/15, LEX nr 2002692: "Zależność, o której mowa w przepisie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wyrażać się musi w istnieniu bezpośredniego związku przyczynowego polegającego na tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Sytuacja taka zachodzi wówczas, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji. Tak więc zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego". Przytoczenia wymaga jeszcze wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 lipca 2014 r III SA/Kr 613/14 LEX nr 1490832: "Zależność, o której mowa w przepisie art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. wyrażać się musi w istnieniu bezpośredniego związku przyczynowego polegającego się w tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Sytuacja taka zachodzi wówczas, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji. Tak więc zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego" (por. także wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 marca 2013r. II SA/Łd 1235/12, Lex nr 1303660, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17 lipca 2014r., II SA/Sz 9/14, Lex nr 1502489, wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2015r. I SA/Wa 2937/13, Lex nr 1730339, wyrok WAA w Warszawie z dnia 16 września 2016r. VI SA/Wa 288/16, Lex nr 2119758). "Na interpretację zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania. W konstrukcji zagadnienia wstępnego elementem najważniejszym, którego brak eliminuje możliwość zawieszenia postępowania, jest zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji" (tak wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2016r. I OSK 2508/15, LEX nr 2106460). Podkreśla się więc, że kwestia wstępna w ogóle uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy, a nie przesądzenie jej pozytywnie czy negatywnie. Podkreślenia wymaga także, że "Zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, dlatego winno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych w ustawie, a przesłanki zawieszenia nie powinny być wykładane rozszerzająco" (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 lipca 2013 r., II SA/Go 562/13, LEX nr 1351650). Przenosząc powyższe uwagi na grunt sprawy niniejszej, kwestia błędów w ewidencji powodujących problem z odtworzeniem granic ewidencyjnych ma oczywiście wpływ na wynik niniejszej sprawy, gdyż powoduje problem dla inwestora na etapie sporządzenia właściwego projektu zagospodarowania terenu, będącego częścią projektu budowlanego podlegającego ocenie pod kątem zgodności m.in. z odpowiednimi przepisami techniczno – budowlanymi Rozporządzenia. Jednak sytuacja braku prawidłowo uzupełnionego projektu nie powoduje niemożności rozpoznania wniosku w ogóle, lecz prowadzi ewentualnie do rozstrzygnięcia merytorycznego odmawiającego zatwierdzenia projektu budowlanego w oparciu o art. 35 ust. 3 p.b. Pamiętać przy tym należy, że "wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na nieuzupełnienie przez inwestora dokumentacji projektowej zgodnie z art. 35 ust. 3 p.b., nie przesądza o niemożności zainwestowania terenu zgodnie z wnioskiem. Ponowne złożenie wniosku wraz z kompletną oraz sporządzoną zgodnie z obowiązującymi przepisami dokumentacją projektową spowoduje ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ administracji architektoniczno-budowlanej" (tak wyrok z dnia 26 maja 2010 r. WSA w Warszawie VII SA/Wa 599/10, LEX nr 676189). Tylko gdyby składana przy ponownym wniosku dokumentacja była tożsama, podobnie jak przedmiot inwestycji, krąg stron oraz stan faktyczny, mogłoby dojąc do naruszenia art. 16 § 1 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (tak wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 czerwca 2012 r., II SA/Kr 1094/11, LEX nr 1697476). Reasumując, nie doszło do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowania konsekwencji określonej w art. 35 ust. 3 p.b., wskazać trzeba, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b., zadaniem organu jest m.in. zbadać zgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno – budowlanymi, bezwzględnie obowiązującymi (Rozporządzenie). Organ prawidłowo zinterpretował zapisy mpzp "[...]". Nie ma sporu, że obszar inwestycji położony jest na terenie określonym w mpzp jako "teren zabudowy mieszkaniowo – usługowej A16.MU. W granicach tego terenu ustala się nakaz m.in. lokalizacji zabudowy plombowej w istniejącej linii zabudowy i w granicy działki, przy nie przekroczeniu gabarytów budynków sąsiednich ( § 33 ust. 5 pkt 1 lit.d mpzp), oraz zakaz zabudowy wnętrza kwartału ( ogrodów i podworców) poza wyjątkowymi i uzasadnionymi przypadkami w uzgodnieniu ze służbami konserwatorskimi (§ 33 ust. 5 pkt 2 lit. c mpzp). Co do miejsc parkingowych, zgodnie z § 87 ust. 2 pkt 2 lit. a – ustala się następujące zasady obsługi parkingowej: dla inwestycji o charakterze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej należy rezerwować proporcjonalną liczbę miejsc parkingowych – co najmniej w obszarze A – 0,5 miejsca na jedno mieszkanie, zaś wymagane wskaźniki mogą być obniżone w wyjątkowych wypadkach ograniczeń terenowych przy zabudowie plombowej. Projektant na stronie 124 verte projektu wskazał, że wprowadzenie miejsc postojowych nie jest możliwe ze względu na brak możliwości przejazdu przez budynek frontowy objęty ochroną konserwatorską i brak możliwości dojazdu od innej strony, w związku z powyższym z powołaniem się na powyższy § 87 ze względu na wyjątkowe przypadki ograniczeń terenowych przy zabudowie plombowej ograniczono ilość miejsc parkingowych do jednego, które umieszczone zostało w obrębie terenu [...] – ul. [...] w miejscu pasa postojowego, naprzeciwko terenu inwestycji. Tymczasem opisany wywód projektanta nie jest zgodny z mpzp. Zgodnie bowiem z § 6 ust. 1 pkt 6 mpzp – ilekroć w uchwale jest mowa o zabudowie plombowej – należy przez to rozumieć uzupełnienie zabudowy na jednej lub kliku działkach, w celu likwidacji luk w pierzei o ustalonej linii zabudowy i uzyskania efektu zamkniętej kompozycji. W sposób oczywisty zatem chodzi o pierwszą linię zabudowy i tylko w tym zakresie można projektować wyjątek w postaci obniżenia wskaźnika miejsca parkingowego. Trafnie zatem organy uznały, że wskazanie tylko jednego miejsca parkingowego w oparciu o wskazane zapisy mpzp nie jest prawidłowe, a nadto jest sprzeczne z zapisami § 18 Rozporządzenia. Kwestia ta słusznie podlegała wezwaniu o uzupełnienie w określonym przez organy terminie, a brak tego uzupełnienia skutkować musiał wydaniem decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego. Co zaś do mapy będącej podstawą dla projektu zagospodarowania terenu, należy podzielić wszystkie konkluzje i wnioski organów, a zwłaszcza ten, że skoro projekt został sporządzony na podstawie mapy, gdzie granice nie są określone w jednoznaczny sposób, to również kwestia ta winna być wyjaśniona jednoznacznie w trybie uzupełnienia w oparciu o art. 35 ust. 3 p.b. Nie ulega też wątpliwości, że mapa, w oparciu o którą została uzyskana zgoda [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 13 grudnia 2012r, jest opisana jako wpisana do ewidencji w dniu 5.05.2014r., a ta rozbieżność dat nie została wyjaśniona /k.[...] projektu budowlanego). Nadto wspomniana mapa różni się co do wyrysowania odległości projektowanego budynku od granic działek 2015 i 2013 – od mapy będącej projektem zagospodarowania terenu /k.126 projektu). Wobec tego także i w tym zakresie stanowisko organów co do konieczności przedstawienia prawidłowo sporządzonej mapy, a być może ponowionej zgody [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków ( w przypadku różnicy) nie budzi wątpliwości. Z powyższych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.