III OSK 2524/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędzia del. WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Publicznej Szkoły Podstawowej w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 listopada 2019 r., sygn. akt: II SAB/Kr 268/19 w sprawie ze skargi B.D. na bezczynność Dyrektora Publicznej Szkoły Podstawowej w C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 30 kwietnia 2019 r. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 5 listopada 2019 r., sygn. akt: II SAB/Kr 268/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu sprawy ze skargi B.D. na bezczynność Dyrektora Publicznej Szkoły Podstawowej w C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 30 kwietnia 2019 r., w punkcie pierwszym zobowiązał Dyrektora Publicznej Szkoły Podstawowej w C. do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku skarżącej z dnia 30 kwietnia 2019 r., w punkcie drugim stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, w punkcie trzecim, stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie czwartym w pozostałej części skargę oddalił, w punkcie piątym zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2019 r. B.D. zwróciła się do Dyrektora Publicznej Szkoły Podstawowej w C. o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1) udostępnienia zestawienia wszystkich środków pieniężnych (publicznych) przekazanych na rachunek bankowy Publicznej Szkoły Podstawowej w C. (potwierdzone potwierdzeniem przelewu z rachunku bankowego szkoły) z Gminy T. (Urzędu Miasta T.) w okresie 1.01.2019 r- 31.03.2019 r. w układzie: data przekazania środków pieniężnych, kwota, cel, 2) udostępnienia dokumentów (faktur i/lub innych równoważnych dokumentów księgowych) potwierdzających wydatki poniesione przez Publiczną Szkołę Podstawową w C. na zakup następujących mediów: wody, kanalizacji, energii elektrycznej, usług telekomunikacyjnych, kosztów c.o., wywozu śmieci za lata 2017-2019 sfinansowanych ze środków publicznych, 3) udostępnienia dokumentów (faktur i/lub innych równoważnych dokumentów księgowych) dokumentujących poniesione przez Publiczną Szkołę Podstawową w C. wydatki na remont i modernizację budynku szkoły w latach 2017-2019 sfinansowanych ze środków publicznych oraz zakup pomocy dydaktycznych, 4) udostępnienia dokumentów potwierdzających ponoszenie przez Publiczną Szkołę Podstawową w C. wydatków za udostępnienie budynku Publicznej Szkoły Podstawowej w C. w latach 2017-2019 zgodnie z umową użyczenia budynku zawartą pomiędzy Gminą T. (Urzędem Miasta T.) a Dyrektorem Szkoły Publicznej w C., 5) udostępnienia umowy użyczenia budynku Publicznej Szkoły Podstawowej w C., zawartej pomiędzy Gminą T. (Urzędem Miasta w T.) a Dyrektorem Publicznej Szkoły Podstawowej w C., 6) wyjaśnienia zapisu § 3 pkt 5 Statutu Publicznej Szkoły Podstawowej w C.: "Szkoła swoim obwodem obejmuje wieś C." w odniesieniu do prowadzonej rekrutacji dzieci do szkoły podstawowej w C. spoza obwodu określonego w Statucie Publicznej Szkoły Podstawowej w C.. W piśmie wnioskodawczyni wyjaśniła, że dokumenty są jej potrzebne do analizy finansowej kosztów utrzymania placówki. Wskazała również, że dokumenty winny zostać udostępnione na adres poczty elektronicznej w formie skanu w formacie pdf. W piśmie z dnia 7 maja 2019 r. pełnomocnik Dyrektora Publicznej Szkoły Podstawowej w C. wyjaśnił, że szkoła jest prowadzona przez osobę fizyczną, nie jest samorządową jednostką budżetową ani organizacyjną i nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prowadzenie szkoły niesamorządowej nie kwalifikuje jej do wykonywania zadań publicznych, gdyż zgodnie z ustawą Prawo oświatowe oraz ustawami o samorządzie terytorialnym, zadania w tym zakresie wykonuje gmina, a ponadto szkoła nie dysponuje majątkiem publicznym, a jest jedynie użytkownikiem budynku stanowiącego własność Gminy T. Nawet gdyby uznać, że jest to podmiot objęty ustawą, to wnioskowane informacje nie są objęte zakresem art. 6 ustawy, gdyż szkoła nie dysponuje majątkiem publicznym. Zakres żądanych dokumentów finansowych, wskazanych w pkt 2-4 pisma, jest niezgodny z przepisami art. 36 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, wobec czego szkoła nie mogłaby nawet udostępnić tych dokumentów, gdyż radni ani inne osoby nie są uprawnieni do przeprowadzania analizy finansowej placówki oświatowej, która nie jest prowadzona przez gminę. Odnosząc się zaś do punktu 1 pisma wnioskodawczyni, wskazano, że dysponentem środków publicznych w tym zakresie była Gmina T., jako organ dotujący. Ta sama uwaga dotyczy umowy użyczenia, wskazanej w punkcie 5 pisma wnioskodawczyni. Natomiast zakres informacji, o których mowa w punkcie 6 tego pisma nie jest w ogóle objęty przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. W piśmie z dnia 15 maja 2019 r. skarżąca wezwała "do wykonania wniosku w zakresie punktów 1-5". Odwołując się do orzecznictwa zakwestionowała możliwość udzielenia odpowiedzi przez radcę prawnego, wskazując, że nie jest dopuszczalne powierzenie pełnomocnikowi innych spraw niż świadczenie pomocy prawnej, a załatwianie spraw w imieniu organu administracji nie mieści się w pojęciu świadczonej pomocy prawnej. Wnioskodawczyni nie zgodziła się również ze stanowiskiem, że szkoła nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej i wskazała na treść art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy. Podniosła również, że skoro dyrektor wydatkuje środki publiczne, to jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. W piśmie z dnia 20 maja 2019 r. podpisanym osobiście przez Dyrektora Publicznej Szkoły Podstawowej w C. organ co do zasady powielił swoją wcześniejszą argumentację. B.D. wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność organu w rozpatrzeniu punktów 1-5 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 30 kwietnia 2019 r., podnosząc, że nie ma znaczenia, czy jako radna jest władna do dokonywania analizy finansowej jednostki oświatowej. Organ nie ma prawa żądać od wnioskodawcy wykazywania interesu faktycznego i prawnego. Dyrektora Szkoły powinien interesować jedynie fakt, czy jest on podmiotem zobowiązanym, a wnioskowana informacja stanowi informację publiczną (względnie, czy nie podlega przesłankom ograniczającym). Skarżąca podniosła także, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nie dość, że w pierwszej kolejności organ usiłował załatwić wniosek za pośrednictwem pełnomocnika (co jest niezgodne z prawem, a dodatkowo przedłużyło całość postępowania), to w ostatecznym piśmie nie odniósł się w żaden sposób do argumentów skarżącej, która starała się uniknąć postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego też względu zasadny jest wniosek o wymierzenie grzywny. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Publicznej Szkoły Podstawowej w C. wniósł o oddalenie skargi, obszernie wyjaśniając podstawy swojego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyjaśniając pojęcie bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej stwierdził, że spór dotyczył uznania, czy żądana informacja stanowiła informację publiczną oraz czy Dyrektor Publicznej Szkoły Podstawowej w C. był podmiotem, na którym ciążył obowiązek jej udostępnienia. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Publicznej Szkoły Podstawowej w C. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie ze statutem zamieszczonym na stronie internetowej [..] szkoła jest publiczną szkołą podstawową prowadzoną przez osobę fizyczną. Przywołując regulacje ustawy Prawo oświatowe, Sąd stwierdził, że Szkoła Podstawowa w C. stanowi część państwowego systemu oświaty realizując jego cele i zamierzenia określone w art. 1 ustawy Prawo oświatowe. Państwo ustala warunki jej utworzenia, funkcjonowania, a także kontroluje realizowanie przez nią zadań publicznych. Dodatkowo szkoła taka korzysta z dotacji, których zasady przyznawania uregulowane zostały w ustawie z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych. Wskazany akt prawny określa zasady przyznawania dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego będącej dla tych szkół organem rejestrującym na każdego ucznia (art. 25 ust. 1), a także dotacji celowej obejmującej koszty zakupu podręczników, materiałów edukacyjnych lub materiałów ćwiczeniowych (art. 54 i art. 55). W ocenie Sądu przedmiot wniosku obejmował informację publiczną. Wyjaśniając pojęcie informacji publicznej, sąd stwierdził, że każda informacja dotycząca zasad funkcjonowania podmiotu wykonującego zadanie publicznie, a w szczególności gospodarowanie środkami publicznymi stanowi informację publiczną. Uprawnione było więc stanowisko skarżącej, że informacje odnoszące się do środków pieniężnych przekazanych szkole przez gminę, jak również do kosztów utrzymania, czy modernizacji placówki pochodzących ze środków publicznych stanowią informację publiczną. Powyższej konstatacji nie zmienia przyznanie w art. 36 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych organowi dotującemu prawa do kontroli prawidłowości pobrania i wykorzystania dotacji udzielonych zgodnie z przepisami ustawy. W kwestii oświadczenia zawartego w odpowiedzi na skargę, że organ nie dysponuje dokumentami wskazanymi w punkcie 4 wniosku, Sąd wyjaśnił, że aby oświadczenie tej treści mogło stanowić usprawiedliwienie dla nieudzielenia informacji publicznej w zakreślonym ustawą terminie, powinno zostać złożone przed wniesieniem skargi na bezczynność, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Zdaniem Sądu nie miał racji organ twierdząc, że nie podlega udostępnieniu umowa użyczenia budynku szkoły zawarta z gminą. Budynek stanowi własność jednostki samorządu terytorialnego, a więc jego udostępnienie osobom trzecim na podstawie umów cywilnoprawnych jako gospodarowanie mieniem publicznym stanowi informację publiczną. Szkoła publiczna prowadzona przez osobę fizyczną jest podmiotem zobowiązanym w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, że z żądaniem udostępnienia przedmiotowej umowy skarżąca powinna wystąpić do gminy. Odrębną kwestią jest, czy przedmiotowa umowa użyczenia nie zawiera postanowień bądź danych, które z jakiegoś powodu nie powinny zostać upublicznione, jednak w takiej sytuacji organ zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, która to decyzja również może zostać poddana kontroli sądu. Końcowo Sąd zauważył, że skarżąca zawęziła żądanie stwierdzenia bezczynności organu do punktów 1-5 wniosku z dnia 30 kwietnia 2019 r., w związku z powyższym bezzasadne są argumenty organu negujące publiczny charakter informacji objętej punktem 6 wniosku. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązał organ do wydania w terminie 14 dni "aktu, interpretacji albo do dokonania czynności", uznając, że stwierdzona bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa i wyjaśniając, że orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Przyjąć należy, że zaniechanie realizacji wniosku nie było skutkiem celowego działania, czy lekceważenia wnioskodawcy, a wynikało raczej z braku doświadczenia w załatwianiu tego typu spraw. Sąd wziął też pod uwagę okoliczność, że organ, po otrzymaniu wniosku, niezwłocznie zareagował przedstawiając skarżącej pisemnie swoje stanowisko. Sąd nie uwzględnił wniosku o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznając, że bezczynność nie miała szczególnie nagannego charakteru, który uzasadniałby zastosowanie tego środka dyscyplinującego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Dyrektor Publicznej Szkoły Podstawowej w C. zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie wyroku w całości, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 149 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi, podczas gdy winna zostać oddalona, gdyż organ nie podlega przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej, a wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej, 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie wniosku o udostępnienie informacji co do punktu 4 wniosku w ten sposób, że WSA uznał informację za udzieloną przez organ dopiero w odpowiedzi na skargę, podczas gdy informacja ta została przekazana skarżącej (wnioskodawczyni) w odpowiedzi organu z dn. 20.05.2019 r., przez co wyrok Sądu w tym zakresie jest błędny i bezprzedmiotowy, 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu, jaki związek ze sprawą ma dokonana analiza przepisów art. 8 ust. 2 w zw. z art. 88 ust. 4, art. 89 ust. 3, art. 90a ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 4a ustawy z 14 grudnia 2015 r - Prawo oświatowe z uznaniem podmiotu za zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, oraz brak wskazania powiązania wykładni tych przepisów z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niepełne przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu prawnego oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wyroku, w tym wskazania konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, które określają organ jako podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji, a konkretne wnioskowane informacje określają jako stanowiące informację publiczną; zamiast tego uzasadnienie sprowadza się jedynie do lakonicznego i ogólnego stwierdzenia, że organ podlega obowiązkowi udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, bez odniesienia się do wszystkich poszczególnych wnioskowanych informacji dla oceny, czy stanowią one w ogóle informację publiczną oraz czy organ w tym konkretnym przypadku jest obowiązany do jej udostępnienia, a w konsekwencji przedstawienie niespójnej oceny prawnej, 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 4 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez brak wskazania, do jakiej kategorii podmiotów obowiązanych należy organ i na jakiej podstawie prawnej został uznany za obowiązany do udostępnienia wnioskowanych informacji jako podmiot udzielający informacji publicznej. W wyniku powyższych naruszeń. Sąd uznał organ za podmiot zobowiązany do udostępnienia wnioskowanych informacji jako informacji publicznej, podczas gdy organ ten nie był zobowiązany do udostępnienia jako niepodlegający przepisom ustawy, a wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej. II. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz brak zastosowania: 1) art. 8 ust. 2 w zw. z art. 88 ust. 4, art. 89 ust. 3, art. 90a ust. 1. art. 51 ust. 1 pkt 4a ustawy z 14 grudnia 2015 r - Prawo oświatowe i w zw. z art. 9 ufp poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że publiczna szkoła prowadzona przez osobę fizyczną jest taką samą jednostką, jak szkoła publiczna prowadzona przez jednostkę samorządu terytorialnego i stanowi część państwowego systemu oświaty, wobec czego podlega obowiązkowi udzielania informacji, podczas gdy szkoła prowadzona przez osobę fizyczną nie jest jednostką budżetową i nie jest jednostką sektora finansów publicznych, 2) art. 6 ust. 1 ogólnie (zgodnie z uzasadnieniem) i konkretnie art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do sprawy i wskazanie tego przepisu jako podstawy do zobowiązania organu do udzielenia informacji, gdy żaden z przepisów art. 6 nie znajduje zastosowania w tym konkretnym przypadku, 3) art. 4 in fine a w szczególności art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędną wykładnię i uznanie, że dyrektor szkoły publicznej prowadzonej przez osobę fizyczną jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, 4) art. 131 oraz art. 5 ust. 1 ustawy o finansach publicznych (ufp) poprzez błędną wykładnię i uznanie, że dotacje podmiotowe udzielane jednostkom oświatowym z budżetów samorządów na podstawie ustawy z 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych, stanowią po ich udzieleniu i wypłaceniu środki publiczne objęte regulacją ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie tego przepisu w sprawie; 5) art. 9 ustawy o finansach publicznych poprzez błędne przypisanie szkoły prowadzonej przez osobę fizyczną do jednostek sektora finansów publicznych, gdy nie jest to jednostką budżetowa i nie wchodzi w skład sektora finansów publicznych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto argumentację na poparcie powyższych zarzutów. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej, w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095). Strony w niniejszej sprawie zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska, co oznacza, że standardy ochrony praw stron i uczestników zostały zachowane. Powyższe zaś przesądziło o przyjęciu, iż rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym jest dopuszczalne. Zgodnie z art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Podkreślić przy tym trzeba, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116). W pierwszej kolejności należało zatem ocenić zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty te okazały się nieskuteczne. W ramach pierwszego zarzutu naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca kasacyjnie wskazała na art. 149 p.p.s.a. upatrując naruszenia tego przepisu w nieuzasadnionym uwzględnieniu skargi, podczas gdy podlegała ona oddaleniu, bowiem organ nie podlega przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej, a wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej. W odniesieniu do tego zarzutu należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że strona skarżąca kasacyjnie wskazała na przepis, który określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania w sprawach ze skarg m.in. na bezczynność organu administrującego. Ma on charakter ogólny (blankietowy), podobnie jak pozostałe przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak np. art. 146 § 1, art. 147, art. 145 § 1, czy art. 151 p.p.s.a. Należy przypomnieć, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia tego rodzaju przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116). W treści omawianego zarzutu poza wskazanym wyżej ogólnym przepisem kompetencyjnym nie powołano jakichkolwiek przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902) – dalej: u.d.i.p., co w realiach niniejszej sprawy czyniło rozpatrywany zarzut skargi kasacyjnej nieskutecznym już tylko z tego względu. Po drugie, strona skarżąca kasacyjnie podniosła zarzut naruszenia art. 149 p.p.s.a. w sposób nieprecyzyjny nie dostrzegając, że przepis ten podzielony jest na mniejsze jednostki redakcyjne (paragrafy i punkty), z których każda zawiera odrębną treść normatywną. Tymczasem przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12, LEX nr 13562450; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10, LEX nr 1145608; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10, LEX nr 1138117; wyrok NSA z dnia 19 października 2022 r., I OSK 1407/19; wyrok NSA z dnia 11 października 2022 r., III OSK 5368/21; wyrok NSA z dnia 8 września 2022 r., II GSK 713/19). Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). Niezależnie od powyższego, także sposób uzasadnienia zarzutu wskazuje na jego niezasadność. Za pomocą skonstruowanego w powyższy sposób zarzutu naruszenia art. 149 p.p.s.a. bez powiązania tego przepisu z przepisami normującymi kwestię podmiotowego i przedmiotowego zakresu prawa dostępu do informacji publicznej, tj. z przepisami u.d.i.p., nie można było skutecznie zwalczać podstaw stanowiska Sądu o istnieniu podstaw do uznania, że organ był zobowiązany do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a wniosek obejmował informację o charakterze publicznym. Pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania, wskazane w punktach 2-5 dotyczyły naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. W treści pierwszego z nich strona skarżąca kasacyjnie wskazała na błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, podnosząc, że Sąd wadliwie przyjął, że informacja w odniesieniu do żądania zawartego w punkcie czwartym wniosku została udzielona przez organ w odpowiedzi na skargę, podczas gdy w ocenie organu, informacja ta została przekazana wnioskodawczyni w skierowanej do wnioskodawczyni odpowiedzi z dnia 20 maja 2019 r. Zarzut ten nie mógł być skuteczny. Stronie skarżącej kasacyjnie wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być bowiem skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia, zarzut jego naruszenia poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych sprawy nie mógł być więc skuteczny. Nie zachodziły również podstawy do uwzględnienia drugiego z zarzutów naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., tj. zarzutu naruszenia tego przepisu poprzez, jak to ujmuje strona skarżąca kasacyjnie, brak wskazania w uzasadnieniu, jaki związek ze sprawą ma dokonana analiza przepisów art. 8 ust. 2 w zw. z art. 88 ust. 4, art. 89 ust. 3, art. 90a ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 4a ustawy z 14 grudnia 2015 r - Prawo oświatowe z uznaniem podmiotu za zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, oraz brak wskazania powiązania wykładni tych przepisów z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie, uzasadnienie wyroku jedynie pobieżnie odnosi się do najważniejszego przepisu u.d.i.p., czyli art. 6 u.d.i.p., zaś Sąd nie wskazał, na jakim konkretnie przepisie oparł swoje rozstrzygnięcie – zarówno w odniesieniu do zaliczenia informacji do kręgu informacji publicznej, jak i określenia, jakim podmiotem spośród podmiotów opisanych w art. 4 u.d.i.p. jest organ w tej sprawie. W odniesieniu do tego zarzutu należy stwierdzić, że wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, Sąd wyjaśnił swoje stanowisko w sposób poddający się kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie, w jakim Sąd ten jest zobowiązany do kontroli prawidłowości sporządzonego uzasadnienia wyroku. Na stronach 8-11 uzasadnienia wyroku Sąd zawarł wywody prowadzące do uznania, że nie ma wątpliwości, że Szkoła Podstawowa w C. – jako szkoła publiczna prowadzona przez osobę fizyczną, stanowi część państwowego systemu oświaty realizując jego cele i zamierzenia określone w art. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2018 r., poz. 996). Sąd stwierdził jednoznacznie, że ustalenia o tym, że szkoła jest podmiotem realizującym zadania publiczne wywiódł ze wskazanych regulacji Prawa oświatowego oraz możliwości korzystania z dotacji, o których mowa w ustawie z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2203). Jednocześnie Sąd wskazał podstawy uznania, że wniosek obejmował materię dotyczącą informacji publicznej, podnosząc, iż oczywistym jest, że każda informacja dotycząca zasad funkcjonowania podmiotu wykonującego zadanie publiczne, a w szczególności gospodarowanie środkami publicznymi stanowi informację publiczną. Uprawnione było więc stanowisko skarżącej, że informacje odnoszące się do środków pieniężnych przekazanych szkole przez gminę, jak również do kosztów utrzymania, czy modernizacji placówki, pochodzących ze środków publicznych stanowią informację publiczną. Motywy wskazane przez Sąd I instancji wskazują zatem, wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, że uzasadnienie stanowiska Sądu I instancji nie narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. – w szczególności w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przypomnieć należy, że warunkiem uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie istotnego wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, zaś podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez Sąd I instancji tylko wówczas może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt: I FSK 1696/11; z dnia 16 sierpnia 2012 r., sygn. akt: II GSK 285/12; z dnia 19 grudnia 2013 r., II GSK 2321/13). Funkcja uzasadnienia orzeczenia wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest pełne w zakresie przytoczenia stanu faktycznego sprawy i w dostateczny sposób wyjaśnia podstawę podjętego rozstrzygnięcia. Z tożsamych względów nie mogły być skuteczne zarzuty skargi kasacyjnej wskazane w punktach 4 i 5 dotyczących naruszeń przepisów postępowania. Oba te zarzuty oparte zostały na twierdzeniu o braku wskazania konkretnych jednostek redakcyjnych (nieokreślonych przez skarżącego kasacyjnie) przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, które określają organ jako podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, a konkretne wnioskowane informacje jako stanowiące informację publiczną. W zarzucie nr 5 dodatkowo skarżący kasacyjnie połączył zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. z art. 4 i 6 u.d.i.p., akcentując potrzebę wskazania przez Sąd, do jakiej grupy podmiotów obowiązanych należy organ i na jakiej podstawie prawnej został uznany za podmiot zobowiązany do udostępnienia wnioskowanych informacji jako podmiot udzielający informacji publicznej. Zarzuty te nie mogły być skuteczne z przyczyn wskazywanych w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, określonego w punkcie trzecim. Wskazywanie przez stronę skarżącą kasacyjnie na braki w zakresie przytoczenia precyzyjnie przepisów prawa, na podstawie których Sąd doszedł do przekonania, że skarga na bezczynność podlegała uwzględnieniu nie uzasadniało uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., skoro analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na prześledzenie toku rozumowania Sądu I instancji i poznanie motywów, jakimi się kierował, zaś podstawa rozstrzygnięcia nie pozostawia wątpliwości. Sąd wyraźnie zaznaczył, że zgodnie z art. 1 ust.1 u.d.i.p. "każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 ustawy, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to również w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Z art. 6 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy wynika, że informacją publiczną jest m.in. informacja o majątku publicznym (..)". Sąd wskazał także, że "zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym". Nie zasługiwały na uwzględnienie również zarzuty naruszenia prawa materialnego "poprzez błędną wykładnię oraz brak zastosowania" wskazanych przepisów. Pierwszy zarzut podniesiony w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego dotyczył błędnej wykładni art. 8 ust. 2 w zw. z art. 88 ust. 4, art. 89 ust. 3, art. 90a ust. 1. art. 51 ust. 1 pkt 4a Prawa oświatowego w zw. z art. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1634), a w konsekwencji również błędnego uznania, że publiczna szkoła prowadzona przez osobę fizyczną jest taką samą jednostką, jak szkoła publiczna prowadzona przez jednostkę samorządu terytorialnego i stanowi część państwowego systemu oświaty, wobec czego podlega obowiązkowi udzielania informacji, podczas gdy szkoła prowadzona przez osobę fizyczną nie jest jednostką budżetową i nie jest jednostką sektora finansów publicznych. W odniesieniu do tak sformułowanego zarzutu oraz w nawiązaniu do jego uzasadnienia wskazać należy, że zawodowy pełnomocnik łącząc wskazane wyżej przepisy w ramach jednej podstawy kasacyjnej utworzył w istocie niespójną zbitkę przepisów - szeregu norm prawnych, które miał naruszyć Sąd I instancji, bez wskazania konkretnie, na czym polega naruszenie każdej z tych norm, która to metoda formułowania zarzutów została uznana w orzecznictwie za nieprawidłową (pogląd taki wielokrotnie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny – por. np. wyroki NSA z dnia: 18 października 2011 r., II FSK 797/10; 13 września 2011 r., II FSK 593/10; 18 maja 2011 r., II FSK 62/10; 19 grudnia 2014 r., II FSK 2957/12 i powołane tam orzecznictwo, 20 stycznia 2022 r., III FSK 2147/21; 14 lipca 2022 r., III OSK 1434/21). Nie jest również prawidłowe wskazywanie w ogólny sposób, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia grupy przepisów traktowanych przez stronę skarżącą kasacyjnie jako przepisy prawa materialnego bez wskazania, jak to miało miejsce w rozpatrywanej skardze kasacyjnej, czy naruszenie to polegało na błędnej wykładni czy na niewłaściwym zastosowaniu, a także które z poszczególnych przepisów zostały naruszone przez błędną wykładnię, a które przez niewłaściwe zastosowanie, czy jak wskazano w skardze kasacyjnej - brak zastosowania. Skarga kasacyjna, będąca szczególnym pismem procesowym, tj. wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, powinna zawierać stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 i art. 174 p.p.s.a. nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Mimo że przepisy p.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych. Trzeba wskazać indywidualne uzasadnienie dla każdego zarzutu formułowanego wobec każdego z tych przepisów, który w ocenie strony skarżącej kasacyjnie naruszył Sąd I instancji (wyrok NSA z 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18). Wymogu tego omawiany zarzut skargi kasacyjnej nie spełnia. Ponadto Sąd I instancji nie wyraził stanowiska przypisywanego mu przez stronę skarżącą kasacyjnie, że "publiczna szkoła prowadzona przez osobę fizyczną jest taką samą jednostką, jak szkoła publiczna prowadzona przez jednostkę samorządu terytorialnego i stanowi część państwowego systemu oświaty, wobec czego podlega obowiązkowi udzielania informacji", jak również stanowiska sprzecznego ze stanowiskiem strony skarżącej kasacyjnie, według którego "szkoła prowadzona przez osobę fizyczną nie jest jednostką budżetową i nie jest jednostką sektora finansów publicznych". Sąd I instancji nie utożsamił statusu prawnego publicznej szkoły prowadzonej przez osobę fizyczną i szkoły publicznej prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego wyraźnie wskazując na stronie 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że "szkoła publiczna prowadzana przez osobę fizyczną, stanowi część państwowego systemu oświaty realizując jego cele i zamierzenia określone w art. 1 ustawy Prawo oświatowe. Państwo ustala warunki jej utworzenia, funkcjonowania, a także kontroluje realizowanie przez nią zadań publicznych". Sąd stwierdził również, że "Dodatkowo szkoła taka korzysta z dotacji, których zasady przyznawania uregulowane zostały w ustawie z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. 2017 r., poz. 2203). Wskazany akt prawny określa zasady przyznawania dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego będącej dla tych szkół organem rejestrującym na każdego ucznia (art. 25 ust. 1), a także dotacji celowej obejmującej koszty zakupu podręczników, materiałów edukacyjnych lub materiałów ćwiczeniowych (art. 54 i art. 55)". Brak było podstaw do uznania za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 u.d.i.p. "i konkretnie art. 6 ust. 1 pkt 5" u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do sprawy i wskazanie tego przepisu jako podstawy do zobowiązania organu do udzielenia informacji, podczas gdy żaden z przepisów art. 6 nie znajduje zastosowania w tym konkretnym przypadku. Istotą tego zarzutu, przyjmując, iż w istocie strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła jednak, precyzyjnie, naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., jest wadliwe przyjęcie przez Sąd, że informacje objęte wnioskiem stanowiły informacje o majątku publicznym. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że wniosek o tym, że dotacje oświatowe nie składają się na majątek publiczny strona skarżąca kasacyjnie wywodzi z faktu, że dotacje takie nie są objęte treścią poszczególnych podpunktów (liter) art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Tymczasem przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. nie ma charakteru zamkniętego, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji. Ponadto brak podniesienia w skardze kasacyjnej zarzutu błędnej wykładni art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. w zakresie rozumienia pojęcia "majątek publiczny" jako obejmującego w swojej treści środki pochodzące z dotacji oświatowych oraz brak skutecznych zarzutów dotyczących ocen i ustaleń w zakresie stanu faktycznego, w tym również w zakresie oceny treści złożonego w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, powodował, że nie było podstaw do podważenia stanowiska Sądu I instancji, że informacje objęte wnioskiem dotyczyły informacji o charakterze publicznym, szczególnie w sytuacji, gdy kwestia uzyskiwania dotacji została przez Sąd wskazana jedynie dodatkowo. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie było podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 4 u.d.i.p., "w szczególności" art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że dyrektor szkoły publicznej prowadzonej przez osobę fizyczną jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Podobnie, jak w przypadku zarzutu omawianego wyżej, również i w tym przypadku konstrukcja zarzutu w powiązaniu z uzasadnieniem skargi kasacyjnej wskazują, że w istocie błędnej wykładni strona skarżąca kasacyjnie upatruje w wadliwym odczytaniu treści art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Uzasadnienie skargi kasacyjnej zasadza się twierdzeniu, że szkoła prowadzona przez osobę fizyczną nie jest w ogóle osobą prawną, a już szczególnie taką, w której Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą, a jednocześnie na twierdzeniu, że zadania publiczne w zakresie edukacji są zadaniami publicznymi spoczywającymi na gminie. Tym samym, prowadzenie szkoły przez podmiot prywatny nie stanowi realizacji zadania publicznego w zakresie edukacji publicznej. Zarzut uzasadniony w powyższy sposób nie podważa stanowiska Sądu, który uznał, że dyrektor szkoły jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, skoro szkoła ta realizuje zadania publiczne, państwo ustala warunki jej utworzenia, funkcjonowania, a także kontroluje realizowanie prze nią zadań publicznych. Stanowisko Sądu nie jest sprzeczne z obowiązkiem realizacji prowadzenia przez jednostki samorządu terytorialnego szkół lub placówek publicznych, zaś zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stanowisko dotyczące wykonywania zadań w zakresie edukacji przez samorząd szczebla gminnego lub powiatowego, co prowadzi do stwierdzenia, że prowadzenie szkoły publicznej przez inną osobę niż jednostka samorządu terytorialnego nie stanowi wykonywania zadań publicznych, jest wyłącznie polemiką ze stanowiskiem Sądu I instancji nieuwzględniającą choćby możliwości prowadzenia szkoły publicznej przez osobę prawną niebędącą jednostką samorządu terytorialnego lub osobę fizyczną, na podstawie umowy z jednostką samorządu terytorialnego, o czym mowa w art. 9 ust. 1 Prawa oświatowego. Ponadto nie ulega wątpliwości, że szkoły, niezależnie od sposobu ich utworzenia i prowadzenia czy to przez jednostkę samorządu terytorialnego, czy inną osobę prawną, czy wreszcie osobę fizyczną wchodzą w skład systemu oświaty i realizują jego cele, które mają ewidentnie wymiar publiczny. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 131 oraz art. 5 ust. 1 i art. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Naruszenia art. 131 oraz art. 5 ust. 1 cytowanej ustawy strona skarżąca kasacyjnie upatruje w błędnej wykładni i uznaniu, że dotacje podmiotowe stanowią środki publiczne objęte regulacją u.d.i.p. W odniesieniu do tego zarzutu należy stwierdzić, że Sąd I instancji nie dokonywał wykładni powołanych przepisów ustawy o finansach publicznych, co oznacza, że przepisów powyższych nie mógł w ten sposób naruszyć. Z kolei naruszenia art. 9 ustawy o finansach publicznych strona skarżąca kasacyjnie upatruje w błędnym przypisaniu szkoły prowadzonej przez osobę fizyczną do jednostek sektora finansów publicznych, gdy nie jest to jednostka budżetowa i nie wchodzi w skład sektora finansów publicznych. Strona skarżąca kasacyjnie nie dostrzega jednak, że art. 9 ustawy o finansach publicznych obejmuje 15 punktów, określających podmioty składające się na sektor finansów publicznych. Brak wskazania właściwej jednostki redakcyjnej, a zatem wadliwe powołanie przepisu, nie pozwalał na uwzględnienie rozpatrywanego zarzutu, zwłaszcza gdy się zważy, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika wprost, że podstawą uznania podmiotu za zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie było zaliczenie szkoły prowadzonej przez osobę fizyczną do jednostek sektora finansów publicznych. Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.