II SAB/Wa 53/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2025 r. sprawy ze skargi M. L. na bezczynność Prokuratora Rejonowego [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prokuratora Rejonowego [...] do rozpoznania punktu 6 wniosku M. L. z dnia [...] maja 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prokuratora Rejonowego [...] na rzecz M. L. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 22 listopada 2024r. sygn. akt III OSK 1191/24 (dostępny na www.orzeczenia.gov.pl) uchylił zaskarżony przez M. L. (zwana dalej "Skarżącą") skargą kasacyjną wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 października 2023r. sygn. akt II SAB/Wa 388/23 (oddalający skargę Skarżącej na bezczynność Prokuratora Rejonowego [...] - zwany dalej "Prokuratorem" w przedmiocie rozpoznania wniosku Skarżącej z [...] maja 2023r. o udostępnienie informacji publicznej) i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, odstępując od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. NSA w uzasadnieniu ww. orzeczenia wskazał, że skarga kasacyjna jest zasadna, albowiem kwestionowany nią wyrok rażąco narusza art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 935, zwana dalej "P.p.s.a."). Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., co do zasady odnosi się do wadliwości konstrukcyjnej uzasadnienia wyroku, która uniemożliwia weryfikację podjętego w nim rozstrzygnięcia. Chodzi więc nie o wadliwość przyjętych przez Sąd pierwszej instancji ocen prawnych, lecz o niekompletność elementów treściowych uzasadnienia kształtujących podstawę faktyczną i prawną tych ocen. Do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może więc dojść jedynie w takim układzie, w którym nie da się odtworzyć procesu kształtowania ocen prawnych Sądu pierwszej instancji, na których oparł on sformułowane w wyroku rozstrzygnięcie. Jednoznaczną rekonstrukcję podstawy rozstrzygnięcia i próbę skontrolowania toku rozumowania Sądu uniemożliwia sporządzenie przez Sąd uzasadnienia wyroku, które nie pozostaje w faktycznym i prawnym związku z wydanym rozstrzygnięciem, tj. w sytuacji wystąpienia sprzeczności sentencji wyroku z jego uzasadnieniem. Wady tej nie da się usunąć w postępowaniu kasacyjnym w inny sposób niż poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi administracyjnymi pierwszej instancji (por. wyroki NSA z: 1 grudnia 2016r. sygn. akt II OSK 68/15; 24 stycznia 2024r. sygn. akt I GSK 2060/22). WSA w Warszawie zamieścił treść nieadekwatną dla sprawy, co uniemożliwia identyfikację podstaw oddalenia skargi wniesionej na bezczynność organu. WSA podał, że organem zobowiązanym do rozpatrzenia wniosku dostępowego w sprawie jest "Fundacja [...]", a spór dotyczy tego, czy organ pozostaje w bezczynności w razie nieodebrania przez skarżącą jego pisemnej odpowiedzi na żądanie udostępnienia informacji publicznej. Jak z powyższego wynika, rozważania Sądu pierwszej instancji w ogóle nie odnoszą się do przedmiotu niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej. Powyższe prowadzi do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 151 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, który przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien wydać orzeczenie, w którym sentencja będzie spójna z jego pisemnym uzasadnieniem. NSA wyjaśnił też, że w związku z tym, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. okazał się trafny, to przedwczesne byłoby wyrażanie przez NSA stanowiska w kwestiach objętych pozostałymi zarzutami skargi kasacyjnej. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że wadliwość uzasadnienia wyroku czyni przedwczesną ocenę pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej (postanowienie NSA z 22 maja 2014r., II OSK 481/14; wyrok NSA z 9 czerwca 2015r., I GSK 465/15; wyrok NSA z 27 stycznia 2021r., I OSK 1880/19). 2. WSA w Warszawie, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, stwierdza, że z akt administracyjnych wynika, że: a) Skarżąca pismem z [...] maja 2023r. (złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej) zwróciła się do ww. Prokuratora o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1. czy w okresie od [...] października 2022r. do [...] czerwca 2023r., Prokurator pełnił dyżury zdarzeniowe lub został do nich wyznaczony na równych zasadach, tj. w tym samym wymiarze dziennym i godzinowym, a więc po godzinach urzędowania zgodnie z § 51 ust. 1 i § 52 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 7 kwietnia 2016r. - Regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratur (zwany dalej "Regulaminem"); 2. w przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie nr 1, wskazania jakie były przyczyny odstępstwa od zasady równego traktowania pracowników, co skutkowało obciążeniem innych prokuratorów dodatkowymi dyżurami, ze wskazaniem obowiązujących przepisów prawa w odniesieniu do każdego przypadku odstępstwa; 3. czy w okresie od [...] października 2022r. do [...] czerwca 2023r., zastępca Prokuratora, którego dane osobowe zostały ujawnione na stronie ([...]) pełnił dyżur zdarzeniowy lub został do nich wyznaczony na równych zasadach, tj. w tym samym wymiarze dziennym i godzinowym, a więc po godzinach urzędowania zgodnie z § 51 ust. 1, § 52 ust. 4 Regulaminu; 4. w przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie nr 3, wskazania, jakie były przyczyny odstępstwa od zasady równego traktowania pracowników, co skutkowało obciążeniem innych prokuratorów dodatkowymi dyżurami, ze wskazaniem obowiązujących przepisów prawa w odniesieniu do każdego przypadku odstępstwa: 5. ile grafików, harmonogramów dyżurów zdarzeniowych zostało sporządzonych w okresie od [...] października 2022r. do [...] czerwca 2023r. w Prokuraturze Rejonowej [...] w [...]; 6. czy w okresie od [...] października 2022r. do [...] czerwca 2023r. Prokurator pełnił lub ma pełnić dyżur zdarzeniowy, w co najmniej jednym dniu świątecznym; 7. w przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie nr 6, wskazania jakie były przyczyny odstępstwa od zasady równego traktowania pracowników, co skutkowało obciążeniem innych prokuratorów dodatkowymi dyżurami, ze wskazaniem obowiązujących przepisów prawa; 8. czy w okresie od [...] października 2022r. do [...] czerwca 2023r., dany zastępca Prokuratora, którego dane osobowe zostały ujawnione na stronie ([...]) pełnił lub ma pełnić dyżur zdarzeniowy, w co najmniej jednym dniu świątecznym; 9. w przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie nr 8, wskazania, jakie były przyczyny odstępstwa od zasady równego traktowania pracowników, co skutkowało obciążeniem innych prokuratorów dodatkowymi dyżurami, ze wskazaniem obowiązujących przepisów prawa. Skarżąca wniosła ponadto o przesłanie w formacie pdf "skanów" dokumentów: zakresu obowiązków służbowych osób przygotowujących odpowiedź na niniejszy wniosek oraz zarządzeń zwalniających z pełnienia dyżurów zgodnie z § 52 ust. 4 Regulaminu, za okres od [...] października 2022 r. do [...] czerwca 2023 r. b) Prokurator pismem z [...] maja 2023r. sygn. [...] poinformował Skarżącą w zakresie: - pkt 1 wniosku, że pełnił dyżur zdarzeniowy od [...] października 2022r. do dnia udzielenia odpowiedzi, a w okresie od dnia udzielenia odpowiedzi do [...] czerwca 2023r. nie został wyznaczony do pełnienia dyżuru zdarzeniowego. Jednocześnie brak jest możliwości udzielenia informacji na temat pełnienia dyżuru przez Prokuratora za okres następujący po dniu udzielenia odpowiedzi, bo Prokurator nie posiada wiedzy o zdarzeniach przyszłych. Pozostała część pytania nie stanowi informacji publicznej, albowiem pojęcie "równości" jest pojęciem ocennym. - pkt 2 wniosku, że żądanie to nie dotyczy udzielenia informacji publicznej. Udostępnieniu w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022r., poz. 902, zwana dalej "u.d.i.p.") podlega sama informacja stanowiąca obiektywnie istniejący fakt, a nie przyczyny, dla których dana informacja ma określoną treść, czy z powodu których została podjęta lub nie przez dany organ, czy też znajduje się w danym, a nie innym miejscu. Tego typu wiadomości nie stanowią informacji publicznej. Wyjaśnienia, motywacje i tłumaczenia organu nie są objęte zakresem przedmiotowym u.d.i.p. i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie jej przepisów (cyt. za ibidem). - pkt 3 wniosku wskazał, że na stronie internetowej [...] znajdują się dane osobowe zastępców Prokuratora Rejonowego [...] w [...] . Na tej stronie internetowej nie znajdują się dane osobowe żadnego z zastępców Prokuratora Rejonowego [...] w [...]. Z tego powodu Prokurator nie posiada informacji wskazanej w tym punkcie wniosku, a tym samym zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. a contrario nie jest zobowiązany do jej udostępnienia. - pkt 4 wniosku wyjaśnił, że z uwagi na brak posiadania informacji określonych w pkt 3 odpowiedź na pytanie z pkt 4 jest bezprzedmiotowa. - pkt 5 wniosku podał, że w okresie od [...] października 2022 r. do dnia udzielenia odpowiedzi sporządzono 2 grafiki dyżurów zdarzeniowych. Jednocześnie brak jest możliwości udzielenia informacji na temat grafików, które mogą zostać sporządzone w przyszłości. - pkt 6 wniosku stwierdził, że pytanie jest nieprecyzyjnie i brak jest możliwości udzielenia na nie odpowiedzi. W żadnej ustawie nie zostało zdefiniowane pojęcie "dnia świątecznego" i organ nie posiada wiedzy co należy rozumieć przez to określenie. - pkt 7 wniosku podał, że żądanie nie dotyczy udzielenia informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że informacją publiczną nie jest informacja abstrakcyjna ani też urzędowa wykładnia prawa. W tym znaczeniu nie stanowią informacji publicznej wszelkiego rodzaju wyjaśnienia, objaśnienia, motywacje czy tłumaczenia organu kwestii związanych z daną informacją publiczną i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. - pkt 8 wniosku wyjaśnił, że na stronie internetowej [...] znajdują się dane osobowe zastępców Prokuratora Rejonowego [...] w [...]. Na tej stronie internetowej nie znajdują się dane osobowe żadnego z zastępców Prokuratora Rejonowego [...] w [...]. Z tego powodu Prokurator posiada informacji wskazanej w tym punkcie wniosku, a tym samym zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., a contrario nie jest zobowiązany do jej udostępnienia. - pkt 9 wniosku stwierdził, że z uwagi na brak posiadania informacji określonych w pkt 8 odpowiedź na pytanie z pkt 4 jest bezprzedmiotowa. Prokurator wyjaśnił także, że osobą, która wytworzyła informację i odpowiada za jej treść, jest sam Prokurator. Zakres obowiązków Prokuratora Rejonowego [...] w [...] wynika z zarządzenia w sprawie podziału czynności prokuratorów, które przesyłano Skarżącej w załączeniu oraz z ustawy - Prawo o prokuraturze i rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy i innych aktów prawnych, które opublikowano w Dzienniku Ustaw. Dokumenty dotyczące zakresu obowiązków służbowych innych osób zaangażowanych w przygotowanie odpowiedzi na wniosek (np. przez zarejestrowanie sprawy w rep. "Ip" lub skserowanie zarządzenia o podziale czynności) nie stanowią informacji publicznej. Te osoby nie były osobami decyzyjnymi, co do treści udzielonej odpowiedzi. Prokurator wskazał także, że w okresie od [...] października 2022r. do dnia udzielenia odpowiedzi Prokurator nie wydał zarządzeń zwalniających z pełnienia dyżurów na podstawie § 52 ust. 4 Regulaminu. Jednocześnie brak jest możliwości udzielenia informacji na temat zarządzeń, które mogą zostać sporządzone w przyszłości. Pismo z [...] maja 2023r., zawierające odpowiedź na ww. wniosek o udzielenie ww. informacji publicznej, nadano [...] maja 2023r. na adres wskazany w ww. wniosku, ale Skarżąca nie podjęła go w terminie (pierwsze awizo miało miejsce [...] maja 2023r.). c) Skarżąca, działając przez adwokata, pismem z [...] czerwca 2023r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na ww. wniosek z [...] maja 2023r., zarzucając: - rażące naruszenie art. 61 ust. 1-3 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - przez bezczynność i zaniechanie udzielenia informacji publicznej w zakresie żądanym wnioskiem z [...] maja 2023r., - naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a), pkt 4 a) i b), art. 6 ust. 2, art. 10 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 u.d.i.p. - przez ich błędne niezastosowanie, choć informacje żądane we wniosku z [...] maja 2023r. są informacjami publicznymi "prostymi" i podlegają udostępnieniu, Skarżąca wniosła o zobowiązanie Prokuratora do udostępnienia ww. informacji publicznej, zgodnie z ww. wnioskiem z [...] maja 2023r. w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, stwierdzenie, że bezczynność Prokuratora nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie od Prokuratora na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł lub wymierzenie grzywny w ramach tej kwoty; zasądzenie od Prokuratora na rzecz Skarżącej wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych, przekazanie akt sprawy, zgodnie z art. 54 § 3 P.p.s.a. wraz z metryką postępowania, sporządzoną zgodnie z art. 66a k.p.a., a w przypadku uwzględnienia skargi przez Prokuratora o udostępnienie informacji w pełnym zakresie zgodnie z wnioskiem z [...] maja 2023r. oraz stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Skarżącej Prokurator do dnia sporządzenia skargi nie udzielił żądanej odpowiedzi, czym przekroczył termin rozpoznania sprawy wynikający z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i uczynił skargę na bezczynność konieczną. Zakres wszystkich pytań dotyczy okoliczności faktycznych, które powinny być zmaterializowane w dokumentach urzędowych, o ile przestrzega obowiązujących przepisów prawa. Udzielenie informacji nie wymaga zatem szczególnych zabiegów, w szczególności nie wymaga wytworzenia tzw. informacji przetworzonej. Prokurator powinien posiadać informacje, zgodnie z obowiązującymi przepisami, a nie je wytwarzać "na życzenie" wnioskodawcy. Zasady funkcjonowania Prokuratury w zakresie organizacji dyżurów wynikają z przepisów prawa, których Prokurator powinien przestrzegać. Zakres wniosku dotyczy zasad funkcjonowania jednostki prokuratury, w oparciu o kryteria normatywne "na życzenie" ustawodawcy, wynikające zwłaszcza z art. 37 § 2 ustawy Prawo o prokuraturze, § 52 ust. 4 oraz § 59 ust. 6 Regulaminu, a także fundamentalnych zasad prawa pracy, jak zakaz dyskryminacji i nierównego traktowania (art. 11 (3) KP oraz art. 18 (3a) KP), a także z art. 133 KP. Prokurator, działając zgodnie z prawem powinien posiadać żądane informacje, a nie je wytwarzać. Brak żądanych informacji stanowi o podejrzeniu naruszenia podstawowych obowiązków pracodawcy. Przepisy prawa stanowią podstawowe źródło normatywne obowiązków, zadań i spraw prowadzonych przez Prokuratora, co przekłada się na wytworzenie informacji związanych z tymi powinnościami jako elementu obiektywnie istniejącej rzeczywistości. Informacje te wyznaczone zakresem obowiązujących Prokuratora przepisów należą, w szczególności do kategorii wymienionej w art. 6 ust. 1 pkt 3 i art. 6 ust. 1 pkt 4) lit. a), b), art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Zarządzenie dotyczące dyżurów pełnionych przez prokuratorów i grafiki, harmonogramy dyżurów stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Do elementów rzeczywistości, czyli do sfery faktów należą także powody, przyczyny odstępstwa od zasady równego traktowania pracowników, w zakresie obowiązku dyżurowania przez wszystkich prokuratorów (§ 52 ust. 4 Regulaminu, który stanowi, że "Dyżury zdarzeniowe realizują wszyscy prokuratorzy danej jednostki, chyba że kierownik jednostki na wniosek prokuratora, uwzględniając jego sytuację rodzinną, osobistą lub inny uzasadniony powód, zarządzi inaczej"). Okoliczności faktyczne "zwolnienia" z obowiązku pełnienia dyżurów stanowią informację publiczną. W orzecznictwie Sądów administracyjnych podkreśla się, że w myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych. Tym samym powody niewyznaczenia prokuratora do pełnienia dyżurów zdarzeniowych stanowią co do zasady informację publiczną. Skoro ustawodawca w § 52 pkt 3 i 4 Regulaminu określa powody/przyczyny odstępstw od ogólnej zasady pełnienia dyżurów zdarzeniowych, to brak jest podstaw, aby odmówić im waloru informacji publicznej, w takim brzmieniu lub formie jak wskazuje to ustawodawca. Za wskazanym stanowiskiem przemawia również art. 5 ust. 3 i 4 u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Łodzi z 12 maja 2020r. sygn. akt II SAB/Łd 87/19). Skarżąca podniosła też, że dokument określający zakresu obowiązków służbowych osób przygotowujących odpowiedź na ww. wniosek z [...] maja 2023r. stanowi informację publiczną w zakresie wynikającym z art. 12 ust. 1 u.d.i.p. Informacja publiczna obejmuje znacznie szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe. To, że dokument urzędowy zawiera w sobie informację publiczną i jego treść podlega udostępnieniu, nie oznacza, że informacji publicznej nie zawierają inne dokumenty, które charakteru nawet oficjalności nie mają. Przesądzające znaczenie ma dokonanie oceny, czy dokument zawiera informację publiczną. Odrębną kwestią jest wówczas rozważenie, czy udostępnieniu podlega także postać dokumentu. Od pojęcia informacji należy bowiem odróżnić jej nośnik, czyli formę, w jakiej ta informacja występuje (wyrok NSA z 16.12.2022 r.). Skarżąca wskazała też, jak rozumie rażące naruszenie prawa przy bezczynności - gdy w sposób znaczący i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a nie zachodzą okoliczności wyłączające winę organu za tę bezczynność (por. wyroki NSA z: 26.07.2022r., I OSK 1406/21, LEX nr 3372245; 22.06.2022r., III OSK 5082/21, LEX nr 3413660). W ocenie Skarżącej okoliczności sprawy uzasadniają wymierzenie grzywny lub zasądzenie sumy pieniężnej na rzecz Skarżącej, z uwagi na funkcję prewencyjną, aby w przyszłości organ administracji nie dopuszczał się do powstania stanu bezczynności (por. wyrok NSA z 26 lutego 2021r. sygn. akt II OSK 2943/20). Wymierzenie grzywny organowi ma na celu oddziaływać na organ mobilizująco, gdy pozostaje w stanie bezczynności, ale także represyjnie - z uwagi na stwierdzony stan bezczynności lub przewlekłości - i prewencyjnie, w celu wzmocnienia gwarancji terminowego załatwiania spraw (por. wyrok NSA z 25 lutego 2021 r., II GSK 988/20). Suma pieniężna ma charakter dyscyplinująco-represyjny i pełni też funkcję kompensacyjną, bo jest zadośćuczynieniem za oczekiwanie na zakończenie sprawy i ta jej funkcja ma szczególne znaczenie. Nie chodzi przy tym o naprawienie szkody, gdyż odszkodowanie zostało wprost przewidziane w art. 154 § 4 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2021r., I OSK 2929/20 LEX nr 3196612). Ma ona przede wszystkim na celu danie stronie swoistego zadośćuczynienia za ignorowanie jej uzasadnionego interesu w terminowym załatwieniu sprawy oraz wszelkiego rodzaju niedogodności, jakich strona doznała na skutek przewlekłego prowadzenia postępowania lub bezczynności organu administracji (por. wyroki NSA z: 16 stycznia 2018r. sygn. akt I OSK 2156/17; 22 listopada 2017r. sygn. akt I OSK 1905/16; 1 sierpnia 2018r. sygn. akt II OSK 1216/18; 6 sierpnia 2019r. sygn. akt II OSK 532/19; 25 października 2019r. sygn. akt II OSK 1360/19 - CBOSA). d) Prokurator w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, z uwagi na jej oczywistą bezzasadność, oraz o przeprowadzenie dowodu z kopii ostatecznej odpowiedzi, udzielonej Skarżącej w sprawie o sygn. [...] (na wniosek z [...] maja, uzupełniony [...] i [...] maja 2023r.), w postaci pisma Prokuratora z [...] maja 2023r. na okoliczność posiadania przez Skarżącą harmonogramów dyżurów obowiązujących w Prokuraturze Rejonowej [...] w [...] w okresie od [...] stycznia 2022r. do końca maja 2023r. i posiadania informacji wskazanych w treści wniosku Skarżącej z [...] maja 2023r., na który udzielono odpowiedzi pismem z [...] maja 2023r. e) Skarżąca w piśmie procesowym z [...] września 2023r. podtrzymała argumentację zawartą w skardze, wnosząc o przeprowadzenie dowodów z kopii ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] maja 2023r. oraz udzielonej na ten wniosek odpowiedzi Prokuratora z [...] maja 2023r. Skarżąca podkreśliła, że we wniosku określiła sposób i formę udostępnienia żądanych informacji – "w formacie pdf" "skany dokumentów", a otrzymała informację w formie pisemnej na adres zamieszkania. Wcześniej organ, przy analogicznym wniosku przesłał zwrotne informacje we właściwy sposób. Skarżąca wskazała, że w aktach nie ma dowodu doręczenia odpowiedzi na wniosek. Skarżąca podkreśliła, że zakres wniosku z [...] maja i [...] maja 2023r. nie był tożsamy. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. skarga zasługiwała na uwzględnienie jedynie w części. 2. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, stosownie do 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r., poz. 935 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."). Z przepisów tych wynika, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd stwierdza ponadto, że Sądy administracyjne, w myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024r., poz. 1267 ze zm.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt 1-4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia, czy też - jak w rozpoznawanej sprawie - przez rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie u.d.i.p. W świetle u.d.i.p., aby uchylić się od zarzutu bezczynności podmiot zobowiązany powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy wnioskowana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ustalenie tej okoliczności determinuje dalsze czynności organu, w takim bowiem przypadku organ powinien: albo udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), albo wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej, bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku gdy organ stwierdzi, że nie posiada żądanej informacji publicznej powinien poinformować, o tym wnioskodawcę, czyniąc to w formie zwykłego pisma (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Analogicznie organ powinien postąpić, jeśli w wyniku analizy przedmiotu sprawy stwierdzi, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. 3. W sprawie nie budzi wątpliwości, iż Prokurator, do którego Skarżąca skierowała ww. wniosek o udzielenie informacji publicznej z [...] maja 2023r. - jako organ władzy publicznej - był w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - co do zasady podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. 4. Zdaniem Sądu Prokurator, odpowiadając na ww. wniosek Skarżącej z [...] maja 2023r. - ww. pismem z [...] maja 2023r. (nadanym przesyłką poleconą z [...] maja 2023r. – k. 2, 3, 7, 8 akt administracyjnych) uczynił to z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Wbrew ponadto stanowisku prezentowanemu przez Skarżącą w skardze i w piśmie procesowym z [...] września 2023r., we wniosku o udzielenie informacji publicznej nie podano adresu mailowego, na który możliwe byłoby przesłanie odpowiedzi na ww. wniosek, w tym plików pdf. Skarżąca we wniosku z [...] maja 2023r. o udzielenie informacji publicznej zawarła adres, żądanie i stopkę z podpisem, zabrakło natomiast żądania doręczenia odpowiedzi na konkretny adres mailowy. Ma to o tyle istotne znaczenie w sprawie, że Prokurator – wbrew zarzutom Skarżącej – skierował, bez zbędnej zwłoki, korespondencją związaną z ww. wnioskiem na podany przez Skarżącą adres, pocztą tradycyjną, w terminie przewidzianym na udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jeszcze przed upływem 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Sąd w związku z tym uznał, że w przypadku, gdy Skarżąca nie odebrała korespondencji związanej z ww. wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, a znajdujące się w aktach sprawy dowody wskazują, że doszło do wysłania korespondencji do Skarżącej, na podany przez Nią adres, z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 13 u.d.i.p., to tylko z tego względu nie można przyjąć, że istniała w sprawie bezczynność Prokuratora. 5. Sąd zauważa ponadto, że Prokurator w swoim piśmie, skierowanym do Skarżącej pod właściwy adres, a stanowiącym odpowiedź na ww. wniosek o udzielenie informacji publicznej odniósł się do wszystkich pytań i zagadnień poruszanych przez Skarżącą we wniosku o udzielenie informacji publicznej. Do ww. pisma z [...] maja 2023r. Prokurator załączył ponadto zarządzenie nr [...] z [...] listopada 2021r. w sprawie podziału czynności prokuratorów w Prokuraturze Rejonowej [...] w [...]. Wskazał również prawidłowo, że Prokurator osobą, która wytworzyła informację i odpowiada za jej treść jest sam Prokurator. Zakres obowiązków Prokuratora Rejonowego [...] w [...] wynika z zarządzenia w sprawie podziału czynności prokuratorów, które przesyłano Skarżącej w załączeniu oraz z ustawy - Prawo o prokuraturze, rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy i innych aktów prawnych, które opublikowano w Dzienniku Ustaw. Dokumenty dotyczące zakresu obowiązków służbowych innych osób, zaangażowanych w przygotowanie odpowiedzi na wniosek, np. przez zarejestrowanie sprawy w rep. "Ip" lub skserowanie zarządzenia o podziale czynności, nie stanowią informacji publicznej. Te osoby nie były osobami decyzyjnymi. Prokurator wskazał także, że w okresie od [...] października 2022r. do dnia udzielenia odpowiedzi Prokurator nie wydał zarządzeń zwalniających z pełnienia dyżurów na podstawie § 52 ust. 4 Regulaminu. Jednocześnie brak jest możliwości udzielenia informacji na temat zarządzeń, które mogą zostać sporządzone w przyszłości. 6. Sąd, mając powyższe na względzie, jak również kryterium przedmiotowe, odnoszące się do informacji publicznej, zbadał, czy trafne były udzielone przez Prokuratora odpowiedzi na postawione przez Skarżącą pytania w ww. wniosku o udzielenie informacji publicznej oraz czy w kontekście udzielonych odpowiedzi można mówić o bezczynności, czy też nie. Sąd w związku z tym podnosi, że z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. precyzuje pojęcie informacji publicznej, przedstawiając przykładowy katalog danych, mających walor informacji publicznej. W katalogu tym znajdują się m.in. informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych – art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.d.i.p., a także danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych – art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. W orzecznictwie Sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Podkreślić jednak należy, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Informacją publiczną jest zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, jak również wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Białymstoku z 28 września 2022r. sygn. akt II SAB/Bk 73/22). Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów, przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. 6.1. W tym kontekście prawidłowe było stanowisko Prokuratora, że część informacji żądanych przez Skarżącą nie miała charakteru informacji publicznej. Takiego charakteru nie miała: część pytania 1, która dotyczyła "równych zasad"; pytanie 2, które dotyczyło przyczyn odstępstwa od zasady równego traktowania pracowników, co skutkowało obciążeniem innych prokuratorów dodatkowymi dyżurami; pytanie 7, które dotyczyło przyczyn odstępstwa od zasady równego traktowania pracowników, co skutkowało obciążeniem innych prokuratorów dodatkowymi dyżurami, ze wskazaniem obowiązujących przepisów prawa. Pytania te dotyczą bowiem tego, czy faktyczny sposób działania organu uwzględnia "w rzeczywistości" zasadę równomiernego obciążenia prokuratorów obowiązkami służbowymi. Nie dotyczyło to zatem przedstawienia istniejącego w jednostce Prokuratury sposobu funkcjonowania, lecz zmierzało do uzyskania przez Skarżącą od organu oceny zgodności tego funkcjonowania z zasadami wynikającymi z przepisów prawa. Ocena taka z konieczności mieć będzie charakter subiektywny i wymagać będzie dokonania porównania faktycznego sposobu działania z teoretycznym wzorcem. Tego rodzaju ocen nie można więc domagać się w trybie u.d.i.p., bowiem oceny takie nie należą ze swej istoty do sfery faktów. Odpowiedzi na te pytania wymagałaby od Prokuratora dokonania subiektywnej oceny zgodności faktycznie obowiązujących zasad z pewnym teoretycznym wzorcem. W doktrynie podkreśla się, że informacja publiczna musi dotyczyć sfery faktów (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28–29). Tego rodzaju faktem będzie niewątpliwie przedstawienie sposobu funkcjonowania władzy publicznej oraz innych podmiotów wykonujące zadania publiczne. Nie można natomiast domagać się od organu (tak jak czyni to Skarżąca w części pytania 1 oraz w pytaniu 2 i 7 ww. wniosku), by dokonywał (w ramach rozpatrywania wniosku o udostępnienie informacji publicznej) oceny zgodności rzeczywistego sposobu funkcjonowania podmiotu publicznego z wzorcem wynikającym z przepisów prawa lub reguł o innym charakterze. Nie ulega wątpliwości, że taka ocena będzie miała charakter subiektywny, zależny od osoby udzielającej odpowiedzi i w istocie nieweryfikowalny. W ocenie Sądu skoro analiza treści ww. pytań wskazuje, że nie dotyczą one sfery faktów, lecz dotyczą potrzeby wyrażenia przez Prokuratora subiektywnej oceny zgodności rzeczywistości z pewnymi teoretycznymi założeniami, to za prawidłowe i za terminowe należało uznać stanowisko Prokuratora wyrażone w tym zakresie w odpowiedzi na ww. wniosek Skarżącej. Rację miał zatem Prokurator, wskazując w odpowiedzi na ww. wniosek Skarżącej, że udostępnieniu w trybie u.d.i.p. podlega sama informacja stanowiąca obiektywnie istniejący fakt. Udostępnieniu nie podlegają przyczyny, dla których dana informacja ma określoną treść, czy z powodu których została przez dany organ podjęta lub nie podjęta, czy też znajduje się w danym, a nie innym miejscu. Tego typu wiadomości nie stanowią informacji publicznej. Wyjaśnienia, motywacje i tłumaczenia organu nie są objęte zakresem przedmiotowym u.d.i.p. i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie jej przepisów. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że informacją publiczną nie jest informacja abstrakcyjna ani też urzędowa wykładnia prawa. Wniosek o udzielenie informacji publicznej nie może więc zmierzać do inicjowania działań. Informacja ma charakter informacji publicznej, jeżeli jest to informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu (por. wyroki NSA z: 10 stycznia 2018r. sygn. akt I OSK 452/16; 14 września 2012r. sygn. akt I OSK 1177/12). O ile zatem informacją publiczną może być treść określonego dokumentu, to w trybie przepisów u.d.i.p. nie można już domagać się wyrażenia opinii na dany temat, przeprowadzenia oceny lub też dokonania interpretacji dokumentu znanego wnioskodawcy. Informacja publiczna nie jest bowiem informacją abstrakcyjną, ani też urzędową wykładnią prawa (por. wyrok NSA z 19 września 2007r. o sygn. akt I OSK 1922/06). W tym znaczeniu nie stanowią informacji publicznej wszelkiego rodzaju wyjaśnienia, objaśnienia, motywacje czy tłumaczenia organu kwestii związanych z daną informacją publiczną i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Analogiczne stanowisko było prezentowane m.in. w wyroku WSA w Warszawie z 8 grudnia 2023r. sygn. akt II SAB/Wa 376/23, który został utrzymany w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2024r. sygn. akt III OSK 1430/24 (oba orzeczenia dostępne na www.orzeczenia.gov.pl). Sąd, biorąc powyższe pod uwagę, uznał, że organ prawidłowo przyjął, że informacja, której domagała się Skarżąca w pkt 1, 2, 7 ww. wniosku nie dotyczyła informacji publicznej, o czym Skarżącą poinformowano w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 6.2. Zdaniem Sądu prawidłowe i zgodne z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., było również poinformowanie przez Prokuratora Skarżącej w ww. piśmie z [...] maja 2023r., że skoro organ nie dysponuje żądanymi w pytaniach 3, 8 informacjami, to nie może tych informacji udostępnić, jak również informacji, o których mowa w pytaniach 4 i 9, które ściśle wiążą się z pytaniami 3 i 8 ww. wniosku Skarżącej z [...] maja 2023r. Skoro odpowiedź na pytania 4 i 9 została uwarunkowana przez Skarżącą od wyniku odpowiedzi na pytania 3 i 8, to w konsekwencji zajętego przez organ stanowiska, zwalniało to organ od odpowiedzi także na warunkowe pytania. Z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika bowiem, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Skoro Prokurator nie dysponował ww. informacjami, to uprawniony był do wyrażania stanowiska zawartego w ww. odpowiedzi na ww. wniosek Skarżącej. W tym kontekście również nie można mówić o bezczynności Prokuratora. 6.3. Zdaniem Sądu skoro Prokurator udzielił Skarżącej w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. również odpowiedzi na pozostałą część pytania 1 ww. wniosku (podnosząc, że pełnił dyżur zdarzeniowy od [...] października 2022r. do dnia udzielenia odpowiedzi, a w okresie od dnia udzielenia odpowiedzi do [...] czerwca 2023r. nie został wyznaczony do pełnienia dyżuru zdarzeniowego) oraz na pytanie 5 ww. wniosku (wskazując, że w okresie od [...] października 2022r. do dnia udzielenia odpowiedzi sporządzono 2 grafiki dyżurów zdarzeniowych. Jednocześnie brak jest możliwości udzielenia informacji na temat grafików, które mogą zostać sporządzone w przyszłości), to należało uznać, że w tym zakresie organ nie pozostawał w bezczynności, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze. 7. Sąd nie podzielił natomiast stanowiska Prokuratora w odniesieniu do udzielonej Skarżącej odpowiedzi na pytanie 6 ww. wniosku. Pytanie to dotyczyło pełnienia lub wyznaczenia do pełnienia przez Prokuratora w okresie od [...] października 2022r. do [...] czerwca 2023r. dyżuru zdarzeniowego, w co najmniej jednym dniu świątecznym. Prokurator udzielił odpowiedzi, że pytanie jest nieprecyzyjnie i brak jest możliwości udzielenia na nie odpowiedzi. W żadnej ustawie nie zostało zdefiniowane pojęcie "dnia świątecznego" i organ nie posiada wiedzy co należy rozumieć przez to określenie. Zdaniem Sądu stanowisko to jest nieprawidłowe. Po pierwsze należy wskazać, że choć ustawodawca w żadnym akcie prawnych nie posłużył się pojęciem "dnia świątecznego", tym niemniej w wielu aktach prawnych odwołuje się do pojęć: niedzieli i świat, bez ich definiowania, uznając zatem, że są jasne. Po drugie stwierdzić należy, że gdy ma się wątpliwości co do znaczenia pojęcia, którym posłużyła się Skarżąca we wniosku o udzielenie informacji publicznej, który nie musi mieć sformalizowanej formy, to należało sięgnąć do wykładni językowej tego pojęcia. W internetowym słowniku języka polskiego PWN wskazano wyraźnie, że "dzień świąteczny" to niedziela lub dzień, w którym przypada jakieś święto. Zdaniem Sądu uznanie zatem przez Prokuratora, że pytanie 6 ww. wniosku Skarżącej było nieprecyzyjnie i brak jest możliwości udzielenia na nie odpowiedzi, bo w żadnej ustawie nie zostało zdefiniowane pojęcie "dnia świątecznego" i organ nie posiada wiedzy, co należy rozumieć przez to określenie, było nieprawidłowe. Ustawodawca zdefiniował pojęcie "informacji publicznej" w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych. W szczególności są to sprawy wymienione w art. 6 ust 1 u.d.i.p. Wskazać należy, że określając pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca odwołał się do kategorii "sprawy publicznej", przy czym w przepisach u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej". Niewątpliwie sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Przyjąć należy, że pojęcie "sprawa publiczna" oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów. Powyższe rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej – odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji RP i unormowań u.d.i.p. – jest przyjmowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która jest związana z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej – Państwa (zob. w tej materii wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 7 października 2021r. sygn. akt III OSK 3461/21; 7 lipca 2021r. sygn. akt III OSK 3195/21). Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., można więc przyjąć, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych lub o stan określonych zjawisk. Faktem jest każdą czynność i każde zachowanie organu wykonującego zadania publiczne podjęte w zakresie wykonywania takiego zadania. Tym samym należało udzielić Skarżącej odpowiedzi na pytanie dotyczące pełnienia lub wyznaczenia do pełnienia dyżuru zdarzeniowego przez Prokuratora w okresie od [...] października 2022r. do [...] czerwca 2023r., w co najmniej jednym dniu świątecznym. Sąd w związku z tym na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zobowiązał Prokuratora do rozpoznania punktu 6 ww. wniosku Skarżącej o udzielenie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt pierwszy sentencji wyroku). 8. Sąd ocenił ponadto, że w okolicznościach faktycznych sprawy, bezczynność Prokuratora nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt drugi sentencji wyroku). Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym można przyjąć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. LEX nr 1218894). Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W ocenie Sądu sytuacja taka nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie, gdyż Prokurator w odpowiedzi z [...] maja 2023r., wysłanej z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poinformował Skarżącą, że osobą, która wytworzyła informację i odpowiada za jej treść, jest sam Prokurator. Podał, że zakres obowiązków Prokuratora Rejonowego [...] w [...] wynika z zarządzenia w sprawie podziału czynności prokuratorów, które przesyłał Skarżącej w załączeniu oraz z ustawy - Prawo o prokuraturze i rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy i innych aktów prawnych, które opublikowano w Dzienniku Ustaw. Prokurator wskazał również, że dokumenty dotyczące zakresu obowiązków służbowych innych osób zaangażowanych w przygotowanie odpowiedzi na wniosek (np. przez zarejestrowanie sprawy w rep. "Ip" lub skserowanie zarządzenia o podziale czynności) nie stanowią informacji publicznej, bo osoby te nie były osobami decyzyjnymi, co do treści udzielonej odpowiedzi. Prokurator wyjaśnił również, że w okresie od [...] października 2022r. do dnia udzielenia odpowiedzi nie wydał zarządzeń zwalniających z pełnienia dyżurów na podstawie § 52 ust. 4 Regulaminu. Jednocześnie brak jest możliwości udzielenia informacji na temat zarządzeń, które mogą zostać sporządzone w przyszłości. Prokurator ponadto udzielił Skarżącej odpowiedzi na wszystkie pytania zawarte ww. wniosku, choć w sposób nieprawidłowy odniósł się do pytania 6 wniosku. W tym zakresie, choć Prokurator błędne przyjął, że żądane informacje są nieprecyzyjne, gdyż w ustawie nie zdefiniowano "dnia świątecznego", nie dawało to podstaw do stwierdzenia, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, o której mowa w punkcie 6 wniosku miała postać kwalifikowaną. 9. W konsekwencji powyższego nie mogły zostać uwzględnione wnioski skargi o wymierzenie Prokuratorowi grzywny oraz o zasądzenie od Prokuratora sumy pieniężnej i jako takie zostały oddalone. Sąd, zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. uwzględniając skargę na bezczynność może orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Z powyższego przepisu wynika, że zarówno wymierzenie grzywny, jak i przyznanie sumy pieniężnej, nie jest obligatoryjne. Stwierdzenie bezczynności organu nie jest powiązane z obowiązkiem wymierzenia grzywny, czy też przyznania od organu sumy pieniężnej. Tego rodzaju sankcja dodatkowa jest zarezerwowana dla szczególnie jaskrawych przypadków pozostawania w bezczynności. Taka sytuacja nie zaszła jednak w sprawie. 10. Sąd, mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 oraz art. 149 § 1a, art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Sąd, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądził na rzecz Skarżącej od Prokuratora zwrot kosztów postępowania sądowego, które objęły uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł i opłatę od pełnomocnictwa (17 zł).