II SA/Kr 1359/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędziowie: WSA Beata Łomnicka WSA Magda Froncisz (spr.) Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2017 r. sprawy ze skargi D. L. –K., G. K., J. K. –R. na decyzję Wojewody [...] z dnia 16 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz D. L.-K., G. K. oraz J. K.-R. kwotę 200,00 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 8 czerwca 2016 r. znak: [...], Prezydent Miasta [...], na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 147 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej K.p.a. oraz art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 290), po rozpoznaniu sprawy wznowionej na wniosek D. L.- K, J. K., G. K., umorzył wznowione postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia 23.06.2014 r. znak [...] dla zamierzenia inwestycyjnego pn. przebudowa więźby dachowej oraz stropów międzykondygnacyjnych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...] - na dz. nr [...] obr. [...], wydanej na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 23.06.2014 r. Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn. przebudowa więźby dachowej oraz stropów między kondygnacyjnych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...] — na dz. nr [...] obr. [...], znak [...]. Wobec niezaskarżenia decyzji w terminie i trybie ustawowo przewidzianym stała się ona ostateczna w dniu 08.07.2014 r. W dniu 14.11.2014 r. wpłynął wniosek D. L.-K., J. K., G. K. o wznowienie postępowania w sprawie jw. Jako podstawę żądania wskazano art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Wnioskodawcy wskazali, iż o wydaniu decyzji dowiedzieli się w dniu 16.10.2014 r. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że w postępowaniu zakończonym wydaniem pozwolenia na budowę wnioskodawcy bez własnej winy nie brali udziału. Stanowiący ich własność budynek przy ul. [...] styka się bezpośrednio z budynkiem przy ul. [...] i posiada z nim wspólną ścianę szczytową, to w świetle art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane wnioskodawcom przysługuje przymiot strony, bowiem posiadają własny, indywidualny, konkretny dający się obiektywnie stwierdzić, znajdujący podstawę w przepisach prawa materialnego i potwierdzenie w okolicznościach faktycznych interes prawny. Postanowieniem z dnia 16.01.2015 r., znak: Prezydent Miasta [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie. Na postanowienie o odmowie wznowienia wnioskodawcy wnieśli zażalenie. Wskutek jego rozpatrzenia Wojewoda [...] postanowieniem z dnia 2 marca 2015 r., znak: [...] uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w sposób wadliwy proceduralnie. Zdaniem organu odwoławczego w sytuacji, gdy wnioskodawca twierdzi, iż bez własnej winy nie uczestniczył w postępowaniu oraz że winien mu przysługiwać przymiot strony, a jeżeli z wnioskiem o wznowienie wystąpił w określonym terminie i wniosek dotyczy decyzji ostatecznej, właściwy organ jest zobligowany do wznowienia postępowania celem przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zdaniem Wojewody [...] dopiero we wznowionym postępowaniu przeprowadzone dodatkowe ustalenia pozwolą na ocenę istnienia przesłanki wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jak i oceny prawidłowości dokonanych ustaleń organu I instancji dotyczących obszaru oddziaływania obiektu, natomiast przeprowadzenie takiej analizy bez wznowienia postępowania, jak i opisanie jej wyników w postanowieniu o odmowie wznowienia, jest nieprawidłowe. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, mając na względzie uwagi organu II instancji, postępowanie zostało wznowione postanowieniem Prezydenta Miasta [...] z dnia 20.05.2015 r. Wskutek rozpoznania sprawy organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji zważył, że w przedmiotowej sprawie kwestią warunkującą możliwość zbadania powołanej we wniosku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy wnioskodawcy powinni być stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji Prezydenta Miasta [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Organ przywołał art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i wskazał, że ustalenie, że dany podmiot jest stroną tegoż postępowania, musi być pochodną ustalenia, że istnieje przepis prawa powszechnie obowiązującego (przepis "odrębny"), który wprowadza w związku z realizacją obiektu budowlanego objętego wnioskiem ograniczenia w zagospodarowaniu jakiegoś terenu. Obszar oddziaływania obiektu wyznaczany jest przepisami odrębnymi, którymi w przypadku obiektów budowlanych są w szczególności warunki techniczne zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej jako rozporządzenie w sprawie warunków technicznych). Stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są tylko te osoby, których nieruchomości po pierwsze znajdują się w otoczeniu obiektu budowlanego, po drugie są właścicielami, użytkownikami wieczystymi lub zarządcami tylko takich nieruchomości, na które tak będzie oddziaływał projektowany obiekt, że będą właśnie z tego względu na ten obiekt (jego usytuowanie, gabaryty, konstrukcje) ograniczeni w zagospodarowaniu swojego terenu i to nie ze względu na subiektywne odczucia, ale ze względu na obowiązujące przepisy prawne, które ustalając reguły oceny, czy nieruchomości sąsiednie w stosunku do terenu inwestycji w tym obszarze jego oddziaływania są położone (tak prawomocny wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. II SA/Kr 1099/11). Wnioskodawcy podnieśli, iż nie brali udziału w postępowaniu jako strona choć przymiot strony im się należy ze względu na fakt, iż nieruchomość położona przy ul. [...] jest obciążona służebnością gruntową zapisaną w dziale III. księgi wieczystej, polegającą na prawie oparcia budynku nr [...], którego są współwłaścicielami, na ścianie budynku nr [...]. Organ wskazał dalej, że postępowanie w przedmiotowej sprawie przeprowadzono bez udziału wnioskodawców ani żadnych innych stron postępowania za wyjątkiem inwestora, ponieważ z dokumentacji projektowej przedłożonej przez inwestora - Wspólnotę Mieszkaniową [...] jednoznacznie wynika, że realizacja robót budowlanych objętych wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji pod nazwą: "Przebudowa więźby dachowej oraz stropów międzykondygnacyjnych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...] na dz. nr [...] obr.[...] została zaplanowana tak, że w żaden sposób nie ingeruje w ścianę szczytową budynku przy ul. [...], a tym samym nie narusza interesu prawnego osób trzecich. Projekt budowlany dołączony do wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji zawiera rozwiązania projektowe architektoniczne oraz konstrukcyjne, które pozwalają na przeprowadzenie planowanych prac bez jakiejkolwiek ingerencji w ścianę szczytową budynku od strony nieruchomości przy ul. [...], na której opiera się ten budynek. Zakres robót budowlanych objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę zakładał przebudowę i wymianę stropów drewnianych nad: parterem, pierwszym piętrem oraz drugim piętrem na stropy gęsto-żebrowe w technologii Rector Light oraz przebudowę drewnianej więźby dachowej. Projektowane nowe stropy nad parterem i pierwszym piętrem zaprojektowano w sposób taki, iż opierają się na ścianach podłużnych budynku (podobnie jak istniejące stropy drewniane), równoległych do ul. [...] i prostopadłych do ścian szczytowych budynku co powoduje, iż nie przenoszą one obciążeń na ściany szczytowe, a jedynie na ściany podłużne. Dla oparcia stropu nad drugim piętrem zaprojektowano dodatkową, żelbetową konstrukcję wsporczą opartą również na ścianach podłużnych budynku. Przy ścianie szczytowej od strony budynku nr [...] zaprojektowano ramę żelbetową opierającą się na słupach żelbetowych umieszczonych ścianach podłużnych budynku tak, aby strop nad drugim piętrem, na którym opiera się również więźba dachowa, nie oddziaływał w żaden sposób na tę ścianę. Więźba dachowa została zaprojektowana tak, że oparta jest na zewnętrznych ścianach podłużnych budynku (ściana od ul. [...] oraz ściana od podwórza) oraz na belkach krawędziowych stropu nad drugim piętrem. Projekt konstrukcji więźby zapewnia tym samym rozwiązania gwarantujące, iż ten element również nie oddziałuje na ściany szczytowe budynku. Analiza projektu budowlanego przeprowadzona w trakcie postępowania o wydanie przedmiotowej decyzji pozwalała jednoznacznie stwierdzić, iż przyjęte w niej rozwiązania architektoniczne oraz konstrukcyjne gwarantują, że prace budowlane prowadzone na podstawie tej dokumentacji, jak również późniejsza eksploatacja budynku przy ul. [...] nie dotyczą w żaden sposób niczyjego interesu prawnego, a zatem za stronę postępowania należało uznać jedynie inwestora. Ponadto w dniu 30.04.2014 inwestor zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na: wykonaniu remontu dachu, kominów, wymianie pokrycia dachowego, obróbek blacharskich oraz montażu zapór przeciwśniegowych i okien połaciowych w budynku przy ul. [...] (sygnatura sprawy: [...]); zgłoszenie zostało przyjęte, a właściwy organ nie wniósł sprzeciwu w ustawowym terminie, co pozwala na realizację robót w tym zakresie. W związku z powyższym, zdaniem organu, twierdzenie wnioskodawców, że nie zostali uznani za stronę postępowania bez swojej winy nie jest zasadne, ponieważ prowadzone postępowanie nie dotyczyło ich interesu prawnego. Wskazano dalej, że nieruchomość zabudowana budynkiem przy ul. [...] jest obciążona służebnością o treści: "prawo oparcia budynku na parceli l.k. [...] wystawić się mającego o budynek na parceli l.k. [...] stojący w całej długości i wysokości i szerokości na rzecz każdoczesnych właścicieli parceli l. kat. [...] LWH [...] w [...]". Mając na uwadze, że przedmiotowa inwestycja nie dotyczy ściany szczytowej, granicznej względem budynku przy ul. [...], a sposób wykonania robót budowlanych opisany i przedstawiony w projekcie budowlanym nie wpływa na istniejące "oparcie" budynku przy ul. [...], przedmiotowe zamierzenie budowlane nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu działki wnioskodawców zabudowanej budynkiem przy ul. [...]. Reasumując, zdaniem organu administracji architektoniczno-budowlanej, wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Odnośnie podniesionej we wniosku o wznowienie postępowania wątpliwości co do podmiotu, który jest inwestorem, organ wyjaśnił, że inwestorem jest Wspólnota Mieszkaniowa [...] powstała wskutek zawarcia umowy ustanowienia odrębnej własności lokali i umowy sprzedaży zawartej w dniu 05.02.2014 r. W świetle poczynionych ustaleń organ stwierdził, że skoro wniosek nie został złożony przez stronę, nie jest w ogóle możliwe przejście do drugiego etapu postępowania wznowieniowego, tj. do badania, czy w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia, a więc czy strona nie brała udziału w postępowaniu z własnej winy. Z uwagi jednak na fakt, iż postępowanie zostało już wznowione postanowieniem, pomimo braku legitymacji procesowej wnioskodawcy, postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. W ocenie organu w wypadku wznowienia postępowania na wniosek podmiotu nie będącego stroną nie jest dopuszczalne badanie przesłanek wznowienia, a w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie o art. 151 § 1 pkt 1 lub 2 K.p.a., które stanowią podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego. Skierowanie decyzji wydanej w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 lub 2 K.p.a. do osoby nie będącej stroną w sprawie skutkować musiałoby uznaniem jej za wadliwą ze względu na art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. nakazujący stwierdzenie nieważności decyzji skierowanej do osoby, która nie była stroną w sprawie. Ustalenie we wznowionym postępowaniu, iż wnioskodawcy nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji, stanowi nieusuwalną przeszkodę do orzekania na podstawie art. 151 § 1 K.p.a., której nie konwaliduje wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania. Kontynuowanie postępowania po wznowieniu na wniosek osoby do tego nielegitymowanej pozostawałoby w sprzeczności z wyrażoną wart. 16 K.p.a. ogólną zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, przejawiającą się we wzmożonej ich ochronie i niedopuszczalnością ich wzruszania na wniosek podmiotu nie legitymującego się interesem prawnym w jej kwestionowaniu. Wobec powyższego zastosowanie musiał znaleźć art. 105 § 1 K.p.a., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, przy czym bezprzedmiotowość oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego umożliwiającego wydanie decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty. Organ przywołał stanowisko orzecznictwa i doktryny co do dopuszczalności umorzenia wznowionego już postępowania. Na marginesie wskazano, iż w sytuacji, gdyby organ II instancji, w razie wniesienia odwołania od niniejszej decyzji, nie podzielił stanowiska organu I instancji co do sposobu zakończenia postępowania, winien, zgodnie z podstawową zasadą rządzącą postępowaniem odwoławczym pozostająca w ścisłym związku z zasadą dwuinstancyjności postępowania, orzec reformatoryjnie (zmienić orzeczenie organu I instancji poprzez rozstrzygnięcie co do istoty sprawy) w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.. Wojewoda [...] decyzją z dnia 16 sierpnia 2016 r., znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 K.p.a. oraz art. 80 i art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2016.23 ze zm.) – dalej P.b., po rozpatrzeniu odwołania D. L.-K., J. K.-R., G. K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 8 czerwca 2016 r.. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę, w związku z czym organ odwoławczy dokonał analizy przedstawionych akt i zważył, że główną kwestią niniejszego postępowania odwoławczego jest sprawdzenie zasadności uznania przez organ I instancji, iż nieruchomość będąca współwłasnością wnioskodawców – odwołujących - nie leży w obszarze oddziaływania obiektu (inwestycji). Ustalenie obszaru oddziaływania obiektu następuje w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Art. 28 ust. 2 P.b. stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu został natomiast zdefiniowany w art. 3 pkt 20 P.b. następująco - "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu". Projektowana inwestycja dotyczy przebudowy budynku (istniejącego) na terenie działki nr [...] obr. [...]. Przebudowa obejmuje m. in. wykonanie nowej więźby dachowej oraz stropów międzykondygnacyjnych tego budynku. Obszarem oddziaływania inwestycji, wyznaczonym dla przebudowy ww. budynku, objęto działkę nr [...] obr. [...]. Wnioskodawcy wskazując, iż są współwłaścicielami budynku przy ul. [...] (działka nr [...]) podnoszą argument, że winien przysługiwać im przymiot strony postępowania zakończonego wydaniem decyzji nr [...] z 23 czerwca 2014 r., ponieważ cyt.: "ingerencja w ustrój budowlany budynku przy ul. [...] w związku z zamierzeniem inwestycyjnym pn.: przebudowa więźby dachowej oraz stropów międzykondygnacyjnych... była znacznie poważniejsza, aniżeli wydaje się to organowi l instancji. Obejmowała bowiem, zakrojone na szeroką skalę, wyburzenia i prace rozbiórkowe, które oddziaływały bezpośrednio na naszą nieruchomość i budynek". Działka wnioskujących nie została ujęta w decyzji o pozwoleniu na budowę jako wchodząca w obszar oddziaływania obiektu. Z projektu budowlanego (zał. do decyzji Nr [...] z 23 czerwca 2014 r.) wynika, że zamierzenie budowlane obejmuje tylko i wyłącznie budynek przy ul. [...], projektowane stropy i więźba dachowa opierają się tylko i wyłącznie na ścianach prostopadłych do ścian szczytowych. Ściany szczytowe pozostają bez jakiejkolwiek ingerencji i bez zmian. Z powyższego wynika, że ustalenia w zakresie obszaru oddziaływania inwestycji są prawidłowe, gdyż wykonanie ww. robót budowlanych nie wprowadza jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiedniej (działka nr [...]). Realizacja projektowanej inwestycji może powodować niedogodności związane z prowadzoną budową, takie jak hałas, czy składowanie materiałów budowlanych w sąsiedztwie działki wnioskujących, jednakże brak jest przepisów prawa wskazujących, że inwestycja wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu terenów sąsiednich. Zaskarżona decyzja, zdaniem organu odwoławczego, posiada prawidłową analizę merytoryczną w zakresie przysługiwania wnioskodawcom przymiotu strony postępowania w przedmiotowej sprawie pozwolenia na budowę. Treść uzasadnienia ponad wszelką wątpliwość udowadnia brak przysługiwania wnioskodawcom przymiotu strony postępowania, w związku z brakiem podstaw do poszerzenia obszaru oddziaływania obiektu o teren działki sąsiedniej, tj. nr [...] obr. [...]. W ocenie organu odwoławczego fakt realizowania nowych stropów i nowej więźby dachowej budynku przy ul. [...] nie ma wpływu na sposób zagospodarowania działki wnioskodawców. W zaskarżonej decyzji została przeprowadzona precyzyjna analiza spełnienia przez inwestycję przepisów techniczno-budowlanych. Odwołujący nie wskazali przepisów, z których należałoby wywieść przysługiwanie im legitymacji strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Nie wskazali przepisów, których naruszenie jest spowodowane realizacją spornej inwestycji i powoduje ograniczenie w użytkowaniu nieruchomości sąsiedniej, na którą się powołują. Organ odwoławczy również nie znalazł przepisów, których naruszenie powoduje sporna inwestycja, wpływając na ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wnioskodawców. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy nie dostrzegł podstaw do poszerzenia ustalonego obszaru oddziaływania obiektu dla spornej inwestycji. Reasumując wskazał, że tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia, dają uprawniania właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 9.10.2007 r., II OSK 1321/06; wyrok WSA w Warszawie z dnia 4.07.2006 r., VII SA/Wa 121/06; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1.12.2005 r., VII SA/WA 736/05; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18.11.2005 r., VII SA/Wa 786/05; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20.06.2006 r., VII SA/Wa 1454/05). W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że udowodniono w niniejszej sprawie brak przesłanki wznowienia wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Wyjaśnienie bowiem, czy danemu podmiotowi służy legitymacja do występowania w danej sprawie, stanowi jednocześnie wyjaśnienie przyczyny wznowienia postępowania. Ustalenia organu I instancji, iż D. L.-K., J. K.-R. i G. K. nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Nr [...] są prawidłowe i uzasadnione jest umorzenie wznowionego postępowania. Organ odwoławczy zgodził się ze zdaniem organu I instancji, iż okoliczność nieposiadania przez wnioskujących przymiotu strony postępowania skutkuje, po wznowieniu postępowania, jego umorzeniem jako bezprzedmiotowego. Jak wynika z orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2731/12, cyt. " nie jest wyłączone stosowanie w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania, art. 105 § 1 i 2 K.p.a. - to znaczy, że możliwe jest umorzenie postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe (...) Jedną z przyczyn bezprzedmiotowości postępowania będzie jego wszczęcie na wniosek podmiotu, który nie posiadał w sprawie interesu prawnego". Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 16 sierpnia 2016 r. wnieśli D. L. – K., J. K. – R. i G. K., wnosząc o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia 16 sierpnia 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, 2) zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez nieusunięcie naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji i wydanie decyzji utrzymującej w mocy bez zmian naruszającą prawo decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 8 czerwca 2016 r. o umorzeniu wznowionego postępowania w sytuacji, gdy ustawodawca wskazał, że postępowanie po wznowieniu musi być zakończone przy zastosowaniu przepisu art. 151 §1 pkt 1, art. 151 §1 pkt 2 lub art. 151 § 2 w związku z art. 146 §1 lub 2 K.p.a., 2) naruszenie art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, dalej "P.b." poprzez jego nieprawidłową wykładnię i błędne przyjęcie, że jako właściciele nieruchomości władnącej składającej się z działki nr [...] obr. [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym przy ul. [...] w [...], który styka się bezpośrednio z budynkiem przy ul. [...] w [...] i posiada z nim wspólną ścianę szczytową, przy czym okoliczność ta wyraża się w treści przysługującej skarżącym służebności gruntowej ujawnionej w Dziale III księgi wieczystej nr [...], objawiającej się prawem oparcia budynku skarżących o ścianę szczytową budynku przy ul. [...] w [...], która to wspólna ściana wskutek zamierzonych przez inwestora wyburzeń została w sposób zaplanowany odsłonięta aż do poziomu podłogi drugiej kondygnacji, częściowo rozebrana i przemurowana, skarżący nie posiadali w sprawie własnego, indywidualnego, konkretnego, aktualnego, dającego się obiektywnie stwierdzić, znajdującego podstawę w przepisach prawa materialnego i potwierdzenie w okolicznościach faktycznych interesu prawnego, 3) naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 149 § 2 K.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i prawnych, bezprawne pominięcie przedstawionych w odwołaniu dowodów z: dokumentacji fotograficznej, wydruków treści ksiąg wieczystych, odpisów dokumentów urzędowych, wydruków Informacji odpowiadających odpisom aktualnym z rejestru przedsiębiorców, uzasadniających stawiane Prezydentowi Miasta [...] zarzuty: a. wydania w dniu 23.06.2014 r. decyzji nr [...] r. o pozwoleniu na budowę na rzecz podmiotu nieistniejącego, jako że powstanie Wspólnoty Mieszkaniowej [...] można datować dopiero od dnia 18 sierpnia 2014 r., kiedy to nastąpiło wyodrębnienie pierwszego lokalu mieszkalnego i przeniesienie jego własności na podmiot inny, niż dotychczasowy właściciel, b. wydania w dniu 23.06.2014 r. decyzji nr [...] r. o pozwoleniu na budowę bez wymaganej prawem zgody "właścicieli lokali tej rzekomej wspólnoty mieszkaniowej do dokonania czynności przekraczających zarząd zwykły, c. naruszenia w sposób rażący przy wydawaniu decyzji nr [...] z dnia 23.06.2014 r. przepisu art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i dopuszczenie do niegodnego z prawem dzielenia zamierzenia budowalnego w inwestycji jednoobiektowej, d. nieuprawnionego pominięcia we wznowionym postępowaniu wniosku dowodowego skarżących o przeprowadzenie dowodu z dokumentów zalegających w aktach sprawy nr [...], 4) naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uzasadnienie decyzji w sposób niewłaściwy, 5) naruszenie art. 6, art. 8 i art. 10 K.p.a. poprzez sprzeniewierzenie się przez organ odwoławczy zasadzie praworządności, prowadzenie postępowania odwoławczego w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, uniemożliwienie odwołującym wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych przez organy dowodów i materiałów w sprawie, przy świadomości postawionego organowi I instancji w odwołaniu zarzutu uniemożliwienia tego samego przez Prezydenta Miasta [...] przed wydaniem decyzji z dnia 8 czerwca 2016 r. nr [...]. Ponadto, na podstawie art. 106 §3 P.p.s.a. skarżący wnieśli o przeprowadzenie przez Sąd dowodu uzupełniającego z dokumentu urzędowego, tj. odpisu protokołu z przyjęcia strony w dniu 20.09.2016 r. w Wydziale Infrastruktury [...] wraz załącznikiem - na okoliczność uniemożliwienia stronie zapoznania się z aktami postępowania pierwszej instancji, w oparciu o które Wojewoda [...] wydał swoją decyzję; funkcjonującej w Wydziale Infrastruktury [...] praktyki zwrotu akt do organu pierwszej instancji w oparciu o art. 61 P.p.s.a. w terminie otwartym do wniesienia skargi: popełnionych przez Wojewodę [...] zaniechań. Skarżący wskazali, że przeprowadzenie zgłaszanego dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu zarzutów skargi skarżący przedstawili opis stanu faktycznego i obszerną argumentację prawną na poparcie swojego stanowiska w sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zgodność z prawem decyzji Wojewody [...] z dnia 16 sierpnia 2016 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 8 czerwca 2016 r. umarzającą wznowione postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia 23.06.2014 r. dla zamierzenia inwestycyjnego pn. przebudowa więźby dachowej oraz stropów międzykondygnacyjnych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...] - na dz. nr [...]obr. [...], wydanej na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...]. W kontrolowanej sprawie, po jej ponownym rozpoznaniu, z uwzględnieniem uwag organu II instancji, postępowanie zostało wznowione postanowieniem Prezydenta Miasta [...] z dnia 20 maja 2015 r.. Organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji zważył, że kwestią warunkującą możliwość zbadania powołanej we wniosku o wznowienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy wnioskodawcy powinni być stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji Prezydenta Miasta [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Organ I instancji kierował się wskazaniami organu odwoławczego, który stwierdził, że w sytuacji, gdy wnioskodawca twierdzi, iż bez własnej winy nie uczestniczył w postępowaniu oraz że winien mu przysługiwać przymiot strony, a z wnioskiem o wznowienie wystąpił w określonym terminie i wniosek dotyczy decyzji ostatecznej, właściwy organ jest zobligowany do wznowienia postępowania celem przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zdaniem Wojewody [...] dopiero we wznowionym postępowaniu przeprowadzone dodatkowe ustalenia pozwolą na ocenę istnienia przesłanki wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., jak i oceny prawidłowości dokonanych ustaleń organu I instancji dotyczących obszaru oddziaływania obiektu. Sąd dostrzega, że kwestia momentu badania przymiotu strony postępowania w wypadku powołania we wniosku o wznowienie podstawy wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. budzi kontrowersje w judykaturze. Jeden z poglądów przyjmuje stanowisko, że badanie przymiotu strony każdocześnie może się odbywać już na wstępnym etapie weryfikacji wniosku o wznowienie, co skutkowałoby wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. w przypadku, gdy wniosek nie pochodzi od strony. Stanowisko to znajduje uzasadnienie m. in. w redakcji art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i 147 K.p.a., z których da się wyinterpretować, że wznowienie może nastąpić, o ile pominięta w postępowaniu została strona. Za możliwością weryfikacji tej kwestii na etapie wstępnym przemawiają względy celowości, a konkretnie ekonomiki postępowania, bowiem w takim wypadku organ administracji publicznej posiadając wniosek pochodzący od podmiotu niebędącego stroną jest zwolniony z obowiązku prowadzenia postępowania administracyjnego na etapie wstępnym z udziałem wszystkich jego stron (zob. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gdańsku, z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 421/15, Lex Omega nr 1948842; w Warszawie, z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1008/13, Lex Omega nr 1468414). Aktualnie jednak przeważający jest pogląd przeciwny, sprowadzający się do stwierdzenia, że w wypadku przesłanki wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., weryfikacja przymiotu strony może się odbywać dopiero w trakcie wznowionego postępowania. W myśl tego poglądu we wstępnej fazie postępowania nie bada się przesłanek wznowieniowych. Tym bardziej w sytuacji, gdy strona powołuje się na przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., ustalenia w zakresie interesu prawnego wnioskodawcy i badanie jego legitymacji procesowej może być dokonywane dopiero we wznowionym postępowaniu, po jego formalnym wszczęciu postanowieniem, o którym mowa w art. 149 § 1 K.p.a. Powodem odmowy wznowienia postępowania nie może być brak podstaw do wznowienia postępowania z przyczyn wymienionych np. w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż prowadziłoby to do oceny takich przesłanek przed formalnym wszczęciem postępowania wznowieniowego i wydaniem postanowienia o jego wznowieniu. W konsekwencji odmowa wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania następuje tylko w razie negatywnego wyniku weryfikacji formalnej. Na tym etapie organ nie dokonuje jeszcze oceny trafności motywów zawartych we wniosku (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2397/11, Lex Omega nr 1337356; z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 191/12, Lex Omega nr 1219080; z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2064/09, Lex Omega nr 953022; z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 773/09, Lex Omega nr 597851 oraz z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1077/07, Lex Omega nr 509191, a także wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Krakowie, z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 972/16, Lex Omega nr 2162447; w Białymstoku, z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 599/16, Lex Omega nr 2165449; w Gliwicach, z dnia 18 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 259/16, Lex Omega nr 2098267 oraz z dnia 15 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 131/16, Lex Omega nr 2120533; w Poznaniu, z dnia 9 października 2015 r., sygn. akt II SA/Po 542/15, Lex Omega nr 1932844). Za przyjęciem tego zapatrywania przemawia z kolei fakt, że kwestia posiadania przymiotu strony w postępowaniu przez podmiot wnoszący o wznowienie dotyka istoty sprawy w zakresie materialnoprawnych podstaw legitymacji co powoduje, iż powinna być zbadana w toku postępowania, z udziałem wszystkich stron, a nie na etapie wstępnej weryfikacji wniosku. Przymiot strony w przypadku wniosku powołującego podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. ściśle wiąże się samą przyczyną wznowienia, tj. pominięciem strony bez jej winy, ta zaś – co wynika z art. 149 § 2 K.p.a. – może być badana we wznowionym postępowaniu, przeprowadzonym przez właściwy organ na podstawie postanowienia o wznowieniu postępowania. Wnioskodawca w tym wypadku jest stroną postępowania z tej przyczyny, że żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny (art. 28 K.p.a.), a tym interesem jest wykazanie, że jako strona został bez własnej winy pominięty. Rozstrzygnięcie, czy istotnie służył mu przymiot strony w postępowaniu zwyczajnym, winno być przedmiotem badania przez właściwy organ w ramach wznowionego już postępowania. Orzekanie w kwestii legitymacji postanowieniem ogranicza się do przypadków oczywistego jej braku. Wobec faktu, że wyżej opisane stanowisko nie tylko może zostać wywiedzione z powołanych przepisów prawa z przy użyciu trafnych argumentów, ale nadto znajduje oparcie w przeważającej obecnie linii orzecznictwa sądów administracyjnych, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni je podziela. Jedynie dodatkowym motywem przemawiającym za przyjęciem dominującego poglądu jest wzgląd na jednolitość orzecznictwa sądowoadministracyjnego, co jest uzasadnione wówczas, gdy spór koncentruje się wokół zagadnień proceduralnych, a nie merytorycznych. Jak wynika z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega w pierwszej kolejności na eliminowaniu z obrotu prawnego wadliwych rozstrzygnięć organów administracji publicznej wydanych w sprawach indywidualnych. Jednak obok tak rozumianej roli sądów administracyjnych nie sposób pomijać również i tego, że orzecznictwo ma istotny wpływ na kształtowanie praktyki organów administracji. Słusznie też podkreśla się, że jednolitość orzecznictwa organów administracji publicznej jest pożądana chociażby z uwagi na zasadę budzenia zaufania do tychże organów (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1378/15, Lex Omega nr 2002572 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 235/15, Lex Omega nr 1682505). Jest rzeczą oczywistą, że osiągnięcie jednolitości orzecznictwa organów administracyjnych nie jest możliwe bez jednoczesnych starań o zachowanie jednolitości orzecznictwa sądów administracyjnych w kwestiach proceduralnych. Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Z powyższych względów stanowisko Wojewody [...] zgodnie z którym przymiot strony należało badać we wznowionym już postępowaniu zasługuje na pełną akceptację. W dalszej kolejności należy rozważyć, czy Wojewoda [...] miał uzasadnione podstawy, aby utrzymać w mocy decyzję umarzającą wznowione postępowanie. Sąd stoi na stanowisku, że w wypadku niestwierdzenia we wznowionym już postępowaniu zrealizowania przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie można wydać decyzji umarzającej postępowanie, a właściwym rozstrzygnięciem jest w takim wypadku odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej. Podobnie jak w przypadku możliwości badania przymiotu strony na wstępnym etapie sprawy, tak i w odniesieniu do formy zakończenia wznowionego postępowania w razie braku tego przymiotu, orzecznictwo sądowe oraz praktyka organów administracji publicznej nie jest jednolita. Zgodnie z art. 151 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Ponadto stosownie do art. 151 § 2 K.p.a. w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W orzecznictwie rozważany był problem, czy art. 151 § 1 i § 2 K.p.a. zawierają zamknięty katalog rozstrzygnięć, które mogą kończyć wznowione postępowanie, czy też w takim postępowaniu mogą zapaść jeszcze inne orzeczenia, w szczególności zaś, czy możliwe jest umorzenie wznowionego postępowania w oparciu o art. 105 § 1 K.p.a. Przypomnieć należy, że w myśl art. 105 § 1 K.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma stwierdzenie, czy możliwe było umorzenie postępowania wznowionego na wniosek podmiotu twierdzącego, że został jako strona bez własnej winy pozbawiony możliwości udziału w sprawie, jeżeli po przeprowadzeniu tego postępowania organ administracji publicznej ustalił, że przymiot strony temu podmiotowi jednak nie służył. W judykaturze bywa prezentowane stanowisko, zgodnie z którym art. 105 § 1 K.p.a. ma zastosowanie także w postępowaniu wznowieniowym, a gdy organ wznowi postępowanie i ustali, że podanie o wznowienie postępowania (oparte na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) nie pochodziło od strony, to nie może orzec merytorycznie, tylko musi umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. (zob. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt II GSK 2234/14, Lex Omega nr 2014607 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1070/12, Lex Omega nr 1234987). Nadto powyższy pogląd determinowało przyjęcie pierwszego z dwóch analizowanych uprzednio stanowisk w kwestii etapu orzekania o przymiocie strony postępowania, bowiem w przypadku wadliwego wznowienia postępowania, zamiast wydania postanowieniem odmownego z uwagi na fakt, że wniosek nie pochodzi od strony, organ prowadząc wszczęte wadliwie postępowanie z udziałem wszystkich stron mógł dokonać jego umorzenia z przyczyn podmiotowych. Jednakże przeważa w chwili obecnej odmienne podejście do tego zagadnienia, zakładające, iż stwierdzenie w postępowaniu wznowieniowym, że z wnioskiem o wznowienie wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną, skutkuje wydaniem decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, a nie decyzji na podstawie art. 105 K.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2509/10, Lex Omega nr 1145611, wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gorzowie Wielkopolskim, z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 430/14, Lex Omega nr 1500321; w Gdańsku, z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 383/15, Lex Omega nr 1948827; w Warszawie, z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2023/15, Lex Omega nr 2056032 oraz z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1672/14, Lex Omega nr 1655246). Powyższe dotyczy wszystkich przesłanek wznowieniowych, a więc także przesłanki art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 988/15, Lex Omega nr 1939377). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela ten właśnie pogląd, który jest logiczną konsekwencją stwierdzenia, iż przymiot strony w wypadku wniosku opartego o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. badać należy po wznowieniu postępowania. Skoro samo twierdzenie wnioskodawcy, że winien być stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną, ale został bez swojej winy pominięty prowadzi do wszczęcia postępowania, tj. jego wznowienia, konsekwentnie należy uznać, że na tymże twierdzeniu opiera się jego formalna legitymacja do udziału w sprawie wznowionej w charakterze strony. Istnieje zatem podmiot, posiadający uprawnienie do skutecznego wnioskowania o wznowienie postępowania. Ustalenie w toku wznowionego postępowania, że wnioskodawca - strona w sprawie, prowadzonej w trybie nadzwyczajnym, nie posiadał przymiotu strony (w materialnym ujęciu) w postępowaniu zwykłym, zakończonym decyzją ostateczną nie oznacza, że wznowienie było niezasadne. Właściwą konkluzją w takim wypadku jest stwierdzenie, że mimo zasadności wznowienia (wniosek oparty na twierdzeniu o wadzie wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. został złożony skutecznie), po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, nie potwierdziła się przesłanka wznowienia (ustalono, że wada, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., nie wystąpiła). Ustalenie, czy postępowanie jurysdykcyjne zwyczajne było wadliwe (dotknięte wadą, opisaną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) jest właśnie przedmiotem postępowania prowadzonego po wznowieniu. Skoro tak, to nie sposób mówić, że w takim wypadku zaistniała jego bezprzedmiotowość, czyli postępowania w ogóle wznawiać nie należało. Nie można całkowicie wykluczyć zakończenia wznowionego postępowania decyzją o jego umorzeniu. Jednak przyczyn takiego rozstrzygnięcia należy poszukiwać poza ustaleniem, czy wskazywana przez stronę przesłanka zaistniała w okolicznościach konkretnej sprawy. Nie jest zatem dopuszczalne podjęcie decyzji o umorzeniu postępowania w razie, gdy w wyniku postępowania wyjaśniającego nie ustalono wystąpienia którejkolwiek z podstaw wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b K.p.a. (zob. powołany wyżej wyrok w sprawie sygn. akt II SA/Go 430/14). Należy w tym miejscu podkreślić, że postępowanie nadzwyczajne, prowadzone po wydaniu postanowienia o wznowieniu, siłą rzeczy musi dzielić się na dwa etapy. W pierwszej kolejności organ administracji publicznej winien ustalić, czy wada stanowiąca przesłankę wznowienia w istocie miała miejsce. Jeżeli stwierdzi brak takiej wady – w sprawie, dotyczącej przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. ustali, że żądający wznowienia podmiot nie posiadał przymiotu strony w postępowaniu, względnie – że stroną był, ale pominięcie go było przez niego zawinione – zamyka to drogę do dalszego badania sprawy co do jej istoty, obligując organ do wydania decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., tj. do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej. Dopiero stwierdzenie, że przesłanka wznowienia rzeczywiście zaistniała, otwiera drugi etap postępowania wznowionego. Organ zobligowany jest do uchylenia decyzji dotychczasowej oraz rozpatrzenia sprawy co do jej istoty na nowo (art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.). Wyraźnie widać, że ustawodawca w treści art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. brak podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej powiązał ze wszystkimi przesłankami wznowienia, nie wyłączając art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W orzecznictwie podkreśla się też, że skoro w przypadku stwierdzenia, że podana przez stronę we wniosku przyczyna wznowienia w rzeczywistości nie wystąpiła, organ powinien wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., to taka decyzja ma charakter decyzji procesowej, bowiem nie dochodzi w tym przypadku do merytorycznego rozstrzygnięcia (zob. powołane wyżej wyroki w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2023/15 oraz VII SA/Wa 1672/14). Sens uregulowania zawartego w art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. polega na braku możliwości przejścia do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, gdy stwierdzi się, iż nie zaistniała żadna z podstaw wznowienia postępowania (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 940/15, Lex Omega nr 2117249). Trzeba zatem zauważyć, że w omawianym przypadku oba rozstrzygnięcia – umorzenie wznowionego postępowania oraz odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej – w sferze praw i obowiązków stron postępowania odnosiłyby dokładnie ten sam skutek, bowiem decyzja ostateczna, zapadła w postępowaniu zwyczajnym, pozostawałaby w obrocie prawnym. Odmowa uchylenia dotychczasowej decyzji, jako rozstrzygnięcie o charakterze procesowym, nie zamyka możliwości wznowienia postępowania na innej podstawie (nawet w wypadku, gdy inny podmiot złoży wniosek z powołaniem się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), a organ prowadzący postępowanie – niezależnie od wybranej formy zakończenia – jest obligowany do ustalenia dokładnie tych samych okoliczności. Bada on zatem, czy wnioskodawca powinien być stroną postępowania, a jeżeli odpowiedź na to pytanie będzie twierdząca, to dodatkowo, czy bez swojej winy nie brał w postępowaniu udziału. Za wyborem rozstrzygnięcia wymienionego w art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. przemawia także dodatkowo dążenie do zapewnienie jednolitości orzecznictwa, które w sposób dominujący przychyla się wyraźnie do tego właśnie stanowiska. Nadto pogląd ten jest logiczną konsekwencją stwierdzenia, że przymiot strony postępowania w wypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. bada się po wznowieniu postępowania. Należy zatem ocenić jako błędny pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji o umorzeniu wznowionego postępowania. Ustalenie, iż wnioskodawca żądający wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie posiadał przymiotu strony w postępowaniu zwyczajnym nie może bowiem prowadzić do umorzenia postępowania wznowionego, ale obliguje organ do wydania decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że samo ustalenie, że wznowione postępowanie – wobec jego wyników – należało zakończyć w inny sposób, niż uczynił to organ pierwszej instancji, czyli właściwe jest orzeczenie na podstawie art. 151 § 1 pkt 1, nie zaś art. 105 § 1 K.p.a. – winno prowadzić do wydania przez organ odwoławczy decyzji uchylającej orzeczenie pierwszoinstancyjne i rozstrzygającej o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej. Jest to dostateczny powód wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., z uwagi na zasadę z art. 15 K.p.a.. Gdyby w niniejszej sprawie jedynym uchybieniem organu odwoławczego było utrzymanie w mocy decyzji umarzającej wznowione postępowanie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., zamiast jej uchylenie i orzeczenie na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej, wystarczającym byłoby uchylenie przez Sąd tylko decyzji Wojewody [...] z dnia 16 sierpnia 2016 r.. Jednakże w kontrolowanej sprawie Sąd dopatrzył się dalszych jeszcze uchybień w przeprowadzonym przez organy postępowaniu administracyjnym. Ustalając, czy skarżącym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją ostateczną Prezydent Miasta [...]wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., dalej "P.b.", stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości, znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszarem tym jest natomiast – zgodnie z art. 3 pkt 20 P.b. – teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Zdaniem organu pierwszej instancji przepisami odrębnymi, wyznaczającymi obszar oddziaływania obiektu, są w szczególności przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Badając przymiot strony skarżących organ pierwszej instancji ograniczył się w istocie wyłącznie do analizy obszaru oddziaływania przez pryzmat przepisów tego rozporządzenia. W tym kontekście należy jednak zauważyć, że treść art. 3 pkt 20 P.b. nie określa charakteru ograniczeń, jakich zaistnienie ma wpływać na określenie obszaru oddziaływania, nie zawęża też w żaden sposób kategorii przepisów odrębnych. Nie ma zatem powodu, aby pojęcie przepisów odrębnych, użyte w art. 3 pkt 20 P.b., ograniczać wyłącznie do przepisów techniczno-budowlanych, wymienionych w art. 7 ust. 1 P.b. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji organy powinny przeprowadzić nie tylko analizę pod względem techniczno-budowlanym, ale zbadać, czy przyszła inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiedniej na podstawie innych przepisów, a także czy nie utrudni dotychczasowego korzystania z tych nieruchomości (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1699/15, Lex Omega nr 2056023). Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Stąd też trzeba podzielić pogląd, zgodnie z którym przy wykładni art. 3 pkt 20 P.b., stanowiącego ustawową definicję "obszaru oddziaływania obiektu", przepis ten należy interpretować łącznie z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Zasadą procesu inwestycyjnego jest bowiem poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, co dotyczy przede wszystkim właścicieli (użytkowników) nieruchomości sąsiadujących z działką inwestora. Przepisami odrębnymi, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu działki inwestora związane z budowanym obiektem, są więc także przepisy prawa cywilnego, które gwarantują właścicielowi nieruchomości sąsiedniej prawo do korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 2499/14, Lex Omega nr 2002181). Przepisem powodującym ograniczenie przez osoby wymienione w art. 28 ust. 2 P.b. będą nie tylko przepisy prawa materialnego administracyjnego, ale również przepisy dotyczące własności i innych praw rzeczowych, określone w kodeksie cywilnym i innych ustawach. Realizacja inwestycji może bowiem uniemożliwić realizację tych praw albo powodować konieczność dochodzenia roszczeń w stosownej procedurze przed sądem powszechnym. Ochrona praw takich osób wymaga dokonania przez organ administracyjny oceny wpływu inwestycji na istniejące na nieruchomości stosunki cywilnoprawne (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2503/12, Lex Omega nr 1522473). Skarżący wywodzili przymiot strony postępowania z przysługującego im prawa własności nieruchomości składającej się z działki nr [...] obr. [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym przy ul. [...] w [...], który styka się bezpośrednio z budynkiem przy ul. [...] w [...] i posiada z nim wspólną ścianę szczytową. Akcentowali, że z treści przysługującej skarżącym służebności gruntowej ujawnionej w Dziale III księgi wieczystej nr [...], polegającej na prawie oparcia budynku skarżących o ścianę szczytową budynku przy ul. [...] w [...]. Podnosili, że wspólna ściana, wskutek zamierzonych przez inwestora wyburzeń, została w sposób zaplanowany odsłonięta aż do poziomu podłogi drugiej kondygnacji, częściowo rozebrana i przemurowana. Przemawia to, zdaniem skarżących, za stwierdzeniem, że w sprawie pozwolenia na budowę posiadali oni własny, indywidualny, konkretny, aktualny, dający się obiektywnie stwierdzić i znajdujący podstawę w przepisach prawa materialnego i potwierdzenie w okolicznościach faktycznych interes prawny, tym bardziej, że realizacja inwestycji objętej kwestionowanym pozwoleniem na budowę powodowała ingerencję w ustrój budowlany budynku nr [...] poprzez zaplanowane na szeroką skalę wyburzenia i prace rozbiórkowe, które oddziaływały bezpośrednio na nieruchomość i budynek skarżących. Kwestii tej nie rozważył w ogóle organ pierwszej instancji, poprzestając jedynie na zaaprobowanym przez organ odwoławczy stwierdzeniu, że z dokumentacji projektowej przedłożonej przez inwestora Wspólnotę Mieszkaniową [...] jednoznacznie wynika, że realizacja robót budowlanych objętych wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji pod nazwą: "Przebudowa więźby dachowej oraz stropów międzykondygnacyjnych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...] na dz. nr [...] obr. [...] została zaplanowana tak, że w żaden sposób nie ingeruje w ścianę szczytową budynku przy ul. [...], a tym samym nie narusza interesu prawnego osób trzecich, a projekt budowlany dołączony do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę zawiera rozwiązania projektowe architektoniczne oraz konstrukcyjne, które pozwalają na przeprowadzenie planowanych prac bez jakiejkolwiek ingerencji w ścianę szczytową budynku od strony nieruchomości przy ul. [...], na której opiera się ten budynek. Zdaniem organów, mając na uwadze, że przedmiotowa inwestycja nie dotyczy ściany szczytowej, granicznej względem budynku przy ul. [...], a sposób wykonania robót budowlanych opisany i przedstawiony w projekcie budowlanym nie wpływa na istniejące "oparcie" budynku przy ul. [...], przedmiotowe zamierzenie budowlane nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu działki wnioskodawców zabudowanej budynkiem przy ul. [...], zatem zdaniem organu administracji architektoniczno-budowlanej, skarżącym nie przysługuje przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Z takim stanowiskiem, w okolicznościach niniejszej sprawy i w świetle zarzutów skarżących, nie sposób się zgodzić. Należy bowiem wrócić uwagę, że z projektu budowlanego wynika, że przedmiotowa przebudowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...]swym zakresem obejmuje: wymianę i obniżenie stropu pod poddaszem, wydzielenie na poddaszu nad trzema lokalami mieszkalnymi lokali niemieszkalnych o funkcji gospodarczej, wymianę i obniżenie stropu pod II piętrem, wymianę stropu pod I piętrem, wymianę elementów konstrukcji dachu, zamurowanie niektórych otworów drzwiowych oraz wybicie nowych otworów drzwiowych na II piętrze, likwidację istniejących schodów na poddasze. Rację mają skarżący twierdząc, że dla ustalenia, że przysługuje im przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie jest konieczne wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na ich nieruchomość, lecz samo ustalenie możliwości oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżących. Dlatego należy stwierdzić, że postępowanie organu pierwszej instancji było obarczone w tym aspekcie wadą polegającą na niewłaściwym wyjaśnieniu wszelkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, spowodowanego niezasadnym zastosowaniem zawężającej wykładni art. 28 ust. 2 P.b., skutkującej odmową przyznania skarżącym przymiotu strony. Do wyjaśnienia przed organem pierwszej instancji pozostał znaczny zakres sprawy, mający niewątpliwie znaczenie dla rozstrzygnięcia, w tym szczegółowe ustalenie, analiza i ocena oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżących przez pryzmat wszelkich obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa (budowlanego, cywilnego), o czym była mowa we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia. Wykładni art. 28 ust. 2 P.b. nie należy zawężać do przepisów techniczno – budowlanych. Uprawnienie właściciela może bowiem wynikać z powszechnie obowiązujących przepisów prawa cywilnego, a zwłaszcza dotyczących ochrony prawa własności. Przepis art. 3 pkt 20 P.b. należy interpretować łącznie z art. 5 P.b.. Zasadą procesu inwestycyjnego jest poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, co dotyczy przede wszystkim właścicieli nieruchomości graniczących z działką inwestora. Przepisami odrębnymi, które wprowadzają dla innych działek ograniczenia związane z obiektem budowlanym inwestora, są także przepisy prawa cywilnego, które gwarantują właścicielowi nieruchomości sąsiedniej prawo do korzystania z jego nieruchomości oraz zakazują naruszania jego własności (art. 140 i art. 222 K.c.). Jeżeli obiekt budowlany jest tego rodzaju, że może oddziaływać na prawa właściciela sąsiedniej nieruchomości, to nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu i jej właściciel powinien być stroną w sprawie dotyczącej tego obiektu. Mając na uwadze, że w zaskarżonej decyzji Prezydent Miasta [...] ograniczył ustalenia odnośnie obszaru oddziaływania obiektu wyłącznie do przepisów prawa budowlanego, bez uwzględnienia przepisów kodeksu cywilnego w zakresie ochrony własności, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja i ją poprzedzająca zostały wydane w sposób wadliwy. Nie uszło przy tym uwadze Sądu, na co wskazał sam inwestor (k. 4 – 7 akt administracyjnych I instancji), że inwestor dla budynku przy ul. [...] w [...] dokonał kilkunastu zgłoszeń zamiaru wykonania robót budowlanych o niezwykle szerokim spektrum obejmującym w zasadzie cały ten budynek. Konieczne jest ponowne przeanalizowanie, czy skarżący winni być stroną w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji, tym razem w oparciu o szeroką, uwzględniającą wszelkie możliwe ograniczenia, zagrożenia i uciążliwości dla nieruchomości skarżących. Niewykluczone, że po wyjaśnieniu tej kwestii niezbędne będzie postępowanie co do istoty sprawy, tym razem z udziałem skarżących jako stron, co może skutkować uchyleniem dotychczasowej decyzji. Zajęte w sprawie stanowisko organy powinny zaś uzasadnić stosownie do treści przepisu art. 107 § 3 K.p.a.. Przede wszystkim do rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy skarżący powinni być stroną w postępowaniu z uwagi na regulacje prawa cywilnego, na które się powoływali oraz inne przepisy, nie tylko techniczno-budowlane przy zastosowaniu zupełnie innego podejścia do wykładni art. 28 ust. 2 P.b. i art. 3 pkt 20 P.b., niż przyjęte przez organy. W razie ustalenia, że skarżącym przysługiwał przymiot strony, a pominięto ich bez ich winy w postepowaniu zakończonym ostateczną decyzją, możliwe i konieczne będzie zbadanie na nowo wszystkich okoliczności, od których uzależnione jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Podsumowując należy stwierdzić, że postanowienie o wznowieniu postępowania było zasadne. Wojewoda [...] niesłusznie zaś uznał, że zastosowanie art. 105 § 1 K.p.a., wobec stwierdzenia braku przymiotu strony, było w tej sprawie prawidłowe. Konsekwencją tego stanu rzeczy była konieczność uchylenia przez Sąd decyzji obu instancji. Kontrola legalności zaskarżonych decyzji wykazała daleko idące wątpliwości zarówno co do słuszności przyjętego przez organ pierwszej instancji stanowiska, jak i właściwego przeprowadzenia postępowania zgodnie z art. 7, 8, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 K.p.a.. Rzeczą organu pierwszej instancji będzie realizacja wskazań i zaleceń Sądu oraz zastosowanie się do wykładni przepisów zaprezentowanej w niniejszym uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku. Stanowisko organu pierwszej instancji o nieprzysługiwaniu skarżącym przymiotu strony postępowania w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę winno być zweryfikowane, a ewentualna teza o braku takiego statusu winna zostać oparta na analizie wykluczającej interes prawny wnioskujących o wznowienie. Organ winien także rozważyć zgłoszone w postępowaniu sądowoadministracyjnym wnioski dowodowe skarżących. W przypadku stwierdzenia posiadania przez skarżących statusu strony postępowania, skutkującego potwierdzeniem zaistnienia w sprawie przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 ust. 4 K.p.a., organ winien poddać analizie podnoszone przez skarżących okoliczności i zarzuty, które w sytuacji ich udziału jako strony w sprawie pozwolenia na budowę mogły być w tym postępowaniu podnoszone i mogły doprowadzić do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Ewentualne zastosowanie art. 146 § 2 K.p.a. może mieć miejsce, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swej istocie decyzji dotychczasowej. W myśl tego przepisu, mimo istnienia podstaw wznowienia postępowania, przewidzianych w art. 145 § 1 K.p.a., nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Rozstrzygnięcie takie jest dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy, ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego, przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji, niż dotychczasowa. Powyższe rozważania stanowią odpowiedź na większość zarzutów skargi. W odniesieniu do pozostałych kwestii należy stwierdzić , że nie są one istotne na obecnym etapie sprawy. Sąd przy tym wskazuje, że w świetle art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, zgodnie z regulacją z art. 135 P.p.s.a., iż sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skoro także i decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów, jej uchylenie stało się konieczne, o czym Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżących 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (uiszczony wpis od skargi).