I SA/Gl 1174/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, po rozpoznaniu w dniu 4 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wykonania zarządzenia Z-cy Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 września 2016 r. p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wykonania zarządzenia Z-cy Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 września 2016 r. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Zarządzeniem Z-cy Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 września 2016 r. pełnomocnik W.S. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."). Przesyłkę zawierającą powyższe zarządzenie Sąd uznał za skutecznie doręczoną w trybie art. 73 P.p.s.a. z dniem 4 października 2016 r., a wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi postanowieniem z dnia 24 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę odrzucił. Przesyłka zawierająca ww. postanowienie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 listopada 2016 r. Pismem z dnia 14 listopada 2016 r. skarżący działając osobiście poinformował o wypowiedzeniu pełnomocnictwa i jednocześnie złożył wniosek o przywrócenie terminu do wykonania zarządzenia Z-cy Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 września 2016 r. Uzasadniając wniosek skarżący poinformował, że po przekazaniu mu powyższego postanowienia postanowił odwołać pełnomocnika. Wskazał, że nie może ponosić konsekwencji za zachowanie pełnomocnika, albowiem ustanowienie jego nie jest wymagane do złożenia skargi. Jednocześnie brak wiedzy o wezwaniu uniemożliwił skarżącemu osobiste jego wykonanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Wskazać w pierwszej kolejności należy, że zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Zgodnie z art. 87 § 3 P.p.s.a., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Przy czym stosownie do art. 87 § 4 P.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, należy uznać, iż wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony we wskazanym terminie siedmiodniowym. Przyjmując bowiem twierdzenie skarżącego zawarte we wniosku oraz przyjmując najbardziej korzystną dla skarżącego interpretację zdarzeń należało przyjąć, że w dacie doręczenia pełnomocnikowi skarżącego postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi, tj. dnia 7 listopada 2016 r., ustała przyczyna uchybienia terminu. Wniosek zaś został złożony w dniu 14 listopada 2016 r., a zatem ostatniego dnia wynikającego z ww. przepisu. Zaistniała sytuacja daje zatem możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. W niniejszej sprawie skarżący upatruje braku winy w uchybieniu terminu do wykonania zarządzenia Z-cy Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 września 2016 r. w zaniechaniu pełnomocnika. Tymczasem w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że za błędy i zaniechania pełnomocnika odpowiedzialność ponosi jego mocodawca. Strona (w wąskim tego słowa znaczeniu) ponosi odpowiedzialność za działania i zaniechania procesowe, podejmowane w toku postępowania sądowego przez stronę w szerokim tego słowa znaczeniu - w szczególności przez pełnomocnika procesowego (m.in. postanowienia NSA z: 18.10.2007 r., I FZ 421/07; 11.3.2009 r., I OZ 198/09; 31.3.2009 r., I FZ 69/09; 23.7.2009 r., I OZ 737/09; 23.6.2010 r., I OZ 465/10; 19.8.2010 r., I FZ 133/10; 10.6.2011 r., I OZ 408/11; 28.6.2011 r., I FZ 160/11; 28.7.2011 r., I OZ 545/11; 9.9.2011 r., II FZ 425/11; 29.11.2011 r., I OZ 894/11; 13.12.2011 r., II FZ 736/11; 14.12.2011 r., II GZ 527/11; 11.1.2012 r., I GZ 231/11; 25.1.2012 r., II OZ 2/12; 13.9.2012 r., II FZ 689/12; 9.10.2013 r., II FZ 872/13; 18.7.2013 r., I OZ 584/13; 9.1.2013 r., I OZ 958/13; 19.12.2012 r., I FZ 566/12, cbosa). Skoro pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, upoważnionych przez stronę do dokonania określonej czynności, uznać należy, że to na skarżącym, jako mocodawcy, ciążyło ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania reprezentującego go pełnomocnika. Na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Pełnomocnik profesjonalny, jakim jest adwokat lub radca prawny, podlega większym wymaganiom w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa i znajomością procedury sądowej (postanowienie NSA z: 11.3.2009 r. I OZ 198/09; 3.3.2009 r., I OZ 155/09; 9.5.2006 r. II OZ 468/06, cbosa). Powyższe oznacza, że skarżący ponosi odpowiedzialność za zaniechanie pełnomocnika polegające na nieuzupełnieniu braków formalnych skargi, jak za własne zaniedbanie. To zaś oznacza, że nie jest możliwe przywrócenie mu terminu w zakresie objętym we wniosku. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że zgodnie z treścią art. 42 § 1 P.p.s.a. wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek w stosunku do sądu z chwilą jego zawiadomienia, a zatem dołączone do ww. wniosku wypowiedzenie pełnomocnictwa nie mogło zmienić dokonanej przez Sąd oceny wniosku. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.