IV SA/Wr 575/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Protokolant Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy naliczenia i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu za lata 2006 - 2008 uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] 2011 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją Komendant Wojewódzki Policji we W. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w K. z [...], nr [...] K. W. naliczenia i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2008.. Z akt sprawy wynika, że K. W. (dalej jako "skarżący") od 31 stycznia 1995 r. jest emerytem policyjnym. Prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nabył na mocy ostatecznej decyzji Komendanta Rejonowego Policji w K. z [...] nr [...], zmienionej decyzją Komendanta Powiatowego Policji w K. z [...] nr [...]. Świadczenie przyznane ww. decyzją pobierał do 2005 r. Pismem z 7 stycznia 2010 r. K. W. wystąpił do Komendanta Powiatowego w K. o naliczenie i wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu za lata 2006-2008.. Decyzją z [...] Komendant Powiatowy Policji w K. odmówił zainteresowanemu przyznania żądanego świadczenia. Po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji Komendant Wojewódzki Policji we W., decyzją z [...] (nr [...]), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi skarżącego na tę decyzję, wyrokiem z 15 lipca 2010 r. (sygn. akt IV SA/Wr 212/10) uchylił decyzje organów obu instancji, wskazując na konieczność rozpoznania wniosku jako o naliczenie i wypłatę świadczenia, a nie o jego przyznanie. Wyrok ten stał się prawomocny po oddaleniu wniesionej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 2 marca 2011 r. sygn. Akt I GSK 1655/10. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z [...] nr [...] Komendant Powiatowy Policji w K. odmówił skarżącemu naliczenia i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego., powołując art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: Kpa oraz art. 91 ust. 1 , art. 97 ust. 5 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., nr 43, poz. 277 ze zm.) i § 1, § 3 oraz § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczególnych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 100, poz. 919 ze zm.) - dalej: "rozporządzenie MSWiA z dnia 28.06.2002 r." W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przyznał, że prawo do równoważnika pieniężnego przysługuje skarżącemu na podstawie decyzji Komendanta Rejonowego Policji w K. z [...], zmienionej decyzją Komendanta Powiatowego Policji z [...] r. Jednocześnie stwierdził, że w sprawie mają zastosowanie aktualnie obowiązujące przepisy. Przepisy te nie dają podstaw do naliczenia emerytom i rencistom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Jedynym aktem przyznającym to prawo było zmienione już rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002 r. Także Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że prawo do tego równoważnika przysługuje wyłącznie funkcjonariuszom, a rozciągnięcie tego przepisu na emerytów i rencistów policyjnych w cytowanym rozporządzeniu wykraczało poza upoważnienie ustawowe. Ponieważ od 1 stycznia 2006 r. przestały obowiązywać przepisy rozporządzenia dotyczące stawek i sposobu wyliczania równoważnika w odniesieniu do emerytów i rencistów policyjnych, to przewidziane w ustawie zasady wyliczania tego świadczenia mogą być stosowane jedynie wobec policjantów w czynniej służbie. Komendant Wojewódzki Policji we W., po rozpoznaniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, powołując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 138 §1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 91 ust. 1 ustawy o Policji oraz art. 29 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) (Dz. U. z 2004 r. nr 8, poz. 67 ze zm.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że zainteresowany pobierał równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu do 2005 r., gdyż uprawnienia emerytów i rencistów do tego świadczenia wynikały z § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28.06.2002 r., który z dniem 1 stycznia 2006 r. został uchylony. Powołał się też na orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (tj. wyrok z dnia 27.10.2008 r., sygn. akt U 4/08 oraz wyrok z dnia 29.11.2004 r., sygn. akt K 7/04), z których wynika, że podmiotem uprawnionym od otrzymania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego jest jedynie policjant w czynnej służenie, a uchylenie § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28.06.2002 r. rozporządzeniem MSWiA z dnia 6 kwietnia 2005 r. (Dz. U. nr 70, poz. 633) nie zmieniło stanu prawnego przez pozbawienie emerytów i rencistów policyjnych uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, skoro takie uprawnienie nie wynikało z ustawy. Pozostająca w obiegu prawnym decyzja, która przyznała zainteresowanemu prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu zajmowanego lokalu mieszkalnego jednocześnie wskazywała, że świadczenie to będzie wypłacane corocznie, a jego wysokość ustalona zostanie każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek. Oznacza to, że decyzji tej nadano charakter związany. Ponieważ od 1 stycznia 2006 r. przepisy rozporządzenia, dotyczące stawek oraz sposobu wyliczania równoważnika za remont lokalu, przestały obowiązywać w odniesieniu do emerytów i rencistów policyjnych, nie jest możliwe realizowanie decyzji przyznającej to świadczenie emerytom i rencistom policyjnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu K. W. wniósł o zbadanie, czy decyzje organów obu instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz o stwierdzenie nieważności tych decyzji z uwagi na ich bezprawność. W skardze strona skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 2 Konstytucji RP oraz art. 16 §1 Kpa, przez przyjęcie, że decyzja ostateczna przyznająca prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nie wywołuje skutku w postaci prawa do otrzymania tego świadczenia, - § 8 i § 9 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 28.06.2002 r. przez niewłaściwe ich stosowania, - art. 6 Kpa, - art. 136 Kpa poprzez brak ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy i poprzestanie na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że nowelizacja rozporządzenia MSWiA z dnia 28.06.2002 r. i uchylenie z dnia 1.01.2006 r. § 8 i § 9 ust. 2 tego rozrządzenia, nie spowodowało wygaśnięcia ostatecznych decyzji administracyjnych przyznających emerytom i rencistom policyjnym prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. W związku ze zmianą przepisów od 1 stycznia 2006 r. nie jest możliwe jedynie wydanie decyzji przyznających emerytom prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, możliwa jest natomiast realizacja prawomocnych decyzji. Wyliczenie równoważnika pieniężnego dla policjantów oraz emerytów i rencistów następowało na podstawie § 3 rozporządzenia MSWIA z 28.06.2002 r., zdaniem skarżącego, na tej samej podstawie można nadal dokonywać wypłaty tych świadczeń. Skarżący powołał się także na wyrok WSA sygn. akt II SA/Go 316/11 oraz II SA/Go 402/11. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje w razie zaistnienia wad w przeprowadzonym postępowaniu mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub w wyniku naruszenia prawa materialnego, które wpływa na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej przywoływanej w skrócie jako " p.p.s.a." Skarga zasługuje na uwzględnienie. Istotę sporu w sprawie stanowi kwestia zgodności z zasadą legalizmu decyzji odmawiającej skarżącemu - emerytowanemu policjantowi - wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego ze względu na brak przepisów wykonawczych, będących podstawą wypłaty tego równoważnika, wobec istnienia w obrocie prawnym decyzji administracyjnej nadającej skarżącemu uprawnienie do otrzymania tego świadczenia. Generalnie ujmując, zagadnienie to było już rozpoznawane przez sądy administracyjne, w tym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - wyrok z 9 listopada 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 492/11. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela argumentację przestawioną w tym wyroku. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że skarżącemu na podstawie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w K. z [...] nr [...], zmienionej następnie decyzją [...] nr [...] - przysługuje prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Decyzja ta jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym. W tym zakresie nie ma między stronami sporu. Przedmiotem skargi jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego odmawiająca skarżącemu wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za okres 2006-2008, ze względu na wyeliminowanie z porządku prawnego z dniem 1 stycznia 2006 r. przepisu § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28.06.2002 r., który odnosił się wprost m. in. do emerytów i rencistów policyjnych, w wyniku czego zapisy tego aktu wykonawczego w stanie prawnym obowiązującym w latach 2006 - 2009, nie mogą stanowić podstawy do naliczania równoważnika pieniężnego emerytom i rencistom policyjnym. Rozważania na temat legalności zaskarżonej decyzji muszą zostać poprzedzone oceną mocy obowiązującej decyzji, która nadaje skarżącemu uprawnienia do otrzymania równoważnika pieniężnego za remont lokalu, tj. konkretyzującej źródło określonych uprawnień. W doktrynie prawa administracyjnego prezentowane jest stanowisko, że decyzja administracyjna wywołuje określone skutki prawne dopóty, dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego. Wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego może nastąpić poprzez wprowadzenie przez ustawodawcę ściśle określonej normy intertemporalnej, przewidującej taki skutek, albo też w drodze aktu o charakterze indywidualnym. Nowelizacja rozporządzenia MSWiA z dnia 28.06.2002 r. (rozporządzeniem MSWiA z dnia 6 kwietnia 2005 r.) polegająca między innymi na uchyleniu § 8 tego rozporządzenia, który przyznawał także emerytowanym policjantom prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, nie skutkowała wygaśnięciem decyzji administracyjnej przyznającej skarżącemu (emerytowi policyjnemu) prawo do tego świadczenia. Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2010 r. (sygn. I OSK 1105/10, niepubl.), dopóki decyzje te nie zostaną zweryfikowane w sposób przewidziany prawem, dopóty będą wywoływać skutki prawne wiążące trwale podmioty i strony zainteresowane ich rozstrzygnięciem. Ustanowiona w art. 16 § 1 Kpa "zasada ogólna trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego w świadomości społecznej zasada ta uchodzić będzie z pewnością za jedno z kardynalnych założeń całego systemu ogólnego postępowania administracyjnego. (..) Formalna strona zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej wyraża się w tym, że decyzje te obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Wydanie nowej decyzji jest zatem jedynym sposobem całkowitego lub częściowego pozbawienia decyzji ostatecznej jej mocy obowiązującej(..)" (W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu. Warszawa str. 123). Z treści art. 16 § 1 Kpa wynika, że decyzja ostateczna nie tylko jest decyzją, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, ale także jest to ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej, nie może być ona ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego, poza przypadkami przewidzianymi w przepisach ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Dopuszczalne jest także stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, gdy w przepisach przewidziano taki skutek albo, gdy decyzja stała się bezprzedmiotowa - przestał istnieć podmiot stosunku prawnego, a stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony (por. wyroki NSA z dnia 26.10.2010 r. sygn. I OSK 541/10; z dnia 31.08.2010 r. sygn. I OSK 407/10 i I OSK 415/10; niepubl.). W wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r. (sygn. akt I OSK 953/07) NSA stwierdził, że "w razie uchylenia przepisu, który był podstawą przyznania określonego uprawnienia na przyszłość, wygaśnięcie takiej decyzji z powodu jej bezprzedmiotowości, w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 Kpa, następuje tylko wówczas, gdy w przepisach zmieniających stan prawny przewidziany został taki skutek. W przeciwnym wypadku decyzje takie nie stają się bezprzedmiotowe". Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 grudnia 2005 r. (Dz. U. Nr 266, poz. 2246) w przepisach przejściowych takiego przepisu nie zawierało. Samo uchylenie podstawy prawnej wydanych wcześniej decyzji powoduje, że z dniem wejścia w życie takiej zmiany prawa przestaje obowiązywać podstawa prawna do wydawania takich decyzji w przyszłości. Nie powoduje to natomiast wygaśnięcia uprawnień nabytych na podstawie decyzji wydanych w przeszłości, opartych na obowiązującej wówczas podstawie prawnej. Przyjęcie innego stanowiska, pomijającego byt prawny istniejącej w obrocie decyzji, dającej uprawnienia skarżącemu do domagania się wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, prowadzi do naruszenia zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Nie wdając się w ocenę legalności decyzji przyznającej skarżącemu uprawnienie do równoważnika za remont mieszkania, bowiem kwestia ta nie stanowi przedmiotu kontroli Sądu w niniejszej sprawie oraz mając na uwadze, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29.11.2004 r. (sygn. K 7/04, OTK-A 2004/10/109) wyraźnie wskazał na przepisy art. 92 ust. 1 i art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, z których wynika, że równoważnik pieniężny przysługuje policjantowi w służbie czynnej, zaś w wyroku z dnia 27.10.2008 r. (sygn. U 4/08, OTK-A 2008/8/141) jednoznacznie stwierdził, co prawda odnośnie przysługiwania emerytom i rencistom policyjnym równoważnika pieniężnego za brak lokalu, że "(..) uchylenie § 8 rozporządzenia nie zmienia stanu prawnego przez pozbawienie emerytów i rencistów policyjnych uprawnienia do równoważnika pieniężnego, skoro takie nie wynikało z ustawy.(..)", powtórzyć należy, że tylko wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Komendanta Powiatowego Policji z [...], nr [...] nadającej prawo skarżącemu do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego otworzy możliwości rozstrzygania w zakresie objętym wnioskiem strony - a więc domagania się wypłaty tego równoważnika i w tym kierunku winien organ administracji podjąć czynności. Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 grudnia 2005 r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 266, poz. 2246), które weszło w życie w dniu 1 stycznia 2006 r. uchylono między innymi przepis § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28.06.2002 r., który stanowił, że przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego, w związku z tym, z dniem 1 stycznia 2006 r. odpadła podstawa prawna do kontynuacji wypłacania równoważnika pieniężnego dla skarżącego i z tą datą wygasło uprawnienie do jego przyznawania. Rozważyć zatem należy czy, stosownie do przepisu § 6 rozporządzenia, została wyczerpana zawarta w nim przesłanka uzasadniająca cofnięcie uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika, skoro policjant przestał spełniać warunki, o których mowa § 1 pkt 1 rozporządzenia lub uległy zmianie jego uprawnienia do liczby norm zaludnienia. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r. (sygn. VIII SA/Wa 621/09), a wcześniej w wyroku z dnia 29 listopada 2006 r. (sygn. II SA/Wa 1689/06), z którymi to poglądami zgadza się skład orzekający w sprawie niniejszej, uchylony § 8 rozporządzenia, stanowił podstawę pozwalającą stosować § 1 pkt 1 rozporządzenia do emerytów policyjnych. Skoro z dniem 1 stycznia 2006 r. odpadła ta podstawa, to emeryci policyjni nie spełniają warunków określonych w § 1 ust. 1 rozporządzenia, jako że w ogóle tego przepisu się do nich nie stosuje. Również w wyroku z 21 listopada 2006 r. (sygn. II SA/Wa 1335/06) WSA opowiedział się za cofnięciem emerytom policyjnym uprawnień do równoważnika za remont lokalu jako drogą właściwą do dostosowania stanów faktycznych do obowiązującego prawa. Sąd ten stwierdził, że przepis § 6 rozporządzenia wykonawczego MSWiA z dnia 28.06.2002 r. uzasadnia wydanie decyzji o cofnięciu uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przez osoby pobierające świadczenia z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego wobec utraty przez emeryta policyjnego danego uprawnienia. Decyzja taka miałaby charakter deklaratoryjny, a za jej wydaniem przemawia konieczność regulowania stanów faktycznych zgodnie z obowiązującym prawem. Prawidłowość powyższego stanowiska została potwierdzona wyrokiem NSA z dnia 31 sierpnia 2010 r. (sygn. akt I OSK 407/10), na taki tok postępowania wskazują także wyroki NSA z dnia 12.07.2011 r. (sygn. I OSK 409/11) i z dnia 14.07.2011 r. (sygn. I OSK 465/11), których przedmiotem była kasacja od wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Reasumując, za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z dnia 24.11.2010 r. sygn. I OSK 1105/10) powtórzyć należy, że "zmiana rozporządzenia MSWiA z dnia 28.06.2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919), dokonana z dniem 1 stycznia 2006 r. rozporządzeniem MSWiA z dnia 28.12.2005 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 266, poz. 2246), pozostawała bez wpływu na uprawnienia emerytów i rencistów wynikające z ostatecznych decyzji o przyznaniu im prawa do omawianego świadczenia." Oznacza to, że do czasu usunięcia z obrotu prawnego decyzji przyznającej skarżącemu prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, skarżącemu przysługuje skuteczne roszczenie o wypłatę tego świadczenia na podstawie obecnie obowiązujących przepisów (por. wyroki NSA z dnia 10.07.2012 r. Sygn. akt I OSK 274/12, z dnia 1.12.2011 r. sygn. akt I OSK 1711/11, z dnia 15.06.2012 r. sygn. akt I OSK 2016/11). Abstrahując od powyższego, godzi się nadto podkreślić, że analogiczną ocenę prawną skutków prawnych ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych przyznających skarżącemu prawo podmiotowe w omawianym zakresie, tzn. decyzji Komendanta Powiatowego Policji w K. z [...], nr [...], zmienionej następnie decyzją [...], nr [...] zawarł – w przywołanych na wstępie wyrokach - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (z 15 lipca 2010 r. , sygn. akt IV SA/Wr 212/10) oraz Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt I GSK 1655/10), wydanych w rozpatrywanej sprawie. Tym samym – po myśli art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zarówno organy administracji pierwszej i drugiej instancji, jak i Sąd w składzie orzekającym, są związane oceną prawną w motywach tych orzeczeń zawartą. Nie stosując się do wykładni prawa zaprezentowanej w prawomocnym wyroku sądowym organy naruszyły normę art. 153 p.p.s.a. W tym świetle uznać należało, że decyzja zaskarżona i decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo, tj. przepisy art. 16 § 1 Kpa oraz art. 2 Konstytucji RP, a także art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z czym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) tej ustawy, orzekł jak w sentencji wyroku. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy administracji dostosują się do przedstawionej oceny prawnej sprawy.