IV SA/Wr 718/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca) Sędziowie : Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia WSA Katarzyna Radom Protokolant : Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za rok 2009 i 2010 I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...], nr [...], II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Komendant Wojewódzki Policji we W. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...], nr [...] odmawiającą T. L. wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2009 i 2010. Z akt sprawy wynika, że T. L. od 16 sierpnia 1998 r. jest emerytem policyjnym. Prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nabył na mocy ostatecznej decyzji Komendanta Powiatowego Policji w L. z [...], nr [...]. Wcześniej prawo to było ustalone decyzją Komendanta Rejonowego Policji w L. z [...], nr [...]. Decyzja późniejsza zastąpiła wcześniejszą, wydaną w tym samym przedmiocie. Świadczenie przyznane ww. decyzją z [...] nr [...] zainteresowany pobierał do 2005 r. Postępowanie w sprawie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 –2008 zostało wszczęte pismem skarżącego z 6 stycznia 2009 r., zaś za lata 2009 - 2010 pismem z 27 lipca 2010 r. W czasie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu, zainicjowanego skargą T. L. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z [...] (nr[...]) w przedmiocie odmowy prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2009-2010, Komendant Powiatowy Policji w L, postanowieniem z dnia [...], na podstawie art. 61 w zw. z art. 105 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz.1071 ze zm.) – dalej: Kp, połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia wnioski T. L. z 6 stycznia 2009 r., z 27 lipca 2010 r. oraz z 10 sierpnia 2010 r. dotyczące wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006-2010. Następnie decyzją z [...] (nr[...]) Komendant Powiatowy Policji w L. odmówił skarżącemu wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2011. Po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji Komendant Wojewódzki Policji we W. decyzją z [...] (nr[...]) (I) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2008 i (II.) uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2009-2011 i w tej części umorzył postępowania przed organem I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z 12 kwietnia 2011 r. (sygn. akt IV SA/Wr 756/10), uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z [...] (nr[...]) oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w części dotyczącej odmowy prawa do równoważnika pieniężnego za lata 2009-2010 i oddalił skargę w części dotyczącej lat 2006 - 2008. Uwzględniając powyższe, Komendant Powiatowy Policji w L. kolejną decyzją z [...] (nr[...]), powołując art. 104 § 1 w zw. z art. 61 § 1 K.p.a oraz art. 97 ust. 5 ustawy z z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., nr 43, poz.277 ze zm.), odmówił T. L. wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2009 - 2010. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przyznał, że prawo do równoważnika pieniężnego przysługuje zainteresowanemu na podstawie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w L. z [...] (nr[...]) i decyzja ta nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Jednocześnie stwierdził, że w sprawie mają zastosowanie aktualnie obowiązujące przepisy oraz aktualne orzecznictwo. Żaden z przepisów ustawy o Policji, ani ustawy emerytalnej nie daje emerytom i rencistom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu. Jedynym aktem przyznającym to prawo było zmienione już rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczególnych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 100, poz.919 ze zm.) – dalej: rozporządzenia MSWiA z dnia 28.06.2002 r. Także Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że prawo do tego równoważnika przysługuje wyłącznie funkcjonariuszom, a rozciągnięcie tego przepisu na emerytów i rencistów policyjnych w ww. rozporządzeniu wykraczało poza upoważnienie ustawowe. Wobec powyższego organ I instancji żądanie wypłaty świadczenia uznał za bezzasadne. Ponadto stwierdził, że decyzja z [...] nr [...] stała się niewykonalna. Decyzja ta bowiem nie ustala wysokości świadczenia, a wysokości tej nie można ustalić na podstawie przepisów, gdyż obowiązujące obecnie przepisy nie mają zastosowania do emerytów i rencistów policyjnych. W odwołaniu zainteresowany wniósł o uzupełnienie decyzji, a w przypadku gdy nie będzie to możliwe o jej uchylenie, zarzucając: - brak powołania się w decyzji na przepisy prawa upoważniające do odmowy wypłaty żądanego świadczenia, - ignorowanie, wydanych w analogicznych sprawach, wyroków sądów administracyjnych. Komendant Wojewódzki Policji we W., po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, powołując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 138 §1 Kpa w zw. z art. 91 ust. 1 ustawy o Policji oraz art. 29 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) (Dz. U. z 2004 r. nr 8, poz. 67 ze zm.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że zainteresowany pobierał równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu do 2005 r., gdyż uprawnienia emerytów i rencistów do tego świadczenia wynikały z § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28.06.2002 r., który z dniem 1 stycznia 2006 r. został uchylony. Powołał się też na orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (tj. wyrok z dnia 27.10.2008 r., sygn. akt U 4/08 oraz wyrok z dnia 29.11.2004 r., sygn. akt K 7/04), z których wynika, że podmiotem uprawnionym od otrzymania równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego jest jedynie policjant w czynnej służenie, a uchylenie § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28.06.2002 r. rozporządzeniem ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 kwietnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 70, poz. 633) nie zmieniło stanu prawnego przez pozbawienie emerytów i rencistów policyjnych uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, skoro takie uprawnienie nie wynikało z ustawy. Pozostająca w obiegu prawnym decyzja, która przyznała zainteresowanemu prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego jednocześnie wskazywała, że świadczenie to będzie wypłacany corocznie, a jego wysokości ustalona zostanie każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek. Oznacza to, że decyzji nadano charakter związany. Ponieważ od 1 stycznia 2006 r. przepisy rozporządzenia, dotyczące stawek oraz sposobu wyliczenia równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu przestały obowiązywać w odniesieniu do emerytów i rencistów policyjnych, nie jest możliwe realizowanie decyzji przyznającej to świadczenie emerytom i rencistom policyjnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu T. L. przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i zarzucił naruszenie przez organ administracji art. 91 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, zasady praworządności określonej w art. 7 Kpa, przepisów określonych w art. 110 Kpa oraz art. 31, a także art. 2, art. 3 i art. 7 Konstytucji RP. W uzasadnieniu strona skarżąca stwierdziła, że wydając zaskarżoną decyzję organ administracji zignorował szereg wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, tym samym naruszył zasadę praworządności (art. 7 Kpa). Z wyroków tych wynika, że nowelizacja rozporządzenia MSWiA z dnia 28.06.2002 r. i uchylenie z dnia 1.01.2006 r. § 8 tego rozrządzenia nie spowodowało wygaśnięcia decyzji administracyjnych, przyznających emerytom i rencistom policyjnym prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Decyzja ta wywołuje zatem skutki administracyjno prawne do czasu aż nie zostanie usunięta z obrotu prawnego. Wydając decyzję o odmowie wypłaty przyznanego świadczenia, organ naruszył także art. 110 Kpa, gdyż decyzją przyznającą świadczenie był związany. Strona skarżąca zarzuca także naruszenia art. 7 Konstytucji RP przez zignorowanie orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący ponosi także, że Komendy Wojewódzkie Policji w P., Ł. i K. wypłacają emerytom policyjnym sporne świadczenia, zatem wypłata tych świadczeń jest możliwa. Strona skarżąca wskazuje, że uchylony § 9 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 28.06.2002 r. dotyczył tylko kompetencji organów do wydania decyzji w sprawie przyznania, odmowy przyznania, albo zwrotu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, co nie oznacza, że organ traci kompetencje do wykonania wcześniej wydanych decyzji, tj. naliczenia i wypłaty równoważnika pieniężnego. Zaskarżona decyzja, zdaniem strony skarżącej, narusza art. 91 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, zasadę praworządności, określoną w art. 7 Kpa oraz łanie przepisy określone w art. 110 Kpa i art. 31 Konstytucji RP, jest także sprzeczna z art. 2, art. 3 i art. 7 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje w razie zaistnienia wad w przeprowadzonym postępowaniu mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub w wyniku naruszenia prawa materialnego, które wpływa na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej: P.p.s.a. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Istotę sporu w sprawie stanowi kwestia zgodności z zasadą legalizmu decyzji odmawiającej skarżącemu – emerytowanemu policjantowi - wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego ze względu na brak przepisów wykonawczych, będących podstawą wypłaty tego równoważnika, wobec istnienia w obrocie prawnym decyzji administracyjnej nadającej skarżącemu uprawnienie do otrzymania tego świadczenia. Zagadnienie to było już rozpoznawane przez sądy administracyjne, w tym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - wyrok z 9 listopada 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 492/11. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela argumentację przestawioną w tym wyroku. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że skarżącemu na podstawie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w L. z [...] nr [...], przysługuje prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Decyzja ta jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym. W tym zakresie nie ma między stronami sporu. Przedmiotem skargi jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] odmawiająca skarżącemu wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2009 i 2010 ze względu na wyeliminowanie z porządku prawnego z dniem 1 stycznia 2006 r. przepisu § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28.06.2002 r., który odnosił się wprost m. in. do emerytów i rencistów policyjnych, w wyniku czego zapisy tego aktu wykonawczego w stanie prawnym obowiązującym w latach 2009 i 2010 nie mogą stanowić podstawy do naliczania równoważnika pieniężnego emerytom i rencistom policyjnym. Rozważania na temat legalności zaskarżonej decyzji muszą zostać poprzedzone rozważaniami oceniającymi moc obowiązującą decyzji, która nadaje skarżącemu uprawnienia do otrzymania równoważnika pieniężnego za remont lokalu, tj. konkretyzującej źródło określonych uprawnień. W doktrynie prawa administracyjnego prezentowane jest stanowisko, że decyzja administracyjna wywołuje określone skutki prawne dopóty, dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego. Wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego może nastąpić poprzez wprowadzenie przez ustawodawcę ściśle określonej normy intertemporalnej, przewidującej taki skutek, albo też w drodze aktu o charakterze indywidualnym. Nowelizacja rozporządzenia MSWiA z dnia 28.06.2002 r. (rozporządzeniem MSWiA z dnia 6 kwietnia 2005 r.) polegająca między innymi na uchyleniu § 8 tego rozporządzenie, który przyznawał także emerytowanym policjantom prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, nie skutkowała wygaśnięciem decyzji administracyjnej przyznającej skarżącemu (emerytowi policyjnemu) prawo do tego świadczenia. Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2010 r. (sygn. I OSK 1105/10, niepubl.) dopóki decyzje te nie zostaną zweryfikowane w sposób przewidziany prawem, dopóty będą wywoływać skutki prawne wiążące trwale podmioty i strony zainteresowane ich rozstrzygnięciem. Ustanowiona w art. 16 § 1 Kpa "zasada ogólna trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego w świadomości społecznej zasada ta uchodzić będzie z pewnością za jedno z kardynalnych założeń całego systemu ogólnego postępowania administracyjnego. (..) Formalna strona zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej wyraża się w tym, że decyzje te obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Wydanie nowej decyzji jest zatem jedynym sposobem całkowitego lub częściowego pozbawienia decyzji ostatecznej jej mocy obowiązującej(..)" (W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu. Warszawa str. 123). Z treści art. 16 § 1 Kpa wynika, że decyzja ostateczna nie tylko jest decyzją, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, ale także jest to ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej, nie może być ona ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego, poza przypadkami przewidzianymi w przepisach ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Dopuszczalne jest także stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, gdy w przepisach przewidziano taki skutek albo, gdy decyzja stała się bezprzedmiotowa – przestał istnieć podmiot stosunku prawnego, a stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony (por. wyroki NSA z dnia 26.10.2010 r. sygn. I OSK 541/10; z dnia 31.08.2010 r. sygn. I OSK 407/10 i I OSK 415/10; niepubl.). W wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r. (sygn. akt I OSK 953/07) NSA stwierdził, że "w razie uchylenia przepisu, który był podstawą przyznania określonego uprawnienia na przyszłość, wygaśnięcie takiej decyzji z powodu jej bezprzedmiotowości, w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 Kpa, następuje tylko wówczas, gdy w przepisach zmieniających stan prawny przewidziany został taki skutek. W przeciwnym wypadku decyzje takie nie stają się bezprzedmiotowe". Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 grudnia 2005 r. (Dz. U. Nr 266, poz. 2246) w przepisach przejściowych takiego przepisu nie zawierało. Samo uchylenie podstawy prawnej wydanych wcześniej decyzji powoduje, że z dniem wejścia w życie takiej zmiany prawa przestaje obowiązywać podstawa prawna do wydawania takich decyzji w przyszłości. Nie powoduje to natomiast wygaśnięcia uprawnień nabytych na podstawie decyzji wydanych w przeszłości, opartych na obowiązującej wówczas podstawie prawnej. Przyjęcie innego stanowiska, pomijającego byt prawny istniejącej w obrocie decyzji, dającej uprawnienia skarżącemu do domagania się wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, prowadzi do naruszenia zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Nie wdając się w ocenę legalności decyzji przyznającej skarżącemu uprawnienie do równoważnika za remont mieszkania, bowiem kwestia ta nie stanowi przedmiotu kontroli Sądu w niniejszej sprawie oraz mając na uwadze, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29.11.2004 r. (sygn. K 7/04, OTK-A 2004/10/109) wyraźnie wskazał na przepisy art. 92 ust. 1 i art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, z których wynika, że równoważnik pieniężny przysługuje policjantowi w służbie czynnej, zaś w wyroku z dnia 27.10.2008 r. (sygn. U 4/08, OTK-A 2008/8/141) wyraźnie stwierdził, co prawda odnośnie przysługiwania emerytom i rencistom policyjnym równoważnika pieniężnego za brak lokalu, że "(..) uchylenie § 8 rozporządzenia nie zmienia stanu prawnego przez pozbawienie emerytów i rencistów policyjnych uprawnienia do równoważnika pieniężnego, skoro takie nie wynikało z ustawy.(..)", powtórzyć należy, że tylko wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Komendanta Powiatowego Policji z [...], nr [...] nadającej prawo skarżącemu do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego otworzy możliwości rozstrzygania w zakresie objętym wnioskiem strony – a więc domagania się wypłaty tego równoważnika i w tym kierunku winien organ administracji podjąć czynności. Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 grudnia 2005 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 266, poz. 2246), które weszło w życie w dniu 1 stycznia 2006 r. uchylono między innymi przepis § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28.06.2002 r., który stanowił, że przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego, w związku z tym, z dniem 1 stycznia 2006 r. odpadła podstawa prawna do kontynuacji wypłacania równoważnika pieniężnego dla skarżącego i z tą datą wygasło uprawnienie do jego przyznawania. Rozważyć zatem należy czy, stosownie do przepisu § 6 rozporządzenia, została wyczerpana zawarta w nim przesłanka uzasadniająca cofnięcie uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika, skoro policjant przestał spełniać warunki, o których mowa § 1 pkt 1 rozporządzenia lub uległy zmianie jego uprawnienia do liczby norm zaludnienia. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r. (sygn. VIII SA/Wa 621/09), a wcześniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2006 r. (sygn. II SA/Wa 1689/06), z którymi to stanowiskami zgadza się skład orzekający w sprawie niniejszej, uchylony § 8 rozporządzenia, stanowił podstawę pozwalającą stosować § 1 pkt 1 rozporządzenia do emerytów policyjnych. Skoro z dniem 1 stycznia 2006 r. odpadła ta podstawa, to emeryci policyjni nie spełniają warunków określonych w § 1 ust. 1 rozporządzenia, jako że w ogóle tego przepisu się do nich nie stosuje. Również w wyroku z 21 listopada 2006 r. (sygn. II SA/Wa 1335/06) WSA opowiedział się za cofnięciem emerytom policyjnym uprawnień do równoważnika za remont lokalu jako drogą właściwą do dostosowania stanów faktycznych do obowiązującego prawa. Sąd ten stwierdził, że przepis § 6 rozporządzenia wykonawczego MSWiA z dnia 28.06.2002 r. uzasadnia wydanie decyzji o cofnięciu uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przez osoby pobierające świadczenia z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego wobec utraty przez emeryta policyjnego danego uprawnienia. Decyzja taka miałaby charakter deklaratoryjny, a za jej wydaniem przemawia konieczność regulowania stanów faktycznych zgodnie z obowiązującym prawem. Prawidłowość powyższego stanowiska została potwierdzona wyrokiem NSA z dnia 31 sierpnia 2010 r. (sygn. akt I OSK 407/10), na taki tok postępowania wskazują także wyroki NSA z dnia 12.07.2011 r. (sygn. I OSK 409/11) i z dnia 14.07.2011 r. (sygn. I OSK 465/11), których przedmiotem była kasacja od wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Reasumując, za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z dnia 24.11.2010 r. sygn. I OSK 1105/10) powtórzyć należy, że " zmiana rozporządzenia MSWiA z dnia 28.06.2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919), dokonana z dniem 1 stycznia 2006 r. rozporządzeniem MSWiA z dnia 28.12.2005 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 266, poz. 2246), pozostawała bez wpływu na uprawnienia emerytów i rencistów wynikające z ostatecznych decyzji o przyznaniu im prawa do omawianego świadczenia." Oznacza to, że do czasu usunięcie z obrotu prawnego decyzji przyznającej skarżącemu prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, skarżącemu przysługuje skuteczne roszczenie o wypłatę tego świadczenia na podstawie obecnie obowiązujących przepisów (por. wyroki NSA z dnia 10.07.2012 r. Sygn. akt I OSK 274/12, z dnia 1.12.2011 r. sygn. akt I OSK 1711/11, z dnia 15.06.2012 r. sygn. akt I OSK 2016/11). Powyższe skutkuje uznaniem, że decyzja zaskarżona i decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo, tj. przepisy art. 16 § 1 Kpa oraz art. 2 Konstytucji RP, w związku z czym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy administracji zobowiązane są uwzględnić zawarte w uzasadnieniu wyroku wskazówki i uwagi.