I SA/Kr 1055/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 21 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Spółdzielni w B. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. postanawia oddalić wniosek o przywrócenie terminu. W dniu 22 sierpnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła za pośrednictwem organu skarga Spółdzielni w B.na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. W związku z powyższym pełnomocnik strony skarżącej został wezwany pismem z dnia 19 września 2016 r., prawidłowo doręczonym w dniu 22 września 2016 r. (jak wynika z potwierdzenia odbioru), do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci podania wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Następnie w dniu 5 października 2016 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia wskazanego wyżej braku formalnego skargi, w którym to wniosku pełnomocnik określił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 8.699 zł. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wskazano, że w wskutek zaistniałego przeoczenia błędnie zaadresowano kopertę z pismem uzupełniającym brak formalny, gdyż zamiast ul. R., przy której WSA w Krakowie ma swoją siedzibę podano ul. R., w związku z czym korespondencja powróciła do nadawcy z adnotacją "Adresat nieznany". Do wniosku pełnomocnik dołączył oryginał przedmiotowej koperty wraz z pismem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym możliwe jest wówczas, gdy strona nie dokonała tej czynności bez swojej winy. Zgodnie zaś z art. 87 § 2 cytowanej ustawy w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa, brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Innymi słowy, przywrócenie terminu jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.). Przy czym rozważania te dotyczą samej strony, jak i jej pełnomocnika. Dodatkowo wskazać należy na ugruntowane już w orzecznictwie sądowym stanowisko, zgodnie z którym mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się swojego pełnomocnika (m.in. postanowienia NSA: z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt I FZ 421/07; z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 198/09; z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt I FZ 69/09; z dnia 23 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 737/09; z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 465/10; z dnia 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt I FZ 133/10; z dnia 10 czerwca 2011 r., sygn. akt I OZ 408/11; z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I FZ 160/11; z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt I OZ 545/11; z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt II FZ 425/11; z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 894/11; z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II FZ 736/11; z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II GZ 527/11; z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I GZ 231/11; z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 2/12; z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II FZ 689/12; z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt II FZ 872/13; z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt I OZ 584/13; z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt I OZ 958/13; czy z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt I FZ 566/12). Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje więc także swym zakresem winę osób trzecich, upoważnionych przez stronę do dokonania określonej czynności. Na gruncie niniejszej reprezentujący stronę skarżącą fachowy pełnomocnik będący radcą prawnym i jednocześnie adwokatem błędnie zaadresował kopertę zawierającą pismo stanowiące uzupełnienie braków formalnych skargi, podając nieprawidłową ulicę siedziby WSA w Krakowie (R. zamiast R.). Wskazać jednak należy, że taka omyłka nie może stanowić o przywróceniu terminu, gdyż wyniknęła z zaniedbania pełnomocnika. Wskazać należy, że w sytuacji, gdy w sprawie działa pełnomocnik profesjonalny, to przy ocenie możliwości przywrócenia terminu należy uwzględniać wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez tego pełnomocnika. Tymczasem prawidłowy adres Sądu był mu doskonale znany, zarówno z pouczenia znajdującego się w zaskarżonej decyzji, jak i bezpośrednio z korespondencji sądowej prowadzonej z pełnomocnikiem. Tymczasem takie niestaranne zachowania pełnomocnika nie tylko nie stanowią okoliczności determinującej konieczność przywrócenia terminu (por. postanowienie NSA z dnia z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1226/14), ale obciążają stronę skarżącą, jako tę, która posłużyła się reprezentującym ją pełnomocnikiem. W związku z tym należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.