I OSK 3370/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant asystent sędziego Dorota Korybut-Orłowska po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Obrony Narodowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2015 r. sygn. akt: II SA/Wa 163/15 w sprawie ze skargi W.K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [..] grudnia 2014 r. nr [..] w przedmiocie odmowy powołania do zawodowej służby wojskowej w korpusie oficerów zawodowych oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 września 2015 r., sygn. akt: II SA/Wa 163/15 uchylił zaskarżoną przez W.K. decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [..] grudnia 2014 r. nr [..] oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [..] października 2014 r. nr [..] w przedmiocie odmowy powołania do zawodowej służby wojskowej w korpusie oficerów zawodowych. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W.K. (pełniący zawodową służbę wojskową od dnia [..] września 1985 r. do dnia [..] stycznia 2014 r.), w dniu [..] kwietnia 2013 r. uległ wypadkowi podczas pełnienia zawodowej służby wojskowej w PKW A. Orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w E. z dnia [..] maja 2013 r., nr [..] uznano żołnierza za zdolnego do zawodowej służby wojskowej po powrocie ze służby poza granicami państwa. Rozkazem personalnym Dyrektora Departamentu Kadr z dnia [..] sierpnia 2013 r., nr [..] W.K. z dniem [..] stycznia 2014 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. Pismem z dnia 12 września 2014 r. W.K. złożył wniosek do Ministra Obrony Narodowej o powołanie do zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1355) i skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej celem orzeczenia zdolności do zawodowej służby wojskowej z ograniczeniami. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [..] października 2014 r. nr [..] odmówił powołania kapitana rezerwy W.K. do zawodowej służby wojskowej w korpusie oficerów. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw, byli żołnierze zawodowi, którzy wskutek wypadku w związku lub podczas wykonywania obowiązków służbowych albo choroby pozostającej w związku ze służbą wojskową pełnioną poza granicami państwa po dniu 1 stycznia 1998 r. doznali stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, mogą wystąpić do dnia 31 grudnia 2014 r. do Ministra Obrony Narodowej z wnioskami o powołanie do zawodowej służby wojskowej. W ocenie organu, z przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, że dotyczy on byłych żołnierzy zawodowych, czyli żołnierzy, którzy w dniu wejścia przepisu w życie, tj. w dniu 5 grudnia 2013 r. pozostawali poza zawodową służbą wojskową. Natomiast skarżący został zwolniony z dniem [..] stycznia 2014 r. z zawodowej służby wojskowej wskutek dokonanego wypowiedzenia stosunku służbowego, a więc w dniu 5 grudnia 2013 r. był on żołnierzem zawodowym. Ponadto, z analizy wydanych w okresie od 1 stycznia 2010 r., tj. od dnia wprowadzenia kategorii Z/O do dnia zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej, orzeczeń wojskowych komisji lekarskich wynika, że posiadał on pełną zdolność do pełnienia tej służby. Pomimo obowiązywania kategorii Z/O dla żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową, komisje lekarskie nie orzekły ograniczeń zdrowotnych oficera do jej pełnienia. We wniosku z dnia 4 listopada 2014 r. do Ministra Obrony Narodowej o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący W.K. nie zgodził się, że przepis art. 14 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw dotyczy wyłącznie byłych żołnierzy, którzy w dniu wejścia w życie ustawy pozostawali poza służbą, zaś stwierdzenie o posiadaniu pełnej zdolności do służby wojskowej od dnia 1 stycznia 2010 r. nie odnosi się do jego zdolności na dzień zakończenia służby, ani w chwili obecnej, bowiem taką zdolność może wyłącznie określić wojskowa komisja lekarska na podstawie przeprowadzonych badań. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [..] grudnia 2014 r. nr [..], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [..] października 2014 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w świetle przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw, byli żołnierze mogą wystąpić do Ministra Obrony Narodowej z wnioskami po spełnieniu określonych przesłanek. W dniu wejścia w życie wskazanej ustawy nowelizującej wojskową ustawę pragmatyczną W.K. nie był jednak żołnierzem rezerwy oraz nie był niezdolny do zawodowej służby wojskowej. Zatem nie może skorzystać ze skróconej procedury powołania do zawodowej służby wojskowej oraz skierowania w trybie wynikającym z treści art. 14 ust. 2 ustawy na wojskową komisję lekarską. Ponadto wniosek W.K. nie mógł być również uwzględniony ze względu na treść art. 7 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 79, poz. 669), zgodnie z którym "W okresie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, byli żołnierze zawodowi oraz byli żołnierze nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, którzy wskutek wypadku w związku lub podczas wykonywania obowiązków służbowych albo choroby pozostającej w związku ze służbą wojskową pełnioną poza granicami państwa po dniu 1 stycznia 1998 r. doznali stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, mogą wystąpić do Ministra Obrony Narodowej z wnioskami o powołanie do zawodowej służby wojskowej". Ustawa powyższa weszła w życie z dniem 12 czerwca 2009 r., a W.K. wystąpił z wnioskiem w dniu 12 września 2014 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podał, że złożenie wniosku w terminie zgodnym z ustawą, tj. do dnia 31 grudnia 2014 r. w sytuacji, gdy wnioskodawca był w tym czasie byłym żołnierzem zawodowym, który wskutek wypadku podczas wykonywania obowiązków służbowych w związku ze służbą wojskową pełnioną poza granicami państwa po dniu 1 stycznia 1998 r. doznał długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, jest zgodne z zapisami ustawy, ponieważ ustawa nie precyzuje konieczności posiadania statusu byłego żołnierza w dniu wejścia jej w życie. Natomiast stwierdzenie organu, że skarżący nie był niezdolny do zawodowej służby wojskowej w dniu składania wniosku wykracza poza kompetencje organu, ponieważ zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, właściwe do orzekania o zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej są wyłącznie wojskowe komisje lekarskie. Przepis art. 19 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin stanowi, że renta inwalidzka przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej w ciągu 3 lat po zwolnieniu ze służby, jeżeli inwalidztwo jest następstwem urazów doznanych w czasie pełnienia służby lub chorób powstałych w tym czasie, co jest jednoznaczne z możliwością wydania orzeczenia komisji w okresie do 3 lat po zwolnieniu ze służby. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że ustawodawca treścią art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw "przyznał prawo do występowania z wnioskami o powołanie do zawodowej służby wojskowej określonej grupie podmiotów". Przepis art. 14 ust. 1 cyt. ustawy nie rodzi jednak po stronie organu obowiązku powołania do zawodowej służby wojskowej. Decyzja w przedmiocie powołania do zawodowej służby wojskowej w myśl art. 9 ust. 2 wojskowej ustawy pragmatycznej podejmowana jest w oparciu o uznanie administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę uznał za uzasadnioną wskazując, że materialnoprawne podstawy powołania do zawodowej służby wojskowej bądź odmowy powołania do zawodowej służby wojskowej zawierają przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.). Szczegółowe warunki, tryb i sposób powoływania do zawodowej służby wojskowej określa rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powołania do zawodowej służby wojskowej (Dz.U. z 2010 r. Nr 45, poz. 265), zaś w przypadku skarżącego, który jest żołnierzem rezerwy, procedowanie w tym zakresie jest określone w § 10 rozporządzenia. W ocenie Sądu decyzja o odmowie powołania skarżącego do zawodowej służby wojskowej była przedwczesna. W podstawie prawnej decyzji powołano wprawdzie przepis art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 i art. 11 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy pragmatycznej, jednakże w uzasadnieniach decyzji skupiono się jedynie na wykazaniu, że wymieniony nie był uprawniony do procedowania w trybie przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw. Wydając decyzję o odmowie powołania do zawodowej służby wojskowej, w żadnym stopniu nie wykazano, że skarżący nie spełnia przesłanek zawartych w przepisach art. 2, art. 9 ust. 2 i art. 11 ust. 2 lit. b, tj. w przepisach stanowiących podstawę materialnoprawną powołania bądź odmowy powołania do zawodowej służby wojskowej. W ocenie Sądu I instancji przepis art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1355) jest przepisem proceduralnym, a nie przepisem stanowiącym materialnoprawną podstawę powołania do zawodowej służby wojskowej, regulującym szczególny tryb, odbiegający od trybu przewidzianego w cytowanym już wyżej przepisie § 10 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powołania do zawodowej służby wojskowej. Ponadto wojskowa komisja lekarska nie określiła zdolności fizycznej i psychicznej, bądź takiej niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej przez skarżącego. Wskazano, że według art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw, odpowiednie zastosowanie mają art. 5 ust. 7a i 7b. Oznacza to, że kategorię Z/O orzeka się w stosunku do żołnierzy zawodowych, którzy wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej, doznali stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu (art. 5 ust. 7a), zaś orzekając o zaliczeniu żołnierza zawodowego do kategorii Z/O właściwe wojskowe komisje lekarskie uwzględniają zdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej na stanowisku służbowym wskazanym przez organ właściwy do wyznaczania na to stanowisko. Stanowisko służbowe wskazuje się w uzgodnieniu z żołnierzem zawodowym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Minister Obrony Narodowej, zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenia wyroku i rozpatrzenie skargi, zasądzenie kosztów postępowania oraz zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 1 i art. 11 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1414) w związku z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1355) oraz § 10 i § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz.U. Nr 45, poz. 265 z późn. zm.), przez błędną wykładnię tych przepisów i w konsekwencji ich niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do uznania, że wydając decyzję o odmowie powołania do zawodowej służby wojskowej, w żadnym stopniu nie wykazano, że skarżący nie spełnia przesłanek zawartych w cytowanych przepisach; - art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1355) przez błędną wykładnię tego przepisu i w konsekwencji niewłaściwe jego zastosowanie polegające na uznaniu, że art. 14 ust. 1 powołanej ustawy jest przepisem proceduralnym i decyzja o odmowie powołania skarżącego do zawodowej służby wojskowej jest przedwczesna; - art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1355), przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przepis ten miał zastosowanie, choć ustalony stan faktyczny nie odpowiada stanowi hipotetycznemu wskazanemu w tym przepisie, ponieważ przepis ten stosuje się "odpowiednio"; d) art. 153 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że decyzja o odmowie powołania do zawodowej służby wojskowej była przedwczesna; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie wobec uznania przez Sąd I instancji, że organ w toku postępowania naruszył inne przepisy postępowania mające istotny wpływ na podjęte przez organ wojskowy rozstrzygnięcie, co w konsekwencji skutkowało uchyleniem decyzji wydanych w sprawie; - art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) w sytuacji, gdy nie doszło do naruszenia przez organ wojskowy przepisów mających istotny wpływ na podjęte przez organ wojskowy rozstrzygnięcie, a zatem skarga na decyzje Ministra Obrony Narodowej powinna zostać oddalona; - art. 134 § 1 i art. 106 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu obowiązku orzekania poza granicami skarg i wniosków, a więc i z urzędu i nieprzeprowadzenia dowodów z dokumentów na okoliczność niewykazania ("w żadnym stopniu"), że skarżący nie spełnia przesłanek zawartych w przepisach (cytowanych) oraz, że wobec skarżącego wojskowa komisja lekarska nie określiła zdolności fizycznej i psychicznej, bądź takiej niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej; - art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i podanie nieodpowiadających prawu wskazań co do dalszego postępowania. W szerokim uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przepis art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw nie jest przepisem wyłącznie proceduralnym. Posiada cechy zarówno przepisów proceduralnych, jak i materialnych. Gdyby Sąd prawidłowo odczytał treść normy prawnej, to dokonałby prawidłowej subsumcji i oddalił skargę. Automatyzm zaproponowany przez Sąd I instancji doprowadziłby do sytuacji, w której wojskowe komisje lekarskie i organy wojskowe zobowiązane byłyby do przeprowadzenia procedury wskazywania i uzgadniania z żołnierzem rezerwy stanowiska służbowego, a następnie, np. po zaistnieniu przesłanek negatywnych powołania do zawodowej służby wojskowej (jak w rozpoznawanej sprawie), do odmowy powołania do zawodowej służby wojskowej. W związku z powyższym, zdaniem organu wnoszącego skargę kasacyjną, wydanie decyzji o odmowie powołania kapitana rezerwy W.K. nie było przedwczesne. W odpowiedzi na skargę kasacyjną W.K. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. W pierwszej kolejności podlegały rozpatrzeniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty – sformułowane w punkcie 2a i 2b - naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów w wyniku błędnego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że organ w toku postępowania naruszył przepisy postępowania mające istotny wpływ na podjęte przez organ wojskowy rozstrzygnięcie, co skutkowało uchyleniem decyzji w sytuacji, gdy skarga powinna być oddalona. Sformułowane w powyższy sposób zarzuty naruszenia wskazanych wyżej przepisów nie mogły być uznane za uzasadnione. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano wielokrotnie, że przepisy art. 145 § 1 i art. 151 mają charakter ogólny (blankietowy) i jako takie nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia tego przepisu zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie przepisu 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom procedury administracyjnej lub sądowoadministracyjnej i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej, wymienioną w art. 174 pkt 2 tej ustawy. Powołany przepis wyczerpuje zbiór możliwych naruszeń przepisów postępowania administracyjnego poprzez generalne ujęcie wszystkich tych naruszeń, które nie zostały wskazane w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. dających podstawę do wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności. Zarzucając naruszenie powołanego przepisu przez uwzględnienie skargi należy zatem wykazać, że Sąd pierwszej instancji nie oddalił skargi, mimo że organ administracji publicznej w toku postępowania administracyjnego nie naruszył określonych przepisów procesowych. Oznacza to konieczność podania stosownych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego albo innych przepisów proceduralnych, które zostały naruszone w postępowaniu przed organem administracji publicznej, a których naruszenia bezzasadnie nie zakwestionował Sąd pierwszej instancji, oddalając skargę (zob. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2012 r., I FSK 2053/11, LEX nr 1366245; wyrok NSA z dnia 23 listopada 2012 r., I OSK 596/12, LEX nr 1291395; wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2012 r., II GSK 1061/11, LEX nr 1413625). Organ skarżący kasacyjnie powiązał wprawdzie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. z zarzutem naruszenia art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., ale w realiach niniejszej sprawy także ten zarzut okazał się niezasadny. Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. jest bowiem również przepisem ogólnym o charakterze tylko kompetencyjnym, stanowiącym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie m.in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Przepis art. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych art. 3 cyt. ustawy nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., I OSK 266/08, LEX nr 490087). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie już się wypowiadał, że naruszenie tego przepisu ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu (zob. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 5 kwietnia 2012 r., I OSK 1636/11, LEX nr 1145065; z dnia 7 lipca 2011 r., II OSK 745/11, LEX nr 1083687). Jednakże, mimo że powyższa regulacja ma zasadniczo charakter ustrojowo-procesowy i bezpośrednio nie podpada wprost pod żadną z dwóch podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jednak z uwagi na fakt, że w wyniku działania danego organu w oparciu o przepisy prawa ustrojowego mogą powstać, ustać lub przekształcić się stosunki prawne, uprawnione jest przyjęcie, że zarzuty naruszenia przepisów ustrojowych mogą być powołane w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., I GSK 748/11, LEX nr 12439680), o ile zarzut naruszenia art. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powiązany jest z innymi przepisami procesowymi (por. postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., II OSK 1375/09, LEX nr 582850, wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., I FSK 277/07, LEX nr 481336; wyrok NSA z dnia 11 maja 2012 r., I OSK 70/12, LEX nr 1166069). W niniejszej sprawie organ skarżący kasacyjnie – w ramach zarzutów sformułowanych w punkcie 2a i 2b - powiązał zatem ze sobą przepisy, które nie mogły stanowić ani samodzielnie ani we wzajemnym powiązaniu podstawy kasacyjnej, co czyni zarzut ich naruszenia nieuzasadnionym. Nie zmienia tego stanowiska ogólne wskazanie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na "zasady wyrażone w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 7, 8, 12 i inne)", które odniesiono w istocie do zarzutu naruszenia art. 134 i art. 106 § 3 p.p.s.a. Nie jest również uzasadniony zarzut sformułowany w punkcie 2c naruszenia art. 134 § 1 i art. 106 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., którego organ skarżący kasacyjnie upatruje w niewłaściwym zastosowaniu tych przepisów polegającym na zaniechaniu obowiązku orzekania poza granicami skarg i wniosków, a więc i z urzędu i nieprzeprowadzenia dowodów z dokumentów na okoliczność niewykazania, że skarżący nie spełnia przesłanek zawartych w cytowanych przepisach oraz na okoliczność niewykazania, że wobec skarżącego wojskowa komisja lekarska nie określiła zdolności fizycznej i psychicznej, bądź takiej niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. jest ocena, czy organy prawidłowo ustaliły ten stan i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń, co oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym ustalania stanu faktycznego sprawy, a do tego w istocie zmierza stanowisko organu, który stoi na stanowisku, że skoro Sąd I instancji widzi potrzebę wykazania istotnych w sprawie okoliczności, to może to uczynić samodzielnie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie NSA zwraca się uwagę, że "Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a więc sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W drodze wyjątku, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów. Nie jest natomiast jego rolą uzupełniania materiału dowodowego" (por. wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2016 r., I GSK 1792/14). Ponadto dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2012 r., II OSK 840/11, LEX nr 1252207). Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a". Przepis ten można naruszyć wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (por.: wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., I GSK 1151/11, LEX nr 1336157; wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., I OSK 1234/12, LEX nr 1260068; wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012 r., II OSK 2395/10, LEX nr 1138160), a także wtedy gdy sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., II OSK 1580/11, LEX nr 1367333). Sytuacje wyżej wskazane nie miały miejsca w niniejszej sprawie. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. nie daje podstawy do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego za organ administracji bądź dokonywania ocen, które w przekonaniu Sądu powinny mieć miejsce na etapie postępowania administracyjnego jako konieczne dla podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia. Sformułowany w punkcie 2d skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i podanie nieodpowiadających prawu wskazań co do dalszego postępowania jest ściśle powiązany z zarzutami naruszenia prawa materialnego, stąd jego ocena wymaga uprzedniego odniesienia się do istoty problemu w niniejszej sprawie, tj. do poprawności dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1355) i opartego na jej podstawie wniosku, że jest to przepis wyłącznie proceduralny nie zawierający normy materialnoprawnej, a w konsekwencji decyzja o odmowie powołania skarżącego do zawodowej służby wojskowej wydana bez zbadania przesłanek określonych w art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 1 i art. 11 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1414) w związku z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1355) oraz § 10 i § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz.U. Nr 45, poz. 265 z późn. zm.), jest przedwczesna. Przepis art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1355) stanowi, że "Byli żołnierze zawodowi oraz byli żołnierze nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, którzy wskutek wypadku w związku lub podczas wykonywania obowiązków służbowych albo choroby pozostającej w związku ze służbą wojskową pełnioną poza granicami państwa po dniu 1 stycznia 1998 r. doznali stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, mogą wystąpić, do dnia 31 grudnia 2014 r. do Ministra Obrony Narodowej z wnioskami o powołanie do zawodowej służby wojskowej". Przepis ten pozwala ubiegać się o powołanie do zawodowej służby wojskowej przez określone w nim kategorie żołnierzy w określonym ustawowo terminie, a zatem określa przesłanki materialnoprawne dostępu do zawodowej służby wojskowej w trybie wskazanym w tym przepisie. Trafnie zatem wskazano w skardze kasacyjnej, że przepis ten zawiera również unormowania materialnoprawne. W zakresie przesłanek dostępu do zawodowej służby wojskowej stanowi regulację szczególną w stosunku do podstawowych unormowań ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie reguluje natomiast m.in. kompetencji organów właściwych do wydawania rozkazów personalnych o powołaniu do zawodowej służby wojskowej ani przepisów zawierających normy wskazujące na sposób czynienia użytku z tych kompetencji. W tym zakresie obowiązujące unormowania zawiera ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w tym m.in. jej art. 11, czy art. 9 ust. 2, zgodnie z którym "Powołanie do zawodowej służby wojskowej może nastąpić, jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych". Oznacza to, że w przypadku złożenia wniosku w trybie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1355) właściwy organ w pierwszej kolejności zobowiązany jest zbadać przesłanki określone w tym przepisie, tj. ustalić: 1) czy wniosek został złożony przez byłego żołnierza zawodowego bądź byłego żołnierza nadterminowej zasadniczej służby wojskowej (przy czym z regulacji ustawy nie wynika, że przesłanka ta ma być spełniona na dzień wejścia w życie tej ustawy); 2) czy wnioskujący żołnierz wskutek wypadku w związku lub podczas wykonywania obowiązków służbowych albo choroby pozostającej w związku ze służbą wojskową pełnioną poza granicami państwa po dniu 1 stycznia 1998 r. doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu; 3) czy zachowany został termin na złożenie wniosku. Brak spełnienia którejś z powyższych materialnoprawnych przesłanek wyklucza możliwość dostępu do zawodowej służby wojskowej w tym trybie obligując właściwy organ do wydania decyzji nieuwzględniającej wniosku bez potrzeby i konieczności badania przesłanek wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W przypadku spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw, właściwy organ jest zobowiązany do zrealizowania kompetencji w sposób określony w ustawie z dnia 11 września 2003 r., co oznacza np. że w sytuacji, gdy za powołaniem nie przemawiają potrzeby Sił Zbrojnych, wniosek może nie zostać uwzględniony mimo wystąpienia po stronie wnioskodawcy przesłanek z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw. Wypełnienie przesłanek: złożenia w ustawowym terminie wniosku przez byłego żołnierza zawodowego bądź byłego żołnierza nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, który doznał wypadku w związku lub podczas wykonywania obowiązków służbowych albo choroby pozostającej w związku ze służbą wojskową pełnioną poza granicami państwa po dniu 1 stycznia 1998 r., stanowiłoby też podstawę do skierowania wnioskującego do stawienia się przed komisją lekarską (art. 14 ust. 2), w celu wydania orzeczenia o kategorii Z/O (art. 5 ust. 7a, 7b ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych). Oznacza to, że błędna jest taka wykładnia art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którą przepis ten jest przepisem proceduralnym, który nie zawiera materialnoprawnych podstaw powołania do zawodowej służby wojskowej. Uchybienie to jednak – w kontekście całokształtu stanowiska zajętego przez Sąd I instancji – nie pozwala na przyjęcie, że zaskarżony wyrok nie odpowiada prawu. Należy bowiem zwrócić uwagę, że Sąd I instancji wskazał, że "organ rozpoznając sprawę na nowo, ustosunkowuje się do wykazanej powyżej oceny prawnej i jeśli ponownie uzna, że tryb powołania, na który powołuje się skarżący, nie dotyczy wymienionego, to podejmie stosowne stanowisko jedynie w tym względzie, a nie w przedmiocie powołania, bądź niepowołania do zawodowej służby wojskowej. Natomiast jeśli dojdzie do wniosku, że tryb ten jednak dotyczy osoby skarżącego, to wówczas podejmie stosowną decyzję w przedmiocie rozstrzyganym, jak w zaskarżonej decyzji. Rzecz jasna, przy uwzględnieniu wszystkich przesłanek, a opisanych już wyżej przez Sąd". Powyższe stanowisko Sądu I instancji wskazuje, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. uzasadniony jest jedynie częściowo. Stanowisko Sądu I instancji jest bowiem wadliwe jedynie w tej części, w jakiej wynika z niego obowiązek ponownego badania przesłanek określonych w art. 11 ust. 2 lit. b ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w sytuacji gdy organ stwierdzi spełnienie przez wnioskodawcę przesłanek z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. W tym zakresie bowiem – jak wyżej wskazano – regulacja art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. ma charakter regulacji szczególnej i późniejszej w stosunku do unormowań ustawy z dnia 11 września 2003 r. Natomiast trafne jest stanowisko Sądu I instancji o potrzebie uwzględniania w sprawie pozostałych unormowań wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, takich jak art. 2, czy art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wyrok pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu i z tego powodu oddalił skargę na podstawie art. 184 p.p.s.a, zwłaszcza że niezasadne okazały się pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej zarzuca niewłaściwe zastosowanie art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 1 i art. 11 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1414) w związku z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1355) oraz § 10 i § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz.U. Nr 45, poz. 265 z późn. zm.). W odniesieniu do powyższego zarzutu należy wskazać, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12, LEX nr 1298298). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). Ustalenia w zakresie stanu faktycznego można kwestionować podnosząc zarzuty w zakresie drugiej podstawy kasacyjnej. Skoro zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się nieuzasadnione, to oznacza, że organ skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie okoliczności faktycznych sprawy, a z treści sformułowanych zarzutów określonych w punkcie 1 a,b,c i uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że okoliczności te kwestionuje w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego, to w konsekwencji podniesione w tym zakresie zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w realiach niniejszej sprawy nie mogły osiągnąć skutku. W ramach zarzutu określonego w punkcie 1a skargi kasacyjnej zarzucono błędną wykładnię art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 1 i art. 11 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1414) w związku § 10 i § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz.U. Nr 45, poz. 265 z późn. zm.) nie wykazano jednak na czym polegało niewłaściwe zrozumienie tych przepisów przez Sąd I instancji, co czyni zarzut ich błędnej wykładni zarzutem nieskutecznym. Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że decyzja o odmowie powołania do zawodowej służby wojskowej była przedwczesna. Przepis art. 153 p.p.s.a. dotyczy granic związania sądu i organu oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego toku postępowania, zawartą w wyroku sądowym wydanym poprzednio w danej sprawie i mógłby być zatem naruszony jedynie w przypadku przekroczenia tych granic albo niewykonania owych wskazań (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2016 r., I OSK 2137/14), co nie miało miejsca w realiach niniejszej sprawy.