IV SA/Wa 2143/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia opłaty z tytułu składowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], którą wymierzono J. M. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]" J. M. w M., opłatę z tytułu składowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, tj. w wyrobisku w m. O. gm. K. za 2013 rok w kwocie 11.079.633,-zł. Na powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] czerwca 2016 r. J. M. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że jego przedsiębiorstwo o nazwie Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] J. M. działa od [...] r. i zatrudnia 24 osoby na umowę o pracę oraz współpracuje aktualnie z 5 podwykonawcami. Firma [...] zaciągnęła kredyt na zakup żwirowni (budowa obwodnicy M., jako warunek udziału w inwestycji), a do spłaty pozostało ponad 4.254.033,76 zł. Miesięczne zobowiązania dotyczące prowadzenia firmy, to kwota 420.000,-zł, w tym podatki, ZUS, leasing, płace, koszty bezp. działalności (w tym paliwo), kredyt/raty. Podatek od nieruchomości płacony przez skarżącego wynosi 115 tys. zł rocznie (grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej). Podatek od środków transportowych – ok. 56 tys. zł. Do wykonywania działalności Przedsiębiorstwo dysponuje 17 samochodami ciężarowymi oraz ciężkim sprzętem koparki itp. niezbędnym do wykonywania prac ziemnych. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że firma aktywnie działa i realizuje inwestycje, spłaca zaciągnięte kredyty, zatrudnia pracowników i firmy podwykonawcze, płaci zobowiązania do samorządu i do Skarbu Państwa. W ocenie skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki w postaci nie tylko zlikwidowania Przedsiębiorstwa oraz braku potencjału jego odbudowy, ale także spowoduje zerwanie zawartych kontraktów na rozpoczętych budowach, co spowoduje dodatkowo naliczanie kar umownych czy odszkodowań. Ponadto podano, że w wyniku likwidacji Przedsiębiorstwa samorząd lokalny zostanie pozbawiony rocznych wpływów z podatków od nieruchomości i środków transportowych w wysokości ok. 171.000,-zł. Pracownicy i podwykonawcy utracą miejsca pracy, a bank będzie domagał się natychmiastowej spłaty kredytu. Zdaniem skarżącego, powyższe okoliczności, świadczą o tym, że wykonanie decyzji przed zbadaniem jej legalności może wywołać nieodwracalne skutki w postaci likwidacji Przedsiębiorstwa, likwidacji miejsc pracy, spowoduje naliczanie kar umownych lub odszkodowań za zerwane kontrakty na inwestycje (od firm: K., E., R., B.). Dlatego przesłanka wstrzymania wykonalności decyzji w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jest spełniona, a wniosek – zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności została w sposób kompleksowy uregulowana w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zaś katalog pozytywnych przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 tej ustawy i ma on charakter taksatywny. Zgodnie z treścią tego przepisu, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższej normy prawnej art. 61 § 3 powołanej ustawy wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają – lub nie – za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu. W ocenie Sądu niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę majątkową lub niemajątkową, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek późniejszego zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811 i z dnia 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, LEX nr 489786). W doktrynie i orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że analizą objęte są wyłącznie argumenty podane przez stronę, toteż winny one być przekonujące, rzetelne i wiarygodne. Jedną z przesłanek wstrzymania danego aktu lub czynności jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Sąd stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić wówczas, kiedy rozmiar szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego jest większy niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju, a oceniając rozmiar ewentualnej szkody należy uwzględnić okoliczności obiektywne i subiektywne – indywidualne dotyczące strony. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków obejmuje taką materię, którą niełatwo jest zmienić w razie wykonania aktu. Zatem musi być także rozważana w kontekście specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Skoro możliwość udzielenia ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 powołanej ustawy została ograniczona do wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek, tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków prawnych. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku przez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338-339/07, dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 omawianej ustawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 525/06, dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej). Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu i powołanie się na trudną sytuację majątkową, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne [por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04; z dnia 3 października 2007 r., I OZ 707/07; z dnia 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09; z dnia 19 października 2012 r., II OZ 905/12 i z dnia 6 czerwca 2013 r., II OZ 408/13 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl]. Wyjaśnić bowiem należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się już dominujący pogląd przemawiający za udzieleniem ochrony tymczasowej, jeżeli skarżący wykaże, że w jego konkretnej sytuacji majątkowej wywiązanie się z nałożonego obowiązku finansowego wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody, w szczególności skarżący powinien złożyć stosowne dokumenty źródłowe obrazujące jego sytuację finansową, pozwalające uprawdopodobnić podnoszone okoliczności. W tym tonie już wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w postanowieniach: z dnia 9 kwietnia 2013 r., II OZ 253/13; z dnia 17 stycznia 2012 r., I OZ 13/12; z dnia 21 stycznia 2013 r., II FZ 1076/12; z dnia 22 grudnia 2011, II FZ 743/11; z dnia 5 lutego 2014 r., II OSK 131/14; z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 121/04; z dnia 5 kwietnia 2013 r., II OZ 223/13; z dnia 29 stycznia 2014 r., I FZ 436/13; z dnia 7 lutego 2014 r., I FZ 4/14; z dnia 10 lutego 2014 r., I FSK 76/14; z dnia 11 lutego 2014 r., I GSK 184/14; z dnia 12 lutego 2014 r., II FZ 31/14; z dnia 14 lutego 2014 r., I OZ 94/14; z dnia 14 lutego 2014 r., II FZ 1594/13; z dnia 18 lutego 2014 r., II GZ 1/14; z dnia 18 września 2014 r., II OZ 943/14 – wszystkie dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych – a wyrażone w nich jednolite i ugruntowane stanowisko Sąd rozpoznający wniosek w niniejszej sprawie w pełni aprobuje. Przedstawione wyżej orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie poruszonej problematyki, niezależnie od tego, że posiada walor ujednolicający orzecznictwo sądowoadministracyjne, dostrzega i chroni te wartości prawne, które w istocie stanowią motyw wniosku. Wyrazem przedstawionego kierunku orzecznictwa sądowoadministracyjnego jest także niniejsze postanowienie. Podnieść bowiem należy, że nie zasługuje na aprobatę stanowisko strony, która wybiórczo prezentuje dokumentację mającą potwierdzać jej wyjątkowo trudną sytuację majątkową. Postawa strony, która wybiórczo prezentuje dokumentację mającą potwierdzać jej trudną sytuację majątkową uniemożliwia uzyskanie pewności, co do jej rzeczywistej sytuacji finansowej. Podnieść bowiem należy, że skarżący już na wstępie ubiegania się o przyznanie prawa pomocy zastrzegł podkreślając, że firma nie przynosi zysku i generuje straty, podczas gdy w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wyraźnie stwierdził, że firma aktywnie działa i realizuje inwestycje, spłaca zaciągnięte kredyty, zatrudnia pracowników i firmy podwykonawcze, płaci zobowiązania do samorządu lokalnego i do Skarbu Państwa. Zatem składane przez skarżącego oświadczenia w kwestii kondycji finansowej prowadzonego przez niego Przedsiębiorstwa i posiadanych dochodów są sprzeczne, zaś dołączona do akt sprawy dokumentacja mająca obrazować kondycję majątkową Przedsiębiorstwa, nie wskazuje jaka jest jego rzeczywista sytuacja finansowa, tym samym nie jest możliwa ocena, w jaki sposób wykonanie czynności nałożonych zaskarżoną decyzją mogłoby wpłynąć na kondycję finansową skarżącego. Jeżeli zatem strona postępowania przedstawia swą sytuację majątkową w sposób niepełny i budzący wątpliwości, a następnie nie przedkłada całości dokumentów i oświadczeń, mających na celu wyjaśnienie tych wątpliwości i ustalenie jej rzeczywistych możliwości płatniczych, to brak jest podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej, o jakiej mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Złożone w sprawie przez skarżącego oświadczenia i dokumenty nie pozwalają dokonać oceny zasadności wniosku w zakresie wstrzymania wykonania decyzji objętej wnioskiem. O tym, czy skarżący spełnia przesłanki z art. 61 § 3 powołanej ustawy do objęcia go ochroną tymczasową, nie mogły zdecydować złożone przez niego sprzeczne oświadczenia i przedstawione w sprawie dokumenty, wskazujące na brak zysku firmy, znaczne koszty prowadzenia działalności gospodarczej, zaległości w składkach na ZUS i PFRON, podatku od nieruchomości i wypłacie wynagrodzeń dla pracowników, czy pozostała do spłaty kwota kredytu na zakup żwirowni. Dochód z działalności gospodarczej, zadeklarowany przez J. M. w 2015 roku podatkowym wyniósł 17.982,76 zł, podobnie jak w 2014 roku - 18.975,81 zł, jest zatem wynikiem bilansowym przychodu nad kosztami związanymi z jego uzyskaniem. Okoliczność wykazywania wysokich kosztów sama w sobie nie jest więc odzwierciedleniem możliwości finansowych strony zwłaszcza, jeśli z innych przedstawionych przez nią dokumentów wynika, że nieprzerwanie prowadzi ona działalność gospodarczą, uzyskując corocznie wysoki przychód. Jak wynika z nadesłanych przez skarżącego kopii zeznań o wysokości dochodu osiągniętego przez niego z działalności gospodarczej w latach 2014 i 2015, zadeklarowany przez niego przychód wyniósł odpowiednio 5.798.860,32 zł i 5.165.746,45 zł. Z kolei z deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7), składnych przez skarżącego w bieżącym roku, wynika, że prowadzone przez niego Przedsiębiorstwo nieprzerwanie osiąga obroty w wysokości przynajmniej ćwierć miliona złotych miesięcznie. Najniższą podstawę opodatkowania zadeklarowano w lipcu w kwocie 257.493 zł, przy czym w kolejnych dwóch miesiącach była ona wyższa: 293.581 zł – sierpień i 351.629 zł – wrzesień. Najwyższą podstawę opodatkowania zadeklarowano natomiast w kwietniu – 781.216 zł. Wartość netto zakupionych towarów i usług (wedle tych samych deklaracji dla podatku od towarów i usług) wyniosła natomiast: w styczniu 189.329 zł, w lutym 317.354 zł, w marcu 274.162 zł, w kwietniu 389.617 zł, w maju 272.794 zł, w czerwcu 180.116 zł, w lipcu 236.028 zł, w sierpniu 266.218 zł i we wrześniu 304.269 zł. Analizy nadesłanych wyciągów z rachunku bankowego nr [...] w Banku [...] w M. wskazuje, że w październiku bieżącego roku (miesiącu następującym po okresach rozliczeniowych ujętych w opisanych wyżej deklaracjach dla podatku od towarów i usług) wpływy na konto wyniosły w sumie 362.746,57 zł i były wyższe od wpływów we wrześniu o 155.667,70 zł (207.078,87 zł), natomiast niższe od wpływów w sierpniu o 58.467,71 zł (421.214,28 zł). W październiku, podobnie, jak w poprzednich miesiącach, na rachunek wpływały płatności za faktury w kwotach sięgających kilkudziesięciu, a nawet ponad 100.000 zł (np.: 117.564,80 zł - 25 października, 60.885,00 zł - 10 października, 28.540,89 zł i 24.407,75 zł – 12 października). Suma obciążeń rachunku wyniosła natomiast w październiku 319.419,89 zł i była niższa od sumy wpływów w tym miesiącu o 43.326,68 zł. Obok przelewów na rachunek Banku [...] w M., które stanowiły największą część obciążeń rachunku (143.300 zł), realizowano także płatności za faktury (np.: 20.187,96 zł, 19.787,78 zł i 11.582,24 zł – 13 października, 8.990,00 zł – 26 października), wypłaty wynagrodzeń (w sumie 10.642,92 zł – 14 października), spłaty na rzecz urzędu skarbowego (np. 25.800,00 zł – 11 października, 4.280,00 zł – 3 października), czy też składkę za ubezpieczenie (4.706,00 zł – 26 października) samochodu osobowego ([...]), który nie jest ujęty w ewidencji środków trwałych prowadzonego przez stronę Przedsiębiorstwa. Przedstawiona przez skarżącego kopia deklaracji na podatek od środków transportowych na 2016 rok (z załącznikami) wskazuje z kolei, że jest on właścicielem w sumie 21 samochodów ciężarowych (w tym 5 ciągników siodłowych) oraz 6 naczep. Wedle natomiast przedstawionej ewidencji operacyjnej środków trwałych przedsiębiorstwa, J. M. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dysponuje majątkiem w postaci m.in. pojazdów i maszyn budowlanych, których wartość jest nieporównywalnie większa od kosztów postępowania wszczętego jego skargą. Referendarz zwrócił uwagę, że środki trwałe nabywane były do Przedsiębiorstwa także w połowie i w końcu ubiegłego roku (pozycje 17 i 18 – samochody [...], pozycja 68 – minikoparka [...], pozycja 130 – waga do ładowarki kołowej [...]). Informacje wynikające ze złożonych do akt sprawy dokumentów źródłowych wskazują, że Przedsiębiorstwo prowadzone przez skarżącego nieprzerwanie funkcjonuje w obrocie gospodarczym, corocznie generując wielomilionowe przychody. W 2016 roku regularnie, comiesięcznie dostarczało towary bądź świadczyło usługi na kwoty kilkuset tysięcy złotych, jednocześnie dokonując zakupów, których wartość osiągała podobne wartości. Nie ma więc w ocenie referendarza podstaw, aby twierdzić, że deklarowane i dokumentowane przez stronę zaległości w płatnościach składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, zobowiązań na rzecz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, czy zobowiązań podatkowych, są konsekwencją złej i stale pogarszającej się sytuacji finansowej prowadzonego Przedsiębiorstwa. Należy zwrócić uwagę, że niektóre z udokumentowanych przez J. M. zaległości w płatnościach sięgają lat 2008-2010. Skarżący nie przedstawił przekonujących argumentów, które wskazywałyby na zastosowanie wobec niego ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do złożonych do akt sprawy deklaracji na podatek od towarów i usług zauważyć należy, że od czerwca 2016 roku wielkość środków angażowanych w ten sposób systematycznie rosła do września, kiedy to wartość zakupów była wyższa od wartości z czerwca o 124.153 zł. Wskazana we wniosku argumentacja i przedstawiona w złożonych do akt sądowych sprawy dokumentach źródłowych sytuacja finansowa Przedsiębiorstwa, w szczególności dotycząca skali nieprzerwanie prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej i wartości majątku, jakim dysponuje, nie dają podstaw, aby uznać, że skarżący spełnia przesłanki z art. 61 § 3 powołanej ustawy do zastosowania wobec niego ochrony tymczasowej. Należy w tym miejscu podkreślić, że przedmiotem wniosku jest decyzja z dnia [...] czerwca 2016 r., którą utrzymano w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. wymierzającą J. M. prowadzącemu działalność gospodarczą, opłatę w kwocie 11.079.633,-zł z tytułu składowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, zaś wszczęcie postępowania administracyjnego w tej sprawie nastąpiło w dniu [...] października 2014 r. Skoro postępowanie administracyjne wszczęte było już w 2014 roku, to tym bardziej skarżący znacznie wcześniej powinien był gromadzić na ten cel niezbędne środki. Fakt, że skarżącemu została wymierzona w postępowaniu administracyjnym wysoka opłata za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, nie może być przesądzający o udzieleniu mu z tego powodu ochrony tymczasowej. Wnioskodawca posiada dobrze prosperującą działalność gospodarczą, którą cały czas rozwija i w którą inwestuje. Dochód wnioskodawcy jest wprawdzie obciążony koniecznością spłaty kredytów, jednakże należy zauważyć, że spłata kredytów, czy innych zobowiązań cywilnoprawnych nie może mieć pierwszeństwa przed wydatkami publicznoprawnymi, do jakich należy wymierzona opłata za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. Skarżący nie wykazał w sposób wystarczająco przekonywujący, aby znajdował się w sytuacji uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji objętej wnioskiem. Wnioskodawca nie zdołał wykazać, że spełnia ustawowe przesłanki skutkujące uwzględnieniem jego wniosku. Stanowiska tego nie zdołał obalić złożonymi do akt sprawy dokumentami, z których przede wszystkim wynika wyraźna dysproporcja pomiędzy wydatkami a uzyskiwanym dochodem z prowadzonej działalności gospodarczą. Z dołączonych do akt dowodów wpłat gotówkowych na rachunek Banku kwot: 12.900 zł w dniu 4 kwietnia 2016 r., 20.000 zł w dniu 4 kwietnia 2016 r., 12.760,22 zł 26 kwietnia 2016 r.; 20.000 zł w dniu 26 kwietnia 2016 r., 20.000 zł w dniu 20 czerwca 2016 r., 12.800 zł w dniu 23 czerwca 2016 r., 20.000 zł w dniu 20 lipca 2016 r., 12.741,07 zł w dniu 20 lipca 2016 r., 20.000 zł w dniu 19 sierpnia 2016 r., 4.970 zł w dniu 19 sierpnia 2016 r., 7.790,22 zł w dniu 19 sierpnia 2016 r., 20.000 zł w dniu 22 września 2016 r., 12.900 zł w dniu 22 września 2016 r., 20.000 zł w dniu 26 października 2016 r., 12.761 zł w dniu 26 października 2016 r., należy wnioskować, że strona dysponuje gotówką. Nie ulega wszakże wątpliwości, że dla pełnej oceny rzeczywistych możliwości płatniczych strony postępowania, która prowadzi działalność gospodarczą, niezbędna jest analiza całości przepływów finansowych związanych z prowadzeniem tej działalności. Elementem takiej analizy jest m.in. weryfikacja informacji wynikających z wyciągów z rachunków bankowych, przy pomocy których przedsiębiorca prowadzi działalność. Ponadto wyjaśnić należy, że w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą miarodajną dla oceny ich zdolności płatniczych nie jest kategoria "dochodu", rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, lecz "przychodu". Istnieją bowiem legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak by w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle je wyeliminować. Do instrumentów takich należą choćby zwolnienia podatkowe, ponoszone wydatki stanowiące koszty uzyskania przychodów, amortyzacja majątku trwałego, itp. Istotniejsze, zatem jest to, że skarżący uzyskuje przychody z działalności gospodarczej i że przychody te kształtują się na wysokim poziomie. Podkreślić należy, że skarżący prowadzi nieprzerwanie działalność gospodarczą. Dochód z działalności gospodarczej, zadeklarowany przez skarżącego w 2015 roku podatkowym wyniósł 17.982,76 zł, podobnie jak w 2014 roku - 18.975,81 zł, jest zatem wynikiem bilansowym przychodu nad kosztami związanymi z jego uzyskaniem. Okoliczność wykazywania wysokich kosztów sama w sobie nie jest więc odzwierciedleniem możliwości finansowych strony zwłaszcza, jeśli z innych przedstawionych przez nią dokumentów wynika, że nieprzerwanie prowadzi ona działalność gospodarczą, uzyskując corocznie wysoki przychód. Z nadesłanych przez skarżącego kopii zeznań o wysokości dochodu osiągniętego przez niego z działalności gospodarczej w latach 2014 i 2015, zadeklarowany przez niego przychód wyniósł odpowiednio 5.798.860,32 zł i 5.165.746,45 zł. Z kolei z deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7), składnych przez skarżącego w bieżącym roku, wynika, że prowadzone przez niego Przedsiębiorstwo nieprzerwanie osiąga obroty w wysokości przynajmniej ćwierć miliona złotych miesięcznie. Najniższą podstawę opodatkowania zadeklarowano w lipcu (257.493 zł), przy czym w kolejnych dwóch miesiącach była ona wyższa (293.581 zł – sierpień i 351.629 zł – wrzesień). Najwyższą podstawę opodatkowania zadeklarowano natomiast w kwietniu – 781.216 zł. Wartość netto zakupionych towarów i usług (wedle tych samych deklaracji dla podatku od towarów i usług) wyniosła natomiast: w styczniu 189.329 zł, w lutym 317.354 zł, w marcu 274.162 zł, w kwietniu 389.617 zł, w maju 272.794 zł, w czerwcu 180.116 zł, w lipcu 236.028 zł, w sierpniu 266.218 zł i we wrześniu 304.269 zł. Wskazane w sprawie miesięcznie dochody z prowadzonej działalności gospodarczej są więc nieadekwatne do przychodów i w rzeczywistości mogą być znacznie wyższe niż ujawnione. Poza tym przedstawiona przez skarżącego kopia deklaracji na podatek od środków transportowych na 2016 rok wskazuje, że skarżący jest właścicielem 21 samochodów ciężarowych oraz 6 naczep. W tych okolicznościach należy wnioskować, że podane w sprawie przez skarżącego informacje w zakresie rzeczywistych dochodów i możliwości płatniczych są niepełne, a składane w sprawie oświadczenia wykluczają się wzajemnie, bowiem jednym razem skarżący twierdzi, że firma nie przynosi zysku i generuje straty, innym razem wyraźnie stwierdza, że firma aktywnie działa i realizuje inwestycje, spłaca zaciągnięte kredyty, zatrudnia pracowników i firmy podwykonawcze, płaci zobowiązania do samorządu lokalnego i do Skarbu Państwa. W tej sytuacji nie można było ocenić, czy w okolicznościach tej konkretnej sprawy mamy do czynienia z możliwością wyrządzenia "znacznej szkody" lub "trudnymi do odwrócenia skutkami" w rozumieniu art. 61 § 3 powołanej ustawy. Wskazane argumenty wniosku i złożone do akt sprawy dokumenty nie przesądzają o wystąpieniu okoliczności nadzwyczajnych przesądzających o zastosowaniu ochrony tymczasowej, bowiem sam fakt obciążenia wymierzoną opłatą wynikającą z wykonania decyzji, jeszcze nie uzasadnia twierdzenia o potencjalnej możliwości wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie udokumentował w sposób pełny swojej sytuacji majątkowej, zatem nie dopełnił ciążących na nim obowiązków wykazania zasadności złożonego wniosku w zakresie uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący winien był wykazać – co według znaczenia słownika języka polskiego PWN "wykazać" oznacza uzewnętrznić coś, ujawnić istnienie czegoś, zaś "istnienie" oznacza fakt bycia czegoś, mieć miejsce w rzeczywistości, być – przedstawiając odpowiednie argumenty poparte dowodami, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W postępowaniu sądowoadministracyjnym nie jest tak, jak w postępowaniu karnym, że wszelkie wątpliwości powinny być tłumaczone na korzyść wnioskującego, tylko wszystko co wątpliwe skarżący winien wyjaśnić, bo to po jego stronie istnieje powinność dowiedzenia, że zasługuje na objęcie go ochroną tymczasową. To do strony ubiegającej się o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności należy wykazanie, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przepisie art. 61 § 3 powołanej ustawy. Natomiast wszechstronne rozważenie całokształtu wskazanych przez stronę okoliczności należy do Sądu związanego regułą ustanowioną przez art. 61 § 3 powołanej ustawy oraz wytycznymi takimi jak: zgodność prowadzonego wnioskowania z zasadami logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy, oraz innymi elementami, które pozwalają domniemywać, że skutek w postaci faktu uprawdopodobnionego może w ogóle nastąpić. Poza tym skarżący winien mieć na względzie, że poniesienie nakładów finansowych w wyniku wadliwej decyzji ze swej istoty nie musi wywołać skutku w postaci spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W takiej sytuacji stronie, która poniosła szkodę w wyniku wydania wadliwej decyzji przysługuje bowiem roszczenie odszkodowawcze, dlatego strona w niniejszej sprawie powinna wskazać jakie inne trudne do odwrócenia skutki może powodować wykonanie zaskarżonej decyzji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 522/14, dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu skarżący nie wykazał istnienia żadnej z koniecznych przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji, w tym niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody o znacznej wartości. Subiektywne przekonanie skarżącego o wadliwości wydanej decyzji nie uzasadnia bowiem udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania jej wykonania. Za odmową wstrzymania wykonania decyzji przemawia między innymi możliwość dochodzenia odszkodowania od organów administracji na drodze cywilnoprawnej w przypadku uwzględnienia skargi, a także fakt, że skarżący nie wykazał, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Ewentualne okoliczności wynikające z obawy wystąpienia jakiejkolwiek straty finansowej, nie wywołują stanu, który byłby nieodwracalny, ponieważ wykonanie zaskarżonej decyzji nie będzie prowadziło do trudnych do odwrócenia skutków, gdyż zapłata wymierzonej opłaty jest ze swej istoty odwracalna – może podlegać zwrotowi w przypadku korzystnego dla skarżącego orzeczenia sądu [por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 marca 2012 r., II GSK 385/11 (Lex nr 1136509) i z dnia 16 kwietnia 2012 r., II FZ 304/12 (Lex nr 1137799) oraz z dnia 5 kwietnia 2013 r., II OZ 223/13, dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych]. Ponadto przewidziana w art. 61 § 3 powołanej ustawy ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Świadczenie pieniężne z istoty swej może podlegać zwrotowi. Dodatkowo podnieść należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest formą udzielanej przez Skarb Państwa tymczasowej pożyczki czy kredytu mającego służyć poprawieniu kondycji finansowej innych podmiotów. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.