II SA/Wr 444/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi I. M., A.K., A.S., A.J., A.S., D.K., D.S., H.M., I.J.P., I.S., I.K., J.A.F. , J.E.P., J.K., J.W., K.E.P., K.J.W., K.R., K.S., Ł.W., M.M., M.M.(1), M.M.(2), M.M.(3), P.A.K., R.G., S.K. i S.P. na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego nr IF-O.7840.1.41.2025.MM z dnia 10 kwietnia 2025 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno - budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę w całości. Po rozpatrzeniu wniosku Inwestora - Gminy W., Prezydent W. decyzją nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., znak: [...], zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego - budowy skateparku w rejonie ul. [...] we W., dz. nr [...], AR-[...], obręb K., W dniu 2 października 2023 r. do Prezydenta W. wpłynęło pismo r. pr. I. M., a także reprezentowanych przez niego jako pełnomocnika – M. M., M. M.(1), M. M.(2), K. R., I. S., K. S., J. K., I. K., A. S., K. W., Ł. W., R. G., S. K., M. M.(3), H. M., J. P., S. P., A. J., J. F., P. K., K. P., I. P., D. S., A. S., J. W., D. K. i A. K. (dalej jako: wnioskodawcy, skarżący lub odwołujący się), z dnia 27 września 2023 r., zawierające podanie o wznowienie postępowania z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., znak: [...]. Wnioskodawcy podnieśli, że nie zostali poinformowani o toczącym się postępowaniu, co skutkowało pozbawieniem ich statusu strony i stanowi przesłankę wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Jako podstawę do udziału w postępowaniu toczącym się przed organem pierwszej instancji wskazali art. 28 ust. 2 Pb w zw. z art. 3 pkt 20 Pb, podnosząc, że jako współwłaściciele nieruchomości gruntowych znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji mają przymiot strony postępowania. Ponadto, w oparciu o treść art. 152 § 1 Kpa, wnieśli o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Prezydenta W. Jednocześnie wskazali, że o kwestionowanej decyzji dowiedzieli się w dniu 9 września 2023 r. W dniu 13 listopada 2023 r., Prezydent W., w oparciu o treść art. 64 § 2 Kpa, wezwał do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa dla I. M. do reprezentowania D. S. i A. S. w sprawie wznowienia postępowania. W dniu 24 listopada 2023 r., pełnomocnik uzupełnił braki, przedkładając rzeczone pełnomocnictwa. Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2023 r., znak WAZ-B2.6740.389.2023, [...], Prezydent W. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., znak: [...]. Następnie, pismem z dnia 9 stycznia 2024 r., znak: [...], [...], Prezydent W. wezwał na podstawie art. 50 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, do ustosunkowania się do zarzutów zawartych we wnioskach w sprawie wznowienia postępowania, jednocześnie wskazał, że niezajęcie stanowiska w terminie 30 dni od doręczenia wezwania spowoduje rozpatrzenie sprawy w oparciu o zebrany materiał dowody. Postanowieniem nr 92/2024 z dnia 10 stycznia 2024 r., znak: WAZ-B2.6740.389.2023,[...], Prezydent W. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w uzasadnieniu wskazując, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające przypuszczenie, że decyzja objęta postępowaniem wznowieniowym zostanie uchylona w wyniku wznowienia postępowania. Zażalenie na powyższe postanowienie, w ustawowym terminie wnieśli I. J., D. N., r. pr. I. M., a także reprezentowani przez niego jako pełnomocnika - M. M., M. M.(1), M. M.(2), K. R., I. S., K. S., J. K., I. K., A. S., K. W., Ł. W., R. G., S. K., M. M.(3), H. M., J. P., S. P., A. J., J. F., P. K., K. P., I.P., D. S., A. S., J. W., D. K. i A. K. Na skutek wniesionego zażalenia, Wojewoda Dolnośląski postanowieniem z dnia 4 października 2024 r., uchylił zaskarżone postanowienie w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu zapadłego postanowienia wskazał, że w ocenie organu odwoławczego doszło do sytuacji, kiedy to w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę, jak i wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją uczestniczył ten sam pracownik, działający z upoważnienia organu. Tym samym koniecznym było wydanie rozstrzygnięcia o wskazanej uprzednio treści. W toku ponownie prowadzonego postępowania Prezydent W. postanowieniem nr 3703/2024 z dnia 16 grudnia 2024 r., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta W. m 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej - na rzecz Gminy W. - pozwolenia na budowę skateparku w rejonie ul. [...] we W., dz. m [...], AR-[...], obręb K. Zażalenie na powyższe postanowienie, w ustawowo przewidzianym terminie, wniósł r. pr. I. M., a także reprezentowani przez niego jako pełnomocnika – M. M., M. M.(1), M. M.(2), K. R., I. S., K. S., J. K., I. K., A. S., K. W., Ł. W., R. G., S. K., M. M.(3), H. M., J. P., S. P., A. J., J. F., P. K., K. P., I. P., D. S., A. S., J. W., D. K. i A. K.. Podjętemu rozstrzygnięciu Prezydenta W. zarzucono naruszenie: przepisów postępowania tj. art. 35-37 Kpa, art. 12 Kpa, art. 50 Kpa w zw. z art. 165 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym w zw. z art. 26 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa oraz art. 152 § 1 Kpa poprzez ich błędne zastosowanie i art. 150 § 2 w zw. z art. 19 Kpa poprzez ich nieuzasadnione niezastosowanie, - art. 7 Konstytucji RP w zw. z § 19 uchwały m [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 1998 r. w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego W., obejmującego część południowo-zachodniego pasma aktywności gospodarczej (jak i całego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą m [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 1998 r.) w zw. z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako kontekstu normatywnego przemawiającego za ustaleniem stopnia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji administracyjnej numer 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., wydanej przez Prezydenta W. (znak: [...], numer kancelaryjny [...]). Nadto Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia Prezydenta W. w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej – na rzecz Gminy W. - pozwolenia na budowę skateparku w rejonie ul. [...] we W., dz. m [...], AR-[...], obręb K. Jednocześnie wnieśli o zobowiązanie Gminy W. do przedłożenia "Dziennika budowy" skateparku objętego zamierzeniem budowlanym i przeprowadzenie z niego dowodu co do faktycznej daty rozpoczęcia prac budowlanych. Ponadto, wnieśli o zobowiązanie organu I instancji do przedłożenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, obejmujących rzeczoną inwestycję, a także przeprowadzenia z nich dowodów, co do rozwiązań w nich przyjętych. Wojewoda Dolnośląski postanowieniem IF-O.7840.1 .41.2025.MM, z dnia kwietnia 2025 r., na podstawie art. 13 8 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej jako: Kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418), dalej jako: Pb, po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 13 stycznia 2025 r., na postanowienie Prezydenta W. nr 3703/2024 z dnia 16 grudnia 2024 r., odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej - na rzecz Gminy W. - pozwolenia na budowę skateparku w rejonie ul. [...] we W., dz. nr [...], AR-[...], obręb K., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na uzasadnienie organ wskazał, że w myśl przepisu art. 152 § 1 Kpa, organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie zażalenie, chyba że postanowienie wydał minister lub samorządowe kolegium odwoławcze (art. 152 § 2 tej ustawy). Jak wynika z przytoczonego powyżej przepisu art. 152 § 1 Kpa, warunkiem koniecznym wstrzymania wykonania decyzji badanej we wznowionym postępowaniu, jest prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji. Wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 Kpa, właściwy organ powinien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona. Co przy tym istotne, w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Ocena taka należy bowiem do rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie. W szczególności należy mieć na uwadze, iż w sytuacji gdy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na tej podstawie, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a ponadto zawiera stwierdzenie, że składający podanie o wznowienie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, a został w tym postępowaniu pominięty, to weryfikacja twierdzeń wnioskodawcy jest w istocie badaniem przesłanek wznowienia. Powyższe następuje po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Dopiero na tym etapie postępowania organ administracji może weryfikować twierdzenia strony dotyczące jej interesu prawnego w zakończonym postępowaniu zwykłym (zob. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 218/14; M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Lex/el. 2022). W tym miejscu wskazać należy, że nawet ewentualnie ustalenie, że skarżącym w postępowaniu zakończonym ww. ostateczną decyzją powinien przysługiwać status strony, nie oznacza jeszcze prawdopodobieństwa uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu. Ocena "prawdopodobieństwa" musi być dokonana przez pryzmat możliwości zaistnienia w sprawie wskazywanej podstawy wznowienia postępowania, w świetle zebranego dotychczas materiału dowodowego oraz możliwości uchylenia badanej decyzji. Prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania z kolei wymaga szacowania przez organ możliwości wystąpienia skutku w postaci uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Argumentacja na rzecz wstrzymania wykonalności decyzji musi odnosić się do przesłanek wznowienia postępowania z art. 145 § 1 Kpa, a nie okoliczności właściwych dla postępowania zwykłego. Prawdopodobieństwo uchylenia decyzji dotychczasowej będzie zasadniczo pochodną stwierdzenia, a przynajmniej uprawdopodobnienia, przyczyny wznowienia postępowania. Ponadto nawet ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza jeszcze o wstrzymaniu wykonania decyzji. Dopiero uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, obliguje organ do wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 Kpa. Stosownie do przepisu art. 151 § 1 Kpa po przeprowadzeniu wznowionego postępowania organ administracji publicznej: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Jednocześnie należy pamiętać o treści art. 146 § 2 Kpa, zgodnie z którym nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Przesłanka wynikająca z art. 146 § 2 Kpa zakłada, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjaśnienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu może prowadzić do stwierdzenia, że pomimo usunięcia wad treść rozstrzygnięcia powinna zostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W tym wypadku nie uchyla się zaskarżonej decyzji tylko w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 Kpa należy wykazać jakiego naruszenia przepisów proceduralnych dopuścił się organ administracji publicznej w poprzednim postępowaniu oraz, że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Dopuszczalność wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej wymaga prawdopodobieństwa "uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania", nie zaś jedynie prawdopodobieństwa zaistnienia jakiegokolwiek naruszenia w toku postępowania administracyjnego. W rezultacie nawet ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza o wstrzymaniu wykonania decyzji, ale dopiero uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa. Słusznie zatem podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych wyjątkowy charakter omawianej instytucji prawnej opisanej w art. 152 § 1 Kpa, ingerujący w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 308/16, z dnia 21 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1520/20, z dnia 10 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 659/21). Co więcej, to głównie inwestor ponosi ryzyko ewentualnej konieczności rozbiórki obiektu budowlanego, jeśli wybuduje go w trakcie sporów i prowadzonych postępowań, gdyby faktycznie doszło do nieprawidłowości stwierdzonych np. w wyniku wznowienia postępowania udzielającego pozwolenie na budowę (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Gł 599/22). Jako przesłankę wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., wskazano art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, Prezydent W. na podstawie materiału dowodowego negatywnie ocenił prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej m 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., gdyż nieruchomości skarżących, sąsiadujące z inwestycją, znajdują się poza obszarem oddziaływania inwestycji, a zatem nie ma przesłanki do uznania ich za strony postępowania czy też wstrzymania wykonania decyzji. Wskazać należy, że posiadanie przymiotu strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę należy ustalać zgodnie z regulacją art. 28 ust. 2 Pb, w którym pojęcie strony zostało zawężone do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Nie budzi żadnych wątpliwości, że przywołany wyżej przepis ma na celu ograniczenie katalogu stron ustalanego dotąd wyłącznie w oparciu o unormowanie mi. 28 Kpa - w postępowaniach w sprawie pozwolenia na budowę. Choć artykuł ten stanowi wyjątek od zasady ogólnej wyrażonej w art. 28 Kpa, to w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę przymiot strony nadal powiązany jest z istnieniem interesu prawnego. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1355/98). Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1550/07). Lokalizacje nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu mi. 28 ust. 2 Pb należy rozumieć w ten sposób, iż przez oddziaływanie to zastosowanie znajdują konkretne normy prawa materialnego np. przepisy techniczno-budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Zgodnie z definicją zawartą w mi. 3 pkt 20 Pb, w brzmieniu na dzień wydania decyzji m 2696/2022 obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W tym miejscu należy zauważyć, że brzmienie tego przepisu obowiązuje od dnia 19 września 2020 r. i zostało wprowadzone ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471). W uzasadnieniu projektu powyższej ustawy zmieniającej (Sejm RP IX Kadencji, Nr druku 121) wskazano, że cyt. ( ... ) ustalanie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego staje się niezwykle trudne, gdyż w ocenie różnych wyroków pojęcie to odnosi się do różnych wartości i bliżej niedookreślonych oddziaływań (wibracje, zanieczyszczenia), w tym immisji, co do których granice nie mogą być ustalane jednoznacznie zwłaszcza przez organy administracji architektoniczno-budowlanej czy projektantów. Z uwagi na to, że obszar oddziaływania obiektu jest podstawą ustalania stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę, pojęcie to musi być jednoznaczne. ( ... ) Dlatego też w przepisie pozostanie jedynie wyrażenie "w zabudowie". Ograniczenia w zabudowie są jednoznaczne do ustalenia. Ograniczenia w zabudowie odnoszą się do takiego wpływu na nieruchomość, który uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych (w tym budowę obiektów budowlanych) z uwagi na niespełnianie przepisów techniczno-budowlanych i innych przepisów szczególnych, które stawiają wprost wymogi dotyczące zabudowy (przede wszystkim wymogi dotyczące odległości jednych obiektów budowlanych od innych obiektów budowlanych). Tym samym uznano, że konieczne jest doprecyzowanie definicji obszaru oddziaływania obiektu, aby dostosowana była do materii regulowanej przez Prawo budowlane. Inne formy ograniczenia zagospodarowania terenu niż zabudowa (np. hałas, spaliny) wykraczają poza zakres przedmiotowy Prawa budowlanego. Dotychczas, w definicji obszaru oddziaływania obiektu, zamiast wprowadzonego nowelizacją zwrotu "w zabudowie" figurował zwrot o szerszym znaczeniu "w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu", który skutkował większym wachlarzem ograniczeń, niż ograniczenia dotyczące wyłącznie zabudowy. Wprowadzona zmiana definicji obszaru oddziaływania obiektu miała na celu jej zawężenie i ograniczenie ilości stron postępowania w przedmiocie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem działka znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyłącznie wtedy, kiedy inwestycja powoduje ograniczenia w jej zabudowie. Ograniczenia w zagospodarowaniu działki nie powodują już jej objęcia obszarem oddziaływania. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu musi być doprecyzowane przy każdej inwestycji na podstawie cech indywidualnych obiektu oraz jego przeznaczenia w odniesieniu do przepisów odrębnych. Wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia w zabudowie nieruchomości, w tym przepisy techniczno-budowlane, przepisy z zakresu ochrony środowiska oraz przepisy z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Z przedstawionej powyżej definicji obszaru oddziaływania wynika, że - o ile nie jest się inwestorem - warunkiem koniecznym uznania za stronę w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę jest posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. Z uwagi na bardzo ogólną definicję przyjmuję się, iż pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" będzie się materializować, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji będą się również konkretyzować odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 7 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 631/08 oraz z dnia 15 lutego 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2337/21, wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. Mając na względzie powyższe uwagi, należy stwierdzić, że właściciele, użytkownicy wieczyści, zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, w tym w postępowaniu odwoławczym, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości wprowadzone ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Takie ograniczenie oznacza, że osoby trzecie (w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb) mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne inwestora jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 284/08, z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2057/10 oraz z dnia27 lutego 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 631/17). W związku z powyższym, przymiotu strony nie posiada osoba, która żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia interesu publicznego. Należy zatem stwierdzić, że interes prawny ma charakter materialnoprawny. Oparty jest więc na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu prawnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 430/10 lub w Gliwicach z dnia 1 O września 2019 r., sygn. akt II SA/Gł 1474/19). Wymaga podkreślenia, że organ prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy. Z jednej strony interesy inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jest jednak interes prawny, którego granice określają przepisy prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji (por. wyroki WSA w Warszawie z 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 2109/21; z 3 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08). Jednocześnie, należy przy tym odnotować, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Interes faktyczny zaś, pomimo iż istotny dla zainteresowanych, nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 Kpa jak i art. 28 ust. 2 Pb (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 września 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2342/15; wyrok WSA w Warszawie z 20 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1454/05). Planowana inwestycja polega na budowie skateparku w rejonie ul. [...] we W., dz. nr [...], AR-[...], obręb K. Z analizy akt sprawy oraz ustaleń Wojewody Dolnośląskiego wynika, że właścicielem/właścicielami działek numer: - [...] obręb K., gmina W. - jest Gmina W., - [...] obręb K., gmina W. - jest Gmina W., - [...] obręb K., gmina W. - jest M. M., - [...] obręb K., gmina W. - są M. M.(2) oraz M. M.(1), - [...] obręb K., gmina W. - jest K. R., - [...] obręb K., gmina W. - są D. N. oraz I. J., - [...] obręb K., gmina W. - są K. S. oraz I. S.,- [...] obręb K., gmina W. - są I. M. oraz J. K., - [...] obręb K., gmina W. - są A. S. oraz I. K., - [...] obręb K., gmina W. - są Ł. W. oraz K. W., - [...] obręb K., gmina W. - jest R. G., - [...] obręb K., gmina W. - są S. K. oraz E. K., - [...] obręb K., gmina W. - są H. M. oraz M. M.(3), - [...] obręb K., gmina W. - jest S. P. oraz J. P., - [...] obręb K., gmina W. - są P. J. oraz A. J., - [...] obręb K., gmina W. - są P. K. oraz J. F., - [...] obręb K., gmina W.- są I. P. oraz K. P., - [...] obręb K., gmina W. - są A. S. oraz D. S., - [...] obręb K., gmina W. - są P. W. oraz J. W., - [...] obręb K., gmina W. - są A. K. oraz D. K. Zgodnie z informacją wskazaną w pkt 13 projektu zagospodarowania terenu, obszar oddziaływania projektowanego obiektu nie wykracza poza granice zakresu opracowania. Najbliższy budynek mieszkalny zlokalizowany na działce nr [...], znajduje się w odległości 33,05 m (rys. nr [...] załączony do planu zagospodarowania terenu) od planowanego zamierzenia budowlanego. Wykonywane roboty budowlane będą swoim zasięgiem ograniczone do działki inwestora, w związku z tym, należy odnotować, iż nie będą przeprowadzane na działkach należących do wnioskodawców. Tym samym Wojewoda Dolnośląski stwierdza, iż M. M., M. M.(2), M. M.(1), K. R., K. S., I. S., I. M., J. K., A. S., I. K., Ł. W., K. W., R. G., S. K., H. M., M. M.(3), S. P., J. P., A. J., P. K., J. F., I. P., K. P., A. S., D. S., J. W., A. K. oraz D. K. nie można uznać za strony postępowania, zakończonego decyzją Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., znak: [...], ze względu na odległość planowanej inwestycji od granicy należących do nich działek. Należy ponadto zauważyć, że zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 2 Pb, pod pojęciem budynku rozumiemy taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Gdy tymczasem, pod pojęciem obiektu małej architektury rozumiemy niewielkie obiekty, a w szczególności: kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury; posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, oraz użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki (art. 3 pkt 4 Pb). Pomimo, że w art. 3 pkt 4 Pb zawarto katalog przykładowy obiektów małej architektury, należy zauważyć, że wszystkie posiadają przymiot "niewielkich". Poprzestając zatem na samej wykładni literalnej można zauważyć, że zamierzone przedsięwzięcie budowlane nie spełnia powyższych definicji budynku oraz obiektu małej architektury. Zgodnie natomiast z art. 3 pkt 3 Pb ilekroć w ustawie jest mowa o budowli – należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Zawarty katalog nie ma charakteru enumeratywnego. W przepisach rangi ustawowej nie znajdujemy pojęcia budowli sportowych. W celu jego określenia, można posiłkowo sięgać do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz.U. Nr 112, poz. 1316) wraz ze zmianami z 2002 r. (Dz. U. Nr 18, poz. 170), w której sekcji drugiej, dziale 24, grupie 241, klasie 2412 wskazano, że do klasy budowli sportowych i rekreacyjnych zalicza się wesołe miasteczka lub parki wypoczynkowe oraz inne obiekty na wolnym powietrzu np.: trasy i szlaki narciarskie, wyciągi orczykowe, krzesełkowe i kabinowe - zainstalowane na stałe; skocznie, tory saneczkowe, bobslejowe, pola golfowe, lotniska sportowe, ośrodki jazdy konnej, przystanie jachtowe oraz wyposażenie plaż i bazy sportów wodnych; ogrody i parki publiczne, skwery, ogrody botaniczne i zoologiczne, a także schroniska dla zwierząt. Mimo braku wyraźnego zaliczenia skateparków do budowli sportowych, wydaje się zasadnym przyjęcie, w oparciu o wskazane wyżej wyliczenie, że mamy do czynienia z taką właśnie budowlą. W tym miejscu należy zauważyć, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), dalej jako: rozporządzenie, wydanego na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 Pb, ustalają warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 Pb (§ 1 rozporządzenia). Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia, przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem§ 135 ust. 10 oraz § 207 ust. 2. Mając powyższe na uwadze, należy uznac, ze przepisy rozporządzenia nie znajdą zastosowania w analizowanej sprawie. Nawet gdyby jednak przyjąć pogląd odmienny, Wojewoda Dolnośląski zauważa, że planowane zamierzenie budowlane zgodne byłoby z wymogami rozporządzenia. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Z kolei w przepisach § 12 ust. 2-4 rozporządzenia uregulowane zostały wyjątki dopuszczające możliwość usytuowania obiektu budowlanego w odległościach mniejszych od granicy działki budowlanej od tych, o których mowa w § 12 ust. 1 rozporządzenia. Oznacza to, że pod warunkiem spełnienia przewidzianych w rozporządzeniu przesłanek możliwe jest usytuowanie obiektu budowlanego na działce budowlanej w odległości np. 1,5 m od granicy tej działki czy bezpośrednio przy niej (por. np. § 12 ust. 2 rozporządzenia). Konsekwencją jednak usytuowania obiektu budowlanego na działce budowlanej zgodnie z § 12 ust. 2 – 4 rozporządzenia jest obowiązek objęcia działki sąsiedniej obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pb, o czym to stanowi § 12 ust. 5 rozporządzenia. Oznacza to jednocześnie, że w sytuacji usytuowania obiektu budowlanego na działce budowlanej zgodnie z cytowanym już § 12 ust. 1 rozporządzenia nie dochodzi do automatycznego przyjęcia, że działka sąsiednia (wobec tej objętej zamierzeniem budowlanym) znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Z rysunku planu zagospodarowania terenu zawartego w przedłożonym projekcie zagospodarowania terenu wynika, że planuje się usytuowanie obiektu budowlanego w odległości 33,05 m od granicy z najbliższym budynkiem, usytuowanym na działce m [...], należącej do M. M. Skutkiem powyższego jest więc to, że działka wnioskodawczyni, z uwagi na przywołane przepisy techniczne, nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, spełnione zostały bowiem wymogi określone w § 12 ust. 1 rozporządzenia. Ze względu na wzajemne położenie przedmiotowych działek, przedstawioną wysokość planowanych obiektów budowlanych oraz odległość do działki skarżącej, należy uznać, iż nie występuje oddziaływanie w postaci przesłaniania lub zacieniania, a więc zostały spełnione, także przepisy, dotyczące naturalnego oświetlenia pomieszczeń (§ 13 rozporządzenia) oraz minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń (§ 60 rozporządzenia). Stanowisko to znajduje potwierdzenie w punkcie 13 projektu zagospodarowania terenu, gdzie inwestor wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie wpływa na zacienianie działek sąsiednich. Skoro zatem najbliżej położona działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego zamierzenie budowlanego, to nie sposób uznać, że pozostałe działki skarżących, znacznie oddalone od terenu zainwestowania, znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. Nadto brak jest przepisów prawa, z których wynikałby zakaz wykorzystywania danej nieruchomości np. na cele mieszkaniowe w sytuacji, gdy na nieruchomość tę dociera hałas związany również z zabudową mieszkaniową o określonym poziomie, czy też przepisów, z których wynikałby np. zakaz określonego sposobu wykorzystywania nieruchomości w sytuacji, gdy na tę nieruchomość docierają hałasy i zapachy z sąsiedniej nieruchomości. Podkreślić należy, że hałas oraz inne podobne immisje, o których mowa w art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061, ze zm.), dalej jako Kc; powstające w wyniku korzystania ze skateparku, nie mogą być podstawą do uznania, iż działki skarżących znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej budowli. Przywołany przepis stanowi, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Co warte podkreślenia, przepis art. 144 Kc określa wyłącznie granice prawa własności, jednakże nie wynika z niego żadne ograniczenie w możliwości zabudowy należących do skarżących nieruchomości w związku z inwestycją, której dotyczy decyzja o pozwoleniu na budowę. Odnotować należy, iż przedmiotowa inwestycja dotyczy budowy skateparku, który, z uwagi na swoje usytuowanie oraz rodzaj inwestycji nie powoduje objęcia nieruchomości skarżących, immisjami pośrednimi, takimi jak, m. in. hałas lub zapach. Jednocześnie jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 kwietnia 2024 r. sygn. akt (VII SA/Wa 136/24) ,,Wskazać zatem trzeba, że ponadnormatywna i uciążliwa emisja hałasu, jaką generuje inwestycja nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania skarżącej za stronę postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, w konsekwencji strony postępowania nieważnościowego. W ocenie Sądu, faktyczna uciążliwość w korzystaniu z prawa własności sąsiedniej nieruchomości, będąca wpływem nadmiernych immisji sąsiedzkich nie stanowi prawnego ograniczenia w sposobie zagospodarowania, w tym zabudowy nieruchomości. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu tych immisji rodzi określone roszczenia cywilnoprawne, lecz nie daje praw strony w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Hałas pochodzący z inwestycji nie kreuje zatem przymiotu strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowie, albowiem nie została ograniczona możliwość zabudowy nieruchomości skarżącej. Przekroczenie natomiast dopuszczalnych norm hałasu, jeśli ma miejsce, podlega kompetencjom organów środowiskowych w tym inspekcji sanitarnej. To przed tymi organami, lub przed sądem powszechnym w postępowaniu związanym z immisjami, skarżąca może domagać się przeprowadzenia badań akustycznych". Ponadto, sporne przedsięwzięcie inwestycyjne nie niesie za sobą ponadnormatywnych uciążliwości związanych z emisją zanieczyszczeń. Jak wskazał inwestor w pkt 13 projektu zagospodarowania terenu, przedmiotowa inwestycja nie zakłada powstawania odpadów przemysłowych, mogących negatywnie oddziaływać na środowisko i działki sąsiednie, a także powstawania ścieków technologicznych, mogących negatywnie oddziaływać na środowisko i działki sąsiednie, zdefiniowanych na podstawie ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Rozwiązania techniczne, usytuowanie obiektu oraz sposób zagospodarowania terenu nie powodują uciążliwości związanych z wibracjami, zakłóceniami elektrycznymi i promieniowaniem, a także zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Realizacja przedmiotowej inwestycji nie powoduje ograniczenia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności przez osoby trzecie w obszarze oddziaływania planowanego zamierzenia budowlanego. Wojewoda Dolnośląski podnosi następnie, że projektowany skatepark zlokalizowany został, jak już zostało uprzednio wskazane, w odległości 33,05 m od granicy z najbliższym budynkiem, usytuowanym na działce m [...]. Tym samym odległość ta jest znacznie większa niż określona w § 271 ust. 1 rozporządzenia. Przywołany przepis stanowi bowiem o obowiązku zachowania minimalnych dopuszczalnych odległości między ścianami zewnętrznymi budynków w związku z ochroną i bezpieczeństwem pożarowym, przy czym w przypadku zabudowy jednorodzinnej odległość taka winna wynosić minimum 8 m. Z dokumentacji projektowej spornej inwestycji wynika, że realizacja zaplanowanego przedsięwzięcia nie pozbawi nieruchomości skarżących dostępu do mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie wpłynie też na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast. rozporządzenia) oraz na warunki sanitarne. W dalszej kolejności zgodnie z projektem zagospodarowania terenu (punkt 6.1), odnotować należy, że "płyta skateparku posiada niewielki spadek dla odprowadzenia wód deszczowych na teren nieutwardzony w granicach własnej działki. Przy projektowaniu skateparku wykorzystano naturalne ukształtowanie terenu". Nadto, w punkcie 6.4 projektu zagospodarowania terenu wskazano, że "projektuje się odprowadzenie wód opadowych powierzchniowo na teren nieutwardzony w granicach działki". W oparciu o powyższe, należy stwierdzić zgodność projektowanego zamierzenia budowlanego z § 29 rozporządzenia, stanowiącego, że dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Wykonanie robót budowlanych na terenie zainwestowania nie doprowadzi do powstania obiektów, których istnienie i funkcjonowanie wiązałoby się z powstaniem oddziaływania dotychczas na tym obszarze niespotykanego, a jednocześnie takiego, z którym odrębne przepisy wiązałyby ograniczenie w zagospodarowaniu otoczenia inwestycji. Biorąc pod uwagę funkcję, formę, jego cechy charakterystyczne, program użytkowy oraz potencjalne immisje, np. hałas czy emisje zanieczyszczeń powstałe w związku z wnioskowanym zamierzeniem budowlanym, nie można stwierdzić, że planowane przedsięwzięcie ogranicza nieruchomości wnioskodawców w możliwości ich zabudowy. Dodatkowo odnotowuje się, że planowane przedsięwzięcie, biorąc pod uwagę przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839, ze zm.), nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z uwagi na powyższe wnios kowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, a w konsekwencji w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 28 ust. 4 Pb, stanowiący, że przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Tym samym krąg stron w przedmiotowym postępowaniu ustalany jest wyłącznie na podstawie wcześniej opisanego art. 28 ust. 2 Pb. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2403/21 wskazuje, iż przymiotu strony postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie daje jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, lecz jedynie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 Pb. Z przepisu art. 144 Kc tego rodzaju ograniczenie w kontekście Pb nie wynika. Ograniczenia takiego nie można bowiem upatrywać tylko w następstwie potencjalnych obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego. Okoliczność występowania tzw. immisji (pośrednich) może rodzić określone roszczenia jedynie na gruncie cywilnoprawnym, lecz nie daje praw strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pb. Tenże sąd w wyroku z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 978/21, podniósł dodatkowo, iż uprawnienia właściciela wyprowadzone z art. 144 Kc same w sobie nie stanowią o interesie prawnym w postępowaniu administracyjnym, a ochrona własności przed immisjami, które zakłócają korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, może być dochodzona na drodze cywilnej przed sądami powszechnymi. Jednocześnie, nadmienić należy, że wyrok ten dotyczył sprawy sprzed nowelizacji art. 3 pkt 20 Pb, stanowiącego o obszarze oddziaływania, a więc w sytuacji gdy przymiot strony wyznaczano z uwagi na "ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy". Tym samym, skoro bowiem immisje pośrednie (w tym hałas) nie umożliwiały już wtedy występowania w charakterze strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, tym bardziej w obecnym stanie prawnym nie ma ku temu podstaw. Dodatkowo pamiętać należy, iż występujący hałas jest związany z użytkowaniem przedmiotowej inwestycji. Natomiast zadaniem organów administracji architektoniczno-budowlanej jest m. in. udzielanie pozwoleń na budowę, z uwzględnieniem zapewnienia zgodności przedłożonych projektów budowlanych z przepisami powszechnie obowiązującymi, w myśl regulacji mi. 35 ust. 1 Pb. W postępowaniu o pozwolenie na budowę, zamierzenia budowlane są oceniane, z uwagi na projektowane usytuowanie z uwzględnieniem zawartych w nich rozwiązań konstrukcyjnych, a nie na przyszłe, potencjalne oddziaływania płynące z użytkowania danego obiektu budowlanego. Wobec tego, potencjalne przekroczenie, np. norm hałasu przy użytkowaniu danego obiektu budowlanego nie może stanowić przedmiotu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, a tym bardziej z powyższej przesłanki nie może wynikać status strony w tymże postępowaniu administracyjnym. Nadto, zgodnie z najnowszym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 5 grudnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2282/23) stwierdzić należy, iż przymiot strony w postępowaniu dotyczącym uzyskania pozwolenia na budowę występuje w przypadku, gdy w związku z realizacją danej inwestycji występują realne prawne ograniczenia w możliwości zabudowy innej nieruchomości, a nie tylko potencjalna możliwość jakiegokolwiek oddziaływania danego obiektu. Wprowadzane ograniczenia muszą być rzeczywiste, a nie hipotetyczne (spekulatywne). Potencjalne oddziaływanie nie może zostać sprowadzone do spekulacji. Przykładowo, konieczność przyszłego, potencjalnego uwzględnienia kwestii przesłaniania i zacieniania, a także uwzględnienia odległości wynikających z przepisów przeciwpożarowych przez wnioskodawców nie świadczy o tym, że z tego tytułu wynikają ograniczenia w zabudowie ich nieruchomości. Dokonanie przeciwnej wykładni przez tut. organ w świetle powyższych rozważań byłoby nieuprawnionym rozszerzeniem definicji pojęcia obszaru oddziaływania z art. 3 pkt 20 Pb. Mając na względzie powyższą argumentację, brak jest podstaw do stwierdzenia jakichkolwiek ograniczeń w zabudowie działek wnioskodawców w związku z projektowaną inwestycją. Odnosząc się do kwestii podniesionej w zażaleniu, wskazać należy, iż tut. organ w niniejszym postępowaniu dokonuje oceny prawdopodobieństwa uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o kwestie podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz w zażaleniu, a tym samym nie kontroluje postępowania [...], zakończonego wydaniem decyzji Prezydenta W. numer 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej - na rzecz Gminy W.- pozwolenia na budowę skateparku w rejonie ulicy [...] we W., dz. nr [...], AR-[...], obręb K. W przedłożonym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz w złożonym zażaleniu na postanowienie Prezydenta W. nr 3703/2024 z dnia 16 grudnia 2024 r. - wydane na skutek rozpoznania złożonego wniosku, wnioskodawcy wskazali na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. z uwagi na m.in. znaczny hałas generowany przez skateparki. Na poparcie swojego stanowiska powołali zgłoszony do realizacji z Budżetu Obywatelskiego z 2019 r. projekt ogólnomiejski nr [...], odrzucony w K.(1), z uwagi na znaczne generowanie hałasu podczas wykonywania trików, a także na brak spełnienia zaleceń rekomendacyjnych, zgodnie z którymi odległość skateparków od budynków mieszkalnych wynosić powinna minimum 200 m. Wojewoda Dolnośląski zauważa, że wspomniane powyżej "rekomendacje" nie znajdują podstaw w przepisach prawa powszechnie obowiązującego i mogą być potraktowane wyłącznie jako niewiążące wytyczne. Ponadto hałas, w ocenie wnioskodawców generowany przez skateparki, jako immisja w rozumieniu art. 144 Kc, nie powoduje objęcia nieruchomości, do których rzeczony hałas dociera - obszarem oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Pb, a w konsekwencji przyznania przymiotu strony prowadzonego postępowania, co zważywszy na podstawy prawne żądania wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 Kpa - nie przemawia za wstrzymaniem wykonania decyzji. Tym bardziej, gdy weźmiemy pod uwagę fakt, że odległość projektowanego skateparku od działek wnioskodawców waha się-jak wskazano nas. 17 wniesionego zażalenia- od 33 m (od najbliżej położonej) do 140 m (do najdalej położonej). Na marginesie rozważań wskazać należy, że projekt obywatelski przedłożony w K.(1), podlegał ocenie pod rządzami art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w brzmieniu przed nowelizacją, gdzie obowiązywał zwrot o szerszym pojęciu znaczeniowym "w zagospodarowaniu, w tym zabudowy", interpretowany wówczas przez niektóre organy administracji publicznej, jak i przez sądownictwo administracyjne, jako mieszczący w sobie również immisje generowane przed planowane zamierzenie budowlane. Dokonana nowelizacja (omówiona uprzednio) zdaje się rozwiewać powstałe na tym tle wątpliwości. Przechodząc w tym miejscu do kolejnych podniesionych przez wnioskodawców argumentacji dotyczących naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112), Wojewoda Dolnośląski wskazuje, że również one nie uzasadniają ewentualnego wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. Odwołujący się przyrównują bowiem planowane zamierzenie budowlane do skateparku w E., i na poparcie swych twierdzeń "domniemują" emisję hałasu generowanego przez projektowaną inwestycję analogiczną do tej emitowanej przez rzeczony skatepark. Jednocześnie nie przedkładają żadnej opinii biegłych, która mogłaby popierać wysuwane przez nich twierdzenia. Odnosząc się w tym miejscu do kolejnych zarzutów dotyczących niezażądania przez organ pierwszej instancji przedłożenia przez inwestora informacji opisowej i graficznej o obszarze oddziaływania obiektu, potencjalnej niezgodności planowanego zamierzenia budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania terenu obowiązującymi na rzeczonym terenie, a także niezgodności z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2024 r. poz. 54, ze zm.), wskazać należy, tak jak miało to miejsce uprzednio, że Wojewoda Dolnośląski nie kontroluje postępowania [...], zakończonego wydaniem decyzji Prezydenta W. numer 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. - tym samym również i te zarzuty nie przemawiają za pozytywnym rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Nadto, podnoszone przez wnioskodawców argumenty w przedmiocie projektowanego oświetlenia planowanego zamierzenia budowlanego, także nie przemawiają za wstrzymaniem wykonania decyzji. Jak już bowiem wskazano uprzednio, immisje, do jakich niewątpliwie należy zaliczyć światło z oświetlenia planowanej inwestycji, nie powodują objęcia nieruchomości znajdujących się w pobliżu - obszarem oddziaływania obiektu. Tym samym prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Prezydenta W. numer 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. - a tym samym wstrzymania jej wykonania, ocenić należy jako znikome. Dodatkowo odnotować należy, iż nie można domniemywać uznania wnioskodawców za strony postępowania zakończonego decyzją organu pierwszej instancji, wydaną w wyniku rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania. W tym miejscu wskazania wymaga konieczność rozróżnienia statusu strony postępowania dotyczącego uzyskania pozwolenia na budowę od statusu strony w postępowaniu wznowieniowym, który przysługuje każdemu, kto takowy wniosek wniesie do organu administracji publicznej. Podmioty posiadające status strony w postępowaniu wznowieniowym nie nabywają na jego podstawie uprawnienia do kwestionowania decyzji pierwotnej, której dotyczy dane postępowanie wznowieniowe. Jednocześnie warto odnotować, że posiadanie przymiotu bycia stroną danego postępowania administracyjnego ma charakter obiektywny i nie jest w żaden sposób uzależnione od tego, czy organ administracji uznaje dany podmiot za stronę postępowania, czy też takowego uznania podmiotowi odmawia. Podkreślić także należy, że postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby, lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Interes prawny jako własny i konkretny należy odróżnić od interesu faktycznego, tj. sytuacji w której określony podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak wskazać naruszenia prawa dotyczącego sfery jego praw czy obowiązków. Przypomnieć należy, co już powiedziano powyżej, że warunkiem koniecznym uznania za stronę w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę jest posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji oraz wprowadzenie przez tą inwestycję ograniczeń w jej zabudowie. Z akt przedmiotowej sprawy wynika jednoznacznie, że wnioskodawcy nie byli żadnym z podmiotów wymienionych w art. 28 ust. 2 Pb, którym przysługiwało prawo do kwestionowania decyzji Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. Odnosząc się do wniosku skarżących o zobowiązanie Gminy W. do przedłożenia Dziennika Budowy przedmiotowego zamierzenia budowlanego i przeprowadzenia z niego dowodu co do faktycznej daty rozpoczęcia prac budowlanych, wskazać należy, wskazując za art. 78 § 1 Kpa, iż żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a zatem a contrario rzeczonego żądania nie należy uwzględnić w przypadku, gdy przedmiotem dowodu jest okoliczność nie mająca znaczenia dla sprawy. Należy zauważyć, że ustalenie daty rozpoczęcia prac budowlanych nie ma znaczenia dla ustalenia przymiotu stron postępowania, w konsekwencji Wojewoda Dolnośląski uznaje, że w przedmiotowe żądanie nie podlega uwzględnieniu. Ponadto, jak uznał Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 22 maja 2020 r.; sygn. akt II SA/Rz 1297/19, ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej powinna być przekonująca i wyczerpująca, oparta na materiale dowodowym, przede wszystkim zawartym w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją, nawiązującą do przesłanki wznowienia postępowania oraz do konkretnych okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo wyeliminowania decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu. Aby dokonać takiej oceny, organ administracyjny musi przeanalizować cały zebrany dotychczas w danej sprawie materiał dowodowy - co w przedmiotowej sprawie miało miejsce; i dojść do przekonania o prawdopodobieństwie uchylenia decyzji. Co za tym idzie, w opinii Wojewody Dolnośląskiego, brak jest podstaw do uznania wnioskodawców za strony postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., a tym samym nie została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Prezydent W. uznał, że okoliczności, które stanowiły podstawę wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 Kpa nie pozwalały przyjąć, że zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., we wznowionym postępowaniu. Samo subiektywne twierdzenie skarżących co do niezgodności z prawem tej decyzji i przekonanie, że po wznowieniu postępowania powinna zapaść decyzja o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę nie stanowiło podstawy do wstrzymania wykonania tej decyzji. W związku z tym w tej sprawie organ nie znalazł podstaw do zastosowania art. 152 § 1 Kpa, uznając, po dokonaniu analizy wniosku o wznowienie postępowania oraz akt sprawy, że nie zachodziło prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. W ocenie Wojewody Dolnośląskiego, treść uzasadnienia wydanego w kontrolowanej sprawie postanowienia wskazuje, że organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonał pełnej oceny prawdopodobieństwa wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Niewątpliwie postanowienie wydawane w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 Kpa ma incydentalny charakter. Nie oznacza to jednak, że ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji może być dowolna i przeprowadzona bez wyczerpującego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, spełniającego wymogi określone w art. 107 § 3 Kpa w związku z art. 124 § 2 i art. 126 Kpa. W myśl art. 107 § 3 Kpa, uzasadnienie faktyczne decyzji (postanowienia) powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Ponadto możliwość dokonania oceny legalności decyzji (postanowienia) warunkowana jest spełnieniem wymogów formalnych określonych w art. 107 § 3 Kpa. Uzasadnienie ma bowiem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Tym samym uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena legalności nie jest możliwa (zob. wyrok NSA z dnia 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok NSA z dnia 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99). W konsekwencji powyższego, zaskarżone postanowienie Prezydenta W. należało uznać za należycie uzasadnione. Wobec powyższego, Prezydent W., postanowieniem nr 3703/2024 z dnia 16 grudnia 2024 r., prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej - na rzecz Gminy W. - pozwolenia na budowę skateparku w rejonie ul. [...] we W., dz. nr [...], AR-[...], obręb K. Skargę na ostateczne postanowienie złożyli 1) M. M. 2) M. M.(1) i M. M.(2) 3) K. R. 4) I. S. i K. S., 5) J. K. 6) I. K. i A. S. 7) K. W. 8) R. G. 9) S. K. 10) M. M.(3) 11) J. 12) A. J. 13) J. F. i P. K. 14) K. i I. P. 15) D. S. /A. S. 16) J. W. 17) D. K. i A. K. zastępowani przez radcę prawnego I. M. oraz 18) I. M. działający w imieniu własnym. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania: art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 144 w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 152 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § I w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i art. 150 § 2 w zw. z art. 19 k.p.a. poprzez ich nieuzasadnione niezastosowanie. Nadto zaskarżonemu postanowieniu zarzucam naruszenie przepisów prawa materialnego: art 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (T.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682; zm.: Dz. U. z 2020 r. poz. 2127, z 2022 r. poz. 2206 oraz z 2023 r. poz. 553, poz. 967, poz. 1506, poz. 1597 i poz. 1681) w zw. z art. 140 i art. 144 k.c. w zw. z§ 11, § 323 ust. 1, § 323 ust. 2 pkt!,§ 325 ust. 1 i 2, § 326 ust. i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz w zw. z art. 76 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 pkt 5, art. 144 (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (T.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2556; zm.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2687 oraz z 2023 r. poz. 877, poz. 1506 i poz. 1719, M. P. z 2022 r. poz. 969 i poz. 1009) w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 112) [załącznik do cyt. rozporządzenia [lp. 2 lit a)] w zw. z przepisami załącznika l do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 04.04.2011, str. 5, z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, naruszenie art. 7 Konstytucji RP w zw. z § 19 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 1998 r. w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego W., obejmującego część południowo-zachodniego pasma aktywności gospodarczej zw. z art. 14 ust. 8 ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie art. 4 ust l w zw. z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa budowalnego i art. 2 ust. 2a Prawa ochrony środowisku poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Wskazując na powyższe naruszenia prawa, skarżący wnosi o: (1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, (2) zasądzenie od Wojewody Dolnośląskiego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na uzasadnienie skarga wskazuje, że skarżący są właścicielami (współwłaścicielami) nieruchomości położonych przy ul. [...] (numer: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]) ul. [...] (od numeru: od [...] do numeru [...]). Zaskarżane postanowienie zapadło w toku postępowania o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę skateparku w rejonie ulicy [...] we W., nr działki nr [...] Obręb: K., numer arkusza mapy: [...], zakończonego ostateczną decyzją administracyjną numer 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., wydaną przez Prezydenta W. (znak: [...], NR [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno- budowalnego i udzielania pozwolenia na budowę dla Gminy W. Postępowanie to toczyło się bez udziału skarżących. Odpis decyzji administracyjnej, której dotyczy podanie o wznowienie postępowania, nie został doręczony żadnemu ze skarżących. Skarżący podstawy wznowienia postępowania strony upatrywali w normie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bez własnej winny nie brah bowiem oni udziału w postępowaniu, w sytuacji w której stosownie do przepisów prawa materialnego, to jest art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (T.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682; zm.: Dz. U. z 2020 r. poz.2127, z 2022 r. poz. 2206 oraz z 2023 r. poz. 553, poz. 967, poz. 1506, poz. 1597 i poz. 1681) w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 6 grudnia 2022 r. powinni być stronami, a to z tego względu, że są współwłaścicielami nieruchomości gruntowych, znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji polegającej na budowie skateparku w rejonie ulicy [...] we W., nr działki nr [...] Obręb: K., numer arkusza mapy: [...]. Przesyłka pocztowa z wnioskiem o wznowienie postępowania doręczona została do Organu I instancji w dniu 30 września 2023 r. [godz. 16:00:32]. Organ I instancji postępowanie prowadził wyjątkowo opieszale. Szczegóły uzasadniające takie twierdzenie przedstawiono w uzasadnieniu zażalenia z 13 stycznia 2025 r. w następstwie rozpoznania którego zapadło skarżone postanowienie. Dopiero w dniu 5 stycznia 2023 r. wydane zostało postanowienie nr 3200/2023 mocą którego Organ I instancji postanowił o wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta W. numer 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. [postanowienie w aktach sprawy]. (7) Jednak przy tej okazji i w tym momencie Organ I instancji nie rozpoznał wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej numer 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. wydanej przez Prezydenta W. (znak: [...], NR [...]), który sformułowany i zgłoszony został już we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 27 września 2023 r. Z rozpoznaniem wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Organ I instancji postanowił odczekać jeszcze ponad miesiąc. Postanowienie zaskarżane niniejszą skargą jest drugim postanowieniem wydawanym w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie Organu I instancji w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielania pozwolenia na budowę. Uprzednio wydane postanowienie Prezydenta W. z dnia 10 stycznia 2024 r. nr 92/2024 w tym przedmiocie uchylone zostało przez Organ ll instancji postanowieniem z dnia 4 października 2024 r. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ I instancji również działał opieszale. Jak wynika z oglądu akt dokonanego sprawy w dniu 8 stycznie 2025 r. przez 3 miesiące Organ I instancji nie zgromadził w sprawie żadnego nowego materiału. Bezrefleksyjnie powtórzył czynności dokonane przez pracownika, który przy uprzednim rozpoznaniu sprawy podlegał wyłączeniu. Dalej w aktach sprawy nie zgromadzono projektu budowlanego. W każdym razie takiego materiału wraz z aktami sprawy nie udostępniono pełnomocnikowi stron i A. S., którzy z aktami sprawy zapoznawali się w dniu 8 stycznia 2025 r. W tym samym dniu, co postanowienie Prezydenta W. z dnia 16 grudnia 2024 r. nr 3703/2024 wydane w sprawie o sygn.: WAZ-82.6740.389.2023, wydane zostało przez ten Organ postanowienie nr 3703/2024, na mocy którego Prezydent W. oddalił istotne i zasługujące na uwzględnienie wnioski dowodowe. Organ Il instancji nie uzupełnił postępowania dowodowego, jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, Wojewoda Dolnośląski ograniczył się do analizy akt Sprawy. Organ IT instancji nas. 9 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia podnosi, iż zgodnie z informacją wskazaną w pkt 13 projektu zagospodarowania terenu, obszar oddziaływania projektowanego obiektu nie wykracza poza granice zakresu opracowania. Trudno przy tym dociec, czy powyższe stwierdzenie ma wyłącznie charakter zreferowania zapisu z projektu zagospodarowania terenu, czy też stanowi przejaw ustalenia poczynionego przez Organ Il instancji. Dalej Wojewoda wywodzi, że skarżących, jako właścicieli wskazanych działek nie można uznać za strony postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., znak: [...], ze względu na odległość planowanej inwestycji od granicy należących do nich działek l s. 9 uzasadnienia zaskarżonej decyzji]. Konstatacja taka jest zupełnie nieuprawniona. W tym wypadku nie wiadomo, czy konstatacja taka ma charakter ustalenia faktycznego, czy też stanowi przejaw oceny prawnej, poczynionej przez Organ Il instancji. (14) W każdym razie, konstatacja ta pozostaje w sprzeczności ze treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Jest w zasadzie faktem notoryjnym to, że zjawisko hałasu towarzyszy korzystaniu ze skateparków. Jest to przecież konsekwencja wykonywania ewolucji (wyskok, a następnie opadnie) na urządzeniach skateparków. Lądowaniu po ewolucji towarzyszy hałas, będący następstwem uderzenia, w tym wypadku, o betonową powierzchnię skateparku. Natomiast, jeśli idzie o zagadnienie ochrony przed hałasem projektowanego przedsięwzięcia, w Projekcie zagospodarowania terenu odnajdujemy passus w brzemieniu: Ochrona przed hałasem i drganiami- nie dotyczy (tak w pkt 8 tiret ósmy). Wynika to z materiału sprawy. Dla laika oczywistym musi być więc, że projekt budowalny nie przewiduje żadnych środków ochrony właścicieli nieruchomości sąsiednich i mieszkańców posadowionych na nich domów przed hałasem. Zapis w Projekcie: Ochrona przed hałasem i drganiami nie dotyczy świadczy przy tym o tym, że na etapie projektowym nie przeprowadzono przy tym żadnych analiz dotyczących tej kwestii. Nie ustalono więc w tym aspekcie obszaru oddziaływania obiektu. Nawet ze stanowiska samego Organu I instancji, wyrażonego w toku postępowania, wynika, że przedmiotowy skatepark generować będzie hałas. Wskazać bowiem trzeba w tym miejscu na stanowisko Organu l instancji, wyrażone w piśmie z dnia 9 lutego 2024 r. Potwierdza ono, że do czynienia będziemy mieli z hałasem generowanym przez skatepark. Wbrew poglądowi wyrażanemu w pkt 4 przedmiotowego pisma, sama istota skateparku sprowadza się do wybudowania budowli, które implikują hałas. Sam skatepark jest instalacją, w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Betonowa konstrukcja być może powodować będzie mniejszy hałas niż wywoływałby konstrukcja drewniana, lecz będzie to hałas! Analizowane pismo Organu l instancji jedynie to potwierdza. Wynika przecież z niego, że do czynienia będziemy mieli jednak z hałasem. W postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji administracyjnej numer 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. nie można więc było poprzestać na zapewnieniu w Projekcie zagospodarowania terenu w brzemieniu: Ochrona przed hałasem i drganiami nie dotyczy (tak w pkt 8 tiret ósmy). Kwestia ta winna być przedmiotem refleksji Organu i odpowiedniego postępowania dowodowego. Organ ll powielił w toku postępowania zażaleniowego błąd Organu l instancji. Powyżej wskazane pismo z 9 lutego 2024 r. nie ma przy tym charakteru dowodu. Może być jedynie traktowane jako stanowisko własne Organu I Instancji. Gmina W. w postępowaniu o wznowieniowym i w postępowaniu o udzielnie pozwolenia na budowę nie ma bowiem statusu strony. W wyroku NSA z 18.06.2019 r. (ll OSK 1125/19, opubl. LEX nr 3098555) Sąd ten trafnie zauważył, iż powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego kompetencji do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu wynikającego z prawa materialnego w postępowaniu administracyjnym. Uzasadniając powyższy pogląd NSA trafnie zauważył, że prezydent miasta na prawach powiatu łączy w sobie uprawnienia do realizacji zadań z zakresu samorządu gminnego, jak i samorządu powiatowego i że w sytuacji, w której wyda on decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę gmina nie ma statusu strony nawet w sytuacji, w której gmina jest właścicielem nieruchomości związanych z daną inwestycją. Przytoczone orzeczenie nie jest przy osamotnionym judykatem. Podobne rozumowanie zaprezentowane zostało w uchwale siedmiu sędziów NSA z 16.02.2016 r. (I OPS 2/l 5, ONSAiWSA 2016, nr 4, poz. 54) i uchwale siedmiu sędziów NSA z 19.05.2003 r. (OPS 1 /03, ONSA 2003, nr 4, poz. 115). Z tych samych założeń wyszedł przy tym TK w uzasadnieniu wyroku z 29.10.2009 r. (K 32/08, OTK-A 2009, nr 9, poz. 139). Również w wyroku z l 2 października 202 l r. (fi OSK 2758/19, opubl. Lex nr 32882666) NSA trafnie wskazał, że mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie stanął na stanowisku, iż powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego kompetencji do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu wynikającego z prawa materialnego w postępowaniu administracyjnym. W wyroku tym NSA trafnie zauważył, iż nie sposób bowiem przyjąć, że miasto na prawach powiatu mogłoby występować w takiej sprawie jako strona reprezentowana przez ten sam organ (prezydenta miasta na prawach powiatu), który wydał decyzję w pierwszej instancji. W konsekwencji za trafne należy uznać, zaaprobowane przez Sąd pierwszej instancji, stanowisko Wojewody Mazowieckiego stwierdzające niedopuszczalność wniesionego odwołania w tej sprawie. Identycznie do sprawy podchodzi się w literaturze przedmiotu. Wskazuje się bowiem, że gdy to prezydent miasta, będący organem wykonawczym gminy (miasta), jednocześnie sprawuje funkcje starosty, a więc dzierży dwie funkcje: urząd miasta jest tym podmiotem, który na rzecz i w imieniu prezydenta miasta podejmuje poszczególne niezbędne czynności, zatem nie ma własnego interesu prawnego ani w rozumieniu art. 28 k.p.a., ani w przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę-w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowalnego. Jest to bowiem wyłącznie aparat pomocniczy dla prezydenta miasta jako organu uprawnionego do podjęcia rozstrzygnięcia. Niezależnie od tego co powiedziano powyżej w kwestii hałasu, z odwołaniem się do akt sprawy, wskazać trzeba, że powszechnie wiadomo, że korzystanie (użytkowanie) takich obiektów, jak skateparki wiąże się z generowaniem hałasu. Przykładowo wskazać należy, że w K.(1) odrzucono zgłoszony do realizacji z Budżetu Obywatelskiego 2019 r. projekt ogólnomiejski nr [...] (pn.: [...] SKATE park [...]), uzasadniając to między innymi tym, że generuje on dość duży hałas podczas wykonywania trików. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że rekomendowana odległość skateparków od budynków mieszkalnych wynosić powinna minimum 200 m. Tymczasem odległość nieruchomości stron od planowanego skateparku jest dużo mniejsza. Odległość ta wynosi od 33 (nieruchomość przy [...] do 140 m (nieruchomość przy ul. [...]). W uzasadnieniu zaskarżonego zażaleniem postanowienia Organ I instancji wskazuje, że odległość ta wynosi 21 m. Oznacza to, że według kryteriów przyjętych w K.(1), gdzie uwzględniono oddziaływanie akustyczne, przedmiotowe przedsięwzięcie nie mogłoby zostać ze względu na to oddziaływanie- zrealizowane, a wszystkie nieruchomości w zabudowie szeregowej przy ul. [...]-· [...] byłyby potraktowane jako narażone na uciążliwe oddziaływanie akustyczne tego przedsięwzięcia. Należy nadmienić również, że w niewielkiej odległości od projektowanego skateparku (ca 36 m) znajduje się teren Szkoły Podstawowej nr [...], który podobnie jak nieruchomości Wnioskodawców, chroniony jest przed nadmiernym hałasem. Dostępne powszechnie dane, opierające się na pomiarach, wskazują na występowanie znaczącego oddziaływania akustycznego skateparków. W roku 2001 City of Portland przeprowadziło jedno z pierwszych i najbardziej wszechstronnych badań dotyczących hałasu w skateparkach. Szef ds. hałasu w departamencie szeryfa w Portland stwierdził, że ostre dźwięki emitowane podczas niektórych trików mogą w odległości około 15 111. generować poziom hałasu 6 do 71 dB. W analizie oddziaływania akustycznego wykonanej dla projektowanego skateparku w miejscowości E. (UK) (https://www.[...].org/media/[...]/[...]/2020/march/[...].pdl) stwierdzono, że równoważny poziom oddziaływania akustycznego na obszarach zabudowy mieszkaniowej oddalonych o 60 do 66 m od granicy skate parku w podczas jego użytkowania wynosić może 56 do 58 dB(A). Tymczasem z przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. z 2014 r. poz. 112) wynika, że dopuszczalne wartości równoważnego poziomu hałasu na terenach nieruchomości Wnioskodawców, wynoszą 50 dB(A) w porze dnia i 40 dB(A) w porze nocy. Wykorzystując przez analogię ustalenia dotyczące emisji z projektowanego skateparku w E. spodziewać się można, że emisja hałasu ze skateparku w rejonie ul. [...] może wygenerować na terenie nieruchomości w zabudowie szeregowej przy ul. [...] – [...], w zależności od usytuowania nieruchomości, poziomy oddziaływania od 50, 1 do 61,0 dB(A), co spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w porze nocy i w porze dnia, szczególnie jeśli dodatkowo uwzględnione zostanie istniejące tło hałasu. Jakże więc przy tym stanie wiedzy, powszechnej i łatwo dostępnej, zważywszy przy tym na zasady doświadczenia życiowego, Organ ll instancji mógł uznać, że nie jest prawdopodobne uchylenie decyzji administracyjnej numer 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. wydanej przez Prezydenta W. (znale [...], NR [...])? Przecież, jeśli idzie o zagadnienie ochrony przed hałasem projektowanego przedsięwzięcia, w Projekcie zagospodarowania terenu odnajdujemy passus w brzemieniu: Ochrona przed hałasem i drganiami- nie dotyczy (tak w pkt 8 tiret ósmy). Oczywiste jest więc, że projekt budowalny nie przewiduje żadnych środków ochrony właścicieli nieruchomości sąsiednich i mieszkańców posadowionych na nich domów przed hałasem. Oczywiste jest też, że kwestii tej na etapie wydawania pozwolenia na budowę w ogóle nie poddano analizie. W tej sytuacji, już pobieżna analiza projektu budowalnego wskazuje, że uchylenie decyzji administracyjnej numer 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. wydanej przez Prezydenta W. (znak: [...], NR [...]) jest prawdopodobne (sic!). Kwestia ochrony przed hałasem nie zajmowała bowiem w ogóle ani projektanta, ani Gminy W. jako inwestora, ani Prezydenta W. jako Organ I instancji. Na żadnym etapie Organ l instancji nie poczynił w tej mierze ustaleń mających oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Dowodzi to tego, że na etapie postępowania poprzedzającego wydawanie decyzji, którego dotyczy wniosek w przedmiocie wznowienia postępowania, kwestia emisji akustycznej skateparku nie była przedmiotem analizy. Organ I instancji poprzestał na zapewnieniu projektanta, co nastąpiło z pogwałceniem prawa i z pogwałceniem zasady dążenia do prawdy obiektywnej, właściwej postępowaniu administracyjnemu. Organ I instancji zaniechał przy tym określenia wszystkich numerów działek objętych zakresem opracowania inwestycji, nie zażądał przedłożenia informacji opisowej i graficznej o obszarze oddziaływania projektowanej budowy. Powinno to być przy tym poczynione już w postępowaniu zwykłym, które poprzedzało wydanie decyzji nr 2696/2022, której dotyczą podania o wznowienie postępowania, a nic dopiero na etapie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania. Nie bez powodu w literaturze przedmiotu zauważa się, że podstawowe znaczenie dla ustalenia interesu prawnego w sprawach o pozwolenie na budowę ma wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20. Wyznaczenie takiego obszaru powinno nastąpić na potrzeby każdej konkretnej sprawy, przy wzięciu pod uwagę funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Inaczej rzecz ujmując, trzeba stwierdzić, że pojęcie obszaru oddziaływania obiektu jest rekonstruowane w każdym odrębnym postępowaniu prowadzonym dla indywidualnych inwestycji (wyrok WSA w Poznaniu z 7.12.2010 r., ll SA/Po 673//0, LEX nr 754505)2. 2 A. Kosicki [w:] Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, LEX/el. 2023, komentarz do art. 28, teza 17. Błędy te powielił Organ ll instancji, również nie ustalając- w aspekcie pozytywny- wszystkich numerów działek objętych zakresem opracowania inwestycji, nie zażądał przedłożenia informacji opisowej i graficznej o obszarze oddziaływania projektowanej budowy. W zaskarżonym postanowieniu Wojewoda Dolnośląski nie powołuje się na dokumentację, która określałby obszar oddziaływania projektowanej budowy, która sporządzona byłby w postępowaniu, które bezpośrednio poprzedzało wydanie decyzji nr 2696/2022 z 6 grudnia 2022 r. Nie odwołuje się również do nowo zgromadzonych dowodów, pozyskanych w toku postępowania wznowieniowego. W tym aspekcie rodzi się więc nieodrodne pytanie- na jakiej podstawie Organ ll instancji przyjął, że wnioskodawcy nic mają przymiotu strony? Trudno nie postawić zarzutu, że zaskarżone postanowienie zapadło w sytuacji niepoczynienia odpowiednich ustaleń faktycznych. Podejście Organu II instancji było przy tym konsekwencją błędnego rozumienia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Dodać należy, że dokumentacja projektowa, zatwierdzona na mocy decyzji nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., przewiduje wykonanie oświetlania o stadionowym wręcz charakterze (w ilości 3 latarń, na słupach w wysokości 4 m z oprawami diodowymi o mocy 36 W każda oraz 3 masztów (M[...], M[...] i M[...]) o wysokości 8 m z 3 (M[...] i M[...]) lub 1 (M[...]) oprawami diodowymi o mocy 144 W każda - łączny strumień świetlny wyniesie prawdopodobnie (w projekcie nie podano) około 165 tys. lumenów; wynika to z: Projekt Budowlany /Ill. Projekt Techniczny/ 2. Projekt Elektryczny, nr rysunku [...] "Schemat linii kablowych" (2022.08.[...].pdf) w bezpośredniej bliskości nieruchomości mieszkaniowych. Rodzi to co najmniej wątpliwości co do możliwości korzystania z nieruchomości mieszkaniowych zgodnie z ich przeznaczeniem, a więc bez nadmiernego oświetlania (sicl). Organ l instancji w uzasadnieniu postanowienia z dnia 16 grudnia 2024 r. nr 3703/2024 wskazuje, że odległość od nieruchomości sąsiednich skarżących wynosi 21 m. Jak można w tak bliskim sąsiedztwie prywatnych nieruchomości mieszkalnych projektować takie oświetlenie? Fakt jego zaprojektowania przemawia za przyjęciem wysokiego prawdopodobieństwa uchylenia decyzji nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., a to implikować powinno orzeczenie o wstrzymaniu jej wykonania. Decyzja nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. stanowi przy tym przejaw naruszenia art. 7 Konstytucji RP. Z mapy wykonanej dla celów projektowych wynika, że skatepark jest tylko jednym z etapów zagospodarowania terenu działki nr [...], AR [...], obręb K. Wykonane mają zostać także dodatkowe ciągi pieszo-rowerowe i pumptrack. Analiza projektów prowadzi do wniosku, że cała inwestycja, której pierwszy etap zatwierdzono decyzja nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., wraz z przewidywanymi do realizacji w późniejszym okresie dodatkowymi ciągami pieszorowerowymi i pumptrackiem, doprowadzi do sytuacji, że przeznaczenie uzupełniające przekraczać będzie 20% całkowitej powierzchni obszaru ZP 1 w rozumieniu § 19 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 1998 r. w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego W., obejmującego część południowo-zachodniego pasma aktywności gospodarczej. Co jest zabronione! Nad przestrzeganiem przepisu prawa materialnego w postaci przepisu § 19 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 1998 r. w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego W., obejmującego część południowozachodniego pasma aktywności gospodarczej (jaki i całego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 1998 r.) w zw. z art. 14 ust. 8 ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn, zm.) Organ l instancji powinien czuwać w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Przy zagospodarowaniu dz. Nr [...], AR [...], obręb K. Gmina W., podlega ograniczeniom, wynikającym z tego aktu prawa miejscowego. Podmiot prawa publicznego nie może pozwolić sobie, właśnie z uwagi na zasadę praworządności, implikowaną normą z art. 7 Konstytucji RP, nawet na planowanie naruszenia prawa. Decyzja nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. stanowi zaś jeden z elementów ciągu czynności zmierzającego do rażącego naruszenia prawa. Również i to przemawia za znacznym prawdopodobieństwem jej uchylenia, co skutkować powinno wstrzymaniem jej wykonania. Uszło to uwadze Organu ll instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Organ ll instancji nawet nie zamarkował analizy powyższych zagadnień. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Organ Il instancji, uznaje, że skarżący nie powinni mieć statusu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Zapatrywanie to nie znajduje oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a przy tym stanowi przejaw naruszenia szeregu przepisów prawa materialnego. Przemawiają za tym następujące względy: Jak zauważa się w orzecznictwie, w mysi art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane (brzmienie na datę wydania pozwolenia na budowę i orzekania przez sąd wojewódzki) przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. Przepis ten nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost; lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m. in. szczegółowe wymogi dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, należą m. in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać: budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, sanitarne, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne. Przepisami odrębnymi są także przepisy prawa cywilnego, które gwarantują właścicielowi nieruchomości sąsiedniej prawo do korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem (art. 140 k.c.) (sicl):. W cytowanym wyroku NSA zauważa dalej, iż oznacza to, że organ winien zbadać wszelkie okoliczności sprawy, z uwzględnieniem przepisów odrębnych, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. To zaś oznacza, że na potrzeby konkretnej inwestycji organ winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu - wykorzystaniu danego terenu i na ich podstawie ustalić możliwość oddziaływania określonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz zakres i zasięg tego oddziaływania. Przejawami takiego oddziaływania sq np. hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne albo zanieczyszczenie powietrza, wody lub gleby bądź też pozbawienie lub ograniczenie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, dopływu światła dziennego. W sytuacji, gdy z przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu, a zatem również w zabudowie sąsiednich nieruchomości, należy uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Zaznaczyć przy tym należy, iż przy ocenie czy dany podmiot jest stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego, nie ma znaczenia czy wstał naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługuje. Właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego ma interes prawny w sprawdzeniu zachowania stosownych przepisów prawa, a tym samym posiada przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji winien mieć bowiem możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki zostaną zachowane i nie zostaną naruszone. Jeżeli jakikolwiek przepis prawa podmiotowego wiąże sposób zagospodarowania działki sąsiedniej z faktem powstania obiektu na działce inwestora, to wówczas właściciel tejże działki ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja ograniczy jego prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego własnością. Z uprawnienia strony do czynnego udziału w postępowaniu wynika konieczność zapewnienia jej możliwości składania wyjaśnień i wniosków, a w przypadku niezadowolenia z wydanej decyzji - odwołania. Jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudowa jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel tejże działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane odległości nakazane stosownymi przepisami prawa (zob. wyro/ci Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt Il OSK 644/10, z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt 11 OSK 282/12, z dnia 26 stycznia 2016 r., OSK 1266/14). Ze wskazanego orzeczenia wynikają dwie konsekwencje. Skarżący powinni być stronami postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Ich pominięcie świadczy o wyjątkowy cynicznym podejściu Prezydenta W. do praw współwłaścicieli nieruchomości sąsiednich. Ich interes został z rażącym naruszeniem prawa pominięty i w ogóle w postępowaniu o udzielnie pozwolenia na budowę nie był rozważany. Nie został również rozważany na etapie wydawania zaskarżonego postanowienia przez Organ ll instancji. Po drugie, z orzeczenia NSA z 17 maja 2021 r. wynika, że w postępowaniu w przedmiocie udzielenie pozwolenia na budowę jest miejsce na analizę kwestii oddziaływania- między innymi- hałasu i promieniowania. Wbrew stanowisku Organu II instancji. Obecnie skatepark jest już używany. Stanowczo więc można stwierdzić, że dźwięk i hałas pochodzący ze skateparku nie jest taki sam jak generowany jazdą po chodniku. Po pierwsze, dochodzi do kumulacji jeżdżących na stosunkowo niewielkiej przestrzeni. Po drugie, do czynienia mamy nie z przejazdami polegającym na tym, że dane osoby przemieszczają się z jednego punktu do drugiego. Korzystający ze skataparku pozostają w jednym miejscu, w obrębie skateparku. Następuje więc zjawisko kumulacji. Po trzecie wreszcie, wykonywane są triki, które z oczywistych względów powodują większy hałas niż ten powodowany samym tylko przemieszczeniem się w określonym kierunku. Z przepisu art. 4 ust. 1 Prawa ochrony środowiska wynika, że powszechne korzystanie ze środowiska przysługuje z mocy ustawy każdemu i obejmuje korzystanie ze środowiska, bez użycia instalacji, w celu zaspokojenia potrzeb osobistych oraz gospodarstwa domowego, w tym wypoczynku oraz uprawiania sportu, w zakresie: l) wprowadzania do środowiska substancji lub energii, 2) innych niż wymienione w pkt 1 rodzajów powszechnego korzystania z wód w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 lipca 20 l 7 r. - Prawo wodne. W żadnym razie nie wynika z niego, że korzystanie z obiektów sportowych to korzystanie powszechne. Chodzi w nim przecież o korzystanie bez użycia instalacji. Skatepark jest zaś instalacją w rozumieniu cytowanej ustawy! Przez instalacje rozumie się przecież, zgodnie z art. 3 pkt 6 lit. c) Prawa ochrony środowiska, także budowle których eksploatacja może powodować emisję substancji lub energii (hałasu) do środowiska. Definicja budowli wynika zaś z art. 3 pkt 3 ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (T.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682; zm.: Dz. U. z 2020 r. poz. 2127, z 2022 r. poz. 2206 oraz z 2023 r. poz. 553, poz. 967, poz. 1506, poz. 1597, poz. 1681, poz. 1762, poz. 1890, poz. 1963 i poz. 2029). Definicja budowli ma otwarty charakter. Dość powiedzieć, że jako budowle wprost wskazuje się budowle sportowe. Jazda na deskorolkach, przykładowo, po budowli sportowej jaką jest skatepark, jest więc korzystaniem ze środowiska z użyciem instalacji (sic!). A to, zgodnie z art. 4 ust. 1 Prawa ochrony środowiska nie może być kwalifikowane jako korzystanie powszechne! Nie może być zatem mowy o kwestii zastosowania normy z art. 2 ust. 2a Prawa ochrony środowiska, wedle której przepisów tej ustawy nie stosuje się w zakresie hałasu powstającego w związku z powszechnym korzystaniem ze środowiska. Nie będziemy bowiem w tym przypadku mieść do czynienia z powszechnym korzystaniem ze środowiska. Tak więc również te prawne względy przemawiają za przyjęciem nietrafności rozumowania prezentowanego w piśmie z dnia 9 lutego 2024 r., podpisanym przez Dyrektora J. W.(1) Rozumowanie w nim zaprezentowane nie mogło więc być podstawą nieuwzględnienia wniosków dowodowych wnioskodawców sformułowanych w piśmie z 26 marca 2024 r. Na etapie projektowania zachodziła konieczność wykonania prognozy emisji akustycznej skateparku w rejonie ulicy [...] we W., nr działki nr [...] Obręb: K., numer arkusza mapy: [...], odniesienia oddziaływania tej emisji do norm dopuszczalnego hałasu oraz, jeśli okazałoby się to konieczne, zaprojektowania zabezpieczeń akustycznych ograniczających oddziaływanie akustyczne skateparku do poziomów dopuszczalnych. Z tego względu przeprowadzić należało dowody wskazane w osnowie pisma wnioskodawców z 26 marca 2024 r. Już na tamtym etapie przesądzić należało kwestię ochrony akustycznej. Okazać się może bowiem, że zastosowanie zabezpieczeń akustycznych będzie konieczne, a nie będzie możliwości ich późniejszego wybudowania z uwagi na parkowy charakter dopuszczalnego zagospodarowania działki, konieczne gabaryty i usytuowanie zabezpieczeń, a także z uwagi na kwestie ewentualnego zacienienia działek sąsiednich. Postępowanie wznowieni owe jest postępowaniem merytorycznym (sic!). Jak się bowiem zasadnie podnosi w literaturze i judykaturze, przedmiotem tego postępowania jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną lub postanowieniem. Por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 22. 05.2013 r., ll SA/Go 145/13, LEX nr I 334847 -w postępowaniu wznowieniowym może dojść do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy (w przeciwieństwie do postępowania nieważnościowego), ale ma to miejsce jedynie w sytuacji, gdy postępowanie wyjaśniające doprowadzi do wniosków potwierdzających, że dana decyzja ostateczna dotknięta jest kwalifikowana wadą prawną, wskazaną w podaniu o wznowienie postępowania. Dalej Komentator zauważa, że ograniczenie postępowania w sprawie wznowienia postępowania tylko do ustalenia podstaw wznowienia postępowania, z wyłączeniem rozpoznania sprawy administracyjnej pomimo ustalenia podstaw wznowienia postępowania, stanowi istotne naruszenie prawa. Powyższe wywody prowadzą do wniosku, że wydając postanowienie 3706/2024 z 16 grudnia 2024 r. Organ I instancji naruszył art. 75, art. 77 § 1 i § 2 i art. 78 k.p.a. Nie było bowiem podstaw do odmowy przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych w piśmie z 26 marca 2024 r. Przypomnieć przy tym trzeba, że w toku postępowania, które poprzedzało wydanie decyzji nr 2696/22 z 6 grudnia 2022 r. nie doszło do ustalenia obszaru oddziaływania projektowanej budowy- ani w formie informacji opisowej, ani w formie informacji graficznej. Organ na opracowanie takie się nie powołuje, ani w uzasadnieniu postanowienia l 326/2024 z 9 maja 2024 r., ani w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W aktach udostępnionych pełnomocnikowi wnioskodawców, przy okazji ich przeglądania, dokumentu takiego nie udostępniono. Oddalenie wniosków dowodowych skarżących zaważyło zaś z pewnością na treści zaskarżonego postanowienia. Uchybienia te powielił Organ ll instancji, zaskarżone postanowienie wydał bowiem bez odpowiednio uzupełnionego postępowania dowodowego. Przypomnieć należy, że odpis decyzji administracyjnej, której dotyczy podanie o wznowienie postępowania, nie został doręczony żadnemu ze skarżących. Skarżący podstaw wznowienia postępowania strony upatrywali w normie z art. 145 § I pkt 4 k.p.a., bez własnej winny nie brali bowiem oni udziału w postępowaniu, w sytuacji w której stosownie do przepisów prawa materialnego, to jest art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (T.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682; zm.: Dz. U. z 2020 r. poz. 2127, z 2022 r. poz. 2206 oraz z 2023 r. poz. 553, poz. 967, poz. 1506, poz. 1597 i poz. 1681) w zw. z art. 140 i art. 144 k.c. w zw. z § 11, § 323 ust. 1, § 323 ust. 2 pkt 1, § 325 ust. 1 i 2, § 326 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz w zw. z art. 76 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 pkt 5, art. 144 (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) ustawy z dnia 27 kwietnia 200 I r. Prawo ochrony środowiska (T.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2556; zm.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2687 oraz z 2023 r. poz. 877, poz. 1506 i poz. 1719, M. P. z 2022 r. poz. 969 i poz. 1009) w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 112) [załącznik do cyt. rozporządzenia [lp. 2 lit aj]. W postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 6 grudnia 2022 r. powinni być stronami, a to z tego względu, że są współwłaścicielami nieruchomości gruntowych znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji polegającej na budowie skateparku w rejonie ulicy [...] we W., nr działki nr [...] Obręb: K. Z przywołanych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, że skarżący mają interes prawny, a nic tylko faktyczny, by uczestniczyć na prawach strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Prawo budowlane w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e) nakłada obowiązek projektowania budowania obiektów budowlanych zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie w zakresie ochrony przed hałasem podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych określonych w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 04.04.2011, str. 5, z pózn. zm.). Zgodnie z załącznikiem I pkt 5 przywołanego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE), obiekty budowlane muszą być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby hałas odbierany przez osoby je zajmujące lub znajdujące się w pobliżu tych obiektów nie przekraczał poziomu stanowiącego zagrożenie dla ich zdrowia oraz pozwalał im spać, odpoczywać i pracować w zadowalających warunkach. Także te unormowania przemawiają za uznaniem, że skarżący mają status strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę skateparku. Nie trzeba szerzej uzasadniać, że okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oceniać trzeba przez pryzmat przepisów prawa materialnego, których zastosowanie przynajmniej potencjalnie wchodzi w grę. Przepisy powołane powyżej odwołują się wprost do kwestii hałasu czy uciążliwości akustycznej. Ustalenia faktyczne w tym przedmiocie winien więc poczynić Organ I instancji. Tej okoliczności dotyczyły wnioski dowodowe. Organ I instancji nic miał więc uzasadnionych podstaw do nieuwzględnienia wniosków dowodowych wnioskodawców. Zwłaszcza, że w toku sprawy nie zgromadzono żadnego innego dowodu dotyczącego uciążliwości akustycznej skateparku. Tak więc żądanie przeprowadzenia analizy akustycznej, wbrew stanowisku Organu I instancji, nie dotyczy okoliczności stwierdzonych innymi dowodami. Organ I instancji nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania dowodowego w zakresie uciążliwości akustycznej przedmiotowego skateparku i nie dokonał w tym zakresie żadnych ustaleń. W tej sytuacji, bez uzupełnienia postępowania dowodowego, Organ ll instancji, nie mógł prawidłowo ukształtować podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Błędy Organu l instancji przeniosły się więc na postępowanie drugoinstancyjne. Uszło przy tym uwadze Organu II instancji, że stosownie do przepisu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego obszar oddziaływania obiektu ustala się na podstawie przepisów odrębnych. Zauważyć przy tym należy, iż przekroczenie dopuszczalnych norm zanieczyszczenia środowiska na danym terenie w sposób ewidentny ogranicza możliwość wykorzystania tego terenu do zabudowy o funkcji, dla której określone zostały dopuszczalne poziomy zanieczyszczenia środowiska. Dopuszczalne poziomy zanieczyszczenia środowiska uzależnione od funkcji terenu określone zostały między innymi w przypadku hałasu. Poza tym, to bez znaczenia, bo na czym polegać miałoby zagospodarowanie terenu działki budowlanej, jak nie na jej zabudowie ? Ograniczenia w zabudowie, to przykładowo konieczność przebudowania w określony sposób domów mieszkalnych sąsiadujących ze skateparkiem w celu wprowadzenia zabezpieczeń akustycznych, z zastosowaniem określonych materiałów budowlanych, które pozwolą na wytłumienie hałasu do dopuszczalnych norm w pomieszczeniach. Dodać przy tym należy, że do przepisów odrębnych- w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowalnego zalicza także przepisy rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy". Skoro w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji nr 2696/22 z 6 grudnia 2022 r. nie ustalono obszaru oddziaływania inwestycji, to nie sposób przyjmować, aby uchylenie tej decyzji było mało prawdopodobne. Wobec nieustalenia obszaru oddziaływania inwestycji w tym postępowaniu i postępowaniu wznowieniowym, brak jest bowiem podstaw faktycznych dla takiego rozumowania. Zaskarżone postanowienie wydane zostało więc z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art.144 w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie całości okoliczności sprawy i zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy- rozstrzygnięcia zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji nr 2696/22 z 6 grudnia 2022 r. Dodajmy przy tym, że w orzecznictwie przyjął się pogląd, że podmioty określone w art. 28 ust. 2 Prawa budowalnego w okolicznościach, w których powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu projektowanej inwestycji na ich nieruchomość, powinny być stronami postępowania o pozwolenie na budowę takiej inwestycji, nawet jeżeli jest to oddziaływanie dopuszczalne wg norm. Dla objęcia zatem nieruchomości obszarem oddziaływania obiektu budowlanego wystarczy samo potencjalne oddziaływanie na tę nieruchomość, mieszczące się w granicach norm prawa. Z żadnego przepisu prawa budowlanego, w tym z definicji legalnej obszaru oddziaływania obiektu, nic wynika bowiem, że objęcie nieruchomości obszarem oddziaływania obiektu uzależnione jest każdorazowo od zakładanego przekroczenia przez sam ten obiekt bądź. jego przyszłe użytkowanie dopuszczalnych norm. Innymi słowy, obszar oddziaływania obiektu budowlanego to także teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa. Przymiot strony w Prawie budowlanym nie jest zatem zależny od tego, czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz z samego faktu oddziaływania na przestrzeń objętą. prawem do nieruchomości sąsiednich. Obszar oddziaływania obiektu nie może być zatem utożsamiany wyłącznie z brakiem zachowania przez inwestora wymogów określonych przepisami technicznobudowlanymi czy z zakresu ochrony środowiska. Obiekt budowlany może bowiem wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z przepisami techniczno-budowlanymi i, co za tym idzie, że nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę. Identycznie podchodzi się do sprawy w doktrynie. Wskazuje się, że należy podkreślić, że obszar oddziaływania obiektu nie ogranicza się do obszaru, w którym następuje przekroczenie norm lub naruszenie zakazów wskazanych w przepisach odrębnych, tj. podmioty określone w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego powinny być stronami postępowania, jeżeli powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu inwestycji na ich nieruchomość, nawet jeżeli oddziaływanie jest dopuszczalne według przepisów odrębnych". Inni komentatorzy podkreślają, iż należy więc przyjąć, że podmioty określone w art. 28 ust. 2 w okolicznościach; w których powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu projektowanej inwestycji na ich nieruchomość, powinny być stronami postępowania o pozwolenie na budowę takiej inwestycji. W żadnym bowiem wypadku nie można utrudniać właścicielom nieruchomości dochodzenia ich praw właścicielskich w postępowaniu administracyjnym, jakim jest uzyskanie pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Gdańsku z 18.10.2007 r., ll SA/Gd 173/07). Należy również zauważyć, iż za słusznością tej tezy przemawia wykładnia systemowa wewnętrzna, gdyż z podobną sytuacją mamy do czynienia w przypadku, o którym mowa w art. 30 ust. 7 pkt 4 p. bud. Zgodnie bowiem z poglądem, jaki jest powszechnie prezentowany zarówno w orzecznictwie, jak i w literaturze, do wniesienia sprzeciwu oraz nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie jest wymagana pewność co do wystąpienia okoliczności, o jakich mowa w tym przepisie. Organ nie ma więc obowiązku wykazania już na etapie wnoszenia decyzji o sprzeciwie, że zamierzone roboty budowlane spowodują utrwalenie lub zwiększenie ograniczeń albo uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zadaniem organu jest jedynie wskazanie przyczyn dojścia przez niego do wniosku, że takie zagrożenie roboty te mogą spowodować. Stwierdzenie takiego prawdopodobieństwa będzie natomiast determinowało organ do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i zapewnienia w tym postępowaniu właścicielom, użytkownikom wieczystym lub zarządcom nieruchomości, na które roboty te mogą oddziaływać w sposób określony w tym przepisie, udziału na prawach strony. Tę, skądinąd trafną konstatację, uzupełnia się o argumentację wywodzoną z Konstytucji RP, wskazując, że za słusznością powyższej tezy przemawia także art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, gwarantujący równą dla wszystkich ochronę prawną własności i innych praw majątkowych. istotą tej gwarancji jest bowiem to, że ochrona własności i innych praw majątkowych nie może być różnicowana zależnie od rodzaju podmiotu danego prawa, a konieczność ochrony praw osób trzecich jest jedną z podstaw wprowadzenia ustawowych ograniczeń praw inwestora (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) i ingerencji organów administracji w proces zabudowy nieruchomości, zarówno na etapie poprzedzającym rozpoczęcie budowy, jak i w jej trakcie oraz po zakończeniu robót budowlanych (por. wyrok TK z 20.04.2011 r., Kp 7/09, OTK-A 2011/3, poz. 26), Tak A. Kosicki [w:] Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, LEX/cl. 2023, komentarz do art. 28, teza 17.Ibidem. Zauważyć też trzeba, że zawarta w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego definicja abstrahuje od kwestii przekroczenia norm w zakresie oddziaływania inwestycji. Już samo podejrzenie że planowane zamierzenie budowlane będzie potencjalnie oddziaływać na działki sąsiednie powoduje, iż należy uznać ich właścicieli za strony postępowania. Przy takim właściwym podejściu, podmioty te mają prawo wglądu do akt sprawy administracyjnej i kontroli czy np. założenia, jakie przyjął projektant i dokonane przez niego wyliczenia, są prawidłowe. Innymi słowy, w postępowaniu administracyjnym mają możliwość zadbania o własne prawnie chronione interesy. W judykaturze trafnie zauważa się, że z oddziaływaniem inwestycji mamy do czynienia w sytuacji, w której będzie oddziaływała (choćby w dozwolony sposób) na działkę sąsiadującą i że owo oddziaływanie polegać może chociażby na emisji hałasu, co łączy się z pewnymi ograniczeniami w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości. Ograniczenia te, to przykładowo zasadność stosowania określonych materiałów, które pozwolą na wytłumienie hałasu do dopuszczalnych norm w określonych pomieszczeniach np. w nowo realizowanym w przyszłości obiekcie. Powyższe nie oznacza oczywiście, że w realiach tej sprawy dojdzie do przekroczenia określonych norm, ale stanowi o tym, że nieruchomość sąsiednia znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. To natomiast przesądza o statusie strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę właścicieli takich nieruchomości sąsiednich. Zauważa się więc, że badając przez ten pryzmat ograniczenia w zabudowie, stosownie do art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowalnego, nie bada się jedynie aktualnego stanu rzeczy (istniejącej zabudowy), ale wybiega się również (potencjalnie) w przyszłość i bada ograniczenia zabudowy na wypadek przebudowy budynków posadowionych na nieruchomościach sąsiednich albo budowy tam nowych budynków. Przypomnieć należy, na co wskazano już powyżej, że przez przepisy odrębne w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowalnego rozumie się również przepisy technicznobudowalne, wynikające z rozporządzeń wykonawczych do Prawa budowlanego. Stosownie do § 1 I ust. 1 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, przy czym dopuszcza się wznoszenie budynków w tym zasięgu pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, określonych w przepisach odrębnych. Zgodnie zaś z § 11 ust. 2 cyt. rozporządzenia, do uciążliwości, o których mowa w ust. 1, zalicza się w szczególności hałas i drgania (wibracje). Wedle zaś § 323 ust. 1 cyt. rozporządzenia budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Zgodnie zaś z § 323 ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia pomieszczenia w budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej należy chronić przed hałasem zewnętrznym przenikającym do pomieszczenia spoza budynku. Wskazać należy również na przepis 325 ust. 1 cyt. rozporządzenia: budynki mieszkalne, budynki zamieszkania zbiorowego i budynki użyteczności publicznej należy sytuować w miejscach najmniej narażonych na występowanie hałasu i drgań, a jeżeli one występują i ich poziomy będą powodować w pomieszczeniach tych budynków przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu i drgań, określonych w Polskich Normach dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na budynki i na ludzi w budynkach, należy stosować skuteczne zabezpieczenia. Zgodnie zaś z § 325 ust. 2 cyt. Rozporządzenia budynki z pomieszczeniami wymagającymi ochrony przed zewnętrznym hałasem i drganiami należy chronić przed tymi uciążliwościami poprzez zachowanie odpowiednich odległości od ich źródeł, usytuowanie i ukształtowanie budynku, stosowanie elementów amortyzujących drgania oraz osłaniających i ekranujących przed hałasem, a także racjonalne rozmieszczenie pomieszczeń w budynku oraz zapewnienie izolacyjności akustycznej przegród zewnętrznych określonej w Polskiej Normie dotyczącej wymaganej izolacyjności akustycznej przegród w budynkach oraz izolacyjności akustycznej elementów budowlanych. Ochrona przed hałasem wynika również z art. 76 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 pkt 5, art. 144 (t.j. Dz. lJ. z 2022 r. poz. 1225) ustawy 7, dnia 27 kwietnia 200 I r. Prawo ochrony środowiska (T.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2556; zm.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2687 oraz z 2023 r. poz. 877, poz. 1506 i poz. 1719, M. P. z 2022 r. poz. 969 i poz. 1009) w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 112) [załącznik do cyi. rozporządzenia I lp. 2 lit a) 1.Nadto Prawo budowlane w art. 5 ust. 1. pkt 1 lit. e) nakłada obowiązek projektowania i budowania obiektów budowlanych zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie w zakresie ochrony przed hałasem podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych określonych w załączniku 1 do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 04.04.2011, str. 5, z pózn. zm.). Zgodnie z załącznikiem l pkt 5 przywołanego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE), obiekty budowlane muszą być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby hałas odbierany przez osoby je zajmujące lub znajdujące się w pobliżu tych obiektów nie przekraczał poziomu stanowiącego zagrożenie dla ich zdrowia oraz pozwalał im spać, odpoczywać i pracować w zadowalających warunkach. Powszechnie wiadomo, że korzystanie (użytkowanie) takich obiektów, jak skateparki wiąże się z generowaniem hałasu. Przypomnieć należy, że w K.(1) odrzucono zgłoszony do realizacji z Budżetu Obywatelskiego 2019 r. projekt ogólnomiejski nr [...] (pn.: [...] SKATE park- [...]), uzasadniając to między innymi tym, że generuje on dość duży hałas podczas wykonywania trików. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że rekomendowana odległość skateparków od budynków mieszkalnych wynosić powinna minimum 200 m. Tymczasem odległość nieruchomości stron od planowanego skateparku jest dużo mniejsza, Odległość ta wynosi od 33 (nieruchomość przy [...]) do 140 m. (nieruchomość przy ul. [...] ). W uzasadnieniu postanowienia z dnia 16 grudnia 2024 r. nr 3703/2024 Organ l instancji wskazuje, że odległość ta wynosi 21 m. Jakże więc można było wnioskodawcom odmówić statusu strony w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę skateparku we W. przy ul. [...] i to w sytuacji, w której sam Organ l instancji przyznaje w swych pismach, że skatepark może generować zwiększony hałas? Przecież z przytoczonych przed momentem przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, wynikają dla wnioskodawców określone wymogi, a więc ograniczenia w zabudowie ich nieruchomości, do których będą musieli się zastosować w razie przebudowy budynków istniejących lub w razie budowy nowych budynków na tych nieruchomościach (w miejsce istniejących). Raz jeszcze podkreślić trzeba, że w judykaturze zauważa się, że w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego definicja abstrahuje od kwestii przekroczenia norm w zakresie oddziaływania inwestycji. Wskazuje się interes prawny uzyskaniu statusu strony w postępowaniu w przedmiocie uzyskania statusu strony może mieć swoje źródło w prawie własności nieruchomości, a więc prawie, które wynika z treści art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego. W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że źródłem interesu prawego w postępowaniu dotyczącym oceny legalności procesu inwestycyjnobudowlanego może być prawo własności. Istotne jest bowiem to, że wskazany przepis jest nośnikiem interesu prawnego podmiotu, który ma prawo wymagać, aby sąsiednia zabudowa nie oddziaływała z naruszeniem prawa na jej nieruchomość. Zgodnie z art. 140 k.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Z przepisu tego wynika, że niedopuszczalne są bezpośrednie ingerencje w wykonywanie prawa własności przez właściciela, określane w literaturze jako tzw. immisje bezpośrednie. Prawo cywilne reguluje również tzw. immisje pośrednie. W myśl art. 144 k.c., właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społecznogospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Immisje pośrednie są w świetle tego przepisu dopuszczalne, o ile nie zakłócają korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad określoną w art. 144 k.c. miarę przeciętną. Jednakże takie immisje zawsze będą takie zakłócenia powodowały. Objęcie danej nieruchomości immisjami pośrednimi wywołanymi przez inwestycję będzie oznaczało, że właściciel tej nieruchomości ma interes prawny w postępowaniu, niezależnie od tego, czy są to immisje pośrednie dopuszczalne, czy też. zakazane, w świetle przepisu art. 144 k.c. Każde zatem niezabronione przepisami prawa cywilnego zakłócenie przez inwestycję korzystania z nieruchomości powoduje, że jej właścicielowi przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. II OSK 2873/16; NSA z dnia 24 czerwca 2016 r., sygn. li OSK 2603/16; NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. ll OSK 2969/13; NSA z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. 11 OSK 2148/13)12. W literaturze przedmiotu zauważa sic, że zapewnienie poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Przez pojęcie obszaru oddziaływania należy rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 pr. bud, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Istotną kwestią jest, że pojęcie obszaru oddziaływania wyznacza w mysi art. 28 ust. 2 pr bud. również krąg osób będących stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowy, czyli poza inwestorem również właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się- w obszarze oddziaływania danego obiektu. Osoby te zatem będą mogły szukać ochrony swoich praw w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Ustawodawca w obecnym brzmieniu nie definiuje pojęcia uzasadnionych interesów, przytaczając jedynie przykład, jakim jest konieczność zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Wskazówki interpretacyjne można jednak znaleźć w historycznym brzmieniu art. 5 pr. bud, obowiązującym do 11.07.2003 r., zgodnie z którym ochrona interesów osób trzecich obejmowała w szczególności: zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, jak również ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie oraz ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Niemniej pojęcie interesów osób trzecich nie stanowi w pełni abstrakcyjnego pojęcia, które będzie podlegać w pełni subiektywnej ocenie w zależności od sianu faktycznego. Ocena, czy dochodzi do naruszenia takich interesów, nie będzie wynikać z indywidualnego przekonania osoby, która będzie czuła się pokrzywdzona planowaniem bądź realizacją określonej inwestycji budowlanej. Pojęcie to bowiem należy interpretować obiektywnie, na podstawie regulacji prawa budowlanego. Zatem interes podlegający ochronie musi znajdować swoje źródło w określonej normie prawnej. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, zasada ochrony interesów osób trzecich podlega bowiem ograniczeniom wynikającym z ustaw, w tym m. in. Prawa budowlanego. Jeżeli więc decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Kwestią niebudzącą wątpliwości jest fakt, że powyższe odnosić się będzie zawsze do norm budowlanych prawa administracyjnego, ale czy jedynie? W orzecznictwie można spotkać interpretacje, które wskazują, że interesy osób trzecich mogą być oparte również na szeroko rozumianych normach prawa powszechnie obowiązującego, w tym w szczególności prawa konstytucyjnego, cywilnego, a nawet tzw. prawa sąsiedzkiego. Sięganie do dorobku piśmiennictwa powstałego na tle art. 5 Prawa budowalnego jest przy tym w pełni uzasadnione. Jak bowiem słusznie dostrzega się w orzecznictwie, do kryteriów prawnych determinujących wyznaczenie kręgu stron w sprawie pozwolenia na budowę przepis arf. 3 pkt 20 Prawa budowalnego należy interpretować łącznie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowalnego, który zobowiązuje do uwzględnienia w procesie inwestycyjnym poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich!". Gdyby nawet wyjść od innego postrzegania roli art. 140 i art. 144 k.c. na gruncie ustalania kręgu osób, którym przysługuje status strony w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, to nie sposób nie zauważyć, że orzeczenia sądów administracyjnych odwołują się do wyroku NSA z 21.02.2024 r., Il OSK 63/24, LEX nr 3700153, w którym przyjęto, że przepis art. 140 k.c. może stanowić podstawę do wyprowadzenia interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym, gdy przepis materialnego prawa administracyjnego odsyła do uwzględnienia w stosunkach administracyjnoprawnych w zakresie uprawnienia lub obowiązku prawa własności. Zauważyć jednak trzeba, że pogląd wyrażony w tym wyroku zapadł na gruncie postępowania, w którym pojęcie strony wywodzono nie z art. 28 ust. 2 Prawa budowalnego, a z art. 28 k.p.a. Prawo budowlane odsyła zaś do prawa własności właśnie w art. 28 ust. 2. Nie da się przecież ustalić pojęcia właściciela bez sięgnięcia do art. 140 k.c. Ustalając przecież podmiot prawa ustalić trzeba jego treść, by odpowiedzieć sobie na pytanie, czy danemu podmiotowi przysługuje takie prawo, którego treść odpowiada właśnie treści prawa własności, zatem, czy podmiot ten ma status właściciela. Przemawia za tym również wzgląd na wykładnię systemową wewnętrzną Kodeksu cywilnego- przepis art. 140 i n. k.c. zamieszczono przecież w Księdze Drugiej Tytule l Dziale 11 Kodeksu cywilnego zatytułowanym: Własność (Tytuł J) Treść i wykonywanie własności (Dział ll). Na treść prawa własności składa się również unormowanie z art. 144 k.c. Przemawia za tym również wzgląd na potrzebę dokonywania wykładni wszelkich przepisów w zgodzie z Konstytucją RP. Norma z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, wedle której własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równiej dla wszystkich ochronie, byłaby martwą literą, gdyby właściciela nieruchomości sąsiadującej pozbawić możności kontrolowania w postępowaniu administracyjnym, czy przyjęta forma, konstrukcja projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej mogą doprowadzić do zakłócenia w korzystaniu z jego nieruchomości ponad przeciętną miarę. Tylko takie podejście umożliwia dążenie do zachowania systemu prawnego jako systemu zupełnego i niesprzecznego. Jakże w tych prawnych uwarunkowaniach, przy stanie wiedzy powszechnej i łatwo dostępnej, zważywszy przy tym na zasady doświadczenia życiowego, Organ II instancji mógł uznać, że wnioskodawcom nie przysługuje status strony? Organ l instancji uznał przecież, że skatepark generować będzie hałas, a z drugiej strony, jeśli idzie o zagadnienie ochrony przed hałasem projektowanego przedsięwzięcia, poprzestał na zapewnieniu, w Projekcie zagospodarowania terenu w brzemieniu: Ochrona przed hałasem i drganiami- nie dotyczy (tak w pkt 8 tiret ósmy). Dla laika oczywistym musi być więc, że projekt budowalny nie przewiduje żadnych środków ochrony właścicieli nieruchomości sąsiednich i mieszkańców posadowionych na nich domów przed hałasem. Zjawisko hałasu towarzyszy zaś skateparkom. Zapis: Ochrona przed hałasem i drganiami- nie dotyczy świadczy przy tym o tym, że na etapie projektowym nie przeprowadzono przy tym żadnych analiz dotyczących tej kwestii. Nie uczynionego tego również toku postępowania wznowieniowego, na co wskazywano już powyżej. Trudno więc uznać, że mało prawdopodobne jest uchylenie decyzji nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. W tym kontekście, zachodzi prawdopodobieństwo uchylania tej decyzji. Utrzymanie w mocy postanowienia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie udzielania pozwolenia na budowę stanowi w tej sytuacji przejaw naruszenia art. 152 § 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 140 k.p.a. Przypomnieć trzeba, iż dokumentacja projektowa, zatwierdzona na mocy decyzji nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., przewiduje wykonanie oświetlania o stadionowym wręcz charakterze (w ilości 3 latarń, na słupach w wysokości 4 m z oprawami diodowymi o mocy 36 W każda oraz 3 masztów (M[...], M[...] i M[...]) o wysokości 8 m z 3 (M[...] i M[...]) lub l (M[...]) oprawami diodowymi o mocy 144 W każda – łączny strumień świetlny wyniesie prawdopodobnie (w projekcie nic podano) około 165 tys. lumenów; wynika to z: Projekt Budowlany /Il l. Projekt Techniczny/ 2. Projekt Elektryczny, nr rysunku [...] "Schemat linii kablowych" w bezpośredniej bliskości nieruchomości mieszkaniowych. Rodzi to co najmniej wątpliwości co do możliwości korzystania z nieruchomości mieszkaniowych zgodnie z ich przeznaczeniem, a więc bez nadmiernego oświetlania. Oświetlenia tego-- na obecnym etapie- nie wykonano faktycznie, jest jednak przewidziane w projekcie. Decyzja nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. stanowi przy tym przejaw naruszenia art. 7 Konstytucji RP. Z mapy wykonanej dla celów projektowych wynika, że skatepark jest tylko jednym z etapów zagospodarowania terenu działki nr [...], AR [...], obręb K. Wykonane mają zostać także dodatkowe ciągi pieszo-rowerowe i pumptrack. Analiza projektów prowadzi do wniosku, że cała inwestycja, której pierwszy etap zatwierdzono decyzja nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., wraz z przewidywanymi do realizacji w późniejszym okresie dodatkowymi ciągarni pieszorowerowymi i pumptrackiern, doprowadzi do sytuacji, że przeznaczenie uzupełniające przekraczać będzie 20% całkowitej powierzchni obszaru ZPl w rozumieniu § 19 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 1998 r. w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego W., obejmującego część południowo-zachodniego pasma aktywności gospodarczej. Co jest zabronione! Nad przestrzeganiem przepisu prawa materialnego w postaci przepisu § 19 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 1998 r. w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego W., obejmującego część południowozachodniego pasma aktywności gospodarczej (jaki i całego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 1998 r.) w zw. z art. 14 ust. 8 ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm.) Organ I instancji powinien czuwać w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Przy zagospodarowaniu dz. Nr [...], AR [...], obręb K. Gmina W., podlega ograniczeniom, wynikającym z tego aktu prawa miejscowego. Podmiot prawa publicznego nie może pozwolić sobie, właśnie z uwagi na zasadę praworządności, implikowaną normą z art. 7 Konstytucji RP, nawet na planowanie naruszenia prawa. Decyzja nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. stanowi zaś jeden z elementów ciągu czynności zmierzającego do rażącego naruszenia prawa. Również i to przemawia za wadliwością zaskarżonej decyzji. To również uzasadnia prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, podważając tym samym trafność zaskarżonego postanowienia. Uszło to uwadze Organu ll instancji. Nie sposób przy tym nie zauważyć, że rozumienie przepisu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowalnego, przyjęte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przez Organ II instancji, w praktyce czyni z normy wywodzonej z tych przepisów martwą literę. Organ Il instancji obszar odziaływania obiektu w istocie sprowadza do zera. Przy takim podejściu, na obszarze objętym inwestycją, można by posadowić dowolny obiekt, może na przykład lądowisko dla śmigłowców, a Wojewoda i tak odmówiłby skarżącym statusu strony. Taka wykładnia jest niedopuszczalna, sprowadza się bowiem w swej jurydycznej istocie do uznania co najmniej części przepisu za zbędny. Jak wiadomo, wykładnia taka jest niedopuszczalna. Z powyższych wywodów wynika określenie naruszenia praw i interesu prawnego skarżących implikowanych przepisami powołanymi w zarzutach. Skarżący pozbawieni zostali ochrony prawnej, bez zasadnie w postępowaniu zażaleniowym przyjęto, że nie mają statusu strony. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 w związku z § 1 tego artykułu ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem dokonywanej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa. Sąd czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; zwana dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzje lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. Badając pod tym kątem zaskarżone postanowienie, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia prawa, o jakim mowa w przywołanych przepisach art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy wskazać, że zakwestionowane w niniejszej sprawie postanowienia zostały podjęte w postępowaniu nadzwyczajnym, tj. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydent W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego - budowy skateparku w rejonie ul. [...] we W., dz. nr [...], AR-[...], obręb K.,. Podstawą ich wydania jest przepis art. 152 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że warunkiem koniecznym wstrzymania wykonania decyzji badanej we wznowionym postępowaniu jest prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji. Wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., właściwy organ powinien zatem wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja, której dotyczy wznowione postępowanie, zostanie uchylona. Przy czym, jak słusznie wskazał organ drugiej instancji w rozpoznawanej sprawie, w sytuacji gdy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a ponadto zawiera stwierdzenie, że składający podanie o wznowienie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, a został w tym postępowaniu pominięty, to weryfikacja twierdzeń wnioskodawcy jest w istocie badaniem przesłanek wznowienia. Powyższe następuje po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Dopiero na tym etapie postępowania organ administracji może weryfikować twierdzenia strony dotyczące jej interesu prawnego w zakończonym postępowaniu zwykłym (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 218/14; M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Lex/el. 2022). W rozpoznawanej sprawie skarżący wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną uzasadniając, że bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego - budowy skateparku był wyłącznie inwestor. Podstawowe znaczenie przy ustalaniu stron w postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę - jak wskazał organ - ma art. 28 ust. 2 Pr. bud., w którym pojęcie strony zostało zawężone do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 Pr. bud., przez pojęcie "obszar oddziaływania" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu musi być doprecyzowane przy każdej inwestycji na podstawie cech indywidualnych obiektu oraz jego przeznaczenia w odniesieniu do przepisów odrębnych. Wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia w zabudowie nieruchomości, w tym przepisy techniczno-budowlane, przepisy z zakresu ochrony środowiska oraz przepisy z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Z przedstawionej powyżej definicji obszaru oddziaływania wynika zatem, że warunkiem koniecznym uznania za stronę w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę jest posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach. Wydając postanowienie na tej podstawie, właściwy organ powinien wziąć zatem pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, a przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że ostateczna decyzja zostanie uchylona. Przy czym, użyte w przepisie art. 152 § 1 k.p.a. sformułowanie "prawdopodobieństwo uchylenia decyzji" nie nakłada na organ obowiązku udowodnienia, że decyzja zostanie uchylona. Do zastosowania tego przepisu wystarczy wskazanie na wystąpienie przesłanki prawdopodobieństwa bez względu na jej stopień. Organ nie bada bowiem stopnia prawdopodobieństwa, jak również na tym etapie postępowania nie musi opierać się na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach (wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 2214/07). Dokonując zaś oceny prawdopodobieństwa uchylenia ostatecznej decyzji, organ powinien to incydentalne postępowanie wyjaśniające przeprowadzić z poszanowaniem reguł procesowych k.p.a. W tego rodzaju postanowieniu właściwy organ powinien wskazać, że w sprawie zaistniała (bądź nie) przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 k.p.a., brak jest przesłanki negatywnej do uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 146 k.p.a.) oraz że zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji. Organy orzekajcie w niniejszej sprawie dokonały rozważań w powyższym zakresie, czyniąc zadość zasadom prowadzenia postępowania administracyjnego. Tym samym zarzut naruszenia art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie mógł zostać uwzględniony. Oceniając zgromadzony w postępowaniu o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielającej pozwolenia na budowę Wojewoda słusznie doszedł do wniosku, że w sprawie nie występuje przesłanka, o jakiej mowa w art. 152 § 1 k.p.a., wskazująca na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, na podstawie przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jak wskazuje się w orzecznictwie, określenie "prawdopodobieństwa", o jakim stanowi przepis art. 152 § 1 KPA, powinno polegać na podaniu tej przesłanki wznowieniowej, która w ocenie organu ma w danej sprawie zastosowanie, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną przesłankę oraz omówieniu względów dla jakich, zdaniem organu, możliwe jest uchylenie konkretnej decyzji (wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 881/08). Tym samym twierdzenia skarżących, dotyczące przesłanek wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., statusu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, nie mogły odnieść żądanego skutku. Samo wszczęcie postępowania wznowieniowego ani nawet uznanie we wznowionym postępowaniu, że ewentualna strona została pominięta, nie jest tożsame z prawdopodobieństwem uchylenia decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania (wyrok NSA z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3060/14). Ocena "prawdopodobieństwa" musi być dokonana przez pryzmat możliwości zaistnienia w sprawie wskazywanej podstawy wznowienia postępowania, w świetle zebranego dotychczas materiału dowodowego oraz możliwości uchylenia badanej decyzji. Prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania z kolei wymaga szacowania przez organ możliwości wystąpienia skutku w postaci uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Prawdopodobieństwo uchylenia decyzji dotychczasowej będzie zasadniczo pochodną stwierdzenia, a przynajmniej uprawdopodobnienia, przyczyny wznowienia postępowania. Ponadto nawet ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza jeszcze o wstrzymaniu wykonania decyzji. Dopiero uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., obliguje organ do wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 Kpa. Dopuszczalność wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej wymaga prawdopodobieństwa "uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania", nie zaś jedynie prawdopodobieństwa zaistnienia jakiegokolwiek naruszenia w toku postępowania administracyjnego. W rezultacie ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza o wstrzymaniu wykonania decyzji, ale dopiero uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Wobec przywołania we wniosku jako podstawy wznowienia postępowania w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ pierwszej instancji zobowiązany był wznowić postępowanie w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dopiero na tym etapie postępowania zbadać, czy rzeczywiście wystąpiła przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania oparty na podstawie wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie może w trakcie czynności wstępnych postępowania wznowieniowego, a więc przed wydaniem postanowienia o wznowieniu lub odmowie wznowienia postępowania badać, czy wnioskodawca ma interes prawny uzasadniający uznanie go za stronę zakończonego postępowania (wyrok NSA z dnia 13 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 967/16). Wydanie postanowienia wznawiającego postępowanie nie potwierdza wystąpienia przesłanki wznowienia o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), czyli uznanie przez organ prowadzący postępowanie wnioskodawców za strony pominięte w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę, a jedynie świadczy o przystąpieniu przez organ pierwszej instancji do badania w postępowaniu wyjaśniającym posiadania przez skarżących przymiotu strony. Co do zasady, w sytuacji, gdy wniosek o wznowienie opiera się o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawiera stwierdzenie, że składający to podanie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, w którym został pominięty, weryfikacja tych twierdzeń następuje w następnej fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 3523/18). Organ drugiej instancji utrzymując w mocy takie rozstrzygnięcie, wziął pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne. Tym samym zarzut naruszenia art. 152 § 1 k.p.a. nie mógł zostać uwzględniony. Wbrew temu co twierdzą skarżący, w toku postępowania organy nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania: art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 144 w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 152 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § I w zw. z art. 144 k.p.a. Na koniec można dodać, że w wyroku z dnia 25 listopada 2025 r.(III OSK 2643/22) wyjaśnił, że "postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, której dotyczy postępowanie wznowieniowe, organ wydaje w wyniku analizy dostępnych na tym etapie postępowania okoliczności, głównie w oparciu o materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie jedynie ocenia, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona. Nie oznacza to obowiązku przeprowadzania w tym zakresie dodatkowego postępowania dowodowego. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Istota zastosowania tego przepisu sprowadza się zatem do wykazania, czy okoliczności sprawy wykazywały prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania". Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, że zarówno postanowienie organu pierwszej jak i drugiej instancji nie naruszają przepisów prawa. Opierając się zatem na treści art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić w całości. Stąd orzeczono jak w sentencji.