II SAB/Bk 49/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 września 2023 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. Spółka Akcyjna w B. na bezczynność Burmistrza Czarnej Białostockiej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy; 1. zobowiązuje Burmistrza Czarnej Białostockiej do zakończenia postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej; 2. stwierdza, ze organ dopuścił się bezczynności w związku z pozostawieniem bez rozpoznania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej; 3. stwierdza, że przewlekłość organu nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Burmistrza Czarnej Białostockiej na rzecz A. Spółka Akcyjna w B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: 1. W dniu 3 lutego 2023 r. A. S.A. z siedzibą w B. (dalej powoływana jako: "wnioskodawczyni", "skarżąca", "Spółka") złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 4,0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz komunikacją, przewidzianej do realizacji na działce o nr ewid. [...], ob. Z., gm. C. 2. W piśmie z 16 lutego 2023 r. znak GP.6730.7.2023 Burmistrz Czarnej Białostockiej (dalej powoływany jako Burmistrz, organ) poinformował wnioskodawczynię, że do wniosku nie dołączyła warunków przyłączenia do sieci dystrybucyjnej lub zapewnienia gestora sieci o możliwości dostawy energii elektrycznej dla planowanej inwestycji, wzywając jednocześnie do uzupełnienia wniosku w tym zakresie – w terminie 60 dni od doręczenia pisma skarżącej. Uzasadniając wezwanie, organ powołał się na treść art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.). Ponadto skarżącą pouczono, że niewykonanie wezwania będzie wiązało się z pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej jako: k.p.a.). 3. W odpowiedzi na wezwanie organu z 24 lutego 2023 r. wnioskodawczyni przywołała treść art. 7 ust. 8d ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz.U. z 2022 r. poz. 1385 ze zm., dalej jako: u.p.e.) i stwierdziła, że brak jest podstaw prawnych do uzyskania i przedłożenia organowi warunków przyłączenia do sieci dystrybucyjnej na etapie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, gdyż uzyskanie tej decyzji jest etapem wcześniejszym niż określenie warunków przyłączenia. 4. W piśmie z 6 marca 2023 r. Burmistrz poinformował Spółkę, że podtrzymuje wezwanie do uzupełnienia wniosku z 16 lutego 2023 r. 5. Pismem z 31 marca 2023 r. organ poinformował skarżącą o pozostawieniu jej wniosku bez rozpatrzenia. Zdaniem Burmistrza ustawodawca, chcąc usprawnić powstawanie odnawialnych źródeł energii, zwolnił ze stosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., nie zwalniając jednocześnie ze spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. W przekonaniu organu gdyby intencją ustawodawcy było zwolnienie z obowiązku badania wniosku w zakresie art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. to znalazłoby to odzwierciedlenie w treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. 6. W dniu 11 kwietnia 2023 r. wnioskodawczyni złożyła ponaglenie na bezczynność Burmistrza do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku, podtrzymując stanowisko o bezzasadności wezwania organu i wnosząc o wyznaczenie terminu załatwienia sprawy oraz stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. 7. Postanowieniem z 4 maja 2023 r. znak 409.54/B-4/XIV/23 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku stwierdziło, że Burmistrz nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania, gdyż wezwanie do uzupełnienia wniosku było zasadne. 8. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarżąca zaskarżyła bezczynność Burmistrza w związku z pozostawieniem bez rozpoznania wniosku z 3 lutego 2023 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu skargi Spółka uzupełniła dotychczasowe stanowisko w sprawie przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych w spornej kwestii oraz wskazując, że art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. dotyczy potrzeb w zakresie dostarczania m.in. energii elektrycznej, a nie odbioru energii wytworzonej, nie zawiera więc warunku zapewnienia odbioru wyprodukowanej energii. Zdaniem skarżącej brak jest podstaw prawnych i faktycznych do żądania przedłożenia warunków przyłączenia do sieci dystrybucyjnej lub zapewnienia gestora sieci o możliwości dostawy energii elektrycznej dla planowanej inwestycji na potrzeby postępowania prowadzonego przez organ. W uznaniu strony nieznajdujące uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawnych żądanie od strony przedłożenia dokumentów, skutkujące pozostawieniem wniosku bez rozpoznania należy uznać za bezczynność organu. Wobec powyższego skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zgodnie z wnioskiem, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. 9. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: 1. Skarga okazała się zasadna. 2. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2023 r. poz. 1634, dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również bezczynność organów. 3. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność) - art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Obowiązujące organ terminy załatwiania spraw są następujące (art. 35 k.p.a.): bez zbędnej zwłoki w przypadku spraw, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 1 i 2); nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania w przypadku spraw wymagających postępowania wyjaśniającego (§ 3). 4. Stosownie do treści art. 35 § 4 k.p.a. przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a (zob. art. 64 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 2 u.p.z.p.); w myśl art. 35 § 5 k.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 569 i 1002), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. Zgodnie z art. 36 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (§ 1); ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). 5. O bezczynności organu można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 grudnia 2010 r. II SAB/Łd 53/10; wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 maja 2011 r. II SAB/Lu 9/11; wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r. I OSK 934/14; wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2019 r. I OSK 974/19 – powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na internetowej stronie bazy orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla stwierdzenia czy organ pozostaje w bezczynności nie mają zatem znaczenia przyczyny, które spowodowały niezałatwienie sprawy w terminie. Bezczynność organu prowadzącego postępowanie administracyjne ma miejsce wówczas, gdy ten – będąc właściwym w sprawie – nie załatwia jej w ustawowym terminie, a zatem nie wydaje rozstrzygnięcia bez usprawiedliwienia pozwalającego na przesunięcie tego terminu (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2018 r. I OSK 2936/16). Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (zob. np. wyrok NSA z dnia 25 maja 2018 r. II OSK 1420/17; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 września 2009 r. II SAB/Bk 43/05). 6. Skarga na bezczynność pełni zatem funkcję gwarancyjną dla strony, zabezpieczając ją przed brakiem reakcji organu w zakresie rozpatrzenia jej sprawy. Ocenę, czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia z bezczynnością organu, należy przeprowadzić uwzględniając sposoby i formy załatwienia sprawy, jakie każdorazowo przewidują przepisy mające w danej sprawie zastosowanie. 7. Niezbędne jest przy tym wskazanie, że w świetle uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. sygn. I OPS 2/13, w przypadku pozostawienia podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. przysługuje stronie skarga na bezczynność organu, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Rozpoznając w takich okolicznościach sprawę ze skargi na bezczynność organu, sąd winien ocenić prawidłowość wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych wniosku i czy prawidłowo pozostawiono wniosek strony bez rozpoznania. 8. W realiach rozpoznawanego przypadku wniosek skarżącej został złożony do organu 3 lutego 2023 r. Od dnia następnego należało zatem liczyć termin załatwienia wniosku. Pismem z dnia 16 lutego 2023 r. organ – na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. – wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez dołączenie warunków przyłączenia do sieci dystrybucyjnej lub zapewnienia gestora sieci o możliwości dostawy energii elektrycznej dla planowanej inwestycji w terminie 60 dni, pouczając że niewykonanie wezwania będzie wiązało się z pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia. 9. Zgodnie z treścią art. 64 k.p.a. jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania (§ 1). Jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (§ 2). 10. Przyjmuje się, że art. 64 § 2 k.p.a. dotyczy wyłącznie formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie mu biegu. Nie dotyczy natomiast okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zastosowanie tego przepisu nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku. Nie może on być wykładany szeroko i zamykać stronie możliwości rozpatrzenia jej sprawy w sposób merytoryczny z uwagi na stawiane jej coraz wyższe wymagania w zakresie wykazania okoliczności stwierdzonych w podaniu (wyroki NSA z 22 marca 2018 r. II GSK 1363/16, oraz z 3 sierpnia 2012 r. II OSK 826/11). Charakter merytoryczny mają np. wymagania wniosku o pozwolenie na budowę określone w art. 35 ust. 1 pr. bud. (wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r. II OSK 1577/17). Organ administracji, gdy wpływa do niego żądanie strony, jest zobligowany przede wszystkim do dokładnego ustalenia treści żądania, będąc jednocześnie związany tym żądaniem. Treść żądania wyznacza bowiem stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania. Tylko i wyłącznie strona określa przedmiot żądania. Jeżeli jednak treść żądania nie jest jednoznaczna lub budzi wątpliwości organu, winien on, w trybie art. 64 § 2 k.p.a., wezwać składającego wniosek do usunięcia jego braków poprzez sprecyzowanie jego treści. Na podstawie art. 64 § 2 organ powinien wezwać stronę o wyjaśnienie bądź sprecyzowanie złożonego żądania, jeśli podanie jest tak zredagowane, że trudno należycie ocenić intencje strony, która je wniosła (wyroki NSA: z 12 lipca 2017 r. II OSK 2768/15; z 24 listopada 2016 r. II GSK 1106/15; z 18 października 2016 r. II GSK 905/15). Jeżeli jednak pismo jest jasne i nie budzi wątpliwości, to brak jest podstaw do wzywania strony do złożenia dodatkowych wyjaśnień. Organ administracji, dysponując pismem strony, nie może przypisywać mu znaczenia, jakie z niego nie wynika, nie może domniemywać, jakie były intencje strony przy składaniu pisma i co strona chciała osiągnąć (wyrok NSA z 20 lutego 2014 r. II OSK 2257/12). – zob. H. Knysiak – Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. II, Lex/el, art. 64. W orzecznictwie przyjmuje się ponadto, że brakami uzupełnianymi w trybie art. 64 § 2 k.p.a. mogą być: podpis (wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r. II GSK 2760/15), pełnomocnictwo osoby, która wniosła podanie (wyroki NSA z 2 marca 2011 r. II OSK 383/10 oraz z 16 marca 2010 r. I OSK 1701/09), dookreślenie podmiotu będącego stroną i jego statusu prawnego. 11. W niektórych kwalifikowanych podaniach wnoszący je musi powołać się na okoliczności, które mają znaczenie dla zastosowania konkretnej instytucji. Takim podaniem jest m.in. wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Wymogi wniosku o warunki zabudowy zostały określone w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. 12. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1, 1a i 2 tejże ustawy, który to przepis dotyczy wymogów wniosku o ustalenie warunków zabudowy z mocy odesłania zawartego w art. w art. 64 ustawy, wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać: 1) mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci: a) elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo b) papierowej; 1a) określenie granic terenu objętego wnioskiem; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. 13. Uregulowania prawne dotyczące treści wniosku o ustalenie warunków zabudowy, należy rozpatrywać w związku z charakterem prawnym decyzji o warunkach zabudowy (wynikającym z art. 55 i 56 ustawy), a także z przepisami wskazującymi obligatoryjną treść decyzji o warunkach zabudowy (art. 54 ustawy) i określającymi przesłanki (warunki) wydania decyzji o warunkach zabudowy (art. 61 ustawy). Na interpretację art. 52 ust. 2 ustawy należy patrzeć przez pryzmat celu wydania decyzji, jakim jest ustalenie warunków zagospodarowania i zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego (vide: stanowisko zawarte w Komentarzu do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015). 14. Niewątpliwie braki w treści wniosku o warunki zabudowy, wynikające z wymogów określonych art. 52 u.p.z.p., podlegają usunięciu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. tj. po wezwaniu wnioskodawcy do ich usunięcia we wskazanym przez organ terminie, nie krótszym niż 7 dni, po bezskutecznym upływie którego wniosek pozostawia się bez rozpoznania. 15. Do tego rodzaju braków nie należy jednak nieprzedłożenie warunków przyłączenia do sieci dystrybucyjnej lub zapewnienia gestora sieci o możliwości dostawy energii elektrycznej dla planowanej inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 4,0 MW. Sąd podziela pogląd wyrażany w innych judykatach, że z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p. nie wynika wymóg zapewnienia odbioru wyprodukowanej energii (por. wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 940/17, WSA w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2022 r., II SA/Łd 520/22, z dnia 9 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 866/22 i z dnia 17 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 508/23, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Go 135/23, WSA w Olsztynie z dnia 25 maja 2023 r., II SA/Ol 90/23, WSA w Szczecinie z dnia 2 lutego 2023 r., II SA/Sz 1037/22, NSA z dnia 9 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 911/22). 16. Trafnie w toku postępowania przed organem jak i w skardze Spółka wskazywała, że uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy stanowi etap poprzedzający starania o określenie warunków przyłączenia. W myśl art. 7 ust. 8d pkt 1 u.p.e. do wniosku o określenie warunków przyłączenia podmiot, o którym mowa w ust. 8a, dołącza w szczególności, w przypadku przyłączania do sieci źródeł innych niż mikroinstalacje: wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości określonej we wniosku, jeżeli jest ona wymagana na podstawie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro zatem wprost wskazuje się w powołanym przepisie, że wniosek o określenie warunków przyłączenia – w braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – wymaga przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, to konieczność dołączenia warunków przyłączenia na etapie wnioskowania o wydanie takiej decyzji byłoby warunkiem niemożliwym do spełnienia, co wyklucza przyjęcie tego rodzaju wykładni. 17. Wobec powyższego Burmistrz nie miał podstaw do wystosowania wezwania do wnioskodawczyni w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Stąd też błędnie organ upatrywał w braku ww. dokumentów przeszkody do prowadzenia postępowania z wniosku skarżącej. 18. Podsumowując stwierdzić zatem należy, że nie rozpoznając wniosku skarżącej z 3 lutego 2023 r. w sposób wymagany przepisami prawa Burmistrz pozostaje w bezczynności, która to nie ustała również po wniesieniu skargi do sądu. Sąd stwierdziwszy ten stan był zobligowany zobowiązać organ do załatwienia wniosku, co jak wynika z powyższych rozważań, powinno nastąpić poprzez jego merytoryczne rozpoznanie, przy czym z oczywistych względów sąd nie wypowiada się co do kierunku rozstrzygnięcia. W tym zakresie orzeczono jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. 19. Czyniąc zadość obowiązkowi nałożonemu przepisem art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, że bezczynność organu nie miała cech wskazujących na to, że doszło do rażącego naruszenia prawa (punkt 3 sentencji wyroku). Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego oznacza stan, w którym wyraźnie, ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa i naruszenie to posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. II OSK 468/13, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r. II GSK 1619/18). W rozpoznawanej sprawie sąd nie stwierdził wystąpienia takich cech. Nie wskazuje na to również skarżąca w złożonej do sądu skardze. Sąd stwierdził nieprawidłowość działania organu, jednak wynikało ono z błędnego przekonania o istnieniu racji co do niemożliwości rozpoznania wniosku z powodu uchybień formalnych, nie zaś z uporczywości czy też opóźnień w dokonywaniu poszczególnych, w ocenie organu – prawidłowych, czynności procesowych. 20. O kosztach postępowania sąd orzekł jak w punkcie 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej uiszczony wpis w kwocie 100 zł. 21. Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a podstawę ku temu stanowi art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.