II SA/Ol 322/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Chybicki Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2018 r. sprawy ze skarg Fundacji A, A. C., Stowarzyszenia A, Stowarzyszenia B, F. D. na decyzję Kolegium z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargi. Decyzją nr "[...]"z dnia 30 grudnia 2016 r. Burmistrz "[...]" (dalej jako "Burmistrz") określił "[...]"środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przetwórstwa drzewnego, planowanego na działkach o numerach: "[...]". Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 19 stycznia 2017 r. Wnioskiem z dnia 27 lutego 2017 r. Fundacja "[...]" zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" (dalej jako: "Kolegium") o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji oraz o dopuszczenie Fundacji do uczestniczenia w postępowaniu na prawach strony. Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2017 r. Kolegium wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji organu pierwszej instancji oraz dopuściło do udziału w nim Fundację "[...]". Z wnioskiem o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji wystąpili także: "[...]". Kolegium dopuściło do udziału w postępowaniu na prawach strony: "[...]" (postanowieniem z dnia 29 maja 2017 r.), Stowarzyszenie "[...]" i Stowarzyszenie "[...]" (postanowieniem z dnia 24 lipca 2017 r.) oraz Stowarzyszenie "[...]" (postanowieniem z dnia 1 września 2017 r.). Następnie, decyzją z dnia 12 września 2017 r. Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności wymienionej wyżej decyzji organu pierwszej instancji. Kolegium oceniło, że kwestionowanej decyzji nie można zarzucić jasnego i jednoznacznego naruszenia norm proceduralnych i materialnych, zaś ewentualne uchybienia nie miały, w ocenie Kolegium, charakteru rażącego i nie mogły być podstawą stwierdzenia nieważności. Stwierdziło, że w sprawie nie zostały również spełnione pozostałe warunki stwierdzenia nieważności, określone w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), dalej powoływanej jako "K.p.a.". Powyższą decyzję Kolegium zakwestionowali wnioskodawcy, składając wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy ("[...]") lub skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, które Kolegium rozpoznało na podstawie art. 54a ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a." ("[...]"). Decyzją z dnia 9 marca 2018 r. Kolegium utrzymało w mocy własną decyzję z dnia 12 września 2017 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności ocena kwestionowanej decyzji dokonywana jest z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego z chwili wydania tej decyzji. Powyższe wyklucza możliwość poszerzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie rozstrzygniętej w postępowaniu zwykłym. Uwzględniając to stanowisko Kolegium odmówiło uwzględnienia wniosków o dopuszczenie dowodu z dokumentów, szczegółowo wyliczonych w decyzji Kolegium, m.in. raportu o oddziaływaniu na środowisko sporządzonego dla zakładu w Rumuni, pisma Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2017 r., raportu o oddziaływaniu na środowisko "[...]", decyzji środowiskowej wydanej przez Prezydenta "[...]" z dnia 7 kwietnia 2017 r., stanowiska Ministerstwa Środowiska, opinii zawierających uwagi do przedłożonego w sprawie raportu o oddziaływaniu na środowisko, artykułów prasowych, aktów prawa miejscowego czy dokumentu opisującego zasady funkcjonowania przedsiębiorstwa o podobnym profilu w Austrii. Kolegium stwierdziło, że w postępowaniu nieważnościowym nie jest dopuszczalne ponowne prowadzenie postępowania dowodowego, w tym ponowna ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - a więc także raportu o oddziaływaniu na środowisko. Z tego względu raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może być zakwestionowany "kontrraportem", ale wyłącznie w postępowaniu zwykłym, a nie w ramach postępowania nieważnościowego. Badając wystąpienie w sprawie przesłanek nieważności, Kolegium stwierdziło, że nie można uznać decyzji Burmistrza za wydaną bez podstawy prawnej, gdyż organ ten był umocowany do rozstrzygania na mocy art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, z późn. zm.), dalej jako "ustawa". Wyjaśniło, że dla stwierdzenia, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) niezbędne jest wykazanie, że naruszenie to nastąpiło w sposób jasny, czytelny i niedwuznaczny. Odnosząc się do argumentów skarżących Kolegium stwierdziło, że społeczeństwo nie zostało pozbawione prawa do zapoznania się z całą dokumentacją, w tym uzupełnieniem raportu z grudnia 2016 r. Burmistrz przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zapewnił bowiem możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego prowadził ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (obwieszczenia z dnia 28 października 2016 r. i z dnia 1 grudnia 2016 r.) oraz podał do publicznej wiadomości informację o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią (obwieszczenie z dnia 30 grudnia 2016 r.). Zaznaczyło, że wskazany w obwieszczeniu z dnia 1 grudnia 2016 r. termin na zapoznanie się i zgłoszenie uwag upływał z dniem 23 grudnia 2016 r. Stwierdziło, iż obwieszczenie Burmistrza z dnia 28 października 2016 r. spełnia wymogi ustawowe zawarte w art. 33 ust. 1 w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy. Kolegium zauważyło, że z powyższych przepisów nie wynika konieczność podania do publicznej wiadomości nazwy podmiotu planującego realizację przedsięwzięcia. Kolegium zaznaczyło, że w obwieszczeniach z dnia 28 października 2016 r. i 1 grudnia 2016 r. Burmistrz określił przedmiot decyzji (rodzaj planowanego przedsięwzięcia) w oparciu o wniosek inwestora o wydanie środowiskowych uwarunkowań dla zamierzonego przedsięwzięcia, który odpowiada zakresowi działalności projektowanego zakładu dotyczącego przetwórstwa drzewnego. W ocenie Kolegium, Burmistrz nie był uprawniony do samodzielnego uszczegółowiania przedmiotu planowanego przedsięwzięcia. Zdaniem Kolegium, okoliczność, że projektowany zakład ma umożliwiać produkcję "[...]" oraz, że elementem zakładu będzie kocioł HGG, w którym prowadzony będzie proces współspalania biomasy i odpadów, powstanie niezbędna infrastruktura towarzysząca, nie wpływa na prawidłowość kwalifikacji zakładu, jako zakładu przetwórstwa drzewnego. Podstawowym celem tego zakładu jest bowiem produkcja płyt wiórowych z surowca, jakim jest drewno. Ewentualne trudności w ustaleniu skali zamierzonego przedsięwzięcia w oparciu o wskazany w obwieszczeniach rodzaj planowanej inwestycji nie uprawniają do twierdzenia, że nazwa tego przedsięwzięcia jest wadliwa i wskutek tego społeczeństwo zostało pozbawione udziału w postępowaniu dotyczącym oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko a tym samym, że zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza. Kolegium oceniło, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w "[...]" (dalej jako "PPIS") wydał opinię w zakresie swoich zadań ustawowych, opierając się na kompletnym materiale dowodowym. Zauważyło, że z akt sprawy, w tym uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w "[...]" (dalej jako "RDOŚ") z dnia 19 grudnia 2016 r. nie wynikała wprost potrzeba dokonywania kompensacji przyrodniczej, monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz analizy porealizacyjnej. Stwierdziło, że decyzja Burmistrza z dnia 30 grudnia 2016 r. zawiera stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a także zawiera wszystkie konieczne elementy, wynikające z art. 82 ust. 2 ustawy. Kolegium podkreśliło, że w dacie wydania decyzji Burmistrza obowiązywała uchwała Nr "[...]" z dnia 16 sierpnia 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami tego planu. Wyjaśniło, że kwestia uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchwały Rady Miejskiej w "[...]" z dnia 30 grudnia 2015 r. - Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy "[...]" oraz decyzji Wojewody Warmińsko – Mazurskiego z dnia 31 sierpnia 2017 r. wydanej w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty "[...]" z dnia 10 lipca 2017 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, pozostaje bez związku z postępowaniem w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza. Ewentualne nieprawidłowości związane z uchwaleniem studium lub miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą być przedmiotem odrębnego postępowania, wykraczającego jednak poza kompetencje Kolegium i nie mogą być przedmiotem badania w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej. Kolegium zauważyło też, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie stanowi aktu prawa miejscowego. Postanowienia studium powinny być uwzględnione przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co nie oznacza, że postanowienia Studium są stosowane wprost i mogą stanowić podstawę wydania decyzji środowiskowej. Kolegium wyjaśniło, że ustawa z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1936 z późn. zm.) zmodyfikowała brzmienie art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o udostępnianiu informacji oraz dodała w art. 82 ust. 1 pkt 2 tej ustawy lit. c, przy czym te zmiany weszły w życie w dniu 1 stycznia 2017 r., zaś decyzja Burmistrza wydana została w dniu 30 grudnia 2016 r. Nie było więc obowiązku zamieszczania w tej decyzji treści wprowadzonych nowelizacją. Kolegium stwierdziło, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko spełnia wymagania określone w art. 66 ustawy w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji środowiskowej, tj. na dzień 30 grudnia 2016 r. Inwestor nie miał w tej dacie bowiem obowiązku zawierania w raporcie elementów wskazanych w art. 66 ust. 1 pkt 6a, pkt 11a, art. 66 ust. 7 ustawy. Dotyczy to m.in. opisu klimatu akustycznego i oddziaływania przedsięwzięcia na klimat akustyczny oraz opisu krajobrazu, w którym przedsięwzięcia ma być zlokalizowane. W ocenie Kolegium, brak było także podstaw do przyjęcia, że wariantowanie przedsięwzięcia w oparciu o jego lokalizację i rozwiązania technologiczne w zakresie redukcji emisji do powietrza rażąco narusza art. 62 ust. 1 i art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2017 r. Stwierdziło, że raport o oddziaływaniu na środowisko zawiera również wymagania dotyczące wariantowania inwestycji i wpływu wariantów na środowisko naturalne wraz z uzasadnieniem. Wskazano w nim także szczegółową lokalizację poszczególnych obiektów planowanej inwestycji, co umożliwia stwierdzenie zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W raporcie została także przedstawiona analiza możliwych konfliktów społecznych, o której mowa w art. 66 ust 1 pkt 15 ustawy. Kolegium przyznało, że na s. 115 i 200-201 raportu jest odniesienie do miejscowości "[...]" w zakresie rozmieszczenia wód powierzchniowych na terenie gminy oraz rozmieszczenia linii elektroenergetycznych, stacji transformatorowych i stacji przekaźnikowych telefonii komórkowych. Oceniło, że nie budzi jednak wątpliwości, że ocenie oddziaływania na środowisko poddano planowane zamierzenie planowane w miejscowości "[...]". Wyjaśniło ponadto, że w postępowaniu środowiskowym nie mają, co do zasady, zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1987, z późn. zm.) i aktów wykonawczych do tej ustawy w zakresie wymogów związanych z termicznym przekształcaniem odpadów. Ewentualne postępowanie w przedmiocie przetwarzania odpadów ma charakter następczy wobec postępowania środowiskowego (art. 72 ust 1 pkt 21 ustawy o udostępnianiu informacji). Kolegium nie podzieliło stanowiska, że planowane przedsięwzięcie powinno być zaliczone do inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jako instalacja do wytwarzana masy włóknistej z drewna lub innych materiałów włóknistych. Wskazało, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, że działalność zakładu będzie polegała na produkcji płyt wiórowych, które powstają z wiórów uzyskiwanych w wyniku mechanicznego skrawania drewna, a nie produkcji płyt LDF, MDF i HDF z mas włóknistych pozyskanych w drodze termomechanicznego rozwłókniania drewna. W ocenie Kolegium, prawidłowo zakwalifikowano przedmiotowe przedsięwzięcie jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko z uwagi na planowany kocioł HGG o mocy 55 KW, gdyż nawet ewentualne przyjęcie, że łączna wydajność instalacji wyniesie 125 MW nie miałoby wpływu na zmianę kwalifikacji przedsięwzięcia na mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Takimi, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71, z późn. zm.), są bowiem elektrownie konwencjonalne, elektrociepłownie lub inne instalacje do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej lub cieplnej, o mocy cieplnej nie mniejszej niż 300 MW rozumianej jako ilość energii wprowadzonej w paliwie do instalacji w jednostce czasu przy ich nominalnym obciążeniu. Zauważyło, że nawet zmiana kwalifikacji prawnej inwestycji we wstępnym etapie (na przedsięwzięcie zawsze znacząco negatywnie oddziałujące na środowisko) nie miałaby wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie z uwagi na wyniki przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, które wskazują na dotrzymanie standardów środowiskowych. Podniosło ponadto, że z treści raportu oddziaływania na środowisko wynika, iż w kotle HGG prowadzony będzie proces współspalania biomasy w rozumieniu § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz.U. z 2014 r. poz. 1546) oraz odpadów ograniczonych do odpadów roślinnych, odpadów z produkcji płyt wiórowych i mebli, odpadów z oczyszczania spalin, odpadów opakowaniowych, drewnianych odpadów budowlanych oraz papieru. Dodatkowo, drewno przeznaczone do spalania nie może być pokryte środkiem konserwującym lub organicznymi związkami chlorowcowanymi. W raporcie wskazano też, że kocioł HGG zostanie zaprojektowany w taki sposób, aby spełniać wymagania w zakresie standardów emisyjnych dla instalacji współspalania odpadów (§ 5 ust. 1 pkt 12 ww. rozporządzenia) i będzie posiadać system ciągłego monitoringu emisji, wymagany dla tego rodzaju obiektów. Kolegium zauważyło, że z raportu oddziaływania na środowisko nie wynika, że odpady spalane będą we wszystkich komorach spalania i kotłach. W raporcie wyraźnie wskazano, że komory spalania o mocy 30 MW oraz 40 MW na liniach suszenia wiórów odpowiednio DS i MS zasilane będą przez palnik kombi na gaz ziemny/pył drzewny, zaś awaryjny kocioł oleju termicznego, o łącznej mocy cieplnej 13,9 MW, zasilany będzie gazem ziemnym. Z raportu wynika natomiast, że w kotle HGG prowadzony będzie proces współspalania biomasy i odpadów. Brak więc było podstaw do twierdzenia, że pomiar poszczególnych substancji emitowanych do atmosfery winien być prowadzony na wylocie z każdej komory i kotła, skoro z § 3 ust. 1 rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r., poz. 1542) wynika, iż ciągłe i okresowe pomiary emisji do powietrza prowadzi się dla instalacji i urządzeń spalania lub współspalania odpadów. Zauważyło też, że z akt sprawy nie wynika wprost, aby inwestor planował spalanie odpadów wymienionych w art. 38a ustawy dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1987, z późn. zm.). Z raportu oddziaływania na środowisko wynika natomiast, że w kotle HGG prowadzony będzie proces współspalania biomasy i odpadów, jednakże ograniczonych do odpadów roślinnych, odpadów z produkcji płyt wiórowych i mebli, odpadów z oczyszczania spalin, odpadów opakowaniowych, drewnianych odpadów budowlanych oraz papieru. Odpady wykorzystywane jako paliwo przedstawiono w raporcie w tabeli 3.8. W decyzji środowiskowej również nie przewidziano spalania zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych oraz przeznaczonych do składowania pozostałości z sortowania odpadów komunalnych i pozostałości z procesu mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych. W decyzji tej wskazano, że cyt.: "Do zasilania źródeł spalania wykorzystywana będzie naturalna biomasa odpadowa, a przede wszystkim resztki drewna wytwarzane przy produkcji (np. kora, drewno, pył drzewny z przesiewania i szlifowania) oraz drewno z odzysku, w tym opakowania drewniane i odpady drzewne, drewno budowlane i pochodzące ze zburzenia budynków, niezanieczyszczone impregnatami lub powłokami mogącymi zawierać związki chlorowcoorganiczne lub metale ciężkie, odpady z płyt wiórowych i OSB czy granulat z obróbki wiórów" oraz "W kotle HGG prowadzony będzie proces współspalania biomasy i odpadów, ograniczonych do odpadów roślinnych, odpadów z produkcji płyt wiórowych i mebli, odpadów z oczyszczania spalin, odpadów opakowaniowych, drewnianych odpadów budowlanych, odpadów drewnianych z instalacji gospodarowania odpadami oraz papieru". Kolegium zauważyło, że z treści raportu nie wynika, aby pył ze szlifowania płyt wiórowych oraz innych płyt kwalifikowano jako biomasę. W raporcie wskazano bowiem, że biomasa to przede wszystkim resztki drewna wytwarzane przy produkcji w zakładzie produkcyjnym (np. kora, drewno, pył drzewny) oraz drewno z odzysku. Podobnie, z akt sprawy nie wynika, aby inwestor zakwalifikował jako biomasę odpady zanieczyszczone klejem PMDI. Kolegium zauważyło, że w decyzji środowiskowej i w raporcie środowiskowym wskazano, iż drewno przeznaczone do spalania nie może być pokryte środkiem konserwującym lub organicznymi związkami chlorowcowanymi. Stwierdziło ponadto, że skoro inwestor planuje obok biomasy spalanie odpadów, to zobligowany będzie do zapewnienia warunków współspalania odpadów wynikających z ustawy o odpadach oraz aktów wykonawczych do tej ustawy, w zakresie wymogów związanych z termicznym przekształcaniem odpadów. Obowiązki w zakresie termicznego przekształcania odpadów wynikają wprost z powszechnie obowiązujących przepisów prawa i mają zastosowanie do każdego podmiotu, który będzie spalał/współspalał odpady. Podniosło ponadto, że kocioł HGG zostanie zaprojektowany w taki sposób, aby spełniać wymagania w zakresie standardów emisyjnych dla instalacji współspalania odpadów (§ 5 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia). Kolegium zaznaczyło, że decyzja Burmistrza "[...]" nie dopuszcza możliwości spalania w kotle HGG torfu, co w zestawieniu z brakiem obliczeń emisji wynikających ze spalania torfu skutkuje tym, że użycie torfu jako paliwa spalanego w kotle HGG wymagać będzie uprzedniej zmiany decyzji środowiskowej. Kolegium wskazało, że z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wprost wynika, że planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem, dla którego istnieje obowiązek posiadania pozwolenia zintegrowanego. Ponadto raport zawiera porównanie proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami. Dla planowanego przedsięwzięcia zastosowanie mają wytyczne zawarte w Decyzji Wykonawczej Komisji (UE) 2015/2119 z dnia 20 listopada 2015 r., ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do produkcji płyt drewnopochodnych zgodnie z Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE. Z treści ww. decyzji wynika, że zawarte w niej konkluzje dotyczące BAT obejmują następujące procesy: 1) produkcja płyt drewnopochodnych, 2) wchodzące w skład instalacji obiekty energetycznego spalania (w tym silniki), wytwarzające gorące gazy dla suszami bezpośrednio ogrzewanych, 3) produkcja impregnowanego papieru z wykorzystaniem żywic. Z kolei z treści raportu wynika, że działalność zakładu będzie polegała na produkcji płyt wiórowych, z resztek drewnianych, takich jak wióry drzewne i trociny, a także z drewna z odzysku oraz nienadającego się do piłowania drewna długiego, a także na uszlachetnianiu papieru z użyciem żywic oraz powlekaniu wyprodukowanych płyt papierem. Ponadto z raportu wynika, że ciepło niezbędne do procesów produkcyjnych suszenia zrębek, zaopatrzenia w ciepło pras oraz suszenia papieru - wytwarzane będzie w zakładzie. Gazy spalinowe, wykorzystywane do bezpośredniego suszenia zrębek, produkowane będą w kotle biomasowym HGG o mocy 55 MW i komorach spalania o mocy 40 MW i 30 MW. Kocioł HGG wyposażony będzie także w wymiennik ciepła ogrzewający olej termiczny zasilający prasy. Oceniło, że z treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika zgodność zaproponowanych rozwiązań z konkluzjami BAT. Kolegium przyznało, że do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko załączono trzy załączniki sporządzone w języku obcym (załącznik nr 16 - Wydruki z modelu akustycznego, załącznik nr 19 - Sprawozdanie z badań rozkładu pyłu frakcyjnego oraz załącznik nr 20 - Wskaźnik emisji zanieczyszczeń z pojazdów VOLVO D13/J oraz Liebherr LH35). Wyjaśniło, że opis metodologii zastosowanej do oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na klimat akustyczny oraz wyniki tej oceny zostały zawarte na s. 194-200 oraz s. 269-276 raportu o oddziaływaniu na środowisko. Załącznik nr 16 zawiera jedynie wydruk z oprogramowania komputerowego SoundPLAN służącego do modelowania hałasu. Odnośnie załącznika nr 19 wskazało, że stanowi on sprawozdanie z badań składu frakcyjnego pyłów u wylotu filtrów workowych przeprowadzonych w jednym z istniejących zakładów grupy kapitałowej wnioskodawcy. Wyniki tych badań znajdują się na s. 237 raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W kwestii załącznika nr 20 wyjaśniło, że dane dotyczące emisji zanieczyszczeń generowanych przez pojazdy zostały ujęte na s. 259 raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - Tabela 8.39. Nie sposób zatem uznać, że załączniki nr 16, nr 19, nr 20 zawierają istotne dla sprawy informacje, niezawarte w treści raportu. Zauważyło, że podstawowym dowodem w postępowaniu w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i to w oparciu o ten dowód poczyniono mające istotny wpływ na wynik postępowania ustalenia faktyczne. Dokument ten został w całości sporządzony w języku polskim i zawiera wskazane wyżej informacje dotyczące opisu metodologii zastosowanej do oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na klimat akustyczny oraz wyniki tej oceny, wyników badań składu frakcyjnego pyłów, emisji zanieczyszczeń z wymienionych wyżej pojazdów. Kolegium zaznaczyło, że wynikający z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy obowiązek określenia w decyzji środowiskowej wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych odnosi się jedynie do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy - Prawo ochrony środowiska. Z treści raportu wynika, że projektowany zakład nie kwalifikuje się do grupy zakładów o zwiększonym bądź dużym ryzyku. Kolegium wyjaśniło, że w raporcie i w decyzji środowiskowej wskazano na emisję lotnych związków organicznych (LZO) i ich poziomy (w raporcie środowiskowym). Wskazało, że przepisy ustawy nie przewidują jako elementu obligatoryjnego decyzji środowiskowej wskazania poziomów emisji LZO, jak również wariantowania inwestycji w zależności od poziomów emisji LZO w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wyjaśniło, że nałożenie obowiązku monitorowaniu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko staje się aktualne tylko wtedy, gdy konieczność zawarcia tego elementu w decyzji wynika z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast z akt sprawy, w tym z uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 19 grudnia 2016 r. nie wynika wprost potrzeba dokonania monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Za gołosłowny uznało zarzut dotyczący określenia warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia z pominięciem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Analiza akt przedmiotowej sprawy nie pozwalała na stwierdzenie, że powyższe warunki ustalono w opozycji do zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zauważyło, że w sprawie nie miało miejsca uzupełnienie wniosku o wydanie środowiskowych uwarunkowań, lecz uzupełnienie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium podniosło, że z karty informacyjnej dołączonej do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia wynika, że obszar oddziaływania inwestycji zamknie się w granicach terenu inwestora. Oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia będzie dotyczyło głównie emisji hałasu i zanieczyszczeń do atmosfery oraz oddziaływania na wody podziemne i powierzchniowe. Jak wynika z przeprowadzonych w sprawie obliczeń w zakresie emisji hałasu w porze dziennej i w porze nocnej w fazie eksploatacji przedsięwzięcia, jego emisja może dotyczyć nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji. Kolegium stwierdziło też, że poziom hałasu wynoszący od 113 dBA do 120 dBA to oszacowany, łączny poziom hałasu, jaki prawdopodobnie wystąpi przy równoczesnym wykorzystywaniu w fazie realizacji przedsięwzięcia urządzeń/pojazdów wymienionych w tabeli 8.6 raportu. Ponadto w rozdziale 10.2 raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wskazano na metody ograniczenia oddziaływania na klimat akustyczny. Z raportu wynika, że w celu umożliwienia dokonania oceny obciążenia hałasem na poszczególnych etapach budowy bądź w trakcie realizacji określonych prac konieczne jest przeprowadzenie pomiarów kontrolnych poziomu dźwięku na terenach mieszkalnych, a także weryfikacja skuteczności zaplanowanych działań zmierzających do redukcji hałasu - rozdział 15.2. Wskazało, że z treści raportu wynika, że zastosowanie odwodnień może obniżyć zwierciadło wód gruntowych, jednak będzie miało to charakter jedynie lokalny i okresowy oraz, że lej depresji związany z prowadzonym odwodnieniem nie przekroczy granic planowanej inwestycji. Powyższy raport nie został podważony w administracyjnym toku instancyjnym, a w toku postępowania nieważnościowego nie prowadzi się postępowania dowodowego i nie przeprowadza się merytorycznej oceny materiału dowodowego, w tym raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium stwierdziło, iż z akt sprawy nie wynika, aby dla terenu objętego inwestycją ustanowiono strefę ochronną ujęć wody lub obszar ochronny zbiorników wód śródlądowych. Wyjaśniło również, iż wskazany w raporcie nieprzekraczalny poziom zawiesiny ogólnej w wodzie deszczowej odprowadzanej do jeziora wynika z § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 1800). Zaznaczyło, iż odprowadzenie wód deszczowych do jeziora Kraksy Małe ma następować na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, uzyskiwanego w oparciu o ustawę Prawo wodne. Ponadto z raportu wynika, że zarówno woda deszczowa kategorii I - woda czysta, jak i II, zostały uznane za ściek. Kolegium wskazało, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że analiza wpływu planowanego przedsięwzięcia na ptaki nie obejmuje - w obrębie jej potencjalnego oddziaływania - obszaru zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "[...]". Z raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika bowiem, że w przypadku ptaków, w tym ptaków migrujących inwentaryzacja została przeprowadzona w trakcie badań terenowych w buforze 2000 m od granic projektowanej zmiany użytkowania. Podczas inwentaryzacji obszaru inwestycji stwierdzono występowanie 24 gatunków ptaków, które uznano za lęgowe lub prawdopodobnie lęgowe. Wszystkie stwierdzone gatunki, z wyjątkiem krzyżówki, są objęte ochroną prawną, jednakże stwierdzone gatunki należą do ptaków licznych i pospolitych na terenie naszego kraju. Stwierdzono brak formalnych stref gatunków ptaków wymagających ochrony strefowej w promieniu 5 km od terenu inwestycji. Ptaki, których występowanie stwierdzono na obszarze inwestycji wymieniono w tabeli 4.8 raportu. W buforze do ok. 2 km od granic inwestycji stwierdzono stanowiska lęgowe 8 gatunków ptaków objętych ochroną w myśl prawa wspólnotowego. Ptaki, których stanowiska lęgowe stwierdzono w obrębie do ok. 2 km od granic inwestycji wymieniono w tabeli 4.9 raportu. W powyższej tabeli nie wymieniono orlika krzykliwego, kobuza czy dzięcioła zielonego, natomiast wymieniono derkacza. Ptaki: orlik krzykliwy, kobuz, dzięcioł zielony, zaobserwowano w okresie migracji wiosennych i jesiennych. Kolegium zaznaczyło ponadto, że w pkt 2 ppkt 37 decyzji Burmistrza wskazano, że ze względu na obecność zimującego 1 osobnika chronionego nietoperza (gacek brunatny) prace rozbiórkowe należy prowadzić po 1 kwietnia, a przed ich rozpoczęciem nadzór przyrodniczy (chiropterolog) musi wykluczyć obecność nietoperzy w budynkach zlokalizowanych na ww. nieruchomościach. Oceniło, że niezasadny jest zarzut dotyczący niezgodności założeń gospodarki wodnościekowej planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że ścieki sanitarne (socjalno-bytowe) oraz przemysłowe będą wprowadzane do sieci kanalizacyjnej. Wody opadowe wykorzystywane będą w procesie produkcyjnym oraz stanowić będą rezerwę na wypadek pożaru. W przypadku ulewnych deszczy, nadmiar deszczówki odprowadzany będzie, po podczyszczeniu w separatorach koalescencyjnych, do jeziora "[...]". Wody opadowe mają być, po uprzednim oczyszczeniu w separatorach koalescencyjnych z substancji ropopochodnych zrzucane rurociągiem do jeziora "[...]" lub - jeśli wody deszczowe nie spełnią określonych parametrów - odprowadzane do lokalnej oczyszczalni ścieków lub do wewnątrzzakładowej stacji uzdatniania wody, gdzie po uprzednim oczyszczeniu zostaną odprowadzane do jeziora. Wyjaśnić przy tym należy, iż odprowadzenie wód deszczowych do jeziora "[...]" ma następować na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, uzyskiwanego w oparciu o ustawę Prawo wodne. Kolegium nie uwzględniło też zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów regulujących ochronę wód podziemnych (Głównego Zbiornika Wód Podziemnych "[...]"), tj. art. 97 ust. 1, art. 98 ust. 1 i 2, art. 99 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, art. 38 ust. 4, art. 51 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne oraz art. 48 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze. Kolegium nie dostrzegło tkwiących w decyzji Burmistrza "[...]", naruszeń o charakterze rażącym wskazanych wyżej przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. zauważyło, że art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne został uchylony przez art. 1 pkt 14 lit. c) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011 r., Nr 32, poz. 159). Stosownie zaś do art. 51 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne w celu zapewnienia odpowiedniej jakości wody ujmowanej do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia oraz zaopatrzenia zakładów wymagających wody wysokiej jakości, a także ze względu na ochronę zasobów wodnych, mogą być ustanawiane: 1) strefy ochronne ujęć wody; 2) obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych. Skarżący nie wyjaśnił na czym miałoby polegać rażące naruszenie ww. przepisu prawa, Kolegium zaś takiego naruszenia nie dostrzega. Wyjaśniło również, iż z akt sprawy nie wynika, aby dla terenu objętego inwestycją ustanowiono strefę ochronną ujęć wody lub obszar ochronny zbiorników wód śródlądowych. W kwestii naruszenia art. 48 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze wskazało, że powyższy przepis został uchylony przez art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1133). Natomiast zgodnie z art. 95 ustawy Prawo geologiczne i górnicze udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa. Kolegium wskazało, że ewentualne naruszenie ww. przepisu prawa nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej wydanej przez Burmistrza "[...]". Nie odnosi się ono bowiem do samej decyzji środowiskowej, lecz do procedury związanej z uchwalaniem studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego lub miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za niezasadny Kolegium uznało również zarzut dotyczący odstąpienia od nałożenia obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w trybie art. 88 ust. 1 ustawy, bez uzasadnienia takiego rozstrzygnięcia. Podniosło, że w decyzji Burmistrza z dnia 30 grudnia 2016 r., stosownie do art. 82 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy, przedstawiono stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, wraz ze stosownym uzasadnieniem. Ponadto Burmistrz zastrzegł, że jeśli organ administracji architektoniczno-budowlanej uzna, iż we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - może stwierdzić o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i nałożyć na inwestora obowiązek sporządzenia raportu, jednocześnie określając jego zakres. Kolegium stwierdziło, że w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej inwestor nie musi legitymować się tytułem prawnym do nieruchomości ani nawet ekspektatywą uzyskania takiego tytuł. W takiej sytuacji stroną postępowania będzie w pierwszej kolejności właściciel nieruchomości, dla której ma zostać wydana decyzja środowiskowa. Za bezzasadny uznało zarzut dotyczący pominięcia identyfikacji nieruchomości przez księgi wieczyste, a w konsekwencji brak konkretnego wskazania właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania nieruchomości. Wskazało, że zawarta w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego definicja obszaru oddziaływania obiektu odnosi się do kwestii rozstrzyganych w oparciu o tę ustawę i nie ma zastosowania do spraw dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla danego przedsięwzięcia. Wyjaśniło, że przepisy Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r. (Dz. U. z 2003 r., Nr 78, poz. 706) zostały zaimplementowane do krajowego porządku prawnego, w tym do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Art. 6 ust. 2 lit. a i b Konwencji odpowiadają art. 30, art. 33, art. 79 ust. 1 tej ustawy. Kolegium stwierdziło, że skoro kwestionowana decyzja została poprzedzona niezbędnym postępowaniem dowodowym, został też sporządzony raport oddziaływania na środowisko to nie można przyjąć, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 140 Kpa i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy przez uznanie, że decyzja środowiskowa wydana została w oparciu o prawidłowo sporządzony wniosek i raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego pominięcia najskuteczniejszych pod względem ochrony środowiska metod redukcji emisji do powietrza (techniki BAT) wskazało, że zgodnie z zawartą w Decyzji Wykonawczej Komisji (UE) 2015/2119 z dnia 20 listopada 2015 r., ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do produkcji płyt drewnopochodnych zgodnie z Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE konkluzją 17 BAT, w celu zapobiegania emisjom z suszarni do powietrza lub ich ograniczania, w ramach BAT należy osiągnąć zrównoważone działanie procesu suszenia i zarządzać nim oraz stosować jedną z poniższych technik lub ich kombinację: a) redukcja emisji pyłów w gorącym gazie wlotowym do suszarni bezpośrednio ogrzewanych w połączeniu z jedną z technik wymienionych poniżej lub ich kombinacją, b) filtr workowy, c) cyklon, d) suszarnia UTWS i spalanie z wymiennikiem ciepła i oczyszczaniem termicznym odprowadzanego gazu odlotowego z suszarni, e) elektrofiltr mokry, f) płuczka mokra, g) płuczka biologiczna, h) degradacja chemiczna lub wychwytywanie formaldehydu z zastosowaniem chemikaliów w połączeniu z systemem oczyszczania na mokro. Do spełnienia wymagań wynikających z ww. konkluzji wystarczające jest zastosowanie jednej z ww. technik lub ich kombinacji. W raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zaproponowano jako technikę ograniczającą emisję zastosowanie cyklonu oraz mokrego elektrofiltra. Wobec powyższego zarzut pominięcia pozostałych możliwych do zastosowania technik nie znajduje uzasadnienia. Podkreślić zatem należy, że zaproponowane rozwiązanie spełnia wymagania wynikające z ww. konkluzji. Za niezasadny Kolegium uznało zarzut odnoszący się do niezapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu przez zaniechanie wezwania strony do złożenia wyjaśnień, co skutkowało wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Wyjaśniło ponadto, że na podstawie art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) w niniejszym postępowaniu zastosowanie znajdują przepisy K.p.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności Burmistrza zostało bowiem wszczęte przed wejściem w życie nowelizacji, tj. w dniu 14 kwietnia 2017 r. Z tego powodu nie znajduje zastosowania w sprawie art. 79a K.p.a. Ponadto z akt sprawy wynika, że strony brały czynny udział w prowadzonym postępowaniu. Kolegium wyjaśniło, że przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza nie może być prowadzenie przedmiotowego postępowania z ewentualnym pominięciem podmiotów, które powinny być uznane za strony postępowania. Ewentualne zaistnienie takiej wady postępowania nie może być bowiem rozważane w kategoriach wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Zarzut pozbawienia czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym może być rozważany wyłącznie na gruncie przesłanek wznowienia postępowania, konkretnie przesłanki unormowanej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Wskazało, że stronami w postępowaniu prowadzonym przed Kolegium są strony postępowania zwykłego, organizacje ekologiczne dopuszczone do udziału w postępowaniu na prawach strony na zasadzie art. 44 ustawy, a także podmioty, które nie uczestniczyły w charakterze strony w postępowaniu zwykłym, lecz wykazały w toku postępowania prowadzonego przed Kolegium interes prawny w kwestionowaniu rozstrzygnięcia. Wskazało, że postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadził Burmistrz "[...]", będący jednocześnie organem wykonawczym Gminy "[...]". Wszelkie wytworzone w toku postępowania pisma znajdują się w aktach przedmiotowej sprawy, tym samym nie sposób przyjąć, że Gmina "[...]" została pominięta w toku postępowania. Kolegium stwierdziło, że zarzut dotyczący obejścia wymogu uzyskania decyzji środowiskowej przez inwestora przy udziale Burmistrza i spółki gminnej dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zbiorników retencyjnych, kanalizacji podziemnej deszczowej i niwelacji terenu, przez podział inwestycji, "[...]" jako nieodnoszący się do decyzji Burmistrza, nie może być uwzględniony. Wykazało ponadto, że nie naruszono art. 24 § 3 i art. 25 § 1 K.p.a. Kolegium zaznaczyło, że stosownie do art. 73 ust. 1 ustawy do wszczęcia postępowania dochodzi wskutek złożenia wniosku przez podmiot planujący dane przedsięwzięcie, w takiej sytuacji organ nie wydaje postanowienia o wszczęciu postępowania. Kolegium wyjaśniło również, że naruszenie zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania, ma charakter rażącego naruszenia prawa tylko, gdy jest to oczywiste i niewątpliwe, kiedy nie budzi wątpliwości, że nie zastosowano ich w ogóle w trakcie prowadzonego postępowania. Zdaniem Kolegium takich naruszeń na gruncie przedmiotowej sprawy nie da się stwierdzić. Dodało, że za rażące naruszenie przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Z akt przedmiotowej sprawy wynika zaś, iż kwestionowana decyzja została poprzedzona niezbędnym postępowaniem dowodowym, został też sporządzony raport oddziaływania na środowisko. Tym samym, w postępowaniu zakończonym decyzją Burmistrza nie doszło do rażącego naruszenia zasad ogólnych K.p.a. Kolegium podniosło, że postanowieniem z dnia 24 maja 2017 r. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 grudnia 2016 r. z wniosku "[...]", wskazując m.in., że tym wnioskodawcom nie przysługuje status strony w przedmiotowym postępowaniu. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżących dotyczących decyzji Kolegium z dnia 12 września 2017 r. Kolegium stwierdziło, że w decyzji tej oceniło kwestionowaną decyzję Burmistrza pod kątem jej kwalifikowanej niezgodności z prawem i stwierdziło, że w badanej sprawie nie można zarzucić tej decyzji jasnego i jednoznacznego naruszenia norm proceduralnych i materialnych, zaś ewentualne uchybienia nie mają charakteru rażącego, a ponadto wskazało, że w rozpatrywanej sprawie nie zostały spełnione pozostałe przesłanki warunkujące stwierdzenie nieważności określone w art. 156 § 1 K.p.a. Kolegium stwierdziło, że z analizy zgłoszonych zarzutów nie wynika, aby decyzja Burmistrza z dnia 30 grudnia 2016 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto nie dopatrzyło się w tej decyzji innych naruszeń prawa o charakterze rażącym, a także zaistnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji określonych w art. 156 § 1 pkt. 3 - 7 K.p.a. Skargi na powyższą decyzję wnieśli: "[...]". Fundacja "[...]" zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 158 § 1 W zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 33 ust. 1 pkt 5, 6 i 7 ustawy przez uznanie, że wydanie decyzji Burmistrza nie stanowi rażącego naruszenia prawa, podczas gdy za naruszenie o takim charakterze uznać należy brak zapewnienia przez Burmistrza należytego udziału społeczeństwa w toku postępowania obejmującego ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w szczególności uniemożliwienie zapoznania się z całością dokumentacji w sprawie oraz wniesienia stosownych uwag i wniosków co do dokumentacji uzupełnionej przez Inwestora, jak również brak umożliwienia zapoznania się z uzgodnieniem realizacji planowanego przedsięwzięcia dokonanym przez RDOŚ z dnia 19 grudnia 2016 r.; - art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy, polegające na zasięgnięciu opinii PPIS z dnia 6 grudnia 2016 r. przed, a nie po uzupełnieniu przez Inwestora raportu, to jest kiedy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie był kompletny; - art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 82 ust 1 pkt 2 lit. b ustawy przez nieuprawnione odstąpienie od nałożenia obowiązku zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, gdyż ogólna powierzchnia terenu inwestycji wyniesie ok. "[...]" ha, na której występują liczne gatunki roślin i zwierząt podlegających ochronie, co powoduje, że przy takiej skali planowanego przedsięwzięcia i tak znacznej różnorodności przyrodniczej, koniecznym jest monitorowanie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; - art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 82 ust 1 pkt 2 lit. a ustawy, polegające na potwierdzeniu przez Kolegium słuszności odstąpienia przez Burmistrza od stwierdzenia konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej, pomimo że na terenie objętym inwestycją występuje "[...]" drzew i krzewów, które zostaną usunięte, następnie zostaną przeprowadzone nasadzenia nowych drzew i krzewów, zgodnie z przyszłym projektem zieleni; - art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 82 ust 1 pkt 1 lit. b ustawy, przez uznanie za prawidłowe określenie przez Burmistrza w decyzji warunków wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia z pominięciem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności ekspertyzy chiropterologicznej; - art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 82 ust 1 pkt 5 ustawy, przez uznanie za prawidłowe odstąpienie przez Burmistrza od nałożenia obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej, podczas gdy ze względu na rodzaj i charakter planowanego przedsięwzięcia koniecznym było nałożenie tego obowiązku w zakresie emisji hałasu i innych oddziaływań na środowisko, w szczególności dla powietrza atmosferycznego, dla wód podziemnych i powierzchniowych, zagrożenia awarią, zagrożenia przyrody, które będą wynikiem realizacji analizowanego przedsięwzięcia; - art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy w zakresie, w jakim odstąpiono od konieczności przeprowadzenia ponownie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w trybie art. 88 ust. 1a ustawy, w sytuacji gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że taka potrzeba w niniejszej sprawie zaistniała; - art. 7, art. 77 §1 i art. 80 K.p.a., przez zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie i nie dokonanie oceny w zakresie zaistnienia przy wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wady kwalifikowanej, która doprowadziła do wydania decyzji dla przedsięwzięcia o znacznych rozmiarach i znacznym oddziaływaniu na środowisko, w której Burmistrz zaniechał obowiązku zawarcia w decyzji wszystkich koniecznych elementów decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności odstąpił od nałożenia na Inwestora obowiązków, które umożliwiłyby monitorowanie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a które są nakładane przy przedsięwzięciach o znacznie mniejszej skali i oddziaływaniu, niż przedsięwzięcie objęte decyzją i odstąpił od nałożenia obowiązków w zakresie zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pomimo wskazania w uzasadnieniu decyzji środowiskowej na obowiązek monitorowania emisji zanieczyszczeń do powietrza, emisji hałasu, a także pomiar ilości pobieranej wody oraz ilości i jakości wód opadowych, ścieków przemysłowych i sanitarno-bytowych, a także monitoring ilości wytwarzanych oraz unieszkodliwianych odpadów. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji wydanej w pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Stowarzyszenie "[...]" zarzuciło zaskarżonej decyzji naruszenie - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 82 ust. 1 pkt. lit. b i c ustawy w zw. z art. 163 ust. 1, art. 155, art. 157 ust. 1, art. 158 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt. 26 i 31 ustawy o odpadach, przez przyjęcie, że Burmistrz nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa i nie naruszył wskazanych przepisów wydając decyzję z dnia 30 grudnia 2016 r., podczas gdy przepisy te zostały naruszone przez zaniechanie wskazania podstawowych warunków eksploatacji i użytkowania przedsięwzięcia, a także wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym w zakresie ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, tj. w zakresie, w którym termiczne przekształcanie pyłów z płyt drewnopochodnych oraz odpadów opakowaniowych i innych powinno przebiegać w spalarniach lub współspalarniach odpadów, a więc w wyspecjalizowanych instalacjach, które zawierają m. in. urządzenia oczyszczające gazy odlotowe, a których planowana inwestycja nie przewiduje; - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 79 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 30 ustawy w zw. z art. 6 ust. 2 lit. a i b Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska sporządzonej w Aarhus przez przyjęcie, że Burmistrz nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa, a poinformowanie społeczeństwa miało prawidłowy charakter i formę, podczas gdy sposób poinformowania społeczeństwa o postępowaniu i jego rozstrzygnięciu rażąco naruszyło powołane przepisy, w skutek czego uniemożliwiono społeczeństwu rozpoznanie rozmiaru i istoty planowanej inwestycji oraz uczestniczenia w postępowaniu w ramach konsultacji z udziałem społeczeństwa; - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 38a ustawy o odpadach przez przyjęcie, że nie doszło do naruszenia tego przepisu, gdyż z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie wynika, że w ramach planowanego przedsięwzięcia będą przetwarzane odpady zielone oraz zmieszane odpady komunalne, podczas gdy z raportu wynika, że takie odpady będą przetwarzane, w związku z czym należało uznać, że przepis ten został rażąco naruszony; - art. 156 §1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. art. 62 ust. 1 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt. 5 ustawy przez przyjęcie, że Burmistrz nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa i nie naruszył tych przepisów, podczas gdy raport jest nierzetelny, gdyż w sposób pozorny i nieprawdziwy opisuje warianty realizacji przedsięwzięcia, w tym uzasadnia wybór najkorzystniejszego z nich. Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z dnia 30 grudnia 2016 r. oraz o zasądzenie od Kolegium kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Stowarzyszenie "[...]" zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przez zaniechanie kontroli decyzji Burmistrza w sposób prawidłowy i całościowy, pod względem legalności, celowości i słuszności, a w konsekwencji odmowę stwierdzenia nieważności tej decyzji, w sytuacji gdy decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa; -art. 33 ust. 1 pkt 3, art. 38, art. 79, art. 82 ust. 1 pkt 1 a) i art. 85 przez uznanie, że wadliwe określenie nazwy przedsięwzięcia, podane do publicznej wiadomości w obwieszczeniach organu administracji, nie skutkowało pozbawieniem społeczeństwa prawa do udziału w postępowaniu dotyczącym oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko; - art. 80 ust. 2 ustawy przez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest nieważny; - § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia przez brak uznania, że planowane przedsięwzięcie zawsze może znacząco oddziaływać na środowisko i przez to błędne zakwalifikowanie przedsięwzięcia na podstawie § 3 ust. 1 pkt 6 jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, z uwagi na nieuwzględnienie przez organ łącznej mocy kotłów, w których spalane mają być zgodnie z zamierzeniem inwestora odpady, a nie wyłącznie biomasa, gdy łączna moc kotłów wynosi 125 MW, a uwzględnia się jedynie kocioł HGG o mocy 55 MW; - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., przez zaniechanie stwierdzenia, że decyzja wydana przez Burmistrza wydana została z rażącym naruszeniem prawa, pomimo ustalenia, że nie brali udziału w postępowaniu środowiskowym prowadzonym przez Burmistrza właściciele nieruchomości, na których będzie oddziaływać przedsięwzięcie; - art. 31 § 2 pkt 2 K.p.a. przez pominięcie wniosku "[...]" o dopuszczenie do udziału w sprawie o stwierdzenie nieważności w charakterze strony, a następnie procedowanie w sprawie nad sytuacją prawną i faktyczną tej osoby i ponowne pominięcie tego wnioskodawcy w decyzji Kolegium; - art. 40 ust. 1 K.p.a. przez zaniechanie przez Burmistrza doręczenia Gminie "[...]" wszelkich pism przewidzianych dla stron w toku postępowania, w sytuacji gdy Gmina ta była stroną tego postępowania. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W złożonej skardze, uzupełnionej pismem procesowym z dnia 9 lipca 2018 r., "[...]" wniósł o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, przeprowadzenie dowodu z dokumentów: Koreferatu do Raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia pn. "[...]" z lutego 2018 r., Suplementu do Analizy ROOŚ "[...]" z października 2016 r. w zakresie oddziaływania na powietrze atmosferyczne na etapie eksploatacji - luty 2018 r. "[...]", pisma "[...]" z dnia 20 grudnia 2017 roku, opinii "[...]"z dnia 7 lutego 2018 r., opinii "[...]" z dnia 25 października oraz porównania warunków BAT z danymi zawartymi w Raporcie o Oddziaływaniu na Środowisko Zakładu Przetwórstwa Drzewnego w "[...]" - ewentualnie uznanie tego pisma jako argumentów skarżącego w ramach skargi - na okoliczności rażących wad raportu o oddziaływaniu na środowisko, a także pisma "[...]" z dnia 25 kwietnia 2018 r. na okoliczność tego, że raport oddziaływania na środowisko jest nierzetelny, wyciągu z wniosku o wydanie przez Inwestora pozwolenia zintegrowanego, to jest s. 84 tego wniosku zawierającego tabelę 4.19 pt. "Zestawienie wyników obliczeń i porównanie ich z wartościami dopuszczalnymi" w zestawieniu ze stroną 267 i 268 na okoliczność tego, że dane zawarte w tym wniosku są diametralnie różne od wskazanych w raporcie oddziaływania na środowisko, co oznacza, że raport jest nierzetelny, a wskazane w nim dane są zaniżone. Skarżący wniósł ponadto o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia w sprawie skargi w przedmiocie nieważności uchwały "[...]" z dnia 16 sierpnia 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy przemysłowej "[...]", a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez: zaniechanie wyjaśnienia skutków prawnych, jakie płyną dla decyzji środowiskowej z faktu oparcia jej na raporcie o oddziaływaniu na środowisko dotkniętego brakami, zaniechania oceny zgodności zanalizowanego zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i zaniechanie wyjaśnienia skutków prawnych dla badanej decyzji braku rzetelnego wskazania w raporcie racjonalnego wariantu alternatywnego, jego wpływu na środowisko, zignorowanie wniosku dowodowego dotyczącego porównania tabeli zawartej na 286 s. raportu do analogicznej tabeli sporządzonej w raporcie dla zakładu o 18% mniejszej mocy w Rumunii, brak opisania w sposób rzetelny i wyczerpujący konfliktów społecznych, zaniechanie wskazania w decyzji o środowiskowych uwarunkowania przewidywanego oddziaływania analizowanych wariantów oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji w postaci rozprzestrzeniania się lotnych związków organicznych za pomocą izolinii na mapie zgodnej z analizowanym obszarem; - art. 28 K.p.a. przez brak samodzielnego ustalenia przez Kolegium stron postępowania, w sytuacji gdy stronami postępowania nieważnościowego są strony postępowania zwyczajnego i każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności; - art. 78 § 1 K.p.a. przez nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez strony postępowania nieważnościowego, co uniemożliwiło ustalenie, czy stan faktyczny przyjęty przy wydaniu decyzji będącej przedmiotem tego postępowania odpowiada prawdzie w świetle istniejącego w sprawie materiału dowodowego; - art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. przez: brak wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności; brak zgodności z materiałem dowodowym twierdzenia, jakoby oddziaływanie planowanego zamierzenia miało zamknąć się w granicach analizowanego obszaru, w sytuacji gdy z raportu wynikają wnioski przeciwne oraz zaniechania podjęcia przez Kolegium samodzielnych czynności weryfikacyjnych; - art. 136 § 1 K.p.a. przez nieprzeprowadzenie przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie; - art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 K.p.a. przez niestwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej, obarczonej wadą rażącego naruszenia prawa; - art. 62 ust. 1 w związku z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 2 i pkt. 5- 9 oraz punktów 15 - 18 oraz art. 85 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy polegające na niezamieszczeniu w raporcie oddziaływania na środowisko: pełnych informacji o przewidywanych zanieczyszczeniach, w tym odpadach, wynikających z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia, w szczególności o oddziaływaniu na zdrowie ludzi; opisu elementów przyrodniczych i środowiskowych objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, w tym hydromorfologicznych, fizykochemicznych, biologicznych chemicznych wód powierzchniowych i podziemnych, na które ma wpłynąć planowane przedsięwzięcie już w fazie przygotowawczej (obniżenie lustra wód podziemnych, wyrobisko torfowe, potencjalnie trwała zmiana stosunków wodnych, wpływ eksploatacji na "[...]"); zidentyfikowania racjonalnego wariantu alternatywnego wobec zaproponowanego przez wnioskodawcę i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, w tym porównania proponowanej technologii z technologią spełniającą wymagania art. 143 ustawy Prawo ochrony środowiska, w szczególności co do rodzaju, zasięgu oraz wielkości emisji; analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem; zapewnienia monitoringu oddziaływania na środowisko, w tym w kontekście trudności wynikających z niedostatku techniki lub luk we współczesnej wiedzy i technice; braku streszczenia w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie, w odniesieniu do każdego elementu raportu w sposób wymagany przez ustawę środowiskową; - art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a, b, d, pkt 2 lit. a - c ustawy przez: częściowe błędne wskazanie w decyzji miejsca planowanej inwestycji w porównaniu do miejsca planowanej inwestycji wskazanej w raporcie stanowiącym podstawę jej wydania; określenie warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia z pominięciem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; nienałożenie obowiązku zapobiegania, ograniczania i monitorowania oddziaływania na środowisko zamierzenia inwestycyjnego, podczas gdy jego rodzaj, skala i charakter wskazują na taką konieczność, szczególnie gdy wnioskodawca deklaruje takie zobowiązanie; nieokreślenie wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych; - art. 62 ust. 1 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy przez nierzetelne sporządzenie raportu w zakresie opisu analizowanych wariantów przedsięwzięcia; - art. 74 ust. 3 ustawy przez wadliwe ustalenie stron postępowania, a w konsekwencji naruszenie art. 79 ust. 1 w zw. z art. 33 i art. 30 ustawy i art. 6 ust. 2 lit. a - b Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska sporządzonej w Aarhus; - art. 80 ust. 2 ustawy przez niedokonanie oceny zgodności planowanego zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, - art. 3 ust. 1 pkt 26 i 31, art. 38a, art. 155 ust. 1, art. 158 ust. 2 oraz art. 160 ustawy o odpadach przez zaniechanie analizy zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z wojewódzkim planem gospodarki odpadami oraz nierozważenie w postępowaniu nieważnościowym skutków prawnych wydania decyzji bez wskazania wymaganych warunków eksploatacji i użytkowania przedsięwzięcia, a także wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym, w zakresie, w którym termiczne przetwarzanie pyłów wytwarzanych w zakładzie oraz odpadów opakowaniowych i innych powinno przebiegać w spalarni lub współspalarni odpadów zawierających m.in. urządzenia oczyszczające gazy wylotowe oraz w sytuacji gdy z treści raportu wynika, że w ramach planowanego przedsięwzięcia przetwarzane być mają między innymi odpady zielone i zmieszane odpady komunalne; - art. 147a ustawy Prawo ochrony środowiska oraz przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów oraz sposobów postępowania z odpadami powstałymi w wyniku tego procesu i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów w zw. z art. 62 ust. 1 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy przez nierzetelne sporządzenie raportu w zakresie opisu analizowanych wariantów przedsięwzięcia przez brak odniesienia przeprowadzonych analiz do stężeń gazów lub pyłów generowanych przez planowaną inwestycję w zakresie ich wprowadzania do powietrza i ograniczenie się w tym zakresie do późniejszego wydania pozwolenia zintegrowanego; - art. 75 ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska przez nieokreślenie sposobu kompensacji przyrodniczej. "[...]" zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. przez odmowę przeprowadzenia postępowania dowodowego przez Kolegium w zakresie zaistnienie przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a. w stosunku do przedmiotowej decyzji, - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przez uznanie, że decyzja Burmistrza nie została wydana z rażącym naruszeniem przepisów, w sytuacji gdy narusza ona: art. 30 i art. 33 – art. 43 ustawy przez zaakceptowanie wadliwego procedowania przez Burmistrza z powodu pominięcia udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji i opracowaniu dokumentów w tym postępowaniu; art. 27 Konstytucji RP i art. 4 ustawy o języku polskim, gdyż organ administracji poczynił ustalenia faktyczne na podstawie dokumentów sporządzonych w innym języku niż polski, które nie zostały przetłumaczone na język polski; art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. i art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy przez wydanie decyzji w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia bez weryfikacji i sprawdzenia prawidłowości formalnej i materialnej wniosku i raportu oddziaływania na środowisko; art. 66, art. 67 i art. 72 ust. 1 ustawy przez brak sprawdzenia, czy raport zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy; art. 49 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 127 § 1, art. 129 § 2 K.p.a. i art. 4 ust. 3 ustawy przez pominięcie zasad ustalania rozpoczęcia bieg terminu do wniesienie odwołania od decyzji, co do której doręczenie nastąpiło w trybie obwieszczenia i wadliwe uznanie, że żadna ze stron nie odwołała się od decyzji Burmistrza w terminie oraz uznania, kiedy ta decyzja stała się ostateczna, w sytuacji gdy odwołanie w ustawowym terminie złożyła "[...]". Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia 12 września 2017 r., zasądzenie od Kolegium na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o przeprowadzenie dowodu z dokumentów - Koreferatu do Raportu Oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia "[...]" ANEKS z kwietnia 2018 r., w zakresie spełnienia przez raport oddziaływania środowisko wymogów formalnych. W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Swoje stanowisko w sprawie skarg oraz wniosków dowodowych skarżących złożył uczestnik postępowania "[...]" wnosząc o ich oddalenie. Na rozprawie w dniu 12 lipca 2018 r. Sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania. W piśmie procesowym z dnia 7 września "[...]" złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wyszczególnionych w tym piśmie. Na rozprawie w dniu 26 września 2018 r. Fundacja "[...]" złożyła pismo, w którym przedstawiła swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, z późn. zm.), uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 marca 2018 r. wydana została w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 K.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 K.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a., nie rozstrzyga natomiast o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Natomiast zgodnie z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa i poglądem doktryny przyjmuje się, że z zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 K.p.a. wynika, że przepisy, na podstawie których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji, nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane rozszerzająco. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny. Tym samym, w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w tym postępowaniu nadzorczym (por. np.: wyroki NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1617/12, z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1822/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Istota nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji, o którym mowa w art. 156 K.p.a., wyraża się w tym, że celem tego postępowania nie może być ponowne rozpoznawanie sprawy, tak jak w postępowaniu zwykłym. Trzeba też podnieść, że kodeksowa konstrukcja nieważności oparta jest na założeniu istnienia przyczyny nieważności w momencie podejmowania decyzji administracyjnej. Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani zmiana interpretacji przepisu prawa (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 396/14, CBOSA). Kontrola organu orzekającego w trybie art. 156 § 1 K.p.a. zasadza się wyłącznie na ocenie stanu prawnego i faktycznego ustalonego na podstawie materiału dowodowego istniejącego w dacie wydania decyzji ostatecznej objętej tym postępowaniem (zob. wyrok NSA z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2832/12, CBOSA). Podkreślić również należy, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji nie są oparte na uznaniu administracyjnym. Ustalenie zatem, że decyzja nie jest dotknięta jedną z nich, wyklucza stwierdzenie nieważności kwestionowanego aktu. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Kolegium, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła podstawa stwierdzenia nieważności decyzji, określona w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., tj. decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Decyzja została wydana bowiem przez organ właściwy do jej wydania zarówno pod względem rzeczowym, jaki i miejscowym. Właściwość rzeczowa Burmistrza "[...]" wynika z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 grudnia 2016 r.). W ocenie Sądu, w sprawie nie wystąpiła w sprawie również przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., gdyż decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa. Zaznaczyć należy, że podstawą prawną decyzji może być wyłącznie norma materialna prawa, ustanowiona przepisem powszechnie obowiązującym. Wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza zatem, że decyzja nie ma podstawy w żadnym obowiązującym przepisie prawnym o charakterze materialnym, zawartym w ustawie lub w akcie wydanym z wyraźnego upoważnienia ustawowego. Podstawą prawną decyzji z dnia 30 grudnia 2016 r. były przepisy art. 71 ust. 2 pkt 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 4 (dotyczący właściwości rzeczowej), oraz art. 82 i art. 85 ust. 1 ustawy. Przepisy te regulują m.in., że uzyskanie decyzji o środowiskowych uregulowaniach dla przedsięwzięcia wymagane jest dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określają, co powinna zawierać taka decyzja i wskazują, że wymaga ona uzasadnienia. Kwestionowanej decyzji "[...]" nie można zatem zarzucić, że wydana została bez podstawy prawnej. Odnosząc się zaś do zawartej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przesłanki "rażącego naruszenia prawa", należy ponownie podkreślić, że jest to kwalifikowana forma naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu powołanego przepisu zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że ta decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (zob. np. wyroki NSA z dnia: 12 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1107/11; 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2565/10; 27 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2449/10; 8 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 363/11; 14 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2525/10; 19 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1192/10 - CBOSA). O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., można mówić, gdy w odniesieniu do decyzji zachodzą kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony, nie wymaga stosowania wykładni; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt III UK 77/11, LEX nr 1213420). Przy korzystaniu z tej instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (tak m.in. NSA w wyrokach z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 878/10, oraz z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, CBOSA). Nie chodzi tu zatem o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 12 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1107/11; 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2565/10; 27 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2449/10; 8 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 363/11; 14 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2525/10; 19 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1192/10; CBOSA). W judykaturze podkreśla się, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Nie można więc utożsamiać tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa". Samo naruszenie prawa materialnego lub przepisów procedury mające nawet istotny wpływ na wynik sprawy nie stanowi bowiem podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Podkreślić również należy, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji nie są oparte na uznaniu administracyjnym. Ustalenie zatem, że decyzja nie jest dotknięta jedną z nich wyklucza stwierdzenie nieważności kwestionowanego aktu (zob. wyrok WSA w Olsztynie z 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 1251/14, CBOSA). Skarżący zarzucili decyzji z dnia 30 grudnia 2016 r. rażące naruszenie przepisów K.p.a. oraz przepisów ustawy w zakresie: ustalenia właściwego kręgu stron postępowania, udziału społeczeństwa w podjęciu przez organ pierwszej instancji kwestionowanej decyzji, treści raportu przedłożonego przez inwestora, a także zgodności treści decyzji organu pierwszej instancji z przepisami o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustawy o odpadach i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza podniesionych zarzutów nie pozwala jednak na przyjęcie, że kwestionowana decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Nie można podzielić zarzutu, że z uwagi na pominięcie w postępowaniu prowadzonym przez Burmistrza właścicieli nieruchomości, na które może oddziaływać przedsięwzięcie, decyzja wydana przez ten organ jest nieważna. Przede wszystkim należy podnieść, że strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, może złożyć odwołanie od decyzji przed upływem 14 dni od dnia jej ogłoszenia lub doręczenia, a jeżeli po upływie tego terminu decyzja stała się ostateczna wobec niezłożenia odwołania przez którąkolwiek ze stron, może bronić swego interesu prawnego składając wniosek o wznowienie postępowania. Podkreślenia wymaga, że wznowienie postępowania i stwierdzenie nieważności decyzji są odrębnymi i funkcjonalnie niezależnymi od siebie instytucjami wzruszenia ostatecznych decyzji. Nie jest możliwe ani zamienne stosowanie obu tych trybów nadzwyczajnych, ani stosowanie w ramach trybu wznowieniowego przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji i odwrotnie – przesłanek wznowienia postępowania w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Prawidłowo więc Kolegium stwierdziło, powołując się na ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych, że zarzut dotyczący pominięcia stron w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie może być skutecznie podnoszony w postępowaniu nieważnościowym. Dodać należy, że wskazane naruszenie sprowadzające się do zarzutu pominięcia strony w postępowaniu, a więc przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., może być skutecznie podnoszony w postępowaniu wznowieniowym wyłącznie przez pominiętą stronę, stosownie do art. 147 zd. drugie K.p.a. Organ pierwszej instancji nie naruszył też art. 40 § 1 K.p.a. przez zaniechanie doręczenia pism Gminie "[...]" będącej stroną postępowania. Zasadnie wskazano w zaskarżonej decyzji, że postępowanie w sprawie o wydanie środowiskowych uwarunkowań prowadził Burmistrz "[...]", który jest jednocześnie organem wykonawczym Gminy "[...]". Z uwagi na powyższe, zbędne było doręczanie Gminie "[...]" pism w postępowaniu prowadzonym przez Burmistrza "[...]". Kolegium nie uchybiło także przepisowi art. 28 K.p.a., przez zarzucone w skardze uznanie za strony postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko inicjatorów tego postępowania i stron postępowania pierwotnego. Przyznać należy, że status strony postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności również został zdefiniowany w art. 28 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2229/13, CBOSA). Jednocześnie należy podzielić pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 28 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1676/14, że w trybie zwykłym to na organie administracji ciąży obowiązek określenia kręgu stron w sprawie, natomiast w postępowaniu nadzwyczajnym podmiot występujący z wnioskiem o stwierdzenie nieważności oznaczonej decyzji powinien wykazać swoją legitymację procesową przez przedstawienie okoliczności świadczących o jego interesie prawnym, zaś do kompetencji organu administracji należy weryfikacja tego w świetle konkretnych przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie. Prawidłowo więc Kolegium uznało, że stronami w postępowaniu nieważnościowym są strony postępowania zwykłego, organizacje ekologiczne dopuszczone do udziału w postępowaniu na prawach strony i te podmioty, które nie uczestniczyły w charakterze strony w postępowaniu zwykłym, a które wykazały w toku postępowania nieważnościowego interes prawny w kwestionowaniu rozstrzygnięcia. Zaznaczyć należy, że podważając prawidłowość ustalenia kręgu podmiotów legitymowanych do udziału w niniejszej sprawie, skarżący nie wskazali skutecznie żadnego podmiotu, który został z naruszeniem prawa pominięty przez Kolegium. W ocenie Sądu, Kolegium nie naruszyło art. 31 § 1 K.p.a., dotyczącego uprawnienia organizacji społecznej żądania dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym, przez zarzucane pominięcie wniosku "[...]" z dnia 7 kwietnia 2017 r. Rozpoznając ten wniosek, postanowieniem z dnia 24 maja 2017 r., Kolegium odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 30 grudnia 2016 r. z uwagi na to, że wnioskodawca nie legitymował się interesem prawnym. Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego przyjęcia, że żadna ze stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie odwołała się w ustawowym terminie, należy wskazać, że z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że w dniu 26 stycznia 2017 r. Fundacja "[...]" złożyła wniosek z dnia 26 stycznia 2017 r. o uzupełnienie tej decyzji w trybie art. 111 § 1 K.p.a., a nie odwołanie od decyzji z dnia 30 grudnia 2016 r. W dniu 26 stycznia 2017 r. odwołanie wniosła Fundacja "[...]". Postanowieniem z dnia 1 marca 2017 r. Kolegium stwierdziło, że odwołanie to zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Fundacja "[...]" odwołanie wniosła dopiero w dniu 27 lutego 2017 r. i Kolegium również stwierdziło, że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia (postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2017 r.). Odwołujące się strony zostały prawidłowo pouczone o prawie do wniesienia skargi na te rozstrzygnięcia, lecz nie zaskarżyły postanowień, a w niniejszym postępowaniu Sąd nie jest uprawniony do kontroli tych aktów. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przez Kolegium art. 136 § 1 K.p.a. należy zauważyć, że na podstawie tego przepisu organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Użyty w tym przepisie zwrot "uzupełnienie dowodów i materiałów w sprawie" wskazuje na ograniczony zakres czynności dowodowych przeprowadzanych na etapie postępowania odwoławczego. W ocenie Sądu, zgromadzony w postępowaniu nieważnościowym materiał dowodowy był wystarczający do dokonania przez Kolegium oceny czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zawiera kwalifikowaną wadę wymienioną w art. 156 § 1 K.p.a. Dodać należy, że z orzecznictwa sądów administracyjnych i z piśmiennictwa wynika, że właściwy organ w postępowaniu nieważnościowym może prowadzić postępowanie dowodowe dla ustalenia, czy podmiot wnoszący o stwierdzenie nieważności decyzji ma przymiot strony, a także w granicach sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności (zob. np. wyrok NSA z: 18 czerwca 2014, II OSK 140/13, 25.2.2011 r., II OSK 1645/10; 5 kwietnia 2013 r., II OSK 2344/11; 13 września 2013 r., I OSK 2895/12, CBOSA). Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie jest jednak ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy przez prowadzenie postępowania dowodowego, lecz wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem (por. wyrok NSA z 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1212/15, CBOSA). Dokonując natomiast analizy prawidłowości zastosowania przez Burmistrza przepisów ustawy regulujących procedurę oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w kontekście przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a., trzeba stwierdzić, że decyzja ta nie została wydana z rażącym naruszeniem przepisów regulujących udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z akt sprawy wynika, że po przedłożeniu przez inwestora raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, organ pierwszej instancji poinformował społeczeństwo w obwieszeniu z dnia 28 października 2016 r. o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przetwórstwa drzewnego realizowanego na wymienionych działkach. Ponadto poinformował o możliwości zapoznania się z dokumentacją dotyczącą planowanego przedsięwzięcia, w tym z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ pierwszej instancji wyznaczył 21-dniowy termin składania uwag i wniosków. Obwieszczenie zostało upublicznione na stronie BIP Urzędu Miasta "[...]" i tablicach ogłoszeniowych tego Urzędu. Następnie, obwieszczeniem z dnia 1 grudnia 2016 r. organ ponowił etap konsultacji społecznych z uwagi na uzupełnienie przez inwestora raportu. W powyższych obwieszczeniach został wskazany przedmiot decyzji - rodzaj planowanego przedsięwzięcia, określony na podstawie wniosku inwestora o wydanie środowiskowych uwarunkowań dla zamierzonego przedsięwzięcia. Zasadnie Kolegium oceniło, że rodzaj planowanego przedsięwzięcia odpowiada zakresowi działalności projektowanego zakładu dotyczącego przetwórstwa drzewnego. Dodać należy, że wymienienie w obwieszczeniach wszystkich działek, na których zaplanowano sporną inwestycję, a także wskazanie w obwieszczeniu z 28 października 2016 r., że planowana działalność zalicza się do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, pośrednio wskazywało na rozmiar planowanego przedsięwzięcia i zakres jego ewentualnego oddziaływania na środowisko. Należy również podzielić stanowisko Kolegium, że organ wydający decyzję środowiskową nie był uprawniony do samodzielnego uszczegółowiania przedmiotu planowanego przedsięwzięcia. Żaden przepis prawa materialnego nie nakłada na organ administracji prawa ani obowiązku korygowania nazwy przedsięwzięcia podanej we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Uwzględniając powyższe, nie można uznać, że społeczeństwo nie zostało więc wprowadzone w błąd co do skali planowanej inwestycji. Na marginesie należy podnieść, że niezależnie od prawidłowości określenia nazwy przedsięwzięcia w obwieszczeniach i zagwarantowanej w kontrolowanym postępowaniu możliwości udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji środowiskowej, miejscowa społeczność mogła powziąć informacje o planowanym przedsięwzięciu, w tym jego skali oraz możliwości posadowienia na przedmiotowych działkach urządzeń wytwarzających energię w oparciu o odnawialne źródła energii o mocy większej niż 100 kW, już na etapie procedury planistycznej, dotyczącej zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (uchwała z 30 grudnia 2015 r., "[...]") i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmujących teren tej inwestycji (uchwała z 16 sierpnia 2016 r.). Wbrew zarzutom skarg, społeczeństwu zapewniono możliwość zapoznania się z całością niezbędnej dokumentacji w sprawie, w tym raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzupełnionym przez inwestora, w dniu 1 grudnia 2016 r. Z uwagi na to uzupełnienie, Burmistrz wyznaczył termin do zapoznania się z uzupełnionym materiałem sprawy i składania uwag i wniosków. Wyznaczony obwieszczeniem z dnia 1 grudnia 2016 r. termin upłynął dopiero w dniu 23 grudnia 2016 r. Przyznać należy, że z treści uzgodnienia RDOŚ z dnia 19 grudnia 2016 r. wynika, że inwestor przy piśmie z dnia 7 grudnia 2016 r. przedstawił temu organowi dodatkowe uzupełnienie raportu. Była to ograniczająca się do 3 stron, nieobowiązkowa ekspertyza chiropterologiczna - weryfikacja miejsc zimowania nietoperza. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy sporna inwentaryzacja chiropterologiczna 5 piwnic znajdujących się na terenie planowanego przedsięwzięcia, w toku której znaleziono jednego zimującego nietoperza pospolitego gatunku, nie stanowi "niezbędnej dokumentacji sprawy", o której mowa w art. 33 ust. 1 pkt 5 ustawy. W tej sytuacji nie można podzielić zarzutu, że z rażącym naruszeniem prawa społeczeństwo zostało pozbawione możliwości zapoznania się z uzupełnieniem do raportu sporządzonym na podstawie ekspertyzy chiropterologicznej, opracowanej na podstawie inwentaryzacji z dnia 4 grudnia 2016 r., nawet jeżeli dokument ten nie był dostępny dla społeczeństwa przez okres 21 dni. Podkreślenia przy tym wymaga, że w okresie od pierwszego obwieszczenia z dnia 28 października 2016 r. do upływu terminu zakreślonego w drugim obwieszeniu w dniu 23 grudnia 2016 r., to jest przez okres 56 dni, nie wniesiono żadnych uwagi i wniosków. Z akt sprawy nie wynika, aby także po podaniu do publicznej wiadomości faktu wydania decyzji z dnia 30 grudnia 2016 r. i możliwości zapoznania się z jej treścią oraz dokumentacją sprawy, ktokolwiek stawił się w siedzibie organu w tym celu. Brak jakiegokolwiek zainteresowania społeczeństwa sporną inwestycją w toku postępowania nie dowodzi rażącego naruszenia przez organ prowadzący postępowanie przepisów ustawy regulujących obowiązki informacyjne tego organu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. W ocenie Sądu, społeczeństwo uzyskało wymagane informacje dotyczące spornej inwestycji, gdyż zostały one zawarte w obwieszczeniach i w BIP, w takim czasie, który umożliwiał podjęcie stosownych działań przez osoby, które wyraziłyby wolę zgłoszenia jakichkolwiek zastrzeżeń czy uwag. Nie jest zasadny zarzut braku zapewnienia możliwości zapoznania się przez społeczeństwo z treścią uzgodnienia RDOŚ. Z art. 33 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy wynika wprost, że stanowiska organów uzgadniających lub opiniujących stanowią "niezbędną dokumentację sprawy", z którą organ ma obowiązek zapoznać społeczeństwo, wyłącznie, jeżeli stanowiska są dostępne w terminie składania uwag i wniosków. Z powyższego wynika zatem, że jeżeli nie są one dostępne w terminie składania uwag i wniosków, organ nie narusza prawa nie upubliczniając ich. Zaznaczyć też należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, że w każdym przypadku kolejne uzupełnienia raportu i pisemne wyjaśnienia inwestora podlegają podaniu do publicznej wiadomości, skoro nawet stanowiska innych organów nie zawsze są ogłaszane w trybie art. 33 ustawy (zob. np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1293/12, WSA we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 487/15, CBOSA). Tym samym nie można przyjąć, że każdorazowe pisma, obejmujące także uzupełnienie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zawsze wywołują konieczność ponowienia możliwości składania przez społeczeństwo uwag i wniosków. Dotyczy to w szczególności przypadku, kiedy tak jak w niniejszej sprawie, dokonane przez inwestora uzupełnienie raportu nie dotyczyło kluczowych elementów środowiska i planowanego przedsięwzięcia. Nie stanowi naruszenia prawa, a tym bardziej w stopniu rażącym, fakt zasięgnięcia przez Burmistrza opinii PPIS przed, a nie po uzupełnieniu przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Należy podzielić wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko, że z uwagi na odmienny zakres kompetencji, każdy z tych organów poddaje przedłożoną dokumentację analizie jedynie w zakresie swoich kompetencji. RDOŚ analizował projektową inwestycję w zakresie ochrony środowiska i przyrody, zaś PPIS - w zakresie wpływu na zdrowie i życie ludzi. Z art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika, że państwowy powiatowy inspektor sanitarny jest właściwy do wydawania opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 2, art. 70 ust. 1 pkt 2, art. 77 ust. 1 pkt 2 i art. 90 ust. 2 pkt 2, w zakresie zadań określonych dla tych organów w ustawie z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. PPIS uznał przedłożoną dokumentację za kompletną w zakresie, w jakim uprawniony jest do zaopiniowania planowanego przedsięwzięcia, skoro nie żądał jej uzupełnienia. Podkreślenia wymaga, że uzupełnienie raportu - na żądanie wyłącznie RDOŚ - dotyczyło inwentaryzacji drzew i krzewów, bezkręgowców, płazów, nietoperzy, ptaków, nadzoru chiropterologicznego oraz nasadzeń zastępczych nowych drzew i krzewów, a także uzasadnienia realizacji przedsięwzięcia w kontekście interesów społecznych i gospodarczych. Powyższe zagadnienia bezspornie nie mieszczą się w kompetencjach PPIS wynikających z art. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zgodnie z którym Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego (...) w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych. Wobec powyższego nie można skutecznie zarzucić, że Burmistrz rażąco naruszył art. 77 ust. 2 pkt 2 ustawy, a także, że PPIS wydał opinię opierając się na niepełnym materiale dowodowym. Dodać należy, że nawet przyjęcie, że wadliwie Burmistrz zasięgnął opinii PPIS przed, a nie po uzupełnieniu przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, nie może stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności, gdyż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu stanowi przesłankę wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia jego nieważności. Pomiędzy tymi dwoma, odmiennymi trybami weryfikacji decyzji ostatecznych nie występuje zaś konkurencyjność pojmowana jako możliwość wyboru drogi weryfikacji decyzji przez stronę albo przez działający z urzędu organ administracyjny (zob. wyrok NSA z 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 758/15, CBOSA). Sąd podziela również ocenę Kolegium dotyczącą braku podstaw do uwzględnienia zarzutów rażącego naruszenia prawa odnoszących się do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W szczególności, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty rażącego naruszenia art. 82 ust. 1 i 2 ustawy, gdyż decyzja Burmistrza "[...]" zawiera wszystkie konieczne, w świetle ustaleń faktycznych sprawy, elementy. Bezzasadny jest zarzut częściowo błędnego wskazania w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach miejsca planowanej inwestycji. Zarzut ten oparto na omyłkowym odniesieniu się w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko do miejscowości "[...]". Przyznać należy, że w raporcie rzeczywiście błędnie wskazano we wstępie do rozdziału 4.4.1 "Wody powierzchniowe" wody powierzchniowe na terenie gminy "[...]". Dalszy opis dotyczy jednak wód we właściwym rejonie "[...]". Ponadto, w pkt. 8.1.3 opisano infrastrukturę niewłaściwej gminy "[...]" (odnośnie do linii 110 kV, stacji przekaźnikowych telefonii komórkowej, stacji nadawczych radiowych i telewizyjnych). W pozostałej części rozdziału 8.1 raportu autorzy jednoznacznie opisują stan środowiska we właściwej lokalizacji. Analiza treści całego raportu pozwala na wniosek, że oddziaływanie na środowisko planowanego przedsięwzięcia zbadano w odniesieniu do jego prawidłowej lokalizacji - miejscowości "[...]". W sentencji kwestionowanej decyzji z dnia 30 grudnia 2016 r., precyzyjnie określono miejsce realizacji przedsięwzięcia, wymieniając działki, na których jest ono planowane. Bezpodstawny jest zarzut dotyczący rażącego zaniechania określenia warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia z pominięciem ekspertyzy chiropterologiczej. W pkt. 2 ppkt. 37 sentencji decyzji Burmistrza wskazano wprost, że ze względu na obecność zimującego jednego osobnika chronionego nietoperza (gacek brunatny) prace rozbiórkowe na wymienionych tam działkach należy prowadzić po 1 kwietnia, a przed ich rozpoczęciem nadzór przyrodniczy (chiropterolog) musi wykluczyć obecność nietoperzy w budynkach zlokalizowanych na tych nieruchomościach. Decyzji zarzucono też rażące naruszenie art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. a) i b) ustawy przez zaniechanie zobowiązania inwestora do wykonania kompensacji przyrodniczej i obowiązku zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z powołanych przepisów wynika, że nakaz zawarcia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązku konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej, zapobiegania, ograniczania oraz obowiązku monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, powstaje wyłącznie gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika taka potrzeba. Prawidłowo zatem Kolegium stwierdziło, że te elementy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie mają charakteru stałego i obligatoryjnego i stają się aktualne wyłącznie, jeżeli konieczność ich zamieszczenia w decyzji wynika z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podobnie, art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy również przewiduje tylko możliwość, a nie każdorazowy obowiązek właściwego organu, zawarcia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej, z określeniem jej zakresu i terminu przedstawienia. Podkreślenia wymaga, że z postanowienia RDOŚ z dnia 19 grudnia 2016 r. nie wynikała wprost potrzeba dokonania kompensacji przyrodniczej, nałożenia obowiązku zapobiegania, ograniczania i monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz przedstawienia analizy porealizacyjnej. Burmistrz nie mógł zatem rażąco naruszyć wskazanych przepisów nie nakładając w decyzji omawianych obowiązków na inwestora. Odmienne stanowisko skarżących w tym zakresie nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa przez organy orzekające w sprawie. Zaznaczyć należy, że RDOŚ wydał powyższe postanowienia dysponując kompletnym materiałem dowodowym, uzupełnionym przez inwestora w żądanym przez ten organ zakresie, po dokonaniu oceny, że materiał ten umożliwia rozpatrzenie sprawy. Jak wynika z uzasadnienia tego postanowienia, RDOŚ wziął pod uwagę, że przygotowanie terenu pod inwestycję będzie wiązało się m.in. z usunięciem roślinności, a eksploatacja przedsięwzięcia będzie powodować emisje, hałas, powstawanie odpadów i ścieków. Organ ten ocenił, że technologie zastosowane w planowanym zakładzie uznawane są za najlepsze dostępne techniki redukcji emisji w tej gałęzi przemysłu. RDOŚ stwierdził też, uwzględniając rodzaj, zakres i lokalizację przedsięwzięcia, że przy spełnieniu warunków określonych w sentencji, jego realizacja i eksploatacja nie wpłynie na ryzyko nieosiągnięcia celów środowiskowych zawartych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza "[...]". Stwierdził, że działki przeznaczone pod planowane przedsięwzięcie położone są poza formami ochrony przyrody w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 1-9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody i ocenił, że ze względu na lokalizację poza obszarowymi formami ochrony przyrody, a także charakterystykę przedsięwzięcia i specyfikę jego oddziaływania przedmiotowa inwestycja nie będzie wpływać negatywnie na obszary chronione. Wskazał ponadto, że wartość przyrodnicza szaty roślinnej terenu inwestycji jest stosunkowo niska, a ubytek zbiorowisk roślinnych nie spowoduje znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko przyrodnicze w wyniku realizacji inwestycji. Biorąc pod uwagę charakter i skalę oddziaływania planowanej inwestycji, jej lokalizację w obszarze podmiejskim charakteryzującym się stałą antropopresją, a także obecność gatunków pospolicie występujących w skali kraju i regionu, sprzyjające ich występowaniu siedliska w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji stwierdził, że realizacja przedsięwzięcia nie będzie miała znaczącego negatywnego wpływu na stwierdzone elementy środowiska przyrodniczego. Podkreślić należy, że RDOŚ stwierdził także, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie wymaga ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, gdyż posiadane na etapie uzgodnienia informacje na temat przedsięwzięcia pozwalają wystarczająco ocenić jego wpływ na środowisko, realizacja inwestycji nie spowoduje negatywnych skutków dla obszarów Natura 2000 i innych form ochrony przyrody oraz nie istnieje ryzyko kumulowania się oddziaływań. Odmienne stanowisko skarżących co do konieczności ustanowienia spornych obowiązków nie dowodzi, że Burmistrz rażąco naruszył prawo, orzekając w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z wnioskami wynikającymi z treści postanowienia wyspecjalizowanego organu uzgadniającego. Dodać należy, że Burmistrz w uzasadnieniu decyzji również ocenił wpływ planowanej inwestycji na poszczególne elementy środowiska. Uznał, że emisje do powietrza nie stworzą zagrożenia dla środowiska w zakresie wpływu emisji zanieczyszczeń na stan jakości powietrza, eksploatacja przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych standardów dla terenów wymagających ochrony akustycznej w porze dnia i nocy, i nie spowoduje negatywnego oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi w zakresie promieniowania elektromagnetycznego. Ponadto uwzględnił, że zastosowane w zakładzie technologie będą oszczędne w gospodarowaniu wodą, paliwami i surowcami i nie będą powodować nadmiernych emisji do środowiska. W kwestionowanej decyzji zaznaczono też, że w trakcie funkcjonowania zakładu prowadzony będzie monitoring emisji zanieczyszczeń do powietrza w oparciu o ciągłe i okresowe pomiary wielkości emisji, które prowadzący instalację obowiązany będzie wykonywać zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. z 2014 r., poz. 1542) oraz z konkluzjami BAT. Dodać należy, że sama wielkość powierzchni planowanej inwestycji nie może przesądzać, jako taka, o obligatoryjnym nałożeniu obowiązku z art. 82 ust. 1 pkt 2 ustawy. Z uzasadnienia kwestionowanej decyzji wynika, że Burmistrz wziął pod uwagę charakter i skalę planowanej inwestycji, a jednocześnie uwzględnił jej lokalizację w obszarze podmiejskim, charakteryzującym się stałą antropopresją, obecność gatunków pospolicie występujących w skali kraju i regionu, jak również sprzyjające ich występowaniu siedliska w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji i stwierdził, że realizacja przedsięwzięcia nie będzie miała znaczącego negatywnego wpływu na elementy środowiska przyrodniczego. Podnieść również należy, że jak wynika z raportu, przedmiotowa inwestycja nie będzie miała znacznego wpływu na faunę i florę terenu inwestycji i okolic. Pomimo stwierdzonej na badanym terenie obecności osobników gatunków chronionych fauny bezkręgowej, w wyniku realizacji przedsięwzięcia nie dojdzie do znaczącego negatywnego oddziaływania na ich lokalne populacje, gdyż większość odnotowanych gatunków występuje dość licznie w skali kraju i regionu, a tereny przyległe, na które składają się enklawy zadrzewień, ugory, łąki poddane sukcesji, łąki wilgotne i pastwiska, mają podobny charakter do tych wykorzystywanych przez zaobserwowane bezkręgowce. W przypadku płazów i gadów teren inwestycji nie jest miejscem, które spełnia ważne funkcje biocenotyczne dla herpetofauny ani nie stanowi miejsca mogącego służyć za istotny korytarz migracyjny płazów. Z tych względów, przekształcenie terenu pod inwestycję nie powinno spowodować znacznej utraty siedlisk płazów dla lokalnych populacji oraz w skali regionu. Ze względu na użytkowanie terenu nie stanowi on bowiem istotnego siedliska dla gadów. Stwierdzone gatunki ornitofauny należą do ptaków licznych i pospolitych na terenie naszego kraju, dlatego oceniono, że realizacja inwestycji nie spowoduje znaczącego negatywnego oddziaływania na lokalne populacje stwierdzonych gatunków objętych ochroną. Ponadto analizowany obszar nie znajduje się w strefie korytarza intensywnych migracji ptaków i nie stanowi cennego miejsca przystankowego dla populacji migrujących. Na badanym terenie odnotowano występowanie 5 gatunków ssaków naziemnych, głównie zwierząt łownych. Jedynym przedstawicielem ssaków podlegającym ochronie gatunkowej jest bóbr europejski, którego obecność została jednak stwierdzona poza terenem inwestycji. Nie stwierdzono szlaków migracyjnych dużych zwierząt. Teren inwestycji zlokalizowany jest też poza istotnymi korytarzami ekologicznym i, podobnie jak jego okolica, nie stanowią ważnej ostoi, miejsca odpoczynku, rozrodu i korytarza ekologicznego dla migrujących ssaków lądowych. Ponadto, w trakcie badań stwierdzono występowanie w obszarze inwestycji 5 gatunków nietoperzy, lecz nie stwierdzono kryjówek nietoperzy na tym obszarze. Natomiast w wyniku ekspertyzy chiropterologicznej, przeprowadzonej pod kątem wykrycia miejsc zimowania nietoperzy, stwierdzono tylko jednego osobnika z gatunku gacek brunatny. Stwierdzone gatunki nietoperzy, występują pospolicie na terenie województwa "[...]". Stwierdzono, że teren inwestycji nie jest dogodnym żerowiskiem i nie stanowi korytarza skupiającego aktywność nietoperzy. Nie stwierdzono również występowania miejsc rozrodu nietoperzy w drzewach i w budynkach. Z raportu wynika też, że teren planowanej inwestycji stanowi krajobraz rolniczy, którego dominującym elementem są pola uprawne, występują ponadto łąki, zbiorowiska zaroślowe i szuwary. Drzewa i krzewy na badanym obszarze występują w formie kępowej o niewielkiej powierzchni, zlokalizowane głównie w pobliżu zabudowań. W wyniku przeprowadzonej inwentaryzacji dendrologicznej stwierdzono "[...]" drzew i krzewów należących do 38 gatunków, z których większość najprawdopodobniej jest pochodzenia antropogenicznego. W wyniku przeprowadzonych badań nie stwierdzono stanowisk roślin chronionych, chronionych siedlisk i stanowisk grzybów chronionych. Stwierdzono jedynie dwa gatunki porostów objętych ochroną gatunkową. Wprawdzie przewidziano wycinkę wszystkich drzew i krzewów znajdujących się w granicach projektowanego przedsięwzięcia, lecz przeznaczone do wycinki drzewa nie są siedliskiem chronionych gatunków entomofauny. Szatę roślinną terenu inwestycji tworzą głównie pospolite w regionie gatunki charakterystyczne dla terenów rolnych, łąk i nieużytków, w tym głównie roślinność ruderalna i segetalna, pospolita w regionie, w związku z tym ich wartość przyrodnicza jest stosunkowo niska. Ubytek stwierdzonych zbiorowisk roślinnych na skutek prowadzonych prac nie spowoduje znaczącego negatywnego oddziaływania. Podkreślić należy, że prawidłowość ustaleń zawartych w raporcie nie była kwestionowana przez RDOŚ. Uwzględniając powyższe można stwierdzić, że choć teren inwestycji jest duży, to zasadnie Burmistrz przyjął, że nie stanowi cennego pod względem ekologicznym obszaru, który wymagałby nałożenia obowiązków z art. 82 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zaznaczyć należy, na co zasadnie wskazano w zaskarżonej decyzji, że obowiązek monitorowania planowanej inwestycji będzie wynikał wprost z przepisów prawa, konkluzji BAT, pozwolenia zintegrowanego i wodnoprawnego oraz zawartych umów. Stwierdzić również należy, że skoro w kontrolowanej sprawie nie zaistniał obowiązek określenia kompensacji przyrodniczej, to decyzja nie mogła naruszać art. 75 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym wymagany zakres kompensacji przyrodniczej w przypadku przedsięwzięć, dla których była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, określa decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach oraz inne decyzje, przed wydaniem których została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W decyzji z dnia 30 grudnia 2016 r., stosownie do art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy, Burmistrz przedstawił swoje stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i ocenił, że nie zaistniała taka potrzeba. Organ ten uzasadnił zajęte stanowisko tym, że posiadane informacje pozwalały wystarczająco ocenić wpływ przedsięwzięcia na środowisko oraz oceną, że realizacja inwestycji nie spowoduje negatywnych skutków dla obszarów Natura 2000 i innych form ochrony przyrody, a także oceną, że nie istnieje ryzyko kumulowania się oddziaływań, a zastosowane rozwiązania techniczne, technologiczne i organizacyjne pozwalają na dotrzymanie standardów jakości środowiska. Zaznaczyć należy, że brak ryzyka kumulowania się oddziaływań stwierdził również RDOŚ w postanowieniu z dnia 9 grudnia 2016 r. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut rażącego naruszenia art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy przez zaniechanie określenia wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 27 kwietnia Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r., poz. 672 z późn. zm.) pod pojęciem "poważnej awarii przemysłowej" należy rozumieć zdarzenie, w szczególności emisję, pożar lub eksplozję, powstałe w trakcie procesu przemysłowego, magazynowania lub transportu, w których występuje jedna lub więcej niebezpiecznych substancji, prowadzące do natychmiastowego powstania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska lub powstania takiego zagrożenia z opóźnieniem. Zakładem stwarzającym zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej jest zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej lub zakład o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, o których mowa w art. 248 ust. 1 (pkt 48a art. 3). Zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, w zależności od rodzaju, kategorii i ilości substancji niebezpiecznych znajdujących się w zakładzie uznaje się za "zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii" albo za "zakład o dużym ryzyku wystąpienia awarii" (art. 248). Zakwalifikowanie zakładu do jednej z tych określonych kategorii następuje zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 138)., które uzależnia to od występowania w zakładzie substancji niebezpiecznych w ilości równej lub większej niż określone w tabelach. Jak wynika z raportu, w trakcie eksploatacji na terenie zakładu będzie wykorzystywana jedna substancja niebezpieczna wymieniona w tabeli 1 załącznika do rozporządzenia - olej naftowy (diesel) służący do wspomagania procesu spalania, który jednakże będzie magazynowany na terenie zakładu w ilości maksymalnie 21 Mg. Ta ilość substancji niebezpiecznej jest mniejsza od wartości granicznych wymienionych w rozporządzeniu, w związku z czym zakład nie może być zaliczony do grupy zakładów o zwiększonym ryzyku (wartość graniczna: 2500 Mg) ani do grupy zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (wartość graniczna: 25000 Mg). Z uwagi na powyższe zaniechanie określenia wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, nie może rażąco naruszać art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy. Nie jest zasadny zarzut rażącego naruszenia § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71, z późn. zm.) przez zakwalifikowanie przedsięwzięcia jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a nie za przedsięwzięcie zawsze mogące znacząco oddziaływać na środowisko, z uwagi na nieuwzględnienie przez organ łącznej mocy kotłów (125 MW), a nie uwzględnienie jedynie kotła HGG o mocy 55 MW. Jak zasadnie wskazano w zaskarżonej decyzji, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się elektrownie konwencjonalne, elektrociepłownie lub inne instalacje do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej lub cieplnej, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 3, o mocy cieplnej rozumianej jako ilość energii wprowadzonej w paliwie do instalacji w jednostce czasu przy ich nominalnym obciążeniu, nie mniejszej niż 25 MW, a przy stosowaniu paliwa stałego - nie mniejszej niż 10 MW. Prawidłowo więc planowane przedsięwzięcie zakwalifikowano jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko z uwagi na kocioł HGG o mocy 55 KW. Z uwagi na treść cytowanego przepisu, nawet przyjęcie, że łączna wydajność instalacji wynosi 125 MW pozostałoby bez wpływu na zmianę kwalifikacji przedsięwzięcia na mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, do takich przedsięwzięć zalicza się m.in. elektrownie konwencjonalne, elektrociepłownie lub inne instalacje do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej lub cieplnej, o mocy cieplnej nie mniejszej niż 300 MW rozumianej jako ilość energii wprowadzonej w paliwie do instalacji w jednostce czasu przy ich nominalnym obciążeniu. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut rażącego naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy, przewidującego obowiązek właściwego organu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Wydając decyzję z dnia 30 grudnia 2016 r. Burmistrz ocenił, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami uchwały "[...]" z dnia 16 sierpnia 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy przemysłowej "[...]". Stwierdził, że przedsięwzięcie zlokalizowane będzie w obszarze oznaczonym na rysunku planu jako: tereny "[...]". Zaznaczyć należy, że w załącznikach do raportu znajdują się dokumenty, na których przedstawiono szczegółową lokalizację poszczególnych obiektów wchodzących w skład przedsięwzięcia (zał. graficzne nr 4, nr 27, nr 28, nr 30), co pozwala na ocenę jego zgodności z ustaleniami planu miejscowego. Ponadto, ten plan miejscowy został uchwalony pod kątem spornej inwestycji i obejmuje w zasadzie niemal wyłącznie teren tego przedsięwzięcia. Zasadnie oceniono w zaskarżonej decyzji, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest zgodna z ustaleniami wskazanego wyżej planu miejscowego, obowiązującego w dacie wydania decyzji z dnia 30 grudnia 2016 r. Podkreślenia wymaga, że przedmiotowy plan miejscowy nie został wyeliminowany z obrotu prawnego i wywołuje skutki prawne. Tut. Sąd, nieprawomocnym wyrokiem z dnia 4 października 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 910/16, stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej "[...]" z dnia 30 grudnia 2015 r. w przedmiocie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy "[...]", natomiast prawomocnymi postanowieniami z dnia 9 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 167/18 i z dnia 20 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 250/18, odrzucił skargi na uchwałę Rady Miejskiej "[...]" z dnia 16 sierpnia 2016 r., w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy przemysłowej. Wyeliminowanie przez Sąd uchwały w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie skutkuje, wbrew wywodom skarżących, automatyczną nieważnością planu miejscowego uchwalonego na podstawie tego studium. Bezpodstawny jest zarzut zaniechania wskazania w decyzji o środowiskowych uwarunkowania przewidywanego oddziaływania analizowanych wariantów oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji w postaci rozprzestrzeniania się lotnych związków organicznych za pomocą izolinii na mapie zgodnej z analizowanym obszarem, gdyż taki obowiązek nie wynika z treści art. 82 ust. 1 ustawy. Nie jest też zasadny zarzut rażącego naruszenia art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, gdyż w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach szczegółowo określono warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia w oparciu o przedłożony przez inwestora raport oraz stanowiska organów opiniujących. Decyzja z dnia 30 grudnia 2016 r. nie narusza rażąco także: art. 163 ust. 1, art. 155, art. 157 ust. 1, art. 158 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt. 26 i 31 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, przez zaniechanie wskazania warunków eksploatacji i użytkowania przedsięwzięcia oraz wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym w zakresie ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich w zakresie, w którym termiczne przekształcanie pyłów z płyt drewnopochodnych oraz odpadów opakowaniowych i innych powinno przebiegać w spalarniach lub współspalarniach odpadów. Należy podzielić zawarte w zaskarżonej decyzji wyjaśnienia, że w postępowaniu środowiskowym nie mają, co do zasady, zastosowania przepisy ustawy o odpadach, a także aktów wykonawczych do tej ustawy w zakresie wymogów związanych z termicznym przekształcaniem odpadów, a zgodnie z art. 72 ust 1 pkt 21 ustawy ewentualne postępowanie w przedmiocie przetwarzania odpadów ma charakter następczy wobec postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Jeżeli zatem inwestor planuje spalanie poza biomasą także odpadów, to zobligowany będzie do zapewnienia warunków współspalania odpadów wynikających z ustawy o odpadach i aktów wykonawczych do tej ustawy, w zakresie wymogów związanych z termicznym przekształcaniem odpadów. Dodać należy, że z raportu wynika, że w kotle HGG będzie współspalana biomasa i odpady, ograniczone do odpadów roślinnych, odpadów z produkcji płyt wiórowych i mebli, odpadów z oczyszczania spalin, odpadów opakowaniowych, drewnianych odpadów budowlanych oraz papieru (s. 241). Zaznaczyć też należy, że przewidziano, iż drewno, które będzie spalane nie może być pokryte środkiem konserwującym lub organicznymi związkami chlorowcowanymi (s. 92). Zasadnie Kolegium nie stwierdziło rażącego naruszenia prawa w zakresie zarzutu zaniechania wskazania w decyzji warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia oraz wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym, z uwagi na to, że w toku eksploatacji przedsięwzięcia będą spalane pyły z płyt drewnopochodnych, które zdaniem skarżących, z uwagi na zawartość zanieczyszczeń, zaliczane są do kategorii odpadów wymienionych w art. 163 ustawy o odpadach, wobec czego – jako odpady – winy być spalane w wyspecjalizowanych instalacjach. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z dnia 26 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 2270/17 (CBOSA), że "odpady drewna" / "odpady drewniane" to także odpady zawierające pewne zanieczyszczenia pochodzenia nienaturalnego, czyli nie tylko odpady stricte z drewna, ale i odpady drewniane rozumiane szerzej, jako odpady pochodzące z procesów przetwarzania drewna, pod warunkiem, że nie są zanieczyszczone impregnatami lub powłokami ochronnymi, które mogą zawierać związki chlorowcoorganiczne lub metale ciężkie. W konsekwencji NSA uznał za biomasę pył powstający w procesie produkcji płyt drewnopochodnych, z zastrzeżeniem, że faktycznie płyty drewnopochodne powstają w procesie przetwarzania drewna, i pył wytworzony podczas ich cięcia i szlifowania, nie jest zanieczyszczony impregnatami lub powłokami ochronnymi, które zawierają związki chlorowcoorganiczne i/lub metale ciężkie. Jak wynika z raportu (s. 241 i nast.), kocioł HGG jest instalacją do współspalania biomasy, do której zaliczono wyłącznie drewno i odpady drewniane (75 %) oraz odpadów innych niż niebezpieczne, nie mieszczące się w definicji biomasy (25 %), ograniczonych do odpadów roślinnych, odpadów z produkcji płyt wiórowych i mebli, odpadów z oczyszczania spalin, odpadów opakowaniowych, drewnianych odpadów budowlanych i papieru. Nie można też podzielić zarzutu rażącego naruszenia art. 38a ustawy o odpadach, z uwagi na to, że w ocenie skarżącego, w ramach planowanego przedsięwzięcia będą przetwarzane odpady zielone i zmieszane odpady komunalne. Z raportu nie wynika bowiem, aby inwestor planował spalanie odpadów wymienionych w tym przepisie, to jest: zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych oraz przeznaczonych do składowania pozostałości z sortowania odpadów komunalnych i pozostałości z procesu mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych. Lista odpadów z recyklingu wykorzystywanych jako paliwo do kotła HGG (s. 95 - 96) nie zawiera odpadów zielonych (którymi są zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy o odpadach odpady komunalne stanowiące części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów, parków i cmentarzy, a także z targowisk, z wyłączeniem odpadów z czyszczenia ulic i placów) ani zmieszanych odpadów komunalnych (20 03 01). Wprawdzie wskazano tam odpady ulegające biodegradacji (20 02 01), to jest ulegające biodegradacji odpady z ogrodów i parków, odpady spożywcze i kuchenne z gospodarstw domowych, gastronomii, zakładów zbiorowego żywienia, jednostek handlu detalicznego, a także porównywalne odpady z zakładów produkujących lub wprowadzających do obrotu żywność (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach), lecz nie są one tożsame z odpadami zielonymi ani ze zmieszanymi odpadami komunalnymi (20 03 01). Zaznaczyć należy, że w decyzji Burmistrza również nie przewidziano spalania tego typu odpadów. W decyzji tej przewidziano, że do zasilania źródeł spalania wykorzystywana będzie naturalna biomasa odpadowa, a przede wszystkim resztki drewna wytwarzane przy produkcji (np. kora, drewno, pył drzewny z przesiewania i szlifowania) oraz drewno z odzysku, w tym opakowania drewniane i odpady drzewne, drewno budowlane i pochodzące ze zburzenia budynków, niezanieczyszczone impregnatami lub powłokami mogącymi zawierać związki chlorowcoorganiczne lub metale ciężkie, odpady z płyt wiórowych i OSB czy granulat z obróbki wiórów. W konsekwencji nie zachodzi obowiązek ujęcia kotła HGG w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. Odnosząc się do zarzutów dotyczących nieprawidłowości w raporcie o oddziaływaniu spornego przedsięwzięcia na środowisko i zarzutów niewłaściwej kontroli przez Kolegium tego dokumentu, należy stwierdzić, że żaden z zarzutów nie mógł być uwzględniony jako przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Przede wszystkim podnieść należy, że Kolegium prowadząc kontrolowane postępowanie nie było kompetentne do rozstrzygania sprawy, jak w postępowaniu zwykłym (odwoławczym), tj. co do istoty, lecz miało obowiązek rozpatrzyć sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Postępowanie dowodowe w niniejszej w sprawie powinno być zatem zasadniczo prowadzone na podstawie akt postępowania zwykłego, bez przeprowadzania nowych dowodów, które miałyby podważyć ustalenia dokonane w postępowaniu zwykłym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności muszą bowiem tkwić w samej decyzji, a wyjątkowo w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania. Odrębność przedmiotu postępowania zwykłego i postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powoduje, że przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych ma miejsce wyjątkowo i dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać, jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych do wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydania decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie, lub które miałyby oczywisty wpływ na odmienną ocenę materiału dowodowego (zob. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2489/14, CBOSA). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest też pogląd, który podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej brak jest miejsca na merytoryczną ocenę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ocena ta przekracza bowiem ramy kontroli nadzorczej wyznaczonej w tym przypadku przez art. 156 § 1 pkt 2 in fine w związku z art. 80 K.p.a. Wymagałoby ona bowiem przeprowadzenia postępowania dowodowego właściwego dla postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań, co przeczyłoby zarówno funkcji stosowanego w postępowaniu nadzwyczajnym art. 156 K.p.a., jak i naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.). Tym bardziej niedopuszczalne byłoby oparcie ewentualnego rozstrzygnięcia stwierdzającego nieważność ostatecznej decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania na kryteriach ściśle ocennych, stanowiących w istocie polemikę z ustaleniami raportu. Zastosowania sankcji nieważności nie można wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenie stanu faktycznego (por. wyroki NSA: z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1358/10, oraz z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 363/10, NSA z dnia 19 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2489/14, wyrok WSA w Lublinie z 2 października 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 817/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 815/12 - CBOSA). Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że bezpodstawne są zarzuty dotyczące rażącego naruszenia art. 62 ust. 1 ustawy przez brak w raporcie oddziaływania na środowisko: pełnych informacji o przewidywanych zanieczyszczeniach, w tym odpadach wynikających z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia, w szczególności o oddziaływaniu na zdrowie ludzi; opisu elementów przyrodniczych i środowiskowych objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia; zidentyfikowania racjonalnego wariantu alternatywnego wobec zaproponowanego przez wnioskodawcę i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, w tym porównania proponowanej technologii z technologią spełniającą wymagania art. 143 ustawy Prawo ochrony środowiska, w szczególności co do rodzaju, zasięgu i wielkości emisji; analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem; zapewnienia monitoringu oddziaływania na środowisko, w szczególności w kontekście trudności wynikających z niedostatku techniki lub luk we współczesnej wiedzy i technice; braku streszczenia w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie, a także zarzut nierzetelnego sporządzenia raportu z uwagi na pozorny i nieprawdziwy, w ocenie skarżących, opis wariantów przedsięwzięcia i uzasadnienie wyboru najkorzystniejszego z nich. Prawidłowo oceniono w sprawie, że raport zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy. W szczególności, ocenę tę należy odnieść do informacji o rodzajach i ilości emisji, w tym oceny oddziaływania przedsięwzięcia na zdrowie ludzi. Emisje zostały w raporcie opisane na stronach: 191 - 194, 201 - 203, 228, 235 - 269, 279 - 282; gospodarka odpadami została opisana na stronach: 219 - 222 i 285 - 290; oddziaływanie przedsięwzięcia na zdrowie ludzi zostało zaś opisane na stronach 233 -235 oraz 301 raportu. Opisy elementów przyrodniczych i środowiskowych objętych zakresem oddziaływania przedsięwzięcia, w tym w zakresie wód powierzchniowych i podziemnych, zostały szczegółowo przedstawione w rozdziałach 4, 7 i 8 raportu. Oddziaływanie przedsięwzięcia na wody powierzchniowe i podziemne oraz opis tych wód przedstawiono na stronach 115 - 121, 201 - 219 i 278 - 285 raportu. Wskazać dodatkowo należy, że w raporcie uwzględniono istnienie Głównego Zbiornika Wód Podziemnych "[...]". Ponadto, zaznaczyć należy, że ten GZWP do chwili obecnej nie posiada uchwalonego przez uprawniony organ obszaru ochronnego, wobec czego nie obowiązują na tym terenie nakazy i zakazy w zakresie eksploatacji terenu położonego w obrębie tego zbiornika. W rozdziale 7 raportu przedstawiono wariantowanie przedsięwzięcia, w tym proces wyboru lokalizacji, analizowane warianty technologiczne, wariant najkorzystniejszy dla środowiska, wariant polegający na wykonaniu inwestycji w postaci proponowanej przez inwestora i racjonalny wariant alternatywny. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że zarzuty odnoszące się do wariantowania przedsięwzięcia stanowią merytoryczną krytykę raportu. Jak już wyżej wskazano, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach polemika z ustaleniami raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie jest dopuszczalna, gdyż wykracza poza ramy kontroli prowadzonej w trybie art. 156 § 1 pkt 2 in fine w związku z art. 80 K.p.a. Niezależnie od powyższego, z uwagi na wielkość i specyfikę planowanej produkcji, zasadnie Kolegium oceniło, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wariantowanie przedsięwzięcia w oparciu o jego lokalizację i rozwiązania technologiczne w zakresie redukcji emisji do powietrza rażąco narusza art. 62 ust. 1 i art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy. Nie jest zasadny także zarzut rażącego naruszenia art. 147a ustawy Prawo ochrony środowiska, obligującego prowadzącego instalację i użytkownika urządzenia do zapewnienia wykonania pomiarów wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska, oraz przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów oraz sposobów postępowania z odpadami powstałymi w wyniku tego procesu i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów w zw. z art. 62 ust. 1 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy przez nierzetelne sporządzenie raportu w zakresie opisu analizowanych wariantów przedsięwzięcia polegające na zaniechaniu odniesienia przeprowadzonych analiz do stężeń gazów lub pyłów generowanych przez planowaną inwestycję w zakresie ich wprowadzania do powietrza i ograniczenie się w tym zakresie do późniejszego wydania pozwolenia zintegrowanego. Przede wszystkim, w raporcie (s. 263 i nast.) przedstawiono wielkość emisji lotnych związków organicznych. Ponadto, analiza wariantów technologicznych (s. 168 i nast.) obejmuje szczegółowy przegląd metod redukcji emisji z procesu suszenia, emisji z pras, emisji z suszarni papieru pod kątem ogólnodostępnych na rynku technik zapobiegania emisjom i różnych kombinacji tych technik. Zaznaczyć należy, że przepisy ustawy nie przewidują wariantowania inwestycji w zależności od poziomów emisji lotnych związków organicznych w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dodać też należy, że skoro raport przewiduje termiczne przekształcanie odpadów jedynie w kotle HGG, to rozmieszczenia stanowisk do pomiaru wielkości emisji w projektowanym zespole powiązanych technologicznie urządzeń (HGG, komory spalania, suszarnie, komin), nie można uznać za rażąco naruszającego powołane wyżej przepisy. W raporcie przedstawiono też analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem (s. 341 - 343), w tym źródło możliwych konfliktów społecznych, podmioty, których te konflikty mogą dotyczyć, potencjalne obawy społeczeństwa, które, mogą zostać podniesione a także sposoby zapobiegania im przez inwestora. W tym względzie wskazano m.in. na obawy ludności i ekologicznych organizacji pozarządowych o pogorszenie warunków życia i/lub stanu środowiska naturalnego, wynikające w szczególności z walorów turystycznych województwa. Z raportu wynika też, iż na etapie zmiany przeznaczenia przedmiotowego terenu z rolniczego na usługowo -przemysłowy (etap uchwalania zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy "[...]" i uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren inwestycji), nie było protestów społecznych. Inwestor uwzględnił jednak, że mogą one wystąpić na etapie wydawania pozwoleń dla planowanego zakładu i z tego względu, poza spotkaniami z władzami regionu i lokalnymi, przygotował kampanię informacyjną dla społeczności lokalnej, w ramach której zaplanował przedstawienie wyników analiz oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W raporcie odniesiono się ponadto do monitoringu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym w kontekście trudności wynikających z niedostatku techniki lub luk we współczesnej wiedzy i technice. Monitoring oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został szczegółowo przedstawiony na s. 344 - 357 raportu, zaś trudności wynikające z niedostatku techniki lub luk we współczesnej wiedzy i techniki na s. 357. Na s. 1 - 27 raportu przedstawiono streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie, odnosząc się do wszystkich jego elementów. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 27 Konstytucji RP i art. 4 ustawy o języku polskim należy przyznać, że do raportu załączone zostały 3 załączniki zawierające dokumenty w językach obcych (nr 16, nr 19, nr 20). Z konstytucyjnej zasady wyrażonej w art. 27 Konstytucji RP, której odzwierciedleniem są przepisy ustawy o języku polskim, nakładającej na organy administracji publicznej obowiązek dokonywania wszelkich czynności urzędowych w języku polskim, nie można jednak wywodzić bezwzględnego zakazu dopuszczenia nieprzetłumaczonego dokumentu obcojęzycznego, jako dowodu w postępowaniu przed organami administracji. Dopuszczenie takiego dowodu nie jest sprzeczne z art. 75 § 1 K.p.a., przewidującym, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przy wykładni tego przepisu należy wziąć pod uwagę, że czym innym jest dopuszczenie obcojęzycznego środka dowodowego, jako dowodu w postępowaniu, a czym innym wynikający z Konstytucji RP i ustawy o języku polskim wymóg dokonywania czynności urzędowych przez organy administracji publicznej w języku polskim. Wymóg ten jest realizowany w ten sposób, że czynność urzędowa organu polegająca na badaniu treści dokumentu obcojęzycznego wymaga dokonania tłumaczenia dokumentu. Nie zmienia to faktu, że dowodem będzie nadal treść dokumentu obcojęzycznego, a nie jego tłumaczenie. Tłumaczenie nie zastępuje bowiem dokumentu sporządzonego w języku obcym, lecz służy jedynie ustaleniu, jaka jest treść tego dokumentu (zob. wyroki NSA z dnia 10 maja 2007 r., I GSK 1613/06 i z dnia 10 października 2008 r., I GSK 1088/07, CBOSA). Dokumenty te nie stanowią jedynego źródła danych zawartych w raporcie, a jedynie powtarzają je. Jak wyjaśnił bowiem inwestor w piśmie procesowym z dnia 4 lipca 2018 r., zakwestionowane dokumenty miały na celu jedynie potwierdzenie, że dane przedstawione w raporcie w języku polskim są prawidłowe. Tym samym, nie stanowiły podstawy dokonania ustaleń w kontrolowanym postępowaniu, wobec czego nie można stwierdzić, że zaistniało rażące naruszenie powołanych przepisów. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że prawidłowo Kolegium oceniło, że decyzja z dnia 30 grudnia 2016 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, zasadnie również Kolegium oceniło, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest dotknięta także wadami wymienionym w art. 156 § 1 pkt. 3- 7 K.p.a. Kolegium, wbrew zarzutom skarżących, prawidłowo przeprowadziło ocenę decyzji z dnia 30 grudnia 2016 r., w kontekście wystąpienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Nie naruszyło ponadto art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 K.p.a., gdyż materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jest zupełny i został wyczerpująco rozpatrzony. Kolegium, działając w ramach nadzwyczajnego trybu weryfikacji decyzji, jakim jest stwierdzenie jej nieważności, ustaliło i należycie oceniło wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne. Powtórnie podkreślić należy, że postępowanie to toczyło się w trybie nadzwyczajnym, to jest w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności. Jak już to wyjaśniono, przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie istnienia wady określonej w art. 156 § 1 K.p.a., a nie ponowne rozpatrzenie sprawy, w której dana decyzja została wydana. Tym samym, organ kontrolujący musi skupić się jedynie na rozważeniu, czy zaistniały przesłanki stwierdzenia nieważności. Nie zajmuje się zatem samą kwestią zgodności z prawem kontrolowanej decyzji – o ile nie ma miejsca "rażące" naruszenie prawa. Kolegium nie było więc zobowiązane do oceny dowodów odnoszących się do innych przedsięwzięć, nawet jeżeli dotyczyły one takiego samego lub podobnego profilu produkcji, co przedsięwzięcie będące przedmiotem ocenianej w niniejszym postępowaniu decyzji środowiskowej. Nie mogło też uwzględnić jako materiału dowodowego w tej sprawie, stanowisk różnych podmiotów dotyczących oceny przedłożonego przez inwestora raportu sporządzonych po zakończeniu postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla spornego przedsiębiorstwa. Zaskarżona decyzja nie narusza również art. 107 § 3 K.p.a., gdyż jej uzasadnienie zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione w tym przepisie, z uwzględnieniem specyfiki oceny decyzji wydawanej w postępowaniu nadzwyczajnym. Sąd wyjaśnia, że nie dopuścił dowodu z dokumentów złożonych przez skarżących, to jest: Koreferatu do Raportu o oddziaływaniu na środowisko "[...]" z lutego 2018 r., Suplementu do Analizy ROOŚ "[...]" z października 2016 r. w zakresie oddziaływania na powietrze atmosferyczne na etapie eksploatacji z lutego 2018 r., pisma "[...]" z dnia 20 grudnia 2017 r., opinii "[...]" z dnia 7 lutego 2018 r., opinii "[...]" z dnia 25 października 2017 r., porównania warunków BAT z danymi w raporcie, pisma "[...]" z dnia 25 kwietnia 2018 r., wyciągu z wniosku inwestora o wydanie pozwolenia zintegrowanego (to jest s. 84 wniosku) oraz s. 1, 5, 6, 18- 20 i 29 pisma inwestora z dnia 26 lipca 2018 r. złożonego w postępowaniu wydanie pozwolenia zintegrowanego. Zgodnie z dyspozycją art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie prowadzi do nadmiernego wydłużenia postępowania. Co do zasady nie jest zatem możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję czy inny akt prawny. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, Sąd nie powziął wątpliwości co do zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego, w konsekwencji czego nie uznał za konieczne przeprowadzania uzupełniającego postępowania dowodowego. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargi należało oddalić.