III SA/Łd 873/25

Dnia 10 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 12 września 2025 roku znak: 1001-IUOD-2.4811.5042.2025.2 M500-2025-0180912 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesionego sprzeciwu postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącej P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. kwotę 100,- (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 15 października 2025 roku pod poz. 3760. P. Spółka Akcyjna z siedzibą w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 12 września 2025 r., znak: 1001-IUOD-2.4811.5042.2025.2 M500-2025-0180912 stwierdzające niedopuszczalność sprzeciwu wniesionego przez I Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą. Skargę w imieniu P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. podpisał adwokat K.K. Do skargi załączył pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej udzielone 2 września 2025 r. przez pełnomocnika M – E.Z. Prezesowi Zarządu I Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W.- O.K. (k. 16). Następnie wraz z pismem z 3 listopada 2025 r. adwokat K.K. złożył wydruk pełnomocnictwa z 22 października 2025 r. w formie dokumentu podpisanego elektronicznie przez A.W., udzielonego w imieniu skarżącej Prezesowi Zarządu spółki I- O.K. do reprezentowania jej przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej oraz wojewódzkimi sądami administracyjnymi w sprawie opłaty dodatkowej, do której opłacenia została wezwana w związku z przejazdem pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] na płatnym odcinku autostrady A4: węzeł Wrocław Wschód, 26 grudnia 2021 r. o godz. 10:32, obejmującego prawo do udzielania dalszych pełnomocnictw adwokatom lub radcom prawnym oraz pełnomocnictwo z 22 października 2025 r. udzielone w imieniu skarżącej przez O.K. adwokatowi K.K. do jej reprezentowania w postępowaniu przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej oraz wojewódzkimi sądami administracyjnymi w sprawie wskazanej powyżej opłaty dodatkowej (k. 19-20). Wobec powyższego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 19 listopada 2025 r. adwokat K.K. został wezwany, jako pełnomocnik skarżącej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a., tj. pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, doręczone 27 listopada 2025 r., adwokat K.K. 28 listopada 2025 r. ponownie złożył wydruk pełnomocnictwa z 22 października 2025 r. w formie dokumentu podpisanego elektronicznie przez A.W., udzielonego w imieniu skarżącej Prezesowi Zarządu spółki I.- O.K. do reprezentowania jej przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej oraz wojewódzkimi sądami administracyjnymi, obejmującego prawo do udzielania dalszych pełnomocnictw adwokatom lub radcom prawnym oraz pełnomocnictwo z 22 października 2025 r. udzielone w imieniu skarżącej przez O.K. adwokatowi K.K. do jej reprezentowania w postępowaniu przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej oraz wojewódzkimi sądami administracyjnymi w sprawie wskazanej powyżej opłaty dodatkowej (k. 40-41, k. 55 potwierdzenie odbioru). W wykonaniu zarządzenia z 23 grudnia 2025 r. adwokat K.K.został wezwany do złożenia wyjaśnień, w czyim imieniu wnosi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G., czy też I. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W – w terminie 7 dni, pod rygorem uznania, że wnosi skargę w imieniu P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. W odpowiedzi na to wezwanie, doręczone 7 stycznia 2026 r., adwokat K.K. w piśmie z 8 stycznia 2026 r. wskazał, że wnosi skargę w imieniu P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. (k. 54 potwierdzenie odbioru, k. 57 pismo). Wobec powyższego, w wykonaniu zarządzenia z 30 stycznia 2026 r., adwokat K.K. jako pełnomocnik skarżącej, został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi poprzez wykazanie, że O.K. spełnia kryteria osoby mogącej być pełnomocnikiem skarżącej, określone w art. 35 § 2 lub § 3 p.p.s.a., a jeżeli spełnia te kryteria, do nadesłania udzielonego O.K. pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do reprezentowania P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, zgodnie z Krajowym Rejestrem Sądowym (tj. udzielonego przez podmioty uprawnione do składania oświadczeń w imieniu P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G), ewentualnie do nadesłania pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do reprezentowania P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, udzielonego adwokatowi K.K. zgodnie z Krajowym Rejestrem Sądowym (tj. udzielonego przez podmioty uprawnione do składania oświadczeń w imieniu P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G). W odpowiedzi na to wezwanie, doręczone 6 lutego 2025 r. (k. 60 potwierdzenie odbioru), w piśmie z 13 lutego 2026 r. adwokat K.K. wyjaśnił, że pełnomocnictwo szczególne z 22 października 2025 r. zostało udzielone (podpisane) O.K. przez podmioty w pełni uprawnione do składania oświadczeń w imieniu skarżącej oraz w sposób w pełni prawidłowy. Skarżąca reprezentowana jest przez adwokata K.K., bowiem pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą O.K. było jedynie czynnością techniczną. Do pisma tego załączył ponownie wydruk pełnomocnictwa z 22 października 2025 r. w formie dokumentu podpisanego elektronicznie przez A.W., udzielonego w imieniu skarżącej Prezesowi Zarządu spółki I.- O.K. do reprezentowania jej przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej oraz wojewódzkimi sądami administracyjnymi w sprawie opłaty dodatkowej, obejmującego prawo do udzielania dalszych pełnomocnictw adwokatom lub radcom prawnym oraz pełnomocnictwo z 22 października 2025 r. udzielone w imieniu skarżącej przez O.K. adwokatowi K.K. do jej reprezentowania w postępowaniu przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej oraz wojewódzkimi sądami administracyjnymi w sprawie wskazanej powyżej opłaty dodatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Natomiast w myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym określono w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W myśl art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Zgodnie z art. 37 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Regulacja wspomniana w art. 37 § 1 p.p.s.a. dotyczy postępowania sądowego, tak samo jak zawarty w art. 46 § 3 p.p.s.a. obowiązek pełnomocnika dołączania pełnomocnictwa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 stycznia 2015 r., II FSK 3627/14). Odczytywane łącznie regulacje zawarte w art. 37 § 1 i art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. mają na celu usunięcie wątpliwości, czy pismo zostało wniesione przez uprawnioną osobę. Wskazane przepisy nabierają szczególnego znaczenia jeżeli uwzględnić poważne konsekwencje, jakie mogą mieć miejsce, gdyby nie interpretować ich w sposób ścisły. Zgodnie bowiem z art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. nienależyte umocowanie pełnomocnika powoduje nieważność postępowania. Stosownie zaś do art. 271 pkt 2 p.p.s.a. nienależyta reprezentacja strony, której przejawem jest działanie w jej imieniu nieumocowanej osoby, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania z powodu jego nieważności (por. postanowienia NSA z 28 lipca 2023 r., I GZ 192/23 i z 18 marca 2026 r., III FZ 114/26). Na etapie wstępnego badania pisma procesowego brak pełnomocnictwa jest kwalifikowany jako brak formalny przy przyjęciu założenia, że udzielono pełnomocnictwa, a do pisma nie dołączono dokumentu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (por. H. Knysiak-Molczyk, Glosa do postanowienia NSA z 23 czerwca 2005 r., II OZ 519/05, publik. OSP 2006/5/63; postanowienia NSA: z 15 kwietnia 2014 r., I GSK 577/14 i z 17 czerwca 2014 r., II GSK 1375/14; z 28 lipca 2023 r., I GZ 192/23). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w uchwale z 2 lutego 2026 r., sygn. akt III OPS 2/25 stwierdził, że podpisanie skargi przez osobę, która nie przedstawiła dokumentu pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi podlegający usunięciu, na podstawie art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 i w związku z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. przez jej wezwanie do dołączenia dokumentu pełnomocnictwa; nieusunięcie braku formalnego skargi stanowi podstawę do jej odrzucenia zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 i w związku z art. 46 § 3 p.p.s.a. Sąd nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest brak pełnomocnictwa dla sporządzającego skargę zawodowego pełnomocnika) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu (por. postanowienia NSA z 25 października 2010 r., I FSK 916/10; z 11 lutego 2014 r., II GSK 138/14; z 12 czerwca 2014 r., I FSK 426/14; z 17 listopada 2014 r., I FSK 1509/15; z 17 listopada 2014 r., I FSK 1505/14; z 22 kwietnia 2015 r., II OSK 825/15; z 24 stycznia 2017 r., I OSK 2110/16; z 9 lutego 2018 r., I OZ 103/18; z 18 maja 2018 r., II GZ 175/18 oraz z 27 lutego 2019 r., I OZ 156/19, a także R. Hauser. M. Wierzbowski (red.). Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 3. Warszawa 2015 r., str. 362). Należy w tym miejscu wskazać, że wprawdzie z dniem 5 listopada 2025 r., już po wniesieniu skargi, weszły w życie zmiany art. 29 p.p.s.a., art. 37 § 1 p.p.s.a. i art. 46 § 3 p.p.s.a. wprowadzone przez art. 1 pkt 1-3 ustawy z 12 września 2025 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2025 r. poz. 1427), lecz nadal pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Jednak złożenie dokumentu wykazującego umocowanie lub jego uwierzytelnionego odpisu nie jest wymagane, jeżeli stwierdzenie przez sąd umocowania jest możliwe na podstawie wykazu lub innego rejestru, do którego sąd ma dostęp drogą elektroniczną. Konsekwencją wprowadzenia tej zmiany była również zmiana brzmienia art. 46 § 3 p.p.s.a. Także w tym przypadku nadal do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Jednak i w tym przypadku, złożenie dokumentu wykazującego umocowanie lub jego uwierzytelnionego odpisu nie jest wymagane, jeżeli stwierdzenie przez sąd umocowania jest możliwe na podstawie wykazu lub innego rejestru, do którego sąd ma dostęp drogą elektroniczną (np. do Krajowego Rejestru Sądowego lub Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej). Należy także wskazać, że stosownie do treści art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Zgodnie z art. 35 § 2 p.p.s.a. pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Dotyczy to również państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej. Pojęcie pracownika zostało zdefiniowane w art. 2 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r., poz. 277 ze zm.), zgodnie z którym pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Ustawodawca wyraźnie wiąże pojęcie pracownika z prawną formą poprzez którą dochodzi do zatrudnienia w tym charakterze. Dla ustalenia statusu pracownika nie wystarczy zatem wyłącznie świadczenie pracy, ale konieczne jest określenie warunków pracy w jednej z form przewidzianych w art. 2 Kodeksu pracy. Status pracownika w sferze normatywnej nabywa się poprzez nawiązanie stosunku pracy na podstawie umowy o pracę, powołania, mianowania, wyboru lub spółdzielczej umowy o pracę. Nie jest konieczne faktyczne wykonywanie pracy, czy otrzymywanie wynagrodzenia. Zawarte w art. 2 Kodeksu pracy wyliczenie form w jakich dochodzi do nawiązania stosunku pracy ma charakter enumeratywny (por. wyrok NSA z 28 lutego 2013 r., I OSK 2880/12). Z kolei zgodnie z art. 35 § 3 p.p.s.a. osoba prawna lub zarząd spółki partnerskiej świadczący na podstawie odrębnych przepisów pomoc prawną przedsiębiorcy, osobie prawnej lub innej jednostce organizacyjnej, mogą udzielić pełnomocnictwa procesowego - w imieniu podmiotu, któremu świadczą pomoc prawną – adwokatowi lub radcy prawnemu, jeżeli zostały do tego upoważnione przez ten podmiot. Wyliczenie zawarte w art. 35 p.p.s.a ma charakter wyczerpujący w tym sensie, że osoba nie posiadająca wymagań oznaczonych w tym przepisie nie może działać jako pełnomocnik procesowy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, choćby nawet udzielone jej zastało pełnomocnictwo do działania za mocodawcę. Występowanie zatem w sprawie w charakterze pełnomocnika strony osoby, która nie może być pełnomocnikiem, oznacza brak należytego umocowania, co powoduje nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Nienależyte umocowanie pełnomocnika zachodzi zarówno wtedy, gdy osoba działająca jako pełnomocnik nie legitymuje się pełnomocnictwem, jak i wówczas gdy osobie takiej strona wprawdzie udzieliła pełnomocnictwa, ale osoba ta nie może być w danej sprawie pełnomocnikiem, gdyż nie należy do kręgu osób, które według ustawy mogą być pełnomocnikami. Uprawnienie strony do działania przed sądem przez pełnomocnika nie ma charakteru bezwzględnego w tym sensie, że strona może w każdej sprawie ustanowić swoim pełnomocnikiem każdą osobę. To ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa kto i w jakich sprawach może być pełnomocnikiem procesowym strony. Ustanowienie pełnomocnika z naruszeniem tych przepisów jest ustanowieniem nienależytym. W rozpoznawanej sprawie do skargi zostało wprawdzie załączone pełnomocnictwo dla O.K. Prezesa Zarządu spółki I udzielone przez pełnomocnika M – E.Z., zaś do pisma z 3 listopada 2025 r. zostały załączone wydruk pełnomocnictwa z 22 października 2025 r. udzielonego O.K. Prezesowi Zarządu spółki I. oraz pełnomocnictwo z 22 października 2025 r. dla adwokata K.K. udzielone mu przez O.K., lecz z uwagi na wyczerpujące wyliczenie w art. 35 p.p.s.a. osób mogących pełnić funkcje pełnomocnika nie można uznać, aby zostało wykazane, że O.K. może być pełnomocnikiem skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym i udzielić dalszego pełnomocnictwa do jej reprezentowania adwokatowi K.K. Z akt sprawy nie wynika, aby O.K. był pracownikiem skarżącej (art. 35 § 2 p.p.s.a.) albo działał w imieniu osoby prawnej lub zarządu spółki zarząd spółki partnerskiej świadczącej na podstawie odrębnych przepisów pomoc prawną skarżącej (art. 35 § 3 p.p.s.a.). Nie jest on też członkiem zarządu skarżącej ani jej prokurentem, co wynika z informacji odpowiadającej odpisowi aktualnego z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Wobec tego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 19 listopada 2025 r. adwokat K.K. został wezwany, jako pełnomocnik skarżącej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 § 1 i 2 p.p.s.a., tj. pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, doręczone 27 listopada 2025 r., złożył on jednak takie same dokumenty pełnomocnictwa, które załączył do pisma z 3 listopada 2025 r., tj. wydruk pełnomocnictwa z 22 października 2025 r. udzielonego O.K. Prezesowi Zarządu spółki I. oraz pełnomocnictwo z 22 października 2025 r. udzielone mu przez O.K. Wobec tego w wykonaniu zarządzenia z 30 stycznia 2026 r., adwokat K.K. jako pełnomocnik skarżącej, został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi poprzez wykazanie, że O.K. spełnia kryteria osoby mogącej być pełnomocnikiem skarżącej, określone w art. 35 § 2 lub § 3 p.p.s.a., a jeżeli spełnia te kryteria, do nadesłania udzielonego O.K. pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do reprezentowania P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, zgodnie z Krajowym Rejestrem Sądowym (tj. udzielonego przez podmioty uprawnione do składania oświadczeń w imieniu P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G), ewentualnie do nadesłania pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do reprezentowania P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, udzielonego adwokatowi K.K. zgodnie z Krajowym Rejestrem Sądowym (tj. udzielonego przez podmioty uprawnione do składania oświadczeń w imieniu P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G). W odpowiedzi na to wezwanie, doręczone 6 lutego 2025 r., w piśmie z 13 lutego 2026 r. adwokat K.K. wyjaśnił, że pełnomocnictwo szczególne z 22 października 2025 r. zostało udzielone (podpisane) O.K. przez podmioty w pełni uprawnione do składania oświadczeń w imieniu skarżącej oraz w sposób w pełni prawidłowy. Skarżąca reprezentowana jest przez adwokata K.K., bowiem pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą O.K. było jedynie czynnością techniczną. Do pisma tego załączył po raz trzeci wydruk pełnomocnictwa z 22 października 2025 r. w formie dokumentu podpisanego elektronicznie przez A.W. dla Prezesa Zarządu spółki I.- O.K. i pełnomocnictwo z 22 października 2025 r. udzielone mu do działania w imieniu skarżącej przez O.K. W tym stanie rzeczy nie można uznać, że pomimo dwukrotnego wezwania do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi został on usunięty w zakreślonym w wezwaniach terminie, skoro nie zostało wykazane, że O.K, który udzielił pełnomocnictwa adwokatowi K.K, został należycie umocowany do jej reprezentowania – spełnia kryteria osoby mogącej być pełnomocnikiem skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określone w art. 35 p.p.s.a. i może w jej imieniu udzielić dalszego pełnomocnictwa. Nie zostało bowiem wykazane, że O.K. jest pracownikiem skarżącej lub podmiotem świadczącym na podstawie odrębnych przepisów pomoc prawną przedsiębiorcy, osobie prawnej lub innej jednostce organizacyjnej (art. 35 § 2 i § 3 p.p.s.a.). Wobec powyższego należy przyjąć, że czynności dokonane przez O.K., jako niewłaściwe umocowanego do reprezentacji skarżącej, w tym udzielenie dalszego pełnomocnictwa adwokatowi K.K., nie są w rozpoznawanej sprawie skuteczne. Nadto należy zwrócić uwagę, że załączony trzykrotnie wydruk pełnomocnictwa dla O.K. zawierał jedynie widoczny podpis elektroniczny A.W., jak wynika z informacji odpowiadającej odpisowi aktualnego z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, prokurenta skarżącej, przy czym jest on umocowany wyłącznie do dokonywania czynności wspólnie z członkiem zarządu spółki (prokura łączna). Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a. i art. 46 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 postanowienia. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z uwagi na to, że skarga została odrzucona, zachodzi określona w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podstawa do zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi sąd orzekł zatem w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt 2 postanowienia). d.j.