I OSK 2691/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant st. asystent sędziego Dorota Kozub-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 391/16 w sprawie ze skargi J.S. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [..] lutego 2016 r. nr [..] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J.S. na rzecz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2016 r., sygn. akt: I SA/Wa 391/16 oddalił skargę J.S. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [..] lutego 2016 r., znak: [..] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Wojewoda Śląski decyzją z dnia [..] sierpnia 2015 r., znak: [..] umorzył postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez C.S. nieruchomości położonych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w L., powiat l., województwo l., obecnie U., uznając, że wobec zawieszenia postanowieniem Wojewody Śląskiego z dnia [..] lipca 2012 r., znak: [..] postępowania na wniosek J.S. i braku wniosku o jego podjęcie złożonego w terminie określonym w art. 98 § 2 k.p.a. postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Odwołanie od powyższej decyzji J.S. wniósł pismem z dnia 4 stycznia 2016 r., podnosząc, że odpis decyzji został przesłany na adres pełnomocnika skarżącego w dniu 21 grudnia 2015 r. Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [..] lutego 2016 r., znak: [..] stwierdził uchybienie przez J.S. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [..] sierpnia 2015 r., znak: [..], wskazując, że decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [..] sierpnia 2015 r. została odebrana przez pełnomocnika J.S. S.S. w dniu 7 września 2015 r., co jednoznacznie wynika z akt sprawy, wobec czego organ zobligowany był do wydania postanowienia w oparciu o art. 134 k.p.a. J.S. wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dnia 5 marca 2016 r. skargę na powyższe postanowienie zakwestionował doręczenie decyzji w dniu 7 września 2015 r. S.S., twierdząc, że decyzja została mu doręczona na jego wniosek dopiero w dniu 21 grudnia 2015 r., a wiedzę o fakcie jej wydania uzyskał dopiero z treści postanowienia Ministra Skarbu Państwa z dnia [..] października 2015 r., znak: [..], wydanego po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [..] sierpnia 2015 r., znak: [..] o odmowie podjęcia postępowania w sprawie wydania decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że uchybienie terminu zawitego powoduje, że czynność jest bezskuteczna, co organ słusznie stwierdził wydając postanowienie w oparciu o art. 134 k.p.a. Bezspornym bowiem było, że S.S. była pełnomocnikiem J.S. w postępowaniu administracyjnym, a z akt sprawy wynika, że decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [..] sierpnia 2015 r. została jej skutecznie doręczona w dniu 7 września 2015 r. W aktach sprawy znajduje się bowiem zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji podpisane przez S.S. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł J.S. zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie kosztów postępowania, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 144 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 105 § 1 k.p.a., art. 134 k.p.a. oraz art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, które miały istotny wpływ na wynik sprawy poprzez oddalenie skargi na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [..] lutego 2016 r. znak: [..] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, na skutek ich błędnej wykładni i stwierdzenia, iż żądanie dotyczące podjęcia zawieszonego postępowania stało się bezprzedmiotowe i nie istnieje przedmiot postępowania, którego rozstrzygnięcia żąda skarżący, podczas gdy naruszenia te uzasadniały uwzględnienie skargi oraz uchylenie postanowienia Ministra Skarbu Państwa, co stanowiło naruszenie dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; 2) art. 7, art. 11, art. 98, art. 101, art. 111 k.p.a., które miały istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez oddalenie skargi na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [..] lutego 2016 r. znak: [..], bez uwzględnienia braku uchybienia przez skarżącego terminowi na złożenie wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, podczas gdy wspomniane naruszenia uzasadniały uwzględnienie skargi oraz uchylenie postanowienia Ministra Skarbu Państwa, co stanowiło naruszenie dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono ponownie, że w dniu 7 września 2015 r. skarżący nie otrzymał odpisu decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [..] sierpnia 2015 r., znak: [..]. Wniosek o przesłanie decyzji został złożony w dniu 13 listopada 2015 r. przez reprezentującego skarżącego radcę prawnego po wcześniejszym doręczeniu postanowienia Ministra Skarbu Państwa z dnia [..] października 2015 r. i uzyskaniu wiedzy, że taka decyzja w ogóle zapadła. Skarżący twierdzi, że gdyby decyzja została mu doręczona, to odwołanie zostałoby złożone wcześniej, a na okoliczność tę powołał szereg dowodów, które nie zostały uwzględnione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Minister Skarbu Państwa w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Należy wskazać, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, który musi spełniać wymagania szczegółowo wskazane w p.p.s.a. Stosownie do art. 176 tej ustawy skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym (wskazanym w art. 46 § 1 ustawy), a ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu zasadnego uchylenia lub zmiany. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sformułowanie podstaw kasacyjnych w prawidłowy sposób jest o tyle istotne, że – jak wyżej wskazano - stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zakreślonych w zarzutach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego przepisu. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Nie można w tym zakresie pomijać regulacji art. 175 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą istnieje konieczność sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika prawnego. Ustanowiony w tym przepisie przymus adwokacko-radcowski z założenia powinien gwarantować nie tylko sporządzenie skargi kasacyjnej w sposób odpowiadający wymogom ustawowym i umożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczne jej rozpoznanie, a w konsekwencji kontrolę zaskarżonego orzeczenia, lecz również takie skonstruowanie skargi kasacyjnej, które w ramach obowiązującego prawa uwzględnia motywy i intencje strony składającej skargę kasacyjną, w tym przyjętą przez nią strategię prowadzenia własnych spraw. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano wielokrotnie, że systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Jest to zgodne z poglądem, według którego przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09). Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyrok NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08; wyrok NSA z dnia 22 września 2010 r., II FSK 764/09; wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11). Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej, zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Wskazać należy, że dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej konieczne jest co do zasady wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Podstawą skargi kasacyjnej może być m.in. "naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", nie chodzi tutaj jednak o wszelkie naruszenia przepisów proceduralnych, ale o naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej, uregulowanej przepisami p.p.s.a., co oczywiście może wiązać się z zarzutami naruszenia k.p.a. w sposób pośredni. Ocena skuteczności zarzutów ich naruszenia uzależniona jest od wyszczególnienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych – jego zdaniem – przepisów postępowania sądowego, a nie przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem orzeczenie sądu, a nie akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Działanie sądu administracyjnego podlega regulacji ustawy p.p.s.a. i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188). Z tego punktu widzenia istotne jest zatem, aby skarżący zawarł w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów, które mogły być i były stosowane przez Sąd I instancji w procesie orzekania. Rolą sądu administracyjnego, rozstrzygającego w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy jest bowiem przeprowadzenie procesu kontroli działania organu administracji z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Proces ten obejmuje: kontrolę rekonstrukcji i zastosowania przez organy administracji publicznej norm proceduralnych określających prawne wymogi ustalania faktów, kontrolę sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym kontroli ich wykładni i zastosowania przez pryzmat przepisów ustaw procesowych określających prawne wymogi odnośnie do uzasadnienia decyzji administracyjnej, kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" z 2010 r., nr 5-6, s. 267 i nast.). Twierdzenia skargi kasacyjnej koncentrują się na wykazaniu błędnego - zdaniem skarżącego kasacyjnie - oddalenia wniesionej skargi na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [..] lutego 2016 r., znak: [..], podczas gdy istniały podstawy do uchylenia postanowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i zostały oparte na wytyku naruszenia wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a. oraz art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2097). W zarzucie pierwszym podniesiono naruszenie powołanych przepisów "na skutek ich błędnej wykładni i stwierdzenia, że żądanie dotyczące podjęcia zawieszonego postępowania stało się bezprzedmiotowe". Drugi zarzut dotyczy natomiast "nieuwzględnienia braku uchybienia terminowi do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania". Konstrukcja skargi kasacyjnej, jak i analiza jej uzasadnienia wskazuje, że skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a., upatrując tego naruszenia w niezastosowaniu powyższego przepisu w związku z powołanymi przepisami procedury administracyjnej. Tak skonstruowany zarzut nie mógł odnieść skutku. W pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawę prawną wydanego w sprawie wyroku stanowił art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Przepisu tego zaś w skardze kasacyjnej w ogóle nie powołano. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2004 r., OSK 284/04, niepubl., wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07, LEX nr 525973; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06, LEX nr 342527; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07, LEX nr 327781; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r., I OSK 294/12, LEX nr 1136684; wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., II OSK 329/12; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., I OSK 2255/12; wyrok NSA z dnia 8 września 2017 r., I OSK 3080/15). Należy się do tego poglądu przychylić z tym zastrzeżeniem, że nie dyskwalifikowałoby zarzutu skargi kasacyjnej wskazanie na niezastosowanie określonego przepisu jedynie wtedy, gdyby strona skarżąca kasacyjnie jednocześnie wskazała przepis, który w jej przekonaniu został wadliwie zastosowany zamiast przepisu przez nią wskazywanego - wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Wymogu tego skarga kasacyjna nie spełnia. Niewątpliwie w realiach niniejszej sprawy Sąd I instancji nie stosował przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ani lit. c p.p.s.a. Jak wielokrotnie wskazywano już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 145 § 1 pkt 1 - lit. a składa się z hipotezy w postaci: "jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy", zaś lit. c składa się z hipotezy w postaci: "Jeżeli Sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania..." oraz dyspozycji w postaci: "... uchyla decyzję lub postanowienie". Zatem warunkiem zastosowania dyspozycji tej normy prawnej jest spełnienie hipotezy w postaci stwierdzenia przez Sąd I instancji naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania przez organ administracji publicznej. Jeżeli Sąd nie stwierdzi naruszenia przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania przez organ administracji publicznej, to nie może stosować tego przepisu. W przypadku oddalenia skargi na decyzję lub postanowienie organu administracji można zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Jeśli z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi pierwszej instancji naruszenia omawianego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez WSA normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2009 r., I FSK 1888/07, LEX nr 515949; wyrok NSA z dnia 21 marca 2013 r., II FSK 1515/11, LEX nr 1340075; wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., I GSK 1752/11, LEX nr 1336198; wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., II FSK 2662/10; LEX nr 1244277; wyrok NSA z dnia 7 listopada 2014 r., I FSK 1555/13, LEX nr 1590692; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., I FSK 323/13, LEX nr 1494594). Okoliczność oddalenia skargi nie mogła więc stanowić bezpośrednio argumentu mającego świadczyć o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Motyw taki należało zatem powiązać z tym przepisem, który Sąd zastosował, tj. art. 151 p.p.s.a., zarzucając właśnie jego naruszenie przez nieuprawnione zastosowanie, spowodowane niedostrzeżeniem wad procesowych postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności należało bowiem zwalczać to, jak Sąd orzekł (oddalił skargę), a nie to czego ewentualnie nie uczynił (nie uchylił zaskarżonej decyzji), mimo że powinien był to uczynić w opinii strony skarżącej kasacyjnie. Z powyższych przyczyn nie mogły osiągnąć skutku podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 144 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 105 § 1 k.p.a., art. 134 k.p.a. oraz art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w efekcie naruszenia dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Nawet przy przyjęciu, że skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisu art. 151 p.p.s.a. wskazując na "oddalenie skargi", nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia powołanych wyżej przepisów w wyniku dokonania ich błędnej wykładni prowadzącej do stwierdzenia, że żądanie dotyczące podjęcia zawieszonego postępowania stało się bezprzedmiotowe. Przede wszystkim powołane przepisy to: przepis zawierający normę odsyłającą (art. 144 k.p.a.) oraz przepisy ogólne, kompetencyjne, podobnie, jak powołany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., z tą jedynie różnicą, że dotyczące postępowania administracyjnego, toczącego się przed organami (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 134 k.p.a. – przy czym art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 105 § 1 k.p.a. nie miały w ogóle zastosowania w sprawie). Przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie było postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [..] lutego 2016 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [..] sierpnia 2015 r., znak: [..], a nie kwestia bezprzedmiotowości postępowania w przedmiocie rekompensaty za mienie zabużańskie, którego dotyczyła decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [..] sierpnia 2015 r., znak: [..]. Jedynie powołany przepis art. 134 k.p.a. miał w niniejszej sprawie zastosowanie, jednakże nawet przy przyjęciu, że skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisu art. 151 p.p.s.a. wskazując na "oddalenie skargi", zarzut naruszenia art. 134 k.p.a. również nie mógł odnieść skutku, ponieważ przepis ten ma taki sam ogólny i zasadniczo kompetencyjny charakter jak przepis art. 151 p.p.s.a., z tym że odnosi się do organu administracji publicznej. Zgodnie z nim "Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. (...)". W realiach niniejszej sprawy nie można było skutecznie zarzucić organowi naruszenia tego przepisu, skoro właśnie organ stwierdził, że zaistniała sytuacja wypełniała przesłanki do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Naruszenie wymienionego przepisu jest również zasadniczo zawsze następstwem uchybienia innym przepisom. Zarzut naruszenia art. 134 k.p.a. mógłby okazać się zarzutem skutecznym w powiązaniu z art. 151 p.p.s.a., o ile zarzut skargi kasacyjnej faktycznie dotyczyłby wykładni tego przepisu. Tymczasem, mimo wskazania w zarzucie skargi kasacyjnej na "błędną wykładnię" powołanych przepisów konstrukcja skargi kasacyjnej wskazuje, że w istocie skarżący kasacyjnie kwestionuje wyłącznie prawidłowość zastosowania przepisów jako konsekwencję wadliwych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, podnosząc, że decyzja nie została mu doręczona w terminie wskazywanym przez organ i zaakceptowanym przez Sąd I instancji w wyniku rozpoznania skargi. Konieczne było zatem powołanie w skardze kasacyjnej tych przepisów postępowania administracyjnego, które w ocenie strony skarżącej kasacyjnie naruszył organ dokonując wadliwej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie i w konsekwencji wadliwie – niezgodnie ze standardami procedury administracyjnej – przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie, a także wykazanie, że naruszenia tych przepisów miały wpływ na wynik sprawy, tj. na wydanie postanowienia Ministra Skarbu Państwa z dnia [..] lutego 2016 r., a następnie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalającego jego skargę. Należy bowiem przypomnieć, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. W omawianym zarzucie skargi kasacyjnej nie powołano jakichkolwiek przepisów postępowania regulujących sposób prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania wyjaśniającego, w tym zasady prowadzenia postępowania dowodowego, co w realiach niniejszej sprawy czyni skargę kasacyjną nieskuteczną. Naczelny Sąd Administracyjny nie był także uprawniony do rekonstrukcji zarzutów skargi kasacyjnej, mającej prowadzić do oceny, że Sąd I instancji nie dostrzegł uchybień w gromadzeniu i ocenie przez organ zebranego materiału dowodowego w sprawie. Nie mógł także zostać uwzględniony drugi zarzut skargi kasacyjnej - naruszenia przepisów art. 7, art. 11, art. 98, art. 101 i art. 111 k.p.a. przez oddalenie skargi na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji umarzającej postępowanie w sprawie rekompensaty za mienie zabużańskie "bez uwzględnienia braku uchybienia terminu na złożenie wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania", a przez to naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Zarzut ten nie dotyczył bowiem przedmiotu postępowania sądowego w niniejszej sprawie, którym była sprawa zachowania terminu do wniesienia odwołania od decyzji umarzającej postępowanie w sprawie rekompensaty za mienie zabużańskie, a nie sprawa umorzenia postępowania w sprawie rekompensaty za pozostawione mienie zabużańskie ze względu na niezłożenie w terminie wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Ponadto przepisy art. 98, art. 101 i art. 111 k.p.a. składają się z kliku jednostek redakcyjnych. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12, LEX nr 13562450; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10, LEX nr 1145608; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10, LEX nr 1138117). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). Skoro więc skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie stanowiska Sądu I instancji o braku podstaw do uchylenia postanowienia Ministra Skarbu Państwa z dnia [..] lutego 2016 r. z uwagi na skuteczne i znajdujące potwierdzenie w aktach sprawy doręczenie decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [..] sierpnia 2015 r., znak: [..] w dniu 7 września 2015 r., to nie zachodziły podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. jako niemającą usprawiedliwionych podstaw. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.