II SA/Wr 647/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński, Asesor WSA Dominik Dymitruk, Protokolant: starszy referent Tomasz Gołębiowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 stycznia 2026 r. sprawy ze skarg I. M., A. K., A. S., A. J., A. S., D. K., D. S., H. M., I. S., I. K., J. A.F., J. E. P., J. K., J. W., K. J. W., K. R., K. S., Ł. W., M. M., M. M.(1), M. M.(2), P. A. K., R. G., S. K., S. P. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 17 czerwca 2025 r. nr IF-O.7840.1.76.2025.MM w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno - budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę skateparku oddala skargi w całości. Prezydent W. decyzją nr 102/2025 z dnia 17 stycznia 2025 r., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej - na rzecz Gminy W. - pozwolenia na budowę skateparku w rejonie ul. [...] we W., dz. nr [...], AR-[...], obręb K., z powodu braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Po rozpatrzeniu wniosku Inwestora - Gminy W., Prezydent W. decyzją nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., znak: [...], zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla opisanego zamierzenia budowlanego. W dniu 2 października 2023 r. do Prezydenta W. wpłynęło pismo r. pr. I. M., a także reprezentowanych przez niego jako pełnomocnika - M. M., M. M.(1), M. M.(2), K. R., I. S., K. S., J. K., I. K., A. S., K. W., Ł. W., R. G., S. K., M. M.(3), H. M., J. P., S. P., A. J., J. F., P. K., K. P., I. P., D. S., A. S., J. W., D. K. i A. K. z dnia 27 września 2023 r., a następnie w dniu 11 października 2023 r. pismo I. J. i D. N. z dnia 4 października 2023 r. (dalej łącznie jako: wnioskodawcy, skarżący lub odwołujący się), zawierające podanie o wznowienie postępowania z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., znak: [...]. Wnioskodawcy podnieśli, że nie zostali poinformowani o toczącym się postępowaniu, co skutkowało pozbawieniem ich statusu strony i stanowi przesłankę wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Jako podstawę do udziału w postępowaniu toczącym się przed organem pierwszej instancji wskazali art. 28 ust. 2 Pb w zw. z art. 3 pkt 20 Pb, podnosząc, że jako współwłaściciele nieruchomości gruntowych znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji mają przymiot strony postępowania. Ponadto, w oparciu o treść art. 152 § 1 Kpa, wnieśli o wstrzymanie wykonania tej decyzji Prezydenta W. Jednocześnie wskazali, że o kwestionowanej decyzji dowiedzieli się w dniu 9 września 2023 r. W dniu 13 listopada 2023 r., Prezydent W., w oparciu o treść art. 64 § 2 Kpa, wezwał do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa dla I. M. do reprezentowania D. S. i A. S. w sprawie wznowienia postępowania. W dniu 24 listopada 2023 r., pełnomocnik uzupełnił braki, przedkładając rzeczone pełnomocnictwa. Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2023 r., znak [...], [...], Prezydent W. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., znak: [...]. Następnie, pismem z dnia 9 stycznia 2024 r., znak: [...], [...], wezwał na podstawie art. 50 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, do ustosunkowania się do zarzutów zawartych we wnioskach w sprawie wznowienia postępowania, jednocześnie wskazał, że niezajęcie stanowiska w terminie 30 dni od doręczenia wezwania spowoduje rozpatrzenie sprawy w oparciu o zebrany materiał dowody. W wyniku wznowionego postępowania, Prezydent W., decyzją na 921/2024 z dnia 9 maja 2024 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., udzielającej na rzecz Gminy W. pozwolenia na budowę skateparku przy ul. [...] we W., na działce nr [...], AR_[...], obręb K., z powodu braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Odwołanie od powyższej decyzji, z zachowaniem ustawowego terminu, wnieśli I. J. i D. N. oraz r. pr. I. M., a także reprezentowani przez niego jako pełnomocnika - M. M., M. M.(1), M. M.(2), K. R., I. S., K. S., J. K., I. K., A. S., K. W., Ł. W., R. G., S. K., M. M.(3), H. M., J. P., S. P., A. J., J. F., P. K., K. P., I. P., D. S., A. S., J. W., D. K. i A. K.. Na skutek wniesionego odwołania, Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia 4 października 2024 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu zapadłego rozstrzygnięcia wskazał, że w ocenie organu odwoławczego doszło do sytuacji, kiedy to w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę, jak i wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją uczestniczył ten sam pracownik, działający z upoważnienia organu. Tym samym koniecznym było wydanie rozstrzygnięcia o wskazanej uprzednio treści. Na skutek powyższego, postanowieniem nr 3337/2024 z dnia 12 listopada 2024 r.; znak [...], [...], Prezydent W. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. W toku ponownie prowadzonego postępowania Prezydent W. decyzją nr 102/2025 z dnia 17 stycznia 2025 r., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej - na rzecz Gminy W. - pozwolenia na budowę skateparku w rejonie ul. [...] we W., dz. nr [...], AR- [...], obręb K., z powodu braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Wojewoda Dolnośląski decyzją nr IF-O.7840.1.76.2025.MM, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej jako: Kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418), dalej jako: Pb, po rozpatrzeniu odwołania r. pr. I. M., a także reprezentowanych przez niego jako pełnomocnika - M. M., M. M.(1), M. M.(2), K. R., I. S., K. S., J. K., I. K., A. S., K. W., Ł. W., R. G., S. K., M. M.(3), H. M., J. P., S. P., A. J., J. F., P. K., K. P., I. P., D. S., A. S., J. W., D. K. i A. K., z dnia 17 lutego 2025 r. oraz odwołania D. N. i I. J. z dnia 1 lutego 2025 r. od opisanej decyzji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na uzasadnienie organ wskazał, że odwołanie od powyższej decyzji, w ustawowo przewidzianym terminie, wnieśli D. N. i I. J. oraz r. pr. I. M., a także reprezentowani przez niego jako pełnomocnika - M. M., M. M.(1), M. M.(2), K. R., I. S., K. S., J. K., I. K., A. S., K. W., Ł. W., R. G., S. K., M. M.(3), H. M., J. P., S. P., A. J., J. F., P. K., K. P., I. P., D. S., A. S., J. W., D. K. i A. K.. Podjętemu rozstrzygnięciu Prezydenta W. zarzucono naruszenie:- przepisów postępowania tj. art. 35-37 Kpa, art. 12 Kpa, art. 50 Kpa w zw. z art. 165 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, ze zm.), dalej jako: Konstytucja, w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 107, ze zm.), dalej jako: u.s.p., w zw. z art. 26 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym(Dz. U. z 2024 r., poz. 1465, ze zm.), dalej jako: u.s.g., art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa oraz art. 151 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 149 § 2 Kpa poprzez ich błędne zastosowanie, jak również art. 151 § 1 pkt 2 poprzez jego nieuzasadnione niezastosowanie,- przepisów prawa materialnego tj. art 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb, w zw. z art. 140 i art. 144 k.c. w zw. z § 11, § 323 ust. 1, § 323 ust. 2 pkt 1, § 325 ust. 1 i 2, § 326 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz w zw. z art. 76 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 pkt 5, art. 144 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2024 r. poz. 54, ze zm.), dalej jako: p.o.ś., w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112), dalej jako: rozporządzenie o dopuszczalnych poziomach hałasu [załącznik do cyt. rozporządzenia (lp. 2 lit a)] w zw. z przepisami załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, naruszenie art. 7 Konstytucji RP w zw. z § 19 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 1998 r. w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego W., obejmującego część południowo-zachodniego pasma aktywności gospodarczej zw. z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130, ze zm.), dalej jako: u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 6 p.o.ś. w zw. z art. 3 pkt 3 Pb i art. 2 ust. 2a p.o.ś. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W oparciu o powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie ostatecznej decyzji Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. Ponadto, na podstawie art. 142 Kpa, zaskarżono postanowienie Prezydenta W. nr 3706/2024 z dnia 16 grudnia 2024 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodów, wnosząc o jego uchylenie i o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów: a) z opinii biegłego z zakresu badania oddziaływania akustycznego celem ustalenia następujących okoliczności:- jaka będzie emisja akustyczna powodowana eksploatacją skateparku budowanego w rejonie ulicy [...] we W., nr działki nr [...] Obręb: K., numer arkusza mapy: [...], której to inwestycji dotyczy decyzja administracyjna numer 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. wydana przez Prezydenta W. (znak: [...], NR [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę dla Gminy W., - jakie będzie oddziaływanie tej emisji na terenach chronionych przed hałasem, w szczególności obejmujących nieruchomości sąsiednie, stanowiące przedmiot własności lub współwłasności stron wskazanych powyżej w niniejszym piśmie,- ustalenia, czy oddziaływanie akustyczne, o którym mowa powyżej, nie będzie przekraczało wartości dopuszczalnych określonych na podstawie art. 113 ust. 1 p.o.ś. i czy w związku z przewidywanym oddziaływaniem zachodzi potrzeba ujęcia w projekcie budowlanym skateparku w rejonie ulicy [...] we W., nr działki nr [...] Obręb: K., numer arkusza mapy: [...], zabezpieczeń akustycznych koniecznych do wyeliminowania przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach nieruchomości sąsiednich, stanowiących przedmiot własności lub współwłasności stron wskazanych powyżej w niniejszym piśmie; b) przesłuchanie: I. K., A. S., J. K. i I. M. co do tego, że budowa skateparku w rejonie ulicy [...] we W., działka nr [...], obręb K., numer arkusza mapy [...], bywa prowadzona z naruszeniem ciszy nocnej, obejmując wykonywanie głośnych prac z użyciem maszyn generujących znaczny hałas w godzinach nocnych. Ponadto, wnioskodawcy zarzucili postanowieniu Prezydenta W. nr 3706/2024 z dnia 16 grudnia 2024 r., naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 75, art. 77 § 1 i § 2 i art. 78 Kpa. Jednocześnie wnieśli o zobowiązanie Gminy W. do przedłożenia "Dziennika budowy" skateparku objętego zamierzeniem budowlanym i przeprowadzenie z niego dowodu co do faktycznej daty rozpoczęcia prac budowlanych i co do stanu wykonania· robót budowlanych przewidzianych w projekcie zagospodarowania terenu oraz projekcie architektoniczno-budowlanym. Ponadto, wnieśli o zobowiązanie organu pierwszej instancji do przedłożenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, obejmujących rzeczoną inwestycję, a także przeprowadzenia z nich dowodów, co do rozwiązań w nich przyjętych. W wyniku analizy akt sprawy Wojewoda Dolnośląski stwierdził, co następuje. Zgodnie z art. 16 Kpa, decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kpa lub ustawach szczególnych. Przywołany przepis statuuje tzw. zasadę trwałości decyzji administracyjnych. W myśl tej zasady decyzje administracyjne, których nie można zaskarżyć w drodze zwykłych środków zaskarżenia, tj. odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne, a tym samym względnie trwałe, co ma służyć pewności obrotu prawnego i stabilizacji stosunków społecznogospodarczych, regulowanych takimi decyzjami. Owa trwałość jest jednak względna, gdyż ustawodawca przewiduje przypadki, gdy dopuszczalne będzie pozbawienie mocy obowiązującej decyzji ostatecznej. Uzasadnieniem tego jest okoliczność, że w pewnych przypadkach obowiązek organów administracji publicznej działania na podstawie i w granicach prawa wymaga tego, by ostateczne decyzje administracyjne zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, pod warunkiem jednak że są one wadliwe w istotny sposób. Możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej jest więc wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej, co oznacza, że ustawodawca szczegółowo i wyczerpująco reguluje takie przypadki. I tak na przykład, instytucja wznowienia postępowania administracyjnego, regulowana przepisami art. 145-152 Kpa, służy do wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznych decyzji administracyjnych obarczonych kwalifikowanymi wadami na ogół procesowymi, a więc powiązanymi z wadliwością postępowania, które toczyło się w sprawie załatwionej taką decyzją. W trybie tym organ administracji publicznej może uchylić decyzję ostateczną i wydać w jej miejsce nową decyzję rozstrzygającą co do istoty sprawy, jeżeli stwierdzi, że zaszła przynajmniej jedna z podstaw wznowienia postępowania określona w art. 145-145b Kpa. Z uwagi na to, że możliwość uchylenia decyzji w tym trybie stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 16 Kpa, ustawa w sposób enumeratywny (zamknięty) wylicza podstawy wznowienia postępowania. Oznacza to, że tylko przesłanki określone w art. 145-145b Kpa lub ewentualnie w przepisach szczególnych dadzą możliwość wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, a nie jakiekolwiek inne dowolne. Na samym początku stwierdzić trzeba, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego nie skutkuje samo przez się wznowieniem postępowania. Wniosek taki podlega wstępnej ocenie, w kategoriach przedmiotowej i podmiotowej dopuszczalności wznowienia oraz zachowania ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Niedopuszczalność wznowienia musi prowadzić do wydania postanowienia odmownego (art. 149 § 3 Kpa). W wyroku z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1279/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, iż samo wniesienie podania o wznowienie postępowania przez zainteresowany podmiot, nie wszczyna automatycznie tego postępowania. O wznowieniu, bądź odmowie wznowienia postępowania rozstrzyga bowiem, stosownie do art. 149 Kpa, właściwy organ. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego rozpoczyna dopiero pierwszy etap, w którym organ właściwy bada przesłanki formalne, niezbędne do uruchomienia tego postępowania. W przypadku wznowienia postępowania na żądanie strony - oznacza badanie, czy inicjatywa w sprawie wznowienia pochodzi od osoby mającej legitymację procesową, czy wniosek złożono z zachowaniem terminów określonych w art. 148 i art. 145a § 2, 145aa § 2, 145b § 2 Kpa, a także czy wskazano przyczynę wznowienia, z katalogu ujętego w art. 145 § 1 Kpa, art. 145a § 1, 145aa § 1, 145b §1 Kpa. Mając powyższe na uwadze Wojewoda Dolnośląski zauważa, że w sytuacji, gdy skarżący wskazali jako podstawę wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, Prezydent W., w pierwszej kolejności był zobowiązany do ustalenia, czy przedmiotowy wniosek wpłynął w ustawowo przewidzianym terminie. Zgodnie z art. 148 § 1 w zw. z § 2 Kpa podanie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Jak wynika z akt sprawy, skarżący w dniu 9 września 2023 r. powzięli wiadomość o wydaniu decyzji Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., wskutek czego w dniu 2 października 2023 r. wpłynął do Prezydenta W. wniosek r. pr. I. M., a także reprezentowanych przez niego jako pełnomocnika - M. M., M. M.(1), M. M.(2), K. R., I. S., K. S., J. K., I. K., A. S., K. W., Ł. W., R. G., S. K., M. M.(3), H. M., J. P., S. P., A. J., J. F., P. K., K. P., I. P., D. S., A. S., J. W., D. K. i A. K. z dnia 27 września 2023 r. (data nadania: 28 września 2023 r.), a następnie w dniu 11 października 2023 r. wpłynęło do niego pismo I. J. i D. N. z dnia 4 października 2023 r. (data nadania: 6 października 2023 r.) - w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. Po ustaleniu, że przedmiotowy wniosek wpłynął w ustawowo przewidzianym terminie i nie występują inne przeszkody formalne do wznowienia postępowania, Prezydent W. zobowiązany był wznowić (postanowieniem wydanym na podstawie art. 149 § 1 Kpa) postępowanie, i we wznowionym postępowaniu zacząć od zbadania, czy wnioskodawcom przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego wydaniem rzeczonej decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Prezydent W. na podstawie materiału dowodowego odmówił uchylenia decyzji ostatecznej nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., gdyż nieruchomości skarżących, sąsiadujące z inwestycją, znajdują się poza obszarem oddziaływania inwestycji, a zatem nie ma przesłanki do uznania ich za strony postępowania. Wskazać należy, że posiadanie przymiotu strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę należy ustalać zgodnie z regulacją art. 28 ust. 2 Pb, w którym pojęcie strony zostało zawężone do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Nie budzi żadnych wątpliwości, że przywołany wyżej przepis ma na celu ograniczenie katalogu stron ustalanego dotąd wyłącznie w oparciu o unormowanie art. 28 Kpa - w postępowaniach w sprawie pozwolenia na budowę. Choć artykuł ten stanowi wyjątek od zasady ogólnej wyrażonej w art. 28 Kpa, to w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę przymiot strony nadal powiązany jest z istnieniem interesu prawnego. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1355/98). Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania. W zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1550/07). Lokalizacje nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Pb należy rozumieć w ten sposób, iż przez oddziaływanie to zastosowanie znajdują konkretne normy prawa materialnego np. przepisy techniczno-budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 20 Pb, w brzmieniu na dzień wydania decyzji nr 2696/2022 obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W tym miejscu należy zauważyć, że brzmienie tego przepisu obowiązuje od dnia 19 września 2020 r. i zostało wprowadzone ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471). W uzasadnieniu projektu powyższej ustawy zmieniającej (Sejm RP IX Kadencji, Nr druku 121) wskazano, że cyt. ( ... ) ustalanie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego staje się niezwykle trudne, gdyż w ocenie różnych wyroków pojęcie to odnosi się do różnych wartości i bliżej niedookreślonych oddziaływań (wibracje, zanieczyszczenia), w tym immisji, co do których granice nie mogą być ustalane jednoznacznie zwłaszcza przez organy administracji architektoniczno-budowlanej czy projektantów. Z uwagi na to, że obszar oddziaływania obiektu jest podstawą ustalania stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę, pojęcie to musi być jednoznaczne.(... ) Dlatego też w przepisie pozostanie jedynie wyrażenie "w zabudowie". Ograniczenia w zabudowie są jednoznaczne do ustalenia. Ograniczenia w zabudowie odnoszą się do takiego wpływu na nieruchomość, który uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych (w tym budowę obiektów budowlanych) z uwagi na niespełnianie przepisów techniczno-budowlanych i innych przepisów szczególnych, które stawiają wprost wymogi dotyczące zabudowy (przede wszystkim wymogi dotyczące odległości jednych obiektów budowlanych od innych obiektów budowlanych). Tym samym uznano, że konieczne jest doprecyzowanie definicji obszaru oddziaływania obiektu, aby dostosowana była do materii regulowanej przez Prawo budowlane. Inne formy ograniczenia zagospodarowania terenu niż zabudowa (np. hałas, spaliny) wykraczają poza zakres przedmiotowy Prawa budowlanego. Dotychczas, w definicji obszaru oddziaływania obiektu, zamiast wprowadzonego nowelizacją zwrotu "w zabudowie" figurował zwrot o szerszym znaczeniu "w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu", który skutkował większym wachlarzem ograniczeń, niż ograniczenia dotyczące wyłącznie zabudowy. Wprowadzona zmiana definicji obszaru oddziaływania obiektu miała na celu jej zawężenie i ograniczenie ilości stron postępowania w przedmiocie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem działka znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyłącznie wtedy, kiedy inwestycja powoduje ograniczenia w jej zabudowie. Ograniczenia w zagospodarowaniu działki nie powodują już jej objęcia obszarem oddziaływania. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu musi być doprecyzowane przy każdej inwestycji na podstawie cech indywidualnych obiektu oraz jego przeznaczenia w odniesieniu do przepisów odrębnych. Wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia w zabudowie nieruchomości, w tym przepisy techniczno-budowlane, przepisy z zakresu ochrony środowiska oraz przepisy z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Z przedstawionej powyżej definicji obszaru oddziaływania wynika, że - o ile nie jest się inwestorem - warunkiem koniecznym uznania za stronę w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę jest posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. Z uwagi na bardzo ogólną definicję przyjmuję się, iż pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" będzie się materializować, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji będą się również konkretyzować odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 7 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 631/08 oraz z dnia 15 lutego 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2337/21, wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. Mając na względzie powyższe uwagi, należy stwierdzić, że właściciele, użytkownicy wieczyści, zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, w tym w postępowaniu odwoławczym, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości wprowadzone ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Takie ograniczenie oznacza, że osoby trzecie (w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb) mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne inwestora jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa284/08, z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2057/10 oraz z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 631/17). W związku z powyższym, przymiotu strony nie posiada osoba, która żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia interesu publicznego. Należy zatem stwierdzić, że interes prawny ma charakter materialnoprawny. Oparty jest więc na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu prawnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 430/10 lub w Gliwicach z dnia 10 września 2019 r., sygn. akt II SA/Gł 1474/19). Wymaga podkreślenia, że organ prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy. Z jednej strony interesy inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jest jednak interes prawny, którego granice określają przepisy prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji (por. wyroki WSA w Warszawie z 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 2109/21; z 3 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08). Jednocześnie, należy przy tym odnotować, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Interes faktyczny zaś, pomimo iż istotny dla zainteresowanych, nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 Kpa jak i art. 28 ust. 2 Pb (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 września 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2342/15; wyrok WSA w Warszawie z 20 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1454/05). Planowana inwestycja polega na budowie skateparku w rejonie ul. [...] we W., dz. nr [...], AR-[...], obręb K. Z akt postępowania wynika, że przedmiotem inwestycji jest budowa skateparku z oświetleniem, dojściem do obiektu, montaż elementów małej architektury w północnej części działki nr [...]. Analizowane zamierzenie budowlane nie dotyczy budowy ścieżek rowerowych ani pumptracków. Z analizy akt sprawy oraz ustaleń Wojewody Dolnośląskiego wynika, że właścicielem/właścicielami działek numer: - [...] obręb K., gmina W. - jest Gmina W.,- [...] obręb K., gmina W. - jest Gmina W. - [...] obręb K., gmina W. - jest M. M.,- [...] obręb K., gmina W. - są M. M.(2) oraz M. M.(1),- [...] obręb K., gmina W. - jest K. R.,- [...] obręb K., gmina W. - są D. N. oraz I. J.,- [...] obręb K., gmina W. - są K. S. oraz I. S.,- [...] obręb K., gmina W. - są I. M. oraz J. K.,- [...] O obręb K., gmina W. - są A. S. oraz I. K.,- [...] obręb K., gmina W. - są Ł. W. oraz K. W.,- [...] obręb K., gmina W. - jest R. G.,- [...] obręb K., gmina W. - są S. K. oraz E. K., - [...] obręb K., gmina W. - są H. M. oraz M. M.(3),- [...] obręb K., gmina W. - jest S. P. oraz J. P.,- [...] obręb K., gmina W. - są P. J. oraz A. J.,- [...] obręb K., gmina W. - są P. K. oraz J. F.,- [...] obręb K., gmina W. - są I. P. oraz K. P., - [...] obręb K., gmina W. - są A. S. oraz D. S.,- [...] obręb K., gmina W. - są P. W. oraz J. W.,- [...] obręb K., gmina W. - są A. K. oraz D. K. Zgodnie z informacją wskazaną w pkt 13 projektu zagospodarowania terenu, obszar oddziaływania projektowanego obiektu nie wykracza poza granice zakresu opracowania. Najbliższy budynek mieszkalny zlokalizowany na działce nr [...], znajduje się w odległości 33,05 m (rys. nr [...] załączony do planu zagospodarowania terenu) od planowanego zamierzenia budowlanego. Wykonywane roboty budowlane będą swoim zasięgiem ograniczone do działki inwestora, w związku z tym, należy odnotować, iż nie będą przeprowadzane na działkach należących do wnioskodawców. Tym samym Wojewoda Dolnośląski stwierdza, iż M. M., M. M.(2), M. M.(1), K. R., D. N., I. J., K. S., I. S., I. M., J. K., A. S., I. K., Ł. W., K. W., R. G., S. K., H. M., M. M.(3), S. P., J. P., A. J., P. K., J. F., I. P., K. P., A. S., D. S., J. W., A. K. oraz D. K. nie można uznać za strony postępowania, zakończonego decyzją Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., znak: [...], ze względu na odległość planowanej inwestycji od granicy należących do nich działek. Należy ponadto zauważyć, że zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 2 Pb, pod pojęciem budynku rozumiemy taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Gdy tymczasem; pod pojęciem obiektu małej architektury rozumiemy niewielkie obiekty, a w szczególności: kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury; posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, oraz użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki (art. 3 pkt 4 Pb). Pomimo, że w art. 3 pkt 4 Pb zawarto katalog przykładowy obiektów małej architektury, należy zauważyć, że wszystkie posiadają przymiot "niewielkich". Poprzestając zatem na samej wykładni literalnej można zauważyć, że zamierzone przedsięwzięcie budowlane nie spełnia powyższych definicji budynku oraz obiektu małej architektury. Zgodnie natomiast z art. 3 pkt 3 Pb ilekroć w ustawie jest mowa o budowli – należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Zawarty katalog nie ma charakteru enumeratywnego. W przepisach rangi ustawowej nie znajdujemy pojęcia budowli sportowych. W celu jego określenia, można posiłkowo sięgać do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz.U. Nr 112, poz. 1316) wraz ze zmianami z 2002 r. (Dz. U. Nr 18, poz. 170), w której sekcji drugiej, dziale 24, grupie 241, klasie 2412 wskazano, że do klasy budowli sportowych i rekreacyjnych zalicza się wesołe miasteczka lub parki wypoczynkowe oraz inne obiekty na wolnym powietrzu np.: trasy i szlaki narciarskie, wyciągi orczykowe, krzesełkowe i kabinowe - zainstalowane na stałe; skocznie, tory saneczkowe, bobslejowe, pola golfowe, lotniska sportowe, ośrodki jazdy konnej, przystanie jachtowe oraz wyposażenie plaż i bazy sportów wodnych; ogrody i parki publiczne, skwery, ogrody botaniczne i zoologiczne, a także schroniska dla zwierząt. Mimo braku wyraźnego zaliczenia skateparków do budowli sportowych, wydaje się zasadnym przyjęcie, w oparciu o wskazane wyżej wyliczenie, że mamy do czynienia z taką właśnie budowlą. W tym miejscu należy zauważyć, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), dalej jako: rozporządzenie, wydanego na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 Pb, ustalają warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 Pb (§ 1 rozporządzenia). Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia, przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem§ 135 ust. 10 oraz § 207 ust. 2. Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że przepisy rozporządzenia nie znajdą zastosowania w analizowanej sprawie. Nawet gdyby jednak przyjąć pogląd odmienny, tj., że przepisy rozporządzenia znajdą zastosowanie w analizowanej sprawie, Wojewoda Dolnośląski zauważa, że planowane zamierzenie budowlane zgodne byłoby z wymogami w nim ustanowionymi. Po pierwsze, zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia, budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, przy czym dopuszcza się wznoszenie budynków w tym zasięgu pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, określonych w przepisach odrębnych. Zważyć jednakże należy, że przywołany § 11 rozporządzenia nie stanowi samodzielnej podstawy prawnej, z której można wywieść indywidualny interes prawny konieczny do uznania danej osoby za stronę. W celu wykazania interesu prawnego niezbędne jest bowiem wskazanie przepisu szczególnego, gdyż zacytowany przepis zawiera normę ogólną, która znajduje zastosowanie w przypadku istnienia przepisów szczególnych, określających (w pewnym uproszczeniu) normy dla danych uciążliwości. Dlatego podniesione przez wnioskodawców w tym przedmiocie zarzuty, należy uznać za bezpodstawne. Przechodząc w tym miejscu do analizy planowanego zamierzenia z § 12 ust. 1 rozporządzenia, wskazać należy, że budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Z kolei w przepisach § 12 ust. 2-4 rozporządzenia uregulowane zostały wyjątki dopuszczające możliwość usytuowania obiektu budowlanego w odległościach mniejszych od granicy działki budowlanej od tych, o których mowa w § 12 ust. 1 rozporządzenia. Oznacza to, że pod warunkiem spełnienia przewidzianych w rozporządzeniu przesłanek możliwe jest usytuowanie obiektu budowlanego na działce budowlanej w odległości np. 1,5 m od granicy tej działki czy bezpośrednio przy niej (por. np. § 12 ust. 2 rozporządzenia). Konsekwencją jednak usytuowania obiektu budowlanego na działce budowlanej zgodnie z § 12 ust. 2 – 4 rozporządzenia jest obowiązek objęcia działki sąsiedniej obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pb, o czym to stanowi § 12 ust. 5 rozporządzenia. Oznacza to jednocześnie, że w sytuacji usytuowania obiektu budowlanego na działce budowlanej zgodnie z cytowanym już § 12 ust. 1 rozporządzenia nie dochodzi do automatycznego przyjęcia, że działka sąsiednia (wobec tej objętej zamierzeniem budowlanym) znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Z rysunku planu zagospodarowania terenu zawartego w przedłożonym projekcie zagospodarowania terenu wynika, że planuje się usytuowanie obiektu budowlanego w odległości 33,05 m od granicy z najbliższym budynkiem, usytuowanym na działce nr [...], należącej do M. M. Skutkiem powyższego jest więc to, że działka wnioskodawczyni, z uwagi na przywołane przepisy techniczne, nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, spełnione zostały bowiem wymogi określone w § 12 ust. 1 rozporządzenia. Ze względu na wzajemne położenie przedmiotowych działek, przedstawioną wysokość planowanych obiektów budowlanych oraz odległość do działki skarżącej, należy uznać, iż nie występuje oddziaływanie w postaci przesłaniania lub zacieniania, a więc zostały spełnione także przepisy, dotyczące naturalnego oświetlenia pomieszczeń (§ 13 rozporządzenia) oraz minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń (§ 60 rozporządzenia). Stanowisko to znajduje potwierdzenie w punkcie 13 projektu zagospodarowania terenu, gdzie inwestor wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie wpływa na zacienianie działek sąsiednich. Skoro zatem najbliżej położona działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego zamierzenie budowlanego, to nie sposób uznać, że pozostałe działki skarżących, znacznie oddalone od terenu zainwestowania, znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. Nadto, należy zauważyć, że planowane zamierzenie budowlane spełnia również wymagania przewidziane w § 40 ust. 3 w brzmieniu na dzień wydania decyzji Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., zgodnie z którym odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów § 19 ust. 1. Jak zauważył WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 18 maja 2022 r., sygn. II SA/Gd 656/21, odległości, o których mowa w powyższych przepisach winny być liczone od krawędzi płyty głównej skateparku, albowiem jest ona istotnym elementem tej inwestycji stanowiąc podłoże, na którym wykonywane są akrobacje sportowe. Należy jednak zauważyć, że tak jak zostało to uprzednio wskazane, z rysunku planu zagospodarowania terenu zawartego w przedłożonym projekcie zagospodarowania terenu wynika, że planuje się usytuowanie obiektu budowlanego liczonego od krawędzi płyty głównej skateparku, w odległości 33,05 m od granicy z najbliższym budynkiem, usytuowanym na działce nr [...], należącej do M. M. Skutkiem powyższego jest więc to, że działka wnioskodawczyni, z uwagi na przywołane przepisy techniczne, nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a zatem tym bardziej inne działki, należące do pozostałych wnioskodawców, znajdujące się w większej odległości od terenu zainwestowania, nie są w obszarze oddziaływania obiektu. Przechodząc w tym miejscu do analizy zgodności planowanego zamierzenia budowlanego z § 323 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach, należy zauważyć, że nie znajdzie zastosowania w przedmiotowej sprawie (pomijając kwestie podniesione uprzednio, że do planowanego zamierzenia budowlanego nie znajdą zastosowania przepisy rozporządzenia), gdyż odnosi się do projektowania i wykonywania budynków i urządzeń z nimi związanych, nie znajdzie zatem zastosowania w stosunku do skateparków. Analogiczne rozważania można odnieść do § 323 ust. 2, § 325 ust. 1 i 2, § 326 ust. 1 i 2 rozporządzenia, gdyż również one odnoszą się do projektowania budynków mieszkalnych, budynków zamieszkania zbiorowego i budynku użyteczności publicznej, tym samym również w tym zakresie podniesione przez odwołujących się zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Ponadto odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnić należało, że konieczność projektowania (budowy) zgodnie z wymaganiami technicznymi nie stanowi sama w sobie ograniczenia w zabudowie. Obowiązek zachowania norm wynikających z rozporządzenia (w tym § 323-326) dotyczy każdego inwestora i nie może być traktowany jako wprowadzający ograniczenia w zabudowie w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pb (por. wyr. NSA z dnia 5 grudnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2282/23). Przechodząc w tym miejscu do dalszych rozważań, należy zauważyć, że brak jest przepisów prawa, z których wynikałby zakaz wykorzystywania danej nieruchomości np. na cele mieszkaniowe w sytuacji, gdy na nieruchomość tę dociera hałas związany również z zabudową mieszkaniową o określonym poziomie, czy też przepisów, z których wynikałby np. zakaz określonego sposobu wykorzystywania nieruchomości w sytuacji, gdy na tę nieruchomość docierają hałasy i zapachy z sąsiedniej nieruchomości. Podkreślić należy, że hałas oraz inne podobne immisje, o których mowa w art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061, ze zm.), dalej jako Kc; powstające w wyniku korzystania ze skateparku, nie mogą być podstawą do uznania, iż działki skarżących znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej budowli. Przywołany przepis stanowi, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Co warte podkreślenia, przepis art. 144 Kc określa wyłącznie granice prawa własności, jednakże nie wynika z niego żadne ograniczenie w możliwości zabudowy należących do skarżących nieruchomości w związku z inwestycją, której dotyczy decyzja o pozwoleniu na budowę. Odnotować należy, iż przedmiotowa inwestycja dotyczy budowy skateparku, który, z uwagi na swoje usytuowanie oraz rodzaj inwestycji nie powoduje objęcia nieruchomości skarżących, immisjami pośrednimi, takimi jak, m. in. hałas lub zapach. Jednocześnie jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 kwietnia 2024 r. sygn. akt (VII SA/Wa 136/24) ,,Wskazać zatem trzeba, że ponadnormatywna i uciążliwa emisja hałasu, jaką generuje inwestycja nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania skarżącej za stronę postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, w konsekwencji strony postępowania nieważnościowego. W ocenie Sądu, faktyczna uciążliwość w korzystaniu z prawa własności sąsiedniej nieruchomości, będąca wpływem nadmiernych immisji sąsiedzkich nie stanowi prawnego ograniczenia w sposobie zagospodarowania, w tym zabudowy nieruchomości. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu tych immisji rodzi określone roszczenia cywilnoprawne, lecz nie daje praw strony w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Hałas pochodzący z inwestycji nie kreuje zatem przymiotu strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowie, albowiem nie została ograniczona możliwość zabudowy nieruchomości skarżącej. Przekroczenie natomiast dopuszczalnych norm hałasu, jeśli ma miejsce, podlega kompetencjom organów środowiskowych w tym inspekcji sanitarnej. To przed tymi organami, lub przed sądem powszechnym w postępowaniu związanym z immisjami, skarżąca może domagać się przeprowadzenia badań akustycznych". Ponadto, sporne przedsięwzięcie inwestycyjne nie niesie za sobą ponadnormatywnych uciążliwości związanych z emisją zanieczyszczeń. Jak wskazał inwestor w pkt 13 projektu zagospodarowania terenu, przedmiotowa inwestycja nie zakłada powstawania odpadów przemysłowych, mogących negatywnie oddziaływać na środowisko i działki sąsiednie, a także powstawania ścieków technologicznych, mogących negatywnie oddziaływać na środowisko i działki sąsiednie, zdefiniowanych na podstawie ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Rozwiązania techniczne, usytuowanie obiektu oraz sposób zagospodarowania terenu nie powodują uciążliwości związanych z wibracjami, zakłóceniami elektrycznymi i promieniowaniem, a także zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Realizacja przedmiotowej inwestycji nie powoduje ograniczenia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności przez osoby trzecie w obszarze oddziaływania planowanego zamierzenia budowlanego. Wojewoda Dolnośląski podnosi następnie, że projektowany skatepark zlokalizowany został, jak już zostało uprzednio wskazane, w odległości 33,05 m. od granicy z najbliższym budynkiem, usytuowanym na działce nr [...]. Tym samym odległość ta jest znacznie większa, niż określona w § 271 ust. 1 rozporządzenia. Przywołany przepis stanowi bowiem o obowiązku zachowania minimalnych dopuszczalnych odległości między ścianami zewnętrznymi budynków w związku z ochroną i bezpieczeństwem pożarowym, przy czym w przypadku zabudowy jednorodzinnej odległość taka winna wynosić minimum 8 m. Z dokumentacji projektowej spornej inwestycji wynika, że realizacja zaplanowanego przedsięwzięcia nie pozbawi nieruchomości skarżących dostępu do mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie wpłynie też na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast. rozporządzenia) oraz na warunki sanitarne. W dalszej kolejności zgodnie z projektem zagospodarowania terenu (punkt 6.1) odnotować należy, że "płyta skateparku posiada niewielki spadek dla odprowadzenia wód deszczowych na teren nieutwardzony w granicach własnej działki. Przy projektowaniu skateparku wykorzystano naturalne ukształtowanie terenu". Nadto, w punkcie 6.4 projektu zagospodarowania terenu wskazano, że "projektuje się odprowadzenie wód opadowych powierzchniowo na teren nieutwardzony w granicach działki". W oparciu o powyższe, należy stwierdzić zgodność projektowanego zamierzenia budowlanego z § 29 rozporządzenia, stanowiącego, że dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Wykonanie robót budowlanych na terenie zainwestowania nie doprowadzi do powstania obiektów, których istnienie i funkcjonowanie wiązałoby się z powstaniem oddziaływania dotychczas na tym obszarze niespotykanego, a jednocześnie takiego, z którym odrębne przepisy wiązałyby ograniczenie w zagospodarowaniu otoczenia inwestycji. Biorąc pod uwagę funkcję, formę, jego cechy charakterystyczne, program użytkowy oraz potencjalne immisje, np. hałas czy emisje zanieczyszczeń powstałe w związku z wnioskowanym zamierzeniem budowlanym, nie można stwierdzić, że planowane przedsięwzięcie ogranicza nieruchomości wnioskodawców w możliwości ich zabudowy. Dodatkowo odnotowuje się, że planowane przedsięwzięcie, biorąc pod uwagę przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839, ze zm.), nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z uwagi na powyższe, wnioskowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, a w konsekwencji w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 28 ust. 4 Pb, stanowiący, że przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Tym samym krąg stron w przedmiotowym postępowaniu ustalany jest wyłącznie na podstawie wcześniej opisanego art. 28 ust. 2 Pb. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2403/21 wskazuje, iż przymiotu strony postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie daje jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, lecz jedynie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 Pb. Z przepisu art. 144 Kc tego rodzaju ograniczenie w kontekście Pb nie wynika. Ograniczenia takiego nie można bowiem upatrywać tylko w następstwie potencjalnych obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego. Okoliczność występowania tzw. immisji (pośrednich) może rodzić określone roszczenia jedynie na gruncie cywilnoprawnym, lecz nie daje praw strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pb. Tenże sąd w wyroku z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 978/21, podniósł dodatkowo, iż uprawnienia właściciela wyprowadzone z art. 144 Kc same w sobie nie stanowią o interesie prawnym w postępowaniu administracyjnym, a ochrona własności przed immisjami, które zakłócają korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, może być dochodzona na drodze cywilnej przed sądami powszechnymi. Jednocześnie, nadmienić należy, że wyrok ten dotyczył sprawy sprzed nowelizacji art. 3 pkt 20 Pb, stanowiącego o obszarze oddziaływania, a więc w sytuacji gdy przymiot strony wyznaczano z uwagi na "ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy". Tym samym, skoro bowiem immisje pośrednie (w tym hałas) nie umożliwiały już wtedy występowania w charakterze strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, tym bardziej w obecnym stanie prawnym nie ma ku temu podstaw. Dodatkowo pamiętać należy, iż występujący hałas jest związany z użytkowaniem przedmiotowej inwestycji. Natomiast zadaniem organów administracji architektoniczno-budowlanej jest m. in. udzielanie pozwoleń na budowę, z uwzględnieniem zapewnienia zgodności przedłożonych projektów budowlanych z przepisami powszechnie obowiązującymi, w myśl regulacji art. 35 ust. 1 Pb. W postępowaniu o pozwolenie na budowę, zamierzenia budowlane są oceniane, z uwagi na projektowane usytuowanie z uwzględnieniem zawartych w nich rozwiązań konstrukcyjnych, a nie na przyszłe, potencjalne oddziaływania płynące z użytkowania danego obiektu budowlanego. Wobec tego, potencjalne przekroczenie, np. norm hałasu przy użytkowaniu danego obiektu budowlanego nie może stanowić przedmiotu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, a tym bardziej z powyższej przesłanki nie może wynikać status strony w tymże postępowaniu administracyjnym. Nadto zgodnie z najnowszym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 5 grudnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2282/23) stwierdzić należy, iż przymiot strony w postępowaniu dotyczącym uzyskania pozwolenia na budowę występuje w przypadku, gdy w związku z realizacją danej inwestycji występują realne prawne ograniczenia w możliwości zabudowy innej nieruchomości, a nie tylko potencjalna możliwość jakiegokolwiek oddziaływania danego obiektu. Wprowadzane ograniczenia muszą być rzeczywiste, a nie hipotetyczne (spekulatywne). Potencjalne oddziaływanie nie może zostać sprowadzone do spekulacji. Przykładowo, konieczność przyszłego, potencjalnego uwzględnienia kwestii przesłaniania i zacieniania, a także uwzględnienia odległości wynikających z przepisów przeciwpożarowych przez wnioskodawców nie świadczy o tym, że z tego tytułu wynikają ograniczenia w zabudowie ich nieruchomości. Dokonanie przeciwnej wykładni w świetle powyższych rozważań byłoby nieuprawnionym rozszerzeniem definicji pojęcia obszaru oddziaływania z art. 3pkt 20 Pb. Mając na względzie powyższą argumentację, brak jest podstaw do stwierdzenia jakichkolwiek ograniczeń w zabudowie działek wnioskodawców w związku z projektowaną inwestycją. Odnosząc się do kwestii podniesionej w odwołaniu, wskazać należy, iż organ w niniejszym postępowaniu dokonuje oceny zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa tj. posiadania przez wnioskodawców przymiotu strony postępowania, a tym samym nie kontroluje postępowania [...], zakończonego wydaniem decyzji Prezydenta W. numer 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej – na rzecz Gminy W. - pozwolenia na budowę skateparku w rejonie ulicy [...] we W., dz. nr [...], AR-[...], obręb K. W złożonym odwołaniu od decyzji Prezydenta W. nr 102/2025 z dnia 17 stycznia 2025 r. - wydanej na skutek rozpoznania złożonego wniosku, wnioskodawcy wskazali na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. z uwagi nam.in. znaczny hałas generowany przez skateparki. Na poparcie swojego stanowiska powołali zgłoszony do realizacji z Budżetu Obywatelskiego z 2019 r. projekt ogólnomiejski nr [...], odrzucony w K.(1), z uwagi na znaczne generowanie hałasu podczas wykonywania trików, a także na brak spełnienia zaleceń rekomendacyjnych, zgodnie z którymi odległość skateparków od budynków mieszkalnych wynosić powinna minimum 200 m. Wojewoda Dolnośląski zauważa, że wspomniane powyżej "rekomendacje" nie znajdują podstaw w przepisach prawa powszechnie obowiązującego i mogą być potraktowane wyłącznie jako niewiążące wytyczne. Ponadto hałas, w ocenie wnioskodawców generowany przez skateparki, jako immisja w rozumieniu art. 144 Kc, nie powoduje objęcia nieruchomości, do których rzeczony hałas dociera - obszarem oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Pb, a w konsekwencji przyznania przymiotu strony prowadzonego postępowania, co zważywszy na podstawy prawne żądania wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 Kpa - nie przemawia za uchyleniem rzeczonej decyzji. Tym bardziej, gdy weźmiemy pod uwagę fakt, że odległość projektowanego skateparku od działek wnioskodawców waha się - jak wskazano na s. 17 wniesionego zażalenia - od 33 m (od najbliżej położonej) do 140 m (do najdalej położonej). Na marginesie rozważań wskazać należy, że projekt obywatelski przedłożony w K.(1), podlegał ocenie pod rządzami art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w brzmieniu przed nowelizacją, gdzie obowiązywał zwrot o szerszym pojęciu znaczeniowym "w zagospodarowaniu, w tym zabudowy", interpretowany wówczas przez niektóre organy administracji publicznej, jak i przez sądownictwo administracyjne, jako mieszczący w sobie również immisje generowane przed planowane zamierzenie budowlane. Dokonana nowelizacja (omówiona uprzednio) zdaje się rozwiewać powstałe na tym tle wątpliwości. Przechodząc w tym miejscu do kolejnych podniesionych przez wnioskodawców argumentacji dotyczących naruszenia przepisów rozporządzenia o dopuszczalnych poziomach hałasu, Wojewoda Dolnośląski wskazuje, że również one nie zasługują na uwzględnienie. Odwołujący się wskazują jedynie, że zawarte w nim regulacje gwarantują ochronę przed hałasem, nie wskazując jakie implikacje miałoby to powodować na gruncie analizowanej sprawy. Odnosząc się w tym miejscu do kolejnych zarzutów dotyczących niezażądania przez organ pierwszej instancji przedłożenia przez inwestora informacji opisowej i graficznej o obszarze oddziaływania obiektu, potencjalnej niezgodności planowanego zamierzenia budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania terenu obowiązującymi na rzeczonym terenie, a także niezgodności z przepisami p.o.ś., wskazać należy, tak jak miało to miejsce uprzednio, że Wojewoda Dolnośląski nie kontroluje postępowania [...], zakończonego wydaniem decyzji Prezydenta W. numer 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. - tym samym również i te zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Nadto, podnoszone przez wnioskodawców argumenty w przedmiocie projektowanego oświetlenia planowanego zamierzenia budowlanego, także nie przemawiają za uchyleniem kwestionowanej decyzji. Jakjuż bowiem wskazano uprzednio, immisje, do jakich niewątpliwie należy zaliczyć światło z oświetlenia planowanej inwestycji, nie powodują objęcia nieruchomości znajdujących się w pobliżu - obszarem oddziaływania obiektu. Tym samym brak jest do podstaw do uchylenia decyzji Prezydenta W. numer 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. Przechodząc w tym miejscu do zarzutów naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb, zgodnie z którym obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej, wskazać należy że również nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nieruchomości skarżących, nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego skateparku, a przepis ten znajdzie zastosowanie tylko względem nieruchomości w tym obszarze położonym. Podobnie zarzuty w przedmiocie naruszenia art. 140 k.c., art. 144 k.c. w zw. z § 11, § 323 ust. 1, § 323 ust. 2 pkt 1, § 325 ust. 1 i 2, § 326 rozporządzenia, nie mogą się ostać, gdyż tak jak wskazano, immisje nie powodują objęcia nieruchomości wnioskodawców obszarem oddziaływania obiektu, a przepisy rozporządzenia, z uwagi na zakwalifikowanie skateparku do budowli - nie znajdą w ogóle zastosowania, co zostało już uprzednio zaznaczone. Również nie sposób przychylić się do zarzutów naruszenia art. 76 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 pkt 5 oraz art. 144 p.o.ś., gdyż skarżący poza podaniem podstawy prawnej, nie uzasadnili w sposób zasługujący na uwzględnienie, podstaw ich wniesienia. Pojęcie "obszaru ograniczonego użytkowania", o którym mowa w art. 144 p.o.ś. nie jest pojęciem tożsamym z definicją "obszaru oddziaływania obiektu", o której mowa w art. 3 pkt 20 Pb, tym samym nie sposób na tej podstawie wywodzić przymiotu strony prowadzonego postępowania, uzasadniającego uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Co więcej, powoływanie się w treści złożonego wniosku na przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e Pb, jest bezcelowe, gdyż przedmiotem prowadzonego postępowania nie jest ocena merytoryczna projektu budowlanego, oraz wydanej na jego podstawie decyzji, lecz ocena czy skarżącym przysługiwał przymiot strony prowadzonego postępowania, którego to przymiotu nie sposób wywodzić z treści przywołanego artykułu. Odnosząc się do kwestii nieuchylenia przez Wojewodę Dolnośląskiego w decyzji z dnia 4 października 2024 r., znak: IF-O.7840.1.250.2024.MM, postanowienia Prezydenta W. nr 3200/2023 z dnia 5 grudnia 2023 r., wskazać należy, że uchylając decyzję Prezydenta W. nr 921/2024 z dnia 9 maja 2024 r., doszło do automatycznego uchylenia rzeczonego postanowienia, a w konsekwencji - wyeliminowania go z obrotu prawnego. Tym samym, podniesione przez skarżących twierdzenia o nieprawidłowości wydania przez organ pierwszej instancji w toku ponownie prowadzonego postępowania, postanowienia nr 3337/2024 z dnia 12 listopada 2024 r. w przedmiocie wznowienia postępowania, nie zasługują na uwzględnienie. Podobnie nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 35 - 36 Kpa, gdyż przedmiotem prowadzonego postępowania nie jest rozpoznanie skargi na przewlekłe lub bezczynne prowadzenie postępowania. Przechodząc w tym miejscu do zarzutów naruszenia art. 50 Kpa, poprzez zobowiązanie Gminy W. przez Prezydenta W. w piśmie z dnia 9 stycznia 2024 r., do ustosunkowania się do zarzutów zawartych we wnioskach w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją nr 2692/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., wskazać należy, że zgodnie z § 1 rzeczonego artykułu, organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika, na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych. Jak wynika z treści wniesionego odwołania, skarżący kwestionują zasadność zastosowania art. 50 Kpa, gdyż- w ich ocenie - Prezydent W. nie miał kompetencji do jego zastosowania z uwagi na fakt, że gmina W. (będąca de facto inwestorem planowanego zamierzenia budowlanego) nie może posiadać przymiotu strony postępowania w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym. Na uzasadnienie swojego stanowiska przytoczyli fragmenty uzasadnień wyroków sądów administracyjnych. Ponadto podnieśli, że przyznanie gminie przymiotu strony postępowania w sprawach o udzielenie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy starosta - bądź jak w rzeczonej sprawie Prezydent Miasta na prawach powiatu -jest w oparciu o art. 82 ust. 2 Pb, organem administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji w sprawach o udzielenie pozwolenia na budowę, stanowi naruszenie art. 165 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.s.p. w zw. z art. 26 ust. 4 u.s.g. W ocenie wnioskujących, powtórzonej za uchwałą składu siedmiu sędziów z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt I OPS 2/15,,, Organy administracji, w tym organy samorządu terytorialnego, które rozstrzygają o prawach lub obowiązkach obywatela w drodze decyzji administracyjnej obowiązane są działać na podstawie przepisów prawa. Zatem w procesie kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej tych decyzji nie zachodzi potrzeba umożliwienia jednostkom samorządu terytorialnego artykułowania swoich interesów, bo po prostu postępowania te nie dotyczą dochodzenia tych interesów. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniami, że jednostka samorządu terytorialnego, której organ wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji, powinna mieć możliwość dochodzenia swoich praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym. [.. .] W demokratycznym państwie prawnym niedopuszczalna jest wykładnia przepisów prawa, zgodnie z którą jednostka samorządu terytorialnego realizując poprzez swoje organy powierzone jej zadania z zakresu administracji publicznej, najpierw jest władna w sposób władczy i jednostronny kształtować sytuację prawną podmiotów od niej niezależnych, a następnie jest uprawniona do wnoszenia środków zaskarżenia od podejmowanych przez te organy decyzji. " Wojewoda Dolnośląski zauważa, że gmina może występować w pozycji strony postępowania administracyjnego wówczas, gdy będzie ono dotyczyło jej interesu prawnego lub obowiązku prawnego. Interes ten polega na dążeniu do tego, aby być adresatem decyzji administracyjnej o treści określonej przez prawo materialne. O tym, czy postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego, czy obowiązku prawnego gminy, decydują przepisy prawa materialnego. Nadto, zważyć należy, że skoro przepisy Kpa nie stwarzają obecnie organom gminy bezpośredniej możliwości wyłączenia od sprawy, w której gmina ma przymiot strony w rozumieniu art. 28 Kpa, to należy uznać, że dopuszczalne jest prowadzenie postępowania przez organ gminy, jeśli stroną (lub jedną ze stron) jest ta gmina. Rozważania te należy uznać za aktualne na gruncie Pb, gdy gmina jest stroną postępowania w sprawach o udzielenie pozwolenia na budowę. Nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty podniesione przez skarżących, gdyż nie przystają do realiów analizowanej sprawy. Przywołane orzecznictwo obejmuje bowiem przypadki, gdy organ nie ma przymiotu strony prowadzonego postępowania, a jedynie podejmuje działania władcze względem podmiotów trzecich. Dodatkowo odnotować należy, iż nie można domniemywać uznania wnioskodawców za strony postępowania zakończonego decyzją organu pierwszej instancji, wydaną w wyniku rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania. W tym miejscu wskazania wymaga konieczność rozróżnienia statusu strony postępowania dotyczącego uzyskania pozwolenia na budowę od statusu strony w postępowaniu wznowieniowym, który przysługuje każdemu, kto takowy wniosek wniesie do organu administracji publicznej. Podmioty posiadające status strony w postępowaniu wznowieniowym nie nabywają na jego podstawie uprawnienia do kwestionowania decyzji pierwotnej, której dotyczy dane postępowanie wznowieniowe. Jednocześnie warto odnotować, że posiadanie przymiotu bycia stroną danego postępowania administracyjnego ma charakter obiektywny i nie jest w żaden sposób uzależnione od tego, czy organ administracji uznaje dany podmiot za stronę postępowania, czy też takowego uznania podmiotowi odmawia. Podkreślić także należy, że postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby, lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Interes prawny jako własny i konkretny należy odróżnić od interesu faktycznego, tj. sytuacji w której określony podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak wskazać naruszenia prawa dotyczącego sfery jego praw czy obowiązków. Przypomnieć należy, co już powiedziano powyżej, że warunkiem koniecznym uznania za stronę w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę jest posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji oraz wprowadzenie przez tą inwestycję ograniczeń w jej zabudowie. Z akt przedmiotowej sprawy wynika jednoznacznie, że wnioskodawcy nie byli żadnym z podmiotów wymienionych w art. 28 ust. 2 Pb, którym przysługiwało prawo do kwestionowania decyzji Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. Odnosząc się do wniosku skarżących o zobowiązanie Gminy W. do przedłożenia Dziennika Budowy przedmiotowego zamierzenia budowlanego i przeprowadzenia z niego dowodu co do faktycznej daty rozpoczęcia prac budowlanych i co do stanu wykonania robót budowlanych przewidzianych w projekcie zagospodarowania terenu oraz w projekcie architektoniczno-budowlanym, wskazać należy, wskazując za art. 78 § 1 Kpa, iż żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a zatem a contrario rzeczonego żądania nie należy uwzględnić w przypadku, gdy przedmiotem dowodu jest okoliczność nie mająca znaczenia dla sprawy. Należy zauważyć, że ustalenie daty rozpoczęcia prac budowlanych, a także stan ich wykonania, nie ma znaczenia dla ustalenia przymiotu stron postępowania, w konsekwencji Wojewoda Dolnośląski uznaje, że w przedmiotowe żądanie nie podlega uwzględnieniu. Analogiczne stanowisko należy przyjąć względem wniosku skarżących o przesłuchanie I. K., A. S., J. K. oraz I. M. na okoliczność budowy skateparku z naruszeniem ciszy nocnej oraz wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu badania oddziaływania akustycznego na wskazane w odwołaniu, a przytoczone uprzednio okoliczności, gdyż nie mają one znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Tym samym brak jest również podstaw do uchylenia zaskarżonego w odwołaniu od decyzji, postanowienia Prezydenta W. nr 3706/2024 z dnia 16 grudnia 2024 r. w przedmiocie odmowy przeprowadzenia rzeczonych dowodów. Co za tym idzie, w opinii Wojewody Dolnośląskiego, brak jest podstaw do uznania wnioskodawców za strony postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., a tym samym nie została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Prezydent W. uznał, że okoliczności, które stanowiły podstawę wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 Kpa nie pozwalały przyjąć, że skarżącym przysługuje przymiot strony postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. Samo subiektywne twierdzenie skarżących co do niezgodności z prawem tej decyzji i przekonanie, że po wznowieniu postępowania powinna zapaść decyzja o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę nie stanowiło podstawy do uchylenia tej decyzji. W związku z tym w tej sprawie organ nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. W ocenie Wojewody Dolnośląskiego, treść uzasadnienia wydanej w kontrolowanej sprawie decyzji wskazuje, że organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonał pełnej oceny prawdopodobieństwa wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Nadto z treści zaskarżonego postanowienia nr 3706/2024 z dnia 16 grudnia 2024 r. wynika, że organ pierwszej instancji szczegółowo przeanalizował .wniosek o przeprowadzenie i dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu badania oddziaływania akustycznego na okoliczności we wniosku wskazane, oraz z zeznań świadków, a podstawy odmowy przeprowadzenia rzeczonych dowodów, prawidłowo uzasadnił. W myśl art. 107 § 3 Kpa, uzasadnienie faktyczne decyzji (postanowienia) powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Ponadto możliwość dokonania oceny legalności decyzji (postanowienia) warunkowana jest spełnieniem wymogów formalnych określonych w art. 107 § 3 Kpa. Uzasadnienie ma bowiem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Tym samym uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena legalności nie jest możliwa (zob. wyrok NSA z dnia 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok NSA z dnia 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99). W konsekwencji powyższego, zaskarżoną decyzję oraz zaskarżone postanowienie Prezydenta W. należało uznać za należycie uzasadnione. Wobec powyższego, Prezydent W., decyzją nr 102/202S z dnia 17 stycznia 2025 r., prawidłowo odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej - na rzecz Gminy W. - pozwolenia na budowę skateparku w rejonie ul. [...] we W., dz. nr [...], AR-[...], obręb K. Ponadto zasadnie odmówił dopuszczenia i przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów postanowieniem nr 3 706/2024 z dnia 16 grudnia 2024 r. Mając jednakże na uwadze, że nie ziściła się przesłanka do wznowienia postępowania przewidziana w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, należało uznać, że nie rozpoczął biegu termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, z uwagi na nieziszczenia się przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. W związku z powyższym, należało utrzymać decyzję Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą - na rzecz Gminy W. - pozwolenia na budowę skateparku w rejonie ul. [...] we W., dz. nr [...], AR-[...], obręb K., z powodu braku podstawy do wznowienia postępowania, przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Jednocześnie brak wystąpienia przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania uniemożliwiał poddanie merytorycznej analizie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 6 grudnia 2022 r. oraz poprzedzającego ją postępowania. Jak przy tym wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 października 2022 r. sygn. akt II OSK 2529/19 "Następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, jest wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Ustalenie to pozbawia zatem organ możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, a w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa". Podkreślenia wymaga, że brak jest podstaw do umorzenia, wobec braku wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 6 grudnia 2022 r. Wyjaśnić bowiem należy, że w piśmiennictwie oraz orzecznictwie uznaje się, że nie jest dopuszczalne podjęcie decyzji o umorzeniu postępowania w razie gdy w wyniku postępowania wyjaśniającego nie ustalono podstaw wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145aa § 1 lub art. 145b Kpa. Przepis art. 151 § 1 pkt 1 Kpa w sposób jednoznaczny przesądza, że w takich przypadkach organ może wydać jedynie decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 17, Warszawa 2021, art. 151; wyrok NSA z dnia 6 maj a 201 O r., sygn. akt II OSK 773/09, LEX nr 597851). Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 19 października 2017 r. sygn. akt II SA/Op 345/17 wskazał, że" Wydanie na podstawie art. 151 Kp.a. decyzji kończącej wznowione postępowanie możliwe jest wyłącznie w razie dopuszczalności wznowienia postępowania, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego co do wystąpienia przyczyn wznowienia, w tym również tych, które organ może badać z urzędu. Rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kp.a. organ wydaje w sytuacji braku ustalenia podstaw wznowienia postępowania". Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lubinie w wyroku z dnia 15 grudnia 2020 r. sygn. Akt II Sa/Lu 592/20 podniósł: ,,Nie jest zatem dopuszczalne podjęcie decyzji o umorzeniu postępowania, w razie gdy w wyniku postępowania wyjaśniającego nie ustalono wystąpienia którejkolwiek z podstaw wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b, lecz możliwe jest to przy braku samej dopuszczalności wznowienia (tak NSA w wyrokach z 16 stycznia 2008 r., I OSK 1978/06, LEX nr 453469 i 21 stycznia 2020r. II OSK 553/18 i podane tam orzecznictwo opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dotyczy to również sytuacji wszczęcia postępowania z urzędu, jak ma to miejsce w razie złożenia sprzeciwu przez Prokuratora". W związku z powyższym, orzeczono jak na wstępie. Skargę na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 17 czerwca 2025 r., wydaną w sprawie IF- O.7840.1.76.2025.MM w imieniu wnioskodawców: M. M.(1) i M. M.(2), K. R., I. S. i K. S., J. K., I. K. i A. S., K. W. i Ł. W., R. G., S. K., M. M.(3) i H. M., J. P. i S. P., A. J., J. F. i P. K., D. S. i A. S., J. W. oraz D. K. i A. K., na podstawie udzielonych mi pełnomocnictw, znajdujących się w aktach sprawy i przedkładanych przy niniejszej skardze, oraz w imieniu własnym, złożył radca prawny I. M. Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję rezydenta W. nr 102/2025 z dnia 17 stycznia 2025 r., odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej- na rzecz Gminy W. pozwolenia na budowę skateparku w rejonie ul. [...] we W., dz. nr [...], AR-[...], obręb K. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania: art. 50 § 1 k.p.a. w zw. z art. 165 ust. 2 Konstytucji w z art. 92 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 107) w zw. z art. 26 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (T.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 40; zm.: Dz. U. z 2023 r. poz. 572, poz. 1463 i poz. 1688), art. 7, art. 75 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a. w z. z art. 140 k.p.a., art. 142 k.p.a. ,jak również art. 138 § 1 pkt 1 w zw. art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 149 § 2 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie. Nadto zaskarżonemu decyzji zarzucam naruszenie przepisów prawa materialnego: art 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (T.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351; zm.: Dz. U. z 2021 r. poz. 1986 oraz z 2022 r. poz. 88, poz. 1557, poz. 1768, poz. 1783 i poz. 1846) w zw. z art. 140 i art. 144 k.c. w zw. z § 11, § 323 ust. 1, § 323 ust. 2 pkt 1, § 325 ust. 1 i 2, § 326 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) oraz w zw. z art. 76 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 pkt 5 i art. 144 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (T. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1973; zm.: Dz. U. z 2021 r. poz. 1718, poz. 2127 i poz. 2269 oraz z 2022 r. poz. 1079, poz. 1260, poz. 1504, poz. 1576, poz. 1747, poz. 2088 i poz. 2127, M. P. z 2021 r. poz. 814 i poz. 96) w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 112) [załącznik do cyt. rozporządzenia [lp. 2 lit a)] w zw. z przepisami załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 04.04.2011, str. 5, z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, naruszenie art. 7 Konstytucji RP w zw. z§ 19 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 1998 r. w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego W., obejmującego część południowo-zachodniego pasma aktywności gospodarczej zw. z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (T.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503; zm.: Dz. U. z 2022 r. poz. 1846 i poz. 2185.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie art. 4 ust 1 w zw. z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa budowalnego i art. 2 ust. 2a Prawa ochrony środowisku poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Wskazując na powyższe naruszenia prawa, skarżący wnoszą o: (1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, (2) zasądzenie od Wojewody Dolnośląskiego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na uzasadnienie pełnomocnik wskazuje, że (1) Skarżący są właścicielami (współwłaścicielami) nieruchomości położonych przy ul. [...] (numer: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]) i przy ul. [...] (od numeru: od [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] I [...]). Osoby wnoszące skargę są właścicielami (współwłaścicielami) nieruchomości położonych w sąsiedztwie inwestycji obejmującej budowę skateparku w rejonie ulicy [...] we W., nr działki nr [...] Obręb: K., numer arkusza mapy: [...]. (3) Zaskarżana decyzja zapadła w toku postępowania o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę skateparku w rejonie ulicy [...] we W., nr działki nr [...] Obręb: K., numer arkusza mapy: [...], zakończonego ostateczną decyzją administracyjną numer 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., wydaną przez Prezydenta W. (znak: [...], NR [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno- budowalnego i udzielania pozwolenia na budowę dla Gminy W. Postępowanie to toczyło się bez udziału skarżących. (4) Odpis decyzji administracyjnej, której dotyczy podanie o wznowienie postępowania, nie został doręczony żadnemu ze skarżących. Skarżący podstawy wznowienia postępowania upatrywali i upatrują w normie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Bez własnej winny nie brali bowiem oni udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 6 grudnia 2022 r., w sytuacji w której stosownie do przepisów prawa materialnego, to jest art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 140 i art. 144 k.c., w zw. z § 11, § 323 ust. 1, § 323 ust. 2 pkt 1, § 325 ust. 1 i 2, § 326 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz w zw. z art. 76 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 pkt 5, art. 144 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 112) [załącznik do cyt. rozporządzenia [lp. 2 lit a)], powinni być stronami, a to z tego względu, że są współwłaścicielami nieruchomości gruntowych znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji polegającej na budowie skateparku w rejonie ulicy [...] we W., nr działki nr [...] Obręb: K., numer arkusza mapy: [...].(5) Prawo budowlane w art. 5 ust. 1. pkt 1 lit. e) nakłada obowiązek projektowania i budowania obiektów budowlanych zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniający spełnienie ochrony przed hałasem. Wymaga więc spełnienia podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych określonych w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 04.04.2011, str. 5, z późn. zm.). Zgodnie z załącznikiem I pkt 5 przywołanego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE), obiekty budowlane muszą być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby hałas odbierany przez osoby je zajmujące lub znajdujące się w pobliżu tych obiektów nie przekraczał poziomu stanowiącego zagrożenie dla ich zdrowia oraz pozwalał im spać, odpoczywać i pracować w zadowalających warunkach. Także te unormowania przemawiają za uznaniem, że skarżących mają status strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę skateparku. (6) Decyzja zaskarżana niniejszą skargą jest drugą decyzją Wojewody wydaną w tym samym przedmiocie. Uprzednio wydana decyzja Prezydenta W. z dnia 9 maja 2024 r. nr 921/2024, w której Organ I instancji odmówił uchylenia decyzji z 6 grudnia 2022 r. nr 2696/2022, uchylona została przez Organ II instancji decyzją z dnia 4 października 2024 r., a sprawa przekazana została do ponownego rozpoznania do Organu I instancji. (7) Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ I instancji również działał opieszale. Jak wynika z oglądu akt sprawy dokonanego w dniu 8 stycznie 2025 r. przez 3 miesiące Organ I instancji nie zgromadził w sprawie żadnego nowego materiału. Bezrefleksyjne powtórzył czynności dokonane przez pracownika, który przy uprzednim rozpoznaniu sprawy podlegał wyłączeniu. Dalej w aktach sprawy nie zgromadzono projektu budowlanego. W każdym razie takiego materiału wraz z aktami sprawy nie udostępniono pełnomocnikowi stron i A. S., którzy z aktami sprawy zapoznawali się w dniu 8 stycznia 2025 r. (8) W toku ponownie prowadzonego postępowania Prezydent W. decyzją z dnia 17 stycznia 2025 r., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej – na rzecz Gminy W. - pozwolenia na budowę skateparku w rejonie ul. [...] we W., dz. nr [...], AR- [...], obręb K. (9) Decyzja zaskarżana niniejszą skargą zapadła na skutek rozpoznania odwołania skarżących od co dopiero wskazanej decyzji Organu I instancji. W odwołaniu z 17 lutego 2025 r., skarżący- na podstawie art. 142 k.p.a.- zaskarżyli również postanowienie Prezydenta W. z dnia 16 grudnia 2024 r. nr 3 706/2024 wydane w sprawie o sygn.: [...], w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodów [z opinii biegłego z zakresu badania oddziaływania akustycznego i z przesłuchania wskazanych stron postępowania wznowieniowego], wnosząc o jego uchylenie i o dopuszczenie i przeprowadzenie wnioskowanych dowodów. (10) Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Organ II instancji nie uzupełnił postępowania dowodowego. Wojewoda Dolnośląski ograniczył się do analizy akt sprawy. (11) Właściwe uzasadnienie zarzutów odnoszących się do postępowania przed Organem II instancji, wymaga szerszego umówienia uchybień, których dopuścił się Organ I instancji. Zważyć trzeba na następujące okoliczności: (12) Przed wydaniem decyzji z 17 stycznia 2025 r., Organ I instancji nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego. Nie inaczej było w toku postępowania przed Organem II instancji. Wnioskodawcy pismem z dnia 26 marca 2024 r. zgłosili wnioski dowodowe [pismo w aktach sprawy], wnosząc o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu badania oddziaływania akustycznego celem ustalenia następujących okoliczności: 1/jaka będzie emisja akustyczna powodowana eksploatacją skateparku budowanego w rejonie ulicy [...] we W., nr działki nr [...] Obręb: K., numer arkusza mapy: [...], której to inwestycji dotyczy decyzja administracyjna numer 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. wydanej przez Prezydenta W. (znak: [...], NR [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę dla Gminy W., 2/ jakie będzie oddziaływanie tej emisji na terenach chronionych przed hałasem, w szczególności obejmujących nieruchomości sąsiednie, stanowiące przedmiot własności lub współwłasności stron wskazanych w omawianym piśmie, 3/ ustalenia, czy oddziaływanie akustyczne, o którym mowa powyżej, nie będzie przekraczało wartości dopuszczalnych określonych na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska i czy w związku z przewidywanym oddziaływaniem zachodzi potrzeba ujęcia w projekcie budowlanym skateparku w rejonie ulicy [...] we W., nr działki nr [...] Obręb: K., numer arkusza mapy: [...] zabezpieczeń akustycznych koniecznych do wyeliminowania przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach nieruchomości sąsiednich, stanowiących przedmiot własności lub współwłasności stron wskazanych w omawianym piśmie, w którym zgłoszono referowane wnioski dowodowe. (13) Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ I ponownie postanowieniem nr 3706/2024 z dnia 16 grudnia 2024 postanowił odmówić przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych w piśmie z dnia 26 marca 2024 r. (14) W uzasadnieniu powołuje się na przepis art. 78 k.p.a., wskazując, że nie był zobowiązany do przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Uzasadnienie to urąga jednak podstawowym zasadom logiki. Organ I instancji, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazuje, iż to Wnioskodawcy powinni udowodnić okoliczności faktyczne, na które się powołują w złożonym podaniu. Ciężar dowodu spoczywać będzie tutaj na tym, kto ma interes prawny w podważaniu ostatecznej decyzji administracyjnej [tak na s. 3 uzasadnienia omawianego postanowienia]. Abstrahując od kwestii trafności wywodów co do rozkładu ciężaru dowodu, nie sposób nie zauważyć, że przy takim podejściu Organu I instancji rodzi się nieodrodne pytanie: jak wnioskodawcy mają udowodnić określone okoliczności, jeśli odmawia się im przeprowadzenia wnioskowanych dowodów? Instytucji rozkładu ciężaru dowodu nie można przecież utożsamiać z kwestią podmiotu, który ma określony (w tym wnioskowany) dowód przeprowadzić- jest nim zawsze organ prowadzący dane postępowanie. Jak można powoływać się na kwestię rozkładu ciężaru dowodu, wskazywać, że obciążał on stronę (w tym wypadku- wnioskodawców) i jednocześnie oddalać wniosek dowodowy wnioskodawców (stron)? I to z powołaniem się właśnie na kwestię rozkładu ciężaru dowodu? (15) Organ I instancji powołuje się na pismo J. W.(1). Domyślać się można, że chodzi o pismo z 9 lutego 2024 r. Pismo to nie jest dowodem, nie sporządzone zostało przez osobę legitymującą się uprawnieniami budowalnymi. Nie wynika to przynajmniej z materiałów zgromadzanych w aktach sprawy. Pismo to jest przy tym wyłącznie pismem, które prezentuje stanowisko własne Organu I instancji. Jest on przy tym błędne. (16) W żadnym razie nie może być traktowane jako dowód, czy też jako stanowisko strony! Przemawiają za tym następujące względy. Pismem z dnia 9 stycznia 2024 r. Prezydent W., działając jako starosta miasta na prawach powiatu, zobowiązał Gminę W. do zajęcia stanowiska w sprawie w terminie 30 dni. Czynność ta to przejaw naruszenia szeregu przepisów, w tym art. 50 k.p.a. Gmina, której Prezydent wydał w danej sprawie decyzję administracyjną nie ma bowiem statusu strony w takim postępowaniu. Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że w takich przypadkach gmina nie ma statusu strony ani w postępowaniu administracyjnym ani sądowoadministracyjnym. (17) W wyroku NSA z 18.06.2019 r. (II OSK 1125/19, opubl. LEXnr 3098555) Sąd ten trafnie zauważył, iż powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego kompetencji do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji wyłącza możliwość dochodzenia przez jednostkę jej interesu wynikającego z prawa materialnego w postępowaniu administracyjnym. Strona podnosi dalej, że Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił w tej uchwale, iż "wypływająca z art. 165 ust. 2 Konstytucji RP ochrona sądowa samodzielności jednostek samorządu terytorialnego nie wymaga zapewnienia tym jednostkom statusu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ani też przyznania im prawa do wniesienia skargi na decyzje organu odwoławczego w sytuacji, w której jednostka ta nie występuje jako adresat działań władczych innych organów władzy publicznej, lecz sama podejmuje takie działania wobec innych podmiotów. Podstawowe znaczenie dla takiej regulacji prawnej ma tu fakt, że jednostki te nie mają własnych praw ani prawnie chronionych interesów, których mogłyby dochodzić w relacjach ze stronami postępowania administracyjnego, o których prawach lub obowiązkach władczo rozstrzygają w pierwszej instancji. Dotyczy to również tych spraw, kiedy decyzja administracyjna wydawana przez organ jednostki samorządu terytorialnego stanowi rozstrzygnięcie w przedmiocie stosunków cywilnoprawnych, których jednostka ta jest stroną". Wskazał także, iż ''podstawową zasadą konstytucyjną, która określa sposób funkcjonowania administracji publicznej jest zasada praworządności (art. 7 Konstytucji RP). Zarówno postępowanie administracyjne, jak i postępowanie sądowoadministracyjne zostały oparte na tej zasadzie. Organy administracji, w tym organy samorządu terytorialnego, które rozstrzygają o prawach lub obowiązkach obywatela w drodze decyzji administracyjnej obowiązane są działać na podstawie przepisów prawa. Zatem w procesie kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej tych decyzji nie zachodzi potrzeba umożliwienia jednostkom samorządu terytorialnego artykułowania swoich interesów, bo po prostu postępowania te nie dotyczą dochodzenia tych interesów. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniami, że jednostka samorządu terytorialnego, której organ wydal decyzję administracyjną w pierwszej instancji, powinna mieć możliwość dochodzenia swoich praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przyjęcie takiego założenia podważałoby bowiem zaufanie do organów władzy publicznej. W takiej sytuacji uzasadnionym byłoby twierdzenie, że jednostki te nie działają zgodnie z prawem, lecz kierują się własnymi interesami, nierzadko nie mającymi podstawy w obowiązujących przepisach prawa". Dodać należy(zdaniem skarżcych), iż do dnia 6 grudnia 1994 r. obowiązywał ogólny przepis art. 27a § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy gminy podlegały także wyłączeniu od załatwienia sprawy, w której stroną była gmina. W takich przypadkach sprawę załatwiał wyznaczony organ innej gminy (art. 27 a § 2 k.p. a.). Obecnie jedynie w niektórych ustawach materialnoprawnych ustawodawca, dostrzegając kolizję interesów prawnych miasta na prawach powiatu oraz interesów prawnych jednostki, wprowadził wyraźne wyłączenie prezydenta miasta na prawach powiatu sprawującego funkcję starosty w sprawach, w których stroną postępowania jest gmina lub powiat (art. 124 ust. 8, art. 142 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tj. Dz. U z 2018 r. poz. 2204 zpóźn. zm.). Ustawa Prawo budowlane nie przewiduje możliwości takiego wyłączenia organu. Należy więc uznać, że w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty reprezentuje jednocześnie interesy gminy, wydając na jej wniosek decyzję w pierwszej instancji, na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie stanął na stanowisku, iż powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego kompetencji do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu wynikającego z prawa materialnego w postępowaniu administracyjnym. Wprawdzie właścicielem działki przeznaczonej do zainwestowania, a znajdującej się w wieczystym użytkowaniu inwestora, oraz działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, jest ( . .), jednakże Prezydent ( . .) jako organ pierwszej instancji wydał w tej sprawie decyzję. W takim układzie procesowym W. nie może wnieść skutecznie odwołania od decyzji wydanej przez Prezydenta(..), albowiem tej jednostce samorządu terytorialnego nie przysługuje przymiot strony w sprawie pozwolenia na budowę ani w rozumieniu art. 28 ustawy Prawo budowlane ani w rozumieniu art. 28 k.p.a., jak wskazywał to Sąd pierwszej instancji, skoro decyzję w pierwszej instancji wydawał Prezydent ( ..). Nie sposób bowiem przyjąć, że miasto na prawach powiatu mogłoby występować w takiej sprawie jako strona reprezentowana przez ten sam organ (prezydenta miasta na prawach powiatu), który wydał decyzję w pierwszej instancji. W konsekwencji za trafne uznać należy stanowisko Wojewody Mazowieckiego stwierdzające niedopuszczalność odwołania wniesionego przez W. (20) Zachowanie Organu I instancji pozostawało więc w rażącej sprzeczności z powyżej opisanymi i ugruntowanymi w orzecznictwie zapatrywaniami. Prezydent W. chciał w sprawie działać i jako Organ i jako strona. To błędne podejście powielił Organ II instancji w toku postępowania odwoławczego. (21) Pismo z dnia 9 lutego 2024 r. (znak: [...]), podpisane przez Dyrektora J. W.(1), jest pismem Gminy W., a nie materiałem pochodzącym nie od Organu prowadzącego postępowania. Nie ma żadnej prawnej doniosłości fakt, że pismo to pochodzi z Zarządu Inwestycji Miejskich. Zarząd Inwestycji Miejskich został powołany uchwałą Rady Miejskiej w 1999 roku i działa jako jednostka budżetowa Gminy W. Nie ma więc żadnej własnej zdolności prawnej, działa w ramach zdolności pranej Gminy W. Wskazane pismo jest więc pismem Organu I instancji, który prowadził postępowanie (sic!). Stanowisko w nim wyrażone nie ma więc waloru dowodu, a jest jedynie stanowiskiem Organu. Powinno ono zostać zakomunikowane skarżącym. Jego niedoręczenie stanowi przejaw rażącego naruszenia zasad postępowania administracyjnego, w tym tych wynikających z art. 10 k.p.a. (22) Stanowisko wyrażone w omawianym piśmie nie ma więc waloru dowodu. Jest to jedynie prezentacją określonych poglądów i zapatrywań. Przy czym, wyrażone one zostały w oderwaniu od uwarunkowań prawnych i jako takie stanowią ich pogwałcenie. (23) W aktach sprawy brak jakichkolwiek dowodu na to, że obszar oddziaływania inwestycji nie wykracza poza granice obszaru opracowania. (24) Nadto omawiane stanowisko Organu I instancji (a nie podmiotu trzeciego) pomija fakt, że decyzja nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. stanowi przejaw naruszenia art. 7 Konstytucji RP. Z mapy wykonanej dla celów projektowych wynika, że skatepark jest tylko jednym z etapów zagospodarowania terenu działki nr [...], AR[...], obręb K. Wykonane mają zostać także dodatkowe ciągi pieszo-rowerowe i pumptrack. Analiza projektów prowadzi do wniosku, że cała inwestycja, której pierwszy etap zatwierdzono decyzją nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., wraz z przewidywanymi do realizacji w późniejszym okresie dodatkowymi ciągami pieszorowerowymi i pumptrackiem, doprowadzi do sytuacji, że przeznaczenie uzupełniające przekraczać będzie 20% całkowitej powierzchni obszaru ZPl w rozumieniu § 19 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 1998 r. w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego W., obejmującego część południowo-zachodniego pasma aktywności gospodarczej. Co jest zabronione! Nad przestrzeganiem przepisu prawa materialnego w postaci przepisu § 19 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 1998 r. w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego W., obejmującego część południowozachodniego pasma aktywności gospodarczej (jaki i całego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 1998 r.) w zw. z art. 14 ust. 8 ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn.zm.) Organ powinien czuwać również w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Przy zagospodarowaniu dz. Nr [...], AR [...], obręb K. Gmina W., podlega ograniczeniom, wynikającym z tego aktu prawa miejscowego. Podmiot prawa publicznego nie może pozwolić sobie, właśnie z uwagi na zasadę praworządności, implikowaną normą z art. 7 Konstytucji RP, nawet na planowanie naruszenia prawa. Decyzja nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. stanowi zaś jeden z elementów ciągu czynności zmierzającego do rażącego naruszenia prawa. (25) W tym kontekście nie można poprzestawać na ustaleniu czy konstatacji, że powierzchnia zabudowy nie przekracza 8,5% powierzchni działki nr [...], AR [...], obręb K., skoro już na obecnym etapie planuje się dalszą zabudowę tej działki. (26) W projekcie zagospodarowania terenu odnajdujemy passus w brzemieniu: Ochrona przed hałasem i drganiami- nie dotyczy (tak w pkt 8 tiret ósmy). Przy takim stanie dokumentacji projektowej wydana została decyzja administracyjna numer 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. (znak: [...], NR [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę dla Gminy W., obejmujących budowę skateparku w rejonie ulicy [...] we W. 13. Dowodzi to tego, że na etapie postępowania poprzedzającego wydawanie decyzji, którego dotyczy wniosek w przedmiocie wznowienia postępowania, kwestia emisji akustycznej skateparku nie była w ogóle (sic!) przedmiotem analizy. Organ poprzestał na zapewnieniu projektanta, co nastąpiło z pogwałceniem prawa i z pogwałceniem zasady dążenia do prawdy obiektywnej, właściwej postępowaniu administracyjnemu. Organ I instancji zaniechał przy tym określenia wszystkich numerów działek objętych zakresem opracowania inwestycji, nie zażądał przedłożenia informacji opisowej i graficznej o obszarze oddziaływania projektowanej budowy. Powinno to być przy tym poczynione już w postępowaniu zwykłym, które poprzedzało wydanie decyzji nr 2696/2022, której dotyczą podania o wznowienie postępowania, a nie dopiero na etapie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania. Nie bez powodu w literaturze przedmiotu zauważa się, że podstawowe znaczenie dla ustalenia interesu prawnego w sprawach o pozwolenie na budowę ma wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20. Wyznaczenie takiego obszaru powinno nastąpić na potrzeby każdej konkretnej sprawy, przy wzięciu pod uwagę funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Inaczej rzecz ujmując, trzeba stwierdzić, że pojęcie obszaru oddziaływania obiektu jest rekonstruowane w każdym odrębnym postępowaniu prowadzonym dla indywidualnych inwestycji (wyrok WSA w Poznaniu z 7.12.2010 r., II SA/Po 673/10, LEXnr 754505)2. (27) Przed wydaniem decyzji nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., Organ I instancji nie ustalił obszaru oddziaływanie projektowanej budowy. Znamienne jest przecież, że ani w uzasadnieniu postanowienia nr 3706/2024 z dnia 16 grudnia 2024 r., ani w uzasadnieniu decyzji nr 102/2025 z 17 stycznia 2025 r. Organ I instancji nie powołuje się na dokumentację, która określałby obszar oddziaływania projektowanej budowy, która sporządzona byłby w postępowaniu, które bezpośrednio poprzedzało wydanie decyzji nr 2696/2022 z 6 grudnia 2022 r. Organ I instancji odwołuje się jedynie do własnego pisma, które powstało na potrzeby i w toku postępowania wznowieniowego! W tym aspekcie rodzi się więc nieodrodne pytanie- na jakiej podstawie Organ I instancji przyjął, że wnioskodawcy nie mają przymiotu strony? Zarzut ten postawić trzeba również Organowi II instancji, nie uzupełnił on bowiem w żadnym zakresie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie 15 (28) Lektura stanowiska Organu I instancji, wyrażona w piśmie z dnia 9 lutego 2024 r. (znak: [...]), jedynie to potwierdza. Wbrew poglądowi wyrażanemu w pkt 4 przedmiotowego pisma, sarna istota skateparku sprowadza się do wybudowania budowli, które implikują hałas. Sam skatepark jest instalacją, w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Betonowa konstrukcja być może powodować będzie mniejszy hałas niż wywoływałby konstrukcja drewniana, lecz będzie to hałas. Analizowane pismo Organu I instancji jedynie to potwierdza. Wynika przecież z niego, że do czynienia będziemy mieli jednak z hałasem (sic!). W postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji administracyjnej numer 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. nie można więc było poprzestać na zapewnieniu w Projekcie zagospodarowania terenu w brzemieniu: Ochrona przed hałasem i drganiami nie dotyczy (tak w pkt 8 tiret ósmy). Kwestia ta winna być przedmiotem refleksji Organu i odpowiedniego postępowania dowodowego. Wobec zaniechań, których w tym zakresie dopuścił się Organ I instancji, postępowanie dowodowe wymagało uzupełnienia w toku postępowania odwoławczego, przed Organem II instancji. Wskazane pismo (z dnia 9 lutego 2024 r.) nie mogło więc uzasadniać nieuwzględnienia wniosków dowodowych wnioskodawców. (29) Obecnie skatepark jest już używany. Stanowczo więc można stwierdzić, że dźwięk i hałas pochodzący ze skateparku nie jest taki sam jak generowany jazdą po chodniku. Po pierwsze, dochodzi do kumulacji jeżdżących na stosunkowo niewielkiej przestrzeni. Po drugie, do czynienia marny nie z przejazdami polegającym na tym, że dane osoby przemieszczają się z jednego punktu do drugiego. Korzystający ze skataparku pozostają w jednym miejscu, w obrębie skateparku. Następuje więc zjawisko kumulacji. Po trzecie wreszcie, wykonywane są triki, które z oczywistych względów powodują większy hałas niż ten powodowany samym tylko przemieszczeniem się w określonym kierunku. (30) Nie sposób również nie zauważyć, że w aktach sprawy brak jest materiału dowodowego, w oparciu o który można by przyjąć, że z wybudowanego skateparku korzystają jedynie poczatkujący. W omawianym piśmie Organ I instancji powołuje się na małą ilość urządzeń. Wykonywanie jednak bardziej zaawansowanych trików (na przykład wyższych wyskoków) w żaden sposób nie jest limitowane ilością urządzeń. Na jakiej podstawie przyjąć można, iż z przedmiotowego skateparku nie będą korzystać użytkownicy zaawansowani? Nie sposób przy tym nie zauważyć, że montaż sztucznego oświetlania umożliwiać będzie korzystanie ze skateparku już po zapadnięciu zmroku, również w porze nocy. Oświetlenie takie jest zaś przewidziane w projekcie. (31) Z przepisu art. 4 ust. 1 Prawa ochrony środowiska wynika, że powszechne korzystanie ze środowiska przysługuje z mocy ustawy każdemu i obejmuje korzystanie ze środowiska, bez użycia instalacji, w celu zaspokojenia potrzeb osobistych oraz gospodarstwa domowego, w tym wypoczynku oraz uprawiania sportu, w zakresie: 1) wprowadzania do środowiska substancji lub energii, 2) innych niż wymienione w pkt 1 rodzajów powszechnego korzystania z wód w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. W żadnym razie nie wynika z niego, że korzystanie z obiektów sportowych to korzystanie powszechne. Chodzi w nim przecież o korzystanie bez użycia instalacji. Skatepark jest zaś instalacją w rozumieniu cytowanej ustawy! Przez instalacje rozumie się przecież, zgodnie z art. 3 pkt 6 lit. c) Prawa ochrony środowiska, także budowle których eksploatacja może powodować emisję substancji lub energii (hałasu) do środowiska. Definicja budowli wynika zaś z art. 3 pkt 3 ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Definicja budowli ma otwarty charakter. Dość powiedzieć, że jako budowle wprost wskazuje się budowle sportowe. Wbrew więc stanowisku Organu II instancji, do czynienia mamy z budowlą, a nie obiektem małej architektury. Jazda na deskorolkach, przykładowo, po budowli sportowej jaką jest skatepark, jest więc korzystaniem ze środowiska z użyciem instalacji (sic!). A to, zgodnie z art. 4 ust. 1 Prawa ochrony środowiska nie może być kwalifikowane korzystanie powszechne. Nie może być zatem mowy o kwestii zastosowania normy z art. 2 ust. 2a Prawa ochrony środowisku, wedle której przepisów tej ustawy nie stosuje się w zakresie hałasu powstającego w związku z powszechnym korzystaniem ze środowiska. Nie będziemy bowiem w tym przypadku mieść do czynienia z powszechnym korzystaniem ze środowiska. Tak więc również te prawne względy przemawiają za przyjęciem nietrafności rozumowania prezentowanego w piśmie z dnia 9 lutego 2024 r. (znak: [...]), podpisanym przez Dyrektora J. W.(1). Rozumowanie w nim zaprezentowane nie mogło więc być podstawą nieuwzględnienia wniosków dowodowych wnioskodawców sformułowanych w piśmie z 26 marca 2024 r. (32) Na etapie projektowania zachodziła konieczność wykonania prognozy emisji akustycznej skateparku w rejonie ulicy [...] we W., nr działki nr [...] Obręb: K., numer arkusza mapy: [...], odniesienia oddziaływania tej emisji do norm dopuszczalnego hałasu oraz, jeśli okazałoby się to konieczne, zaprojektowania zabezpieczeń akustycznych ograniczających oddziaływanie akustyczne skateparku do poziomów dopuszczalnych. Z tego względu przeprowadzić należało dowody wskazane w osnowie pisma skarżących z 26 marca 2024 r. (33) Już na tym etapie przesądzić należało kwestię ochrony akustycznej. Okazać się może bowiem, że zastosowanie zabezpieczeń akustycznych będzie konieczne, a nie będzie możliwości ich późniejszego wybudowania z uwagi na parkowych charakter dopuszczalnego zagospodarowania działki, konieczne gabaryty i usytuowanie zabezpieczeń, a także z uwagi na kwestie ewentualnego zacienienia działek sąsiednich. (34) W dalszej części uzasadnienia postanowienia nr 3706/2024 Organ I instancji "popisuje się" kolejną rażącą nieznajomością procedury administracyjnej. Na s. 3 uzasadnienia tego postanowienia wywodzi bowiem postępowanie wznowieniowe nie jest powtórnym merytorycznym rozpoznaniem sprawy w trzeciej instancji, lecz badaniem, czy istnieje przesłanka wznowienia oraz czy jest ona na tyle istotna, że ma wpływ na odmienne rozstrzygnięcie. (35) Wbrew temu zapatrywaniu, postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem merytorycznym (siei). Jak się bowiem zasadnie podnosi w literaturze i judykaturze, przedmiotem tego postępowania jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną lub postanowieniem. Por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 22.05.2013 r., II SA/Go 145/13, LEX nr I 334847 - w postępowaniu wznowieniowym może dojść do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy (w przeciwieństwie do postępowania nieważnosciowego), ale ma to miejsce jedynie w sytuacji, gdy postępowanie wyjaśniające doprowadzi do wniosków potwierdzających, że dana decyzja ostateczna dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną, wskazaną w podaniu o wznowienie postępowania'. Dalej Komentator zauważa, powołując się na wyrok NSA z 13.10.2016 r., II OSK 3365/14, ONSAiWSA 2017/6, poz. 101, że z art. 149 § 2 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 Kp. a. wynika, że ograniczenie postępowania w sprawie wznowienia postępowania tylko do ustalenia podstaw wznowienia postępowania, z wyłączeniem rozpoznania sprawy administracyjnej pomimo ustalenia podstaw wznowienia postępowania, stanowi istotne naruszenie prawa. (36) Kuriozalne są również wywody Organu I Instancji poczynione na s. 2 uzasadnienia postanowienia nr 3706/2024. Organ I instancji zauważa, iż po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w rozpatrywanej sprawie organ administracji architektoniczno- budowlanej doszedł do wniosku, że wskazane okoliczności polegające udowodnieniu albo zostały wykazane innym dowodem lub nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia dla rozstrzygnięcia sprawy. Rodzą się przy takim wywodzie nieodrodne pytania: z czym do czynienia w istocie- zdaniem Organu I instancji- w sprawie- z wykazaniem okoliczności-ale jakich i jakie okoliczności są nieistotne. Brak konkretnego i stanowczego stanowiska ze strony Organu I instancji dyskwalifikuje postanowienie nr 3607/2024. (37) Powyższe wywody prowadzą do wniosku, że wydając postanowienie nr 3706/2024 z 16 grudnia 2024 r. Organ I instancji naruszył art. 75, art. 77 § 1 i § 2 i art. 78 k.p.a. Nie było bowiem podstaw do odmowy przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych w piśmie z 26 marca 2024 r. Przypomnieć przy tym trzeba, że w toku postępowania, które poprzedzało wydanie decyzji nr 2696/22 z 6 grudnia 2022 r., nie doszło do ustalenia obszaru oddziaływania projektowanej budowy- ani w formie informacji opisowej, ani w formie informacji graficznej. Organ na opracowanie takie się nie powołuje, ani w uzasadnieniu postanowienia3706/2024 z 16 grudnia 2024 r. W aktach udostępnionych pełnomocnikowi wnioskodawców, przy okazji ich przeglądania, dokumentu takiego nie udostępniono. (38) Nie trzeba szerzej uzasadniać, że okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oceniać trzeba przez pryzmat przepisów prawa materialnego, których zastosowanie przynajmniej potencjalnie wchodzić może w grę. Przepisy takie odwołujący wskazują w niniejszej skardze. Powołane powyżej przepisy odwołują się wprost do kwestii hałasu czy uciążliwości akustycznej (uciążliwość taką traktować należy jako immisję pośrednią). Tej okoliczności dotyczyły wnioski dowodowe. Organ I instancji nie miał więc uzasadnionych podstaw do nieuwzględnienia wniosków dowodowych wnioskodawców. Zwłaszcza, że w toku sprawy nie zgromadzono żadnego innego dowodu dotyczącego uciążliwości akustycznej skateparku. Tak więc żądanie przeprowadzenia analizy akustycznej, wbrew stanowisku Organu I instancji, nie dotyczy okoliczności stwierdzonych innymi dowodami. (39) Raz jeszcze należy przy tym podkreślić, że Organ I instancji nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania dowodowego w zakresie uciążliwości akustycznej przedmiotowego skateparku i nie dokonał w tym zakresie żadnych ustaleń. Zawarte w uzasadnieniu postanowienia 706/2024 stwierdzenie, że wniosek dowodowy ma na celu zakwestionowanie jakichkolwiek dokonanych przez Organ dotychczasowych ustaleń jest niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż ustaleń takich nie dokonano. W realiach rozpoznawanej sprawy, wobec faktu, iż Organ I instancji nie analizował i nie zgromadził żadnych dowodów dotyczących oddziaływania akustycznego przedmiotowego obiektu, wniosek skarżących miał na celu uzupełnienie akt sprawy o element, którego z powodu uchybienia Organu I instancji i niezachowania należytej staranności, w trakcie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę nie pozyskano. (40) Absurdalny jest przy tym wywód Organu I instancji wedle, którego inne formy ograniczenia zagospodarowania terenu niż zabudowa (np. hałas, spaliny itp.) wykraczają poza zakres definicji obszaru oddziaływania inwestycji i jako takie nie są przedmiotem zainteresowania Prawa budowalnego [tak na s. 3 uzasadnienia postanowienia nr 3706/2024]. Uszło bowiem uwadze Organu I instancji, że stosownie do przepisu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego obszar oddziaływania obiektu ustala się na podstawie przepisów odrębnych. Zauważyć przy tym należy, iż przekroczenie dopuszczalnych norm zanieczyszczenia środowiska na danym terenie w sposób ewidentny ogranicza możliwość wykorzystania tego terenu do zabudowy o funkcji, dla której określone zostały dopuszczalne poziomy zanieczyszczenia środowiska. Dopuszczalne poziomy zanieczyszczenia środowiska uzależnione od funkcji terenu określone zostały między innymi w przypadku hałasu. Poza tym, to bez znaczenia, bo na czym polegać miałoby zagospodarowanie terenu działki budowlanej, jak nie na jej zabudowie ? Ograniczenia w zabudowie, to przykładowo konieczność przebudowania w określony sposób domów mieszkalnych sąsiadujących ze skateparkiem w celu wprowadzenia zabezpieczeń akustycznych, z zastosowaniem określonych materiałów budowlanych, które pozwolą na wytłumienie hałasu do dopuszczalnych norm w pomieszczeniach. Dodać przy tym należy, że do przepisów odrębnych- w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowalnego- zalicza także przepisy rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy 5.(41) Nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżących, miało przy tym wpływ na rozstrzygnięcie Organu I instancji. Po pierwsze, Organ I instancji nie ustalił prawidłowo stron postępowania. Po drugie, nie zgromadził materiału do merytorycznego rozpoznania sprawy w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla Gminy W., zakończonego decyzją nr 2696/2022 z 6 grudnia 2022 r. (42) Powyższe uchybienia uszyły uwadze Organu II instancji. Wojewoda nie uzupełnił w żaden sposób postępowania dowodowego. Zachodziły zaś przesłanki z art. 142 k.p.a, do rozpoznania postanowienia nr 3706/2024 z 16 grudnia 2024 r. i do przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Dopiero poczynienie odpowiednich ustaleń pozwoliłoby Organowi II instancji na właściwe zastosowanie normy z art. 138 k.p.a, i rozpatrzenie odwołania. (43) Powyższe braki finalnie doprowadziły Organ II instancji do wadliwego rozstrzygnięcia wynikającego z zaskarżonej decyzji, w której przyjęto wadliwą wykładnię art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowalnego w związku z przepisami przywołanymi w pkt 4 i 5 uzasadnienia niniejszej skargi. Skarżącym odmówiono statusu strony i to w sytuacji, w której ani w postępowaniu bezpośrednio poprzedzającym wydanie decyzji nr 2696/22 z 6 grudnia 2022 r., ani w postępowaniu wznowieniowym, nie ustalono obszaru oddziaływania inwestycji. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 75 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. Organ II instancji nie wyjaśnił całości okoliczności sprawy i zaniechał podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a.). W postępowaniu odwoławczym zasady te winny znaleźć zastosowanie na podstawie odesłania z przepisu art. 140 k.p.a. Powyższe uchybienia doprowadziły przy tym Organ II instancji do błędnego zastosowanie art. 13 8 § 1 pkt 1 w zw. art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 149 § 2 k.p.a., a przez to miały wpływ na wynik postępowania. ( 44) Przede wszystkim jednak, Organ II instancji przyjął- podobnie jak Organ I instancji- wadliwą wykładnię art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. z art. 51 ust. 1 pkt 9 Prawa budowalnego w związku z przepisami przywołanymi w pkt 4 i 5 uzasadnienia niniejszego skargi. Z wywodami ze s. 7- 19 z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie sposób się zgodzić. W swym rozumowaniu Organ II instancji pominął bowiem następujące prawne aspekty: (45) W orzecznictwie przyjął się pogląd, że podmioty określone w art. 28 ust. 2 Prawa budowalnego w okolicznościach, w których powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu projektowanej inwestycji na ich nieruchomość, powinny być stronami postępowania o pozwolenie na budowę takiej inwestycji, nawet jeżeli jest to oddziaływanie dopuszczalne wg norm prawa (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 28 marca 2007 r., sygn. II OSK 208/06; z dnia 15 lipca 2016 r., sygn. II OSK 2759/14, z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. II OSK 807/15) 6.(46) Dla objęcia zatem nieruchomości obszarem oddziaływania obiektu budowlanego wystarczy samo potencjalne oddziaływanie na tę nieruchomość, mieszczące się w granicach norm prawa. Z żadnego przepisu Prawa budowlanego, w tym z definicji legalnej obszaru oddziaływania obiektu, nie wynika bowiem, że objęcie nieruchomości obszarem oddziaływania obiektu uzależnione jest każdorazowo od zakładanego przekroczenia przez sam ten obiekt bądź jego przyszłe użytkowanie dopuszczalnych norm. Innymi słowy, obszar oddziaływania obiektu budowlanego to także teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa. Przymiot strony w Prawie budowlanym wbrew stanowisku Organu II instancji- nie jest zatem zależny od tego, czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz z samego faktu oddziaływania na przestrzeń objętą prawem do nieruchomości sąsiednich. Obszar oddziaływania obiektu nie może być zatem utożsamiany wyłącznie z brakiem zachowania przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi czy z zakresu ochrony środowiska. Obiekt budowlany może bowiem wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z przepisami techniczno-budowlanymi i, co za tym idzie, że nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę (por. A. Ostrowska komentarz do art. 28 teza 22 (w:) pod red. A. Glinieckiego, Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III, WKP 2016)7. 6 Tak w wyroku WSA w Krakowie z 7.03.2024 r., II SA/Kr 2/24, LEX nr 3706882.7 Ibidem.(47) Identycznie podchodzi się do sprawy w doktrynie. Wskazuje się, że należy podkreślić, że obszar oddziaływania obiektu nie ogranicza się do obszaru, w którym następuje przekroczenie norm lub naruszenie zakazów wskazanych w przepisach odrębnych, tj. podmioty określone w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego powinny być stronami postępowania, jeżeli powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu inwestycji na ich nieruchomość, nawet jeżeli oddziaływanie jest dopuszczalne według przepisów odrębnych. Inni komentatorzy podkreślają, iż należy więc przyjąć, że podmioty określone w art. 28 ust. 2 w okolicznościach, w których powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu projektowanej inwestycji na ich nieruchomość, powinny być stronami postępowania o pozwolenie na budowę takiej inwestycji. W żadnym bowiem wypadku nie można utrudniać właścicielom nieruchomości dochodzenia ich praw właścicielskich w postępowaniu administracyjnym, jakim jest uzyskanie pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Gdańsku z 18.10.2007 r., II SA/Gd 173/07, LEX nr 490238). Należy również zauważyć, iż za słusznością tej tezy przemawia wykładnia systemowa wewnętrzna, gdyż z podobną sytuacją mamy do czynienia w przypadku, o którym mowa w art. 30 ust. 7 pkt 4 p. bud. Zgodnie bowiem z poglądem, jaki jest powszechnie prezentowany zarówno w orzecznictwie, jak i w literaturze, do wniesienia sprzeciwu oraz nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie jest wymagana pewność co do wystąpienia okoliczności, o jakich mowa w tym przepisie. Organ nie ma więc obowiązku wykazania już na etapie wnoszenia decyzji o sprzeciwie, że zamierzone roboty budowlane spowodują utrwalenie lub zwiększenie ograniczeń albo uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zadaniem organu jest jedynie wskazanie przyczyn dojścia przez niego do wniosku, że takie zagrożenie roboty te mogą spowodować. Stwierdzenie takiego prawdopodobieństwa będzie natomiast determinowało organ do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i zapewnienia w tym postępowaniu właścicielom, użytkownikom wieczystym lub zarządcom nieruchomości, na które roboty te mogą oddziaływać w sposób określony w tym przepisie, udziału naprawach strony". Tę, skądinąd trafną konstatację, uzupełnia się o argumentację wywodzoną z Konstytucji RP, wskazując, że za słusznością powyższej tezy przemawia także art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, gwarantujący równą dla wszystkich ochronę prawną własności i innych praw majątkowych. Istotą tej gwarancji jest bowiem to, że ochrona własności i innych praw majątkowych nie może być różnicowana zależnie od rodzaju podmiotu danego prawa, a konieczność ochrony praw osób trzecich jest jedną z podstaw wprowadzenia ustawowych ograniczeń praw inwestora (art. 3 I ust. 3 Konstytucji RP) i ingerencji organów administracji w proces zabudowy nieruchomości, zarówno na etapie poprzedzającym rozpoczęcie budowy, jak i w jej trakcie oraz po zakończeniu robót budowlanych (por. wyrok TKz 20.04.2011 r., Kp 7/09, OTK-A 2011/3, poz. 26).10 (48) Zauważyć też trzeba, że zawarta w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego definicja abstrahuje od kwestii przekroczenia norm w zakresie oddziaływania inwestycji. Już samo podejrzenie, że planowane zamierzenie budowlane będzie potencjalnie oddziaływać na działki sąsiednie powoduje, iż należy uznać ich właścicieli za strony postępowania. Przy takim właściwym podejściu, podmioty te mają prawo wglądu do akt sprawy administracyjnej i kontroli czy np. założenia, jakie przyjął projektant i dokonane przez niego wyliczenia, są prawidłowe. Innymi słowy, w postępowaniu administracyjnym mają możliwość zadbania o własne prawnie chronione interesy. (49) W judykaturze trafnie zauważa się, że z oddziaływaniem inwestycji mamy do czynienia w sytuacji, w której będzie oddziaływała (choćby w dozwolony sposób) na działkę sąsiadującą i że owo oddziaływanie polegać może chociażby na emisji hałasu, co łączy się z pewnymi ograniczeniami w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości. Ograniczenia te, to przykładowo zasadność stosowania określonych materiałów, które pozwolą na wytłumienie hałasu do dopuszczalnych norm w określonych pomieszczeniach np. w nowo realizowanym w przyszłości obiekcie. Powyższe nie oznacza oczywiście, że w realiach tej sprawy dojdzie do przekroczenia określonych norm, ale stanowi o tym, że nieruchomość sąsiednia znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. To natomiast przesądza o statusie strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę właścicieli takich nieruchomości sąsiednich. Zauważa się więc, że badając przez ten pryzmat ograniczenia w zabudowie, stosownie do art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowalnego, nie bada się jedynie aktualnego stanu rzeczy (istniejącej zabudowy), ale wybiega się również (potencjalnie) w przyszłość i bada ograniczenia zabudowy na wypadek przebudowy budynków posadowionych na nieruchomościach sąsiednich albo budowy tam nowych budynków. Uszło to uwadze Organu II instancji, który dostrzega konieczność odnoszenia się jedynie do aktualnego stanu zabudowy i tylko w taki sposób buduje swoją argumentację. Konieczność odnoszenia się do ewentualnego nowego wykorzystania nieruchomości stanowiących przedmiot własności (współwłasności) skarżących obrazuje nietrafność stanowiska Organu II, wedle którego badając status strony w postępowaniu, którego przedmiotem było udzielenie pozwolenia na budowę skateparku, nie należało uwzględniać norm wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jako nie znajdujących zastosowania. Uwzględniać należało przepisy cyt. rozporządzenia, gdyż uwzględniać należało również aspekt przebudowy istniejących budynków posadowionych na nieruchomościach skarżących, a także aspekt posadowienia na nich nowych, innych budynków w przyszłości. (Skatepark jest przy tym budowlą- w przepisie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wyraźnie wskazuje się na budowle sportowe). (50) Przypomnieć należy, na co wskazano już powyżej, że przez przepisy odrębne w mieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowalnego rozumie się również przepisy technicznobudowalne, wynikające z rozporządzeń wykonawczych do Prawa budowlanego. (51) Stosownie do § 11 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, przy czym dopuszcza się wznoszenie budynków w tym zasięgu pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, określonych w przepisach odrębnych. Zgodnie zaś z§ 11 ust. 2 cyt. rozporządzenia, do uciążliwości, o których mowa w ust. 1, zalicza się w szczególności hałas i drgania (wibracje). Wedle zaś § 323 ust. 1 cyt. rozporządzenia budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Zgodnie zaś z § 323 ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia pomieszczenia w budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej należy chronić przed hałasem zewnętrznym przenikającym do pomieszczenia spoza budynku. Wskazać należy również na przepis 325 ust. 1 cyt. rozporządzenia: budynki mieszkalne, budynki zamieszkania zbiorowego i budynki użyteczności publicznej należy sytuować w miejscach najmniej narażonych na występowanie hałasu i drgań, a jeżeli one występują i ich poziomy będą powodować w pomieszczeniach tych budynków przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu i drgań, określonych w Polskich Normach dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na budynki i na ludzi w budynkach, należy stosować skuteczne zabezpieczenia. Zgodnie zaś z § 325 ust. 2 budynki z pomieszczeniami wymagającymi ochrony przed zewnętrznym hałasem i drganiami należy chronić przed tymi uciążliwościami poprzez zachowanie odpowiednich odległości od ich źródeł, usytuowanie i ukształtowanie budynku, stosowanie elementów amortyzujących drgania oraz osłaniających i ekranujących przed hałasem, a także racjonalne rozmieszczenie pomieszczeń w budynku oraz zapewnienie izolacyjności akustycznej przegród zewnętrznych określonej w Polskiej Normie dotyczącej wymaganej izolacyjności akustycznej przegród w budynkach oraz izolacyjności akustycznej elementów budowlanych. (52) Ochrona przed hałasem wynika również z art. 76 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 pkt 5, art. 144 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 112) [załącznik do cyt. rozporządzenia [lp. 2 lit a)]. (53) Nadto Prawo budowlane w art. 5 ust. 1. pkt 1 lit. e) nakłada obowiązek projektowania i budowania obiektów budowlanych zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie ochrony przed hałasem dochowanie podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych określonych w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 04.04.2011, str. 5, z późn. zm.). Zgodnie z załącznikiem I pkt 5 przywołanego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE), obiekty budowlane muszą być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby hałas odbierany przez osoby je zajmujące lub znajdujące się w pobliżu tych obiektów nie przekraczał poziomu stanowiącego zagrożenie dla ich zdrowia oraz pozwalał im spać, odpoczywać i pracować w zadowalających warunkach. (54) Powszechnie wiadomo, że korzystanie (użytkowanie) takich obiektów, jak skateparki wiąże się z generowaniem hałasu. Przykładowo wskazać należy, że w K.(1) odrzucono zgłoszony do realizacji z Budżetu Obywatelskiego 2019 r. projekt ogólnomiejski nr [...] (pn.: [...] SKATE park- [...]), uzasadniając to między innymi tym, że generuje on dość duży hałas podczas wykonywania trików. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że rekomendowana odległość skateparków od budynków mieszkalnych wynosić powinna minimum 200 m. (55) Tymczasem odległość nieruchomości stron od skateparku jest dużo mniejsza. Odległość ta wynosi od 33 (nieruchomość przy [...]) do 140 m (nieruchomość przy ul. [...]). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ I instancji wskazuje, że odległość ta wynosi 21 m [s. 10 uzasadnienia zaskarżonej decyzji]. (56) Jakże więc można było skarżącym odmówić statusu strony w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę skateparku we W. przy ul. [...] i to w sytuacji, w której Organ I instancji wprost wskazał na s. 10 uzasadnienia swojej decyzji, że skatepark może generować zwiększony hałas? Przecież z przytoczonych przed momentem przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowalnego, wynikają dla wnioskodawców określone wymogi, a więc ograniczenia w zabudowie ich nieruchomości, do których będą musieli się zastosować w razie przebudowy budynków istniejących lub w razie budowy nowy budynków na tych nieruchomościach (w miejsce istniejących). Uszło to uwadze Organu II instancji przy ferowaniu skarżonej decyzji. (57) Dodać należy, że w judykaturze zauważa się, że w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego definicja abstrahuje od kwestii przekroczenia norm w zakresie oddziaływania inwestycji. Wskazuje się interes prawny uzyskaniu statusu strony w postępowaniu w przedmiocie uzyskania statusu strony może mieć swoje źródło w prawie własności nieruchomości, a więc prawie, które wynika z treści art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego. Odmienne stanowisko Organu II instancji jest błędne i nieuzasadnione. W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że źródłem interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym oceny legalności procesu inwestycyjno-budowlanego może być prawo własności. Istotne jest bowiem to, że wskazany przepis jest nośnikiem interesu prawnego podmiotu, który ma prawo wymagać, aby sąsiednia zabudowa nie oddziaływała z naruszeniem prawa na jej nieruchomość. Zgodnie z art. 140 k.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Z przepisu tego wynika, że niedopuszczalne są bezpośrednie ingerencje w wykonywanie prawa własności przez właściciela, określane w literaturze jako tzw. immisje bezpośrednie. Prawo cywilne reguluje również tzw. immisje pośrednie. W myśl art. 144 k.c., właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społecznogospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Immisje pośrednie są w świetle tego przepisu dopuszczalne, o ile nie zakłócają korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad, określoną w art. 144 k.c., miarę przeciętną. Jednakże takie immisje zawsze będą takie zakłócenia powodowały. Objęcie danej nieruchomości immisjami pośrednimi wywołanymi przez inwestycję będzie oznaczało, że właściciel tej nieruchomości ma interes prawny w postępowaniu, niezależnie od tego, czy są to immisje pośrednie dopuszczalne, czy też zakazane w świetle art. 144 k.c. Każde zatem niezabronione przepisami prawa cywilnego zakłócenie przez inwestycję korzystania z nieruchomości powoduje, że jej właścicielowi przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. II OSK 2873/16; NSA z dnia 24 czerwca 2016 r. i inne). (58) W literaturze przedmiotu zauważa się, że zapewnienie poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Przez pojęcie obszaru oddziaływania należy rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 pr. bud., teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Istotną kwestią jest, że pojęcie obszaru oddziaływania wyznacza w myśl art. 28 ust. 2 pr. bud. również krąg osób będących stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, czyli poza inwestorem również właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania danego obiektu. Osoby te zatem będą mogły szukać ochrony swoich praw w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Ustawodawca w obecnym brzmieniu nie definiuje pojęcia uzasadnionych interesów, przytaczając jedynie przykład, jakim jest konieczność zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Wskazówki interpretacyjne można jednak znaleźć w historycznym brzmieniu art. 5 pr. bud., obowiązującym do I 1.07.2003 r. , zgodnie z którym ochrona interesów osób trzecich obejmowała w szczególności: zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, jak również ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie oraz ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Niemniej pojęcie interesów osób trzecich nie stanowi w pełni abstrakcyjnego pojęcia, które będzie podlegać w pełni subiektywnej ocenie w zależności od stanu faktycznego. Ocena, czy dochodzi do naruszenia takich interesów, nie będzie wynikać z indywidualnego przekonania osoby, która będzie czuła się pokrzywdzona planowaniem bądź realizacją określonej inwestycji budowlanej. Pojęcie to bowiem należy interpretować obiektywnie, na podstawie regulacji prawa budowlanego. Zatem interes podlegający ochronie musi znajdować swoje źródło w określonej normie prawnej. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, zasada ochrony interesów osób trzecich podlega bowiem ograniczeniom wynikającym z ustaw, w tym m. in. Prawa budowlanego. Jeżeli więc decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Kwestią niebudzącą wątpliwości jest fakt, że powyższe odnosić się będzie zawsze do norm budowlanych prawa administracyjnego, ale czy jedynie? W orzecznictwie można spotkać interpretacje, które wskazują, że interesy osób trzecich mogą być oparte również na szeroko rozumianych normach prawa powszechnie obowiązującego, w tym w szczególności prawa konstytucyjnego, cywilnego, a nawet tzw. prawa sąsiedzkiego. (59) Sięganie do dorobku piśmiennictwa powstałego na tle art. 5 Prawa budowalnego jest przy tym w pełni uzasadnione. Jak bowiem słusznie dostrzega się w orzecznictwie, do kryteriów prawnych determinujących wyznaczenie kręgu stron w sprawie pozwolenia na budowę przepis art. 3 pkt 20 Prawa budowalnego. należy interpretować łącznie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowalnego, który zobowiązuje do uwzględnienia w procesie inwestycyjnym poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich", (60) Gdyby nawet wyjść od innego postrzegania roli art. 140 i art. 144 k.c. na gruncie ustalania kręgu osób, którym przysługuje status strony w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, to nie sposób nie zauważyć, że orzeczenia sądów administracyjnych odwołują się do wyroku NSA z 21.02.2024 r., II OSK 63/24, LEX nr 3700153, w którym przyjęto, że przepis art. 140 k.c. może stanowić podstawę do wyprowadzenia interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym, gdy przepis materialnego prawa administracyjnego odsyła do uwzględnienia w stosunkach administracyjnoprawnych w zakresie uprawnienia lub obowiązku prawa własności. Zauważyć jednak trzeba, że pogląd wyrażony w tym wyroku zapadł na gruncie postępowania, w którym pojęcie strony wywodzono nie z art. 28 ust. 2 Prawa budowalnego, a z art. 28 k.p.a. (61) Prawo budowlane odsyła zaś do prawa własności właśnie w art. 28 ust. 2. Nie da się zaś ustalić pojęcia właściciela bez sięgnięcia do art. 140 k.c. Ustalając przecież podmiot prawa ustalić trzeba jego treść, by odpowiedzieć sobie na pytanie, czy danemu podmiotowi przysługuje takie prawo, którego treść odpowiada właśnie treści prawa własności, a zatem, czy podmiot ten ma status właściciela. Przemawia za tym również wzgląd na wykładnię systemową wewnętrzną Kodeksu cywilnego- przepis art. 140 i n. k.c. zamieszczono przecież w Księdze Drugiej Tytule I Dziale II Kodeksu cywilnego zatytułowanym: Własność (Tytuł I) Treść i wykonywanie własności (Dział II). Na treść prawa własności składa się również unormowanie z art. 144 k.c. (62) Za nietrafnością stanowiska Organu II instancji przemawia również wzgląd na potrzebę dokonywania wykładni wszelkich przepisów w zgodzie z Konstytucją RP. Norma z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, wedle której własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równiej dla wszystkich ochronie, byłaby martwą literą, gdyby właściciela nieruchomości sąsiadującej pozbawić możności kontrolowania w postępowaniu administracyjnym, czy przyjęta forma, konstrukcja projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej mogą doprowadzić do zakłócenia w korzystaniu z jego nieruchomości ponad przeciętną miarę. Przy tym, tylko takie podejście umożliwia dążenie do zachowania systemu prawnego jako systemu zupełnego i niesprzecznego. Inne podejście nie zapewniałoby możność uczynienia zadość postulatowi formułowanemu odnośnie prawa jako systemu- prawo winno być wszak zupełne i niesprzeczne. (63) Jakże w tych prawnych uwarunkowaniach, przy stanie wiedzy powszechnej i łatwo dostępnej, zważywszy przy tym na zasady doświadczenia życiowego, Organ II instancji mógł uznać, że skarżącym nie przysługuje status strony? I to w sytuacji, w której sam Organ I instancji sam uznał, że skatepark generować będzie hałas. Jak można było w takiej sytuacji, jeśli idzie o zagadnienie ochrony przed hałasem projektowanego przedsięwzięcia, poprzestać na zapewnieniu, w Projekcie zagospodarowania terenu w brzemieniu: Ochrona przed hałasem i drganiami- nie dotyczy (tak w pkt 8 tiret ósmy). Przypomnieć należy, że nie ustalono w żadnej formie obszaru oddziaływania inwestycji, ani w postępowaniu o udzielnie pozwolenia na budowę, a ani w toku dwuinstancyjnego postępowania wznowieniowego. W omawianej materii nie przeprowadzono przy tym żadnego postępowania dowodowego. Dla laika oczywistym zaś musi być, że projekt budowalny nie przewiduje żadnych środków ochrony właścicieli nieruchomości sąsiednich i mieszkańców posadowionych na nich domów przed hałasem. Zjawisko hałasu towarzyszy zaś skateparkom. Zapis: Ochrona przed hałasem i drganiami- nie dotyczy dobitnie zaś świadczy o tym, że na etapie projektowym nie przeprowadzono żadnych analiz dotyczących tej kwestii. Nie uczynionego tego również toku postępowania wznowieniowego, na co wskazywano już powyżej. Nie chodzi przy tym o jakiś aspekt ściśle formalny, że nie powstał określony rodzaj dokumentu. Chodzi o to, że w ogóle nie ustalono obszaru oddziaływania inwestycji, a bez tego nie można badać komu przysługuje, a komu nie przysługuje status strony. (64) Dokumentacja projektowa, zatwierdzona na mocy decyzji m 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., przewiduje wykonanie oświetlania o stadionowym wręcz charakterze (w ilości 3 latarń, na słupach w wysokości 4 m z oprawami diodowymi o mocy 36 W każda oraz 3 masztów ([...], [...]2 i [...]3) o wysokości 8 m z 3 ([...] i [...]2) lub 1 ([...]3) oprawami diodowymi o mocy 144 W każda- łączny strumień świetlny wyniesie prawdopodobnie (w projekcie nie podano) około 165 tys. lumenów; wynika to z: Projekt Budowlany / III. Projekt Techniczny / 2. Projekt Elektryczny, nr rysunku [...]"S chemat linii kablowych" ([...].pdf) w bezpośredniej bliskości nieruchomości mieszkaniowych. Rodzi to co najmniej wątpliwości co do możliwości korzystania z nieruchomości mieszkaniowych zgodnie z przeznaczeniem, a więc bez nadmiernego oświetlania. Oświetlenie tego nie wykonano faktycznie, jest jednak przewidziane w projekcie. (65) Dodać należy, że wbrew stanowisku Organu II instancji postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem merytorycznym (sic!). Jak się bowiem zasadnie podnosi w literaturze i judykaturze, przedmiotem tego postępowania jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną lub postanowieniem. Por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 22.05.2013 r., II SA/Go 145/13, LEX nr 1334847 -w postępowaniu wznowieniowym może dojść do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy (w przeciwieństwie do postępowania nieważnosciowego), ale ma to miejsce jedynie w sytuacji, gdy postępowanie wyjaśniające doprowadzi do wniosków potwierdzających, że dana decyzja ostateczna dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną, wskazaną w podaniu o wznowienie postępowania. Organ II instancji mógł więc kontrolować postępowanie [...] , zakończone wydaniem decyzji Prezydenta W. numer 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. (66) Decyzja nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. stanowi przy tym przejaw naruszenia art. 7 Konstytucji RP. Z mapy wykonanej dla celów projektowych wynika, że skatepark jest tylko jednym z etapów zagospodarowania terenu działki nr [...], AR [...], obręb K. Wykonane mają zostać także dodatkowe ciągi pieszo-rowerowe i pumptrack. Analiza projektów prowadzi do wniosku, że cała inwestycja, której pierwszy etap zatwierdzono decyzją nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. wraz z przewidywanymi do realizacji w późniejszym okresie dodatkowymi ciągami pieszorowerowymi i pumptrackiem, doprowadzi do sytuacji, że przeznaczenie uzupełniające przekraczać będzie 20% całkowitej powierzchni obszaru ZP 1 w rozumieniu § 19 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 1998 r. w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego W., obejmującego część południowo-zachodniego pasma aktywności gospodarczej. Co jest zabronione! Nad przestrzeganiem przepisu prawa materialnego w postaci przepisu § 19 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 1998 r. w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego W., obejmującego część południowozachodniego pasma aktywności gospodarczej (jaki i całego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 1998 r.) w zw. z art. 14 ust. 8 ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Organ I instancji powinien czuwać w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Przy zagospodarowaniu dz. Nr [...], AR [...], obręb K. Gmina W., podlega ograniczeniom, wynikającym z tego aktu prawa miejscowego. Podmiot prawa publicznego nie może pozwolić sobie, właśnie z uwagi na zasadę praworządności, implikowaną normą z art. 7 Konstytucji RP, nawet na planowanie naruszenia prawa. Decyzja nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r. stanowi zaś jeden z elementów ciągu czynności zmierzającego do rażącego naruszenia prawa. Również to uszło uwadze Organu II instancji i przemawia za wadliwością zaskarżonej decyzji. (67) Jak zauważa się w orzecznictwie, w myśl art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane (brzmienie na datę wydania pozwolenia na budowę i orzekania przez sąd wojewódzki) przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. Przepis ten nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m. in. szczegółowe wymogi dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, należą m. in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, sanitarne, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne. Przepisami odrębnymi są także przepisy prawa cywilnego, które gwarantują właścicielowi nieruchomości sąsiedniej prawo do korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem (art. 140 k.c.) (sic!)15. (68) W cytowanym wyroku NSA zauważa dalej, iż oznacza to, że organ winien zbadać wszelkie okoliczności sprawy, z uwzględnieniem przepisów odrębnych, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. To zaś oznacza, że na potrzeby konkretnej inwestycji organ winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu - wykorzystaniu danego terenu i na ich podstawie ustalić możliwość oddziaływania określonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz zakres i zasięg tego oddziaływania. Przejawami takiego oddziaływania są np. hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne albo zanieczyszczenie powietrza, wody lub gleby bądź też pozbawienie lub ograniczenie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, dopływu światła dziennego. W sytuacji, gdy z przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu, a zatem również w zabudowie sąsiednich nieruchomości, należy uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Zaznaczyć przy tym należy, iż przy ocenie czy dany podmiot jest stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego, nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługuje. Właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego ma interes prawny w sprawdzeniu zachowania stosownych przepisów prawa, a tym samym posiada przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji winien mieć bowiem możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki zostaną zachowane i nie zostaną naruszone. Jeżeli jakikolwiek przepis prawa podmiotowego wiąże sposób zagospodarowania działki sąsiedniej z faktem powstania obiektu na działce inwestora, to wówczas właściciel tejże działki ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja ograniczy jego prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego własnością. Z uprawnienia strony do czynnego udziału w postępowaniu wynika konieczność zapewnienia jej możliwości składania wyjaśnień i wniosków, a w przypadku niezadowolenia z wydanej decyzji - odwołania. Jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel tejże działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 644/10, z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 282/12, z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1266/14). (69) Ze wskazanego orzeczenia wynikają dwie konsekwencje. Skarżący powinni być stronami postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Ich pominięcie świadczy o wyjątkowy cynicznym podejściu Prezydenta W. do praw współwłaścicieli nieruchomości sąsiednich. Ich interes został z rażącym naruszeniem prawa pominięty i w ogóle w postępowaniu o udzielnie pozwolenia na budowę nie był rozważany. Nie został również rozważany na etapie wydawania zaskarżonej decyzji przez Organ II instancji. (70) Na s. 18-19 uzasadnienia zaskarżonej decyzji Organ II instancji wywodzi, iż również nie sposób przychylić się do zarzutów naruszenia art. 76 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 pkt 5 oraz art. 144 p.o.ś., gdyż skarżący poza podaniem podstawy prawnej, nie uzasadnili w sposób zasługujący na uwzględnienie, podstaw ich wniesienia. Podejście takie jest błędne, z dwóch względów. Po pierwsze, nie uwzględniono wniosku skarżących o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu badania oddziaływania akustycznego, a tym samym pozbawiono ich możliwości wykazania zasadności zarzutu. Wniosek dowodowy dotyczył zaś okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy. Po drugie, dla badania statusu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowalnego istotne jest istnienie określonej normy prawa materialnego przewidującej prawo podmiotowe i określony zakres ochrony, a nie to czy dojdzie do przekroczenia określonych norm. Wskazywano i uzasadniono to powyżej w uzasadnieniu skargi. (71) Wywody- poczynione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji- odnośnie przyznania Prezydentowi W. statusu strony są niezrozumiałe i rażące błędne. Skarżący w tym zakresie odwołują się do tego co powiedziano powyżej w skardze. Powtórzenia wydają się wszak niecelowe. (72) Po drugie, z orzeczenia NSA z 17 maja 2021 r. wynika, że w postępowaniu w przedmiocie udzielenie pozwolenia na budowę jest miejsce na analizę kwestii oddziaływania- między innymi- hałasu i promieniowania.(73) Dodać należy, że wykładnia pojęcia strony na gruncie Prawa budowalnego, którą proponuje Organ II instancji, jest nie do pogodzenia z wartościami konstytucyjnymi. W sąsiedztwie nieruchomości skarżących można by postawić dowolny obiekt, nad wyraz dokuczliwy, jeśli idzie możność korzystania z domów mieszkalnych, a i tak właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących nie mieliby- zdaniem Organu II instancji- statusu strony. Jest to nie do pogodzenia z zasadą państwa prawnego, a także z zasadą wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji, wedle której ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Nie jest przy tym, wbrew stanowisku Organu II instancji, prawidłowe sięganie do uzasadnienia projektu ustawy, jako podstawy wykładni. Jak widać, nie pozwala to na dokonywanie wykładni w zgodzie z Konstytucją, a przy tym uzasadnienie projektu nie jest aktem normatywnym. Mało tego, uzasadnienie projektu ustawy nie pochodzi nawet od prawodawcy, a jedynie od podmiotu, który przejawiał daną inicjatywę ustawodawczą. (75) Mając powyższe na względzie, pełnomocnik wnosi i wywodzi jak na wstępie. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym w myśl art. 134 p.p.s.a., rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Kontrolowane przez sąd postępowanie było prowadzone w trybie nadzwyczajnym na wniosek. Wymaga zatem od organu w pierwszej kolejności ustalenia, czy z wnioskiem inicjującym to postępowanie wystąpiła strona postępowania, czyli podmiot posiadający interes prawny. Zatem złożenie wniosku o wznowienie postępowania obliguje organ właściwy do jego rozpatrzenia do ustalenia, czy pod względem podmiotowym taki wniosek kwalifikuje się do merytorycznego rozpoznania. Konieczność taka wynika z treści art. 145 § 1 p. 4 w związku z art. 61a § 1 k.p.a. Można dodać, że jeżeli z oczywistych względów na etapie wstępnego rozpoznania wniosku wynika, że wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony, organ powinien odmówić wszczęcia postępowania. Natomiast w przypadku, gdy ustalenie przymiotu strony wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, organ administracji powinien wszcząć postępowanie w sprawie i dopiero wówczas, gdy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustali, że wnioskodawca nie posiada interesu prawnego czyli nie posiadała i nie posiada przymiotu strony, powinien odmówić uchylenia ostatecznej decyzji. Tak właśnie postąpił organ I szej instancji, który po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta W. nr 2696/2022 z dnia 6 grudnia 2022 r., udzielającej na rzecz Gminy W. pozwolenia na budowę skateparku przy ul. [...] we W., na działce nr [...], AR_[...], obręb K., z powodu braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Podmiot występujący z wnioskiem o wszczęcie postępowania - każdego, zwykłego czy nadzwyczajnego - musi legitymować się interesem prawnym. Stwierdzenie istnienia takiego interesu wymaga zaistnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Od interesu prawnego dającego prawa strony należy odróżnić interes faktyczny, który nie jest chroniony przez obowiązujące normy prawne. W przypadku interesu faktycznego dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu. Interes faktyczny w postępowaniu administracyjnym może mieć więc każdy, kto ze względu na swoją rzeczywistą sytuację lub subiektywne przekonanie, jest zainteresowany rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej. Podkreślenia dalej wymaga, że status strony w postępowaniu wyznaczają właściwe przepisy. Należy podnieść, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 kwietnia 2025 r. (sygn. akt II OSK 2013/22, dostępny w CBOSA) wskazał, że obszarem oddziaływania budowanego obiektu budowlanego będzie obszar, w stosunku do którego ten obiekt wprowadzi ograniczenia możliwości zabudowy, a nie ze względu na to, że obiekt wprowadzi jakiekolwiek subiektywne uciążliwości. W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że organy prawidłowo uznały, że skarżący nie posiadają/nie posiadali przymiotu strony w postępowaniu zatwierdzającym projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającym - na rzecz Gminy W. - pozwolenia na budowę skateparku w rejonie ul. [...] we W., dz. nr [...], AR-[...], obręb K., gdyż remonstrowana inwestycja nie ma wpływu na możliwość zabudowy działek skarżących. Należące do nich działki nie sąsiadują z działką, której dotyczy kwestionowana decyzją. Nadto można dodać, że skarżący mają już zabudowane swoje nieruchomości gruntowe. Podstawę materialnoprawną wydania kontrolowanej przez Sąd decyzji stanowił przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Decyzją tą organ odwoławczy, w ramach badania podstaw wznowienia opartych na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zdecydował o odmowie uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji ostatecznej niewadliwie uznając, że skarżącym nie przysługiwał w sprawie status strony wobec ustalenia, iż położenie działek skarżących względem projektowanej inwestycji wyklucza uznanie, że sporna inwestycja w jakikolwiek sposób ogranicza możliwość zabudowania ich działek. Tym samym przyjęto, iż wskazywana przesłanka wznowieniowa nie wystąpiła w realiach tej sprawy. Postępowanie wznowieniowe z przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest prowadzone co do tego, czy wnioskodawca (tu: wnioskodawcy) jest stroną z punktu widzenia materialno-prawnego (por. wyroki NSA: z 6 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 773/09, z 14 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2509/10). Takie prawidłowe postępowanie rozpoznawcze przeprowadzono w tej sprawie, w ramach którego dokonano właściwej oceny braku wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że ustawodawca zawęził definicję strony takiego postępowania. Ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) art. 3 pkt 20 P. b. otrzymał nowe brzmienie. Obecnie przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć tylko taki teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, które to przepisy wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Pozytywne rozstrzygnięcie, w kwestii przymiotu strony uprawniałoby skarżących do żądania ponownego rozstrzygnięcia sprawy we wznowionym postępowaniu. Organy obu instancji prawidłowo wskazały, że dla rozstrzygnięcia tej kwestii zastosowanie znajduje art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pr Bud. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że treść terminu "strona", użytego w art. 28 ust. 2 Pr Bud zawęża jego treść do osób wymienionych w tym przepisie, gdyż postępowanie to dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku (por. wyr. NSA z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/16). Należy przy tym zaakcentować, że przepisy Pr Bud, regulujące kwestię przymiotu strony w sprawie pozwolenia na budowę należy wykładać ściśle, nie zaś rozszerzająco (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 lipca 2022 r. sygn. akt II OSK 2043/19, z dnia 12 maja 2022 sygn. akt 1443/19, z dnia 25 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3630/18). Ponownie trzeba zaakcentować, że wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), art. 3 pkt 20 P r Bud otrzymał nowe brzmienie. Jak podniesiono wcześniej, ustawodawca jeszcze bardziej (w stosunku do poprzedniego brzmienia tego przepisu) zawęził definicję strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Obecnie przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć tylko taki teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, które to przepisy wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W dotychczasowym zaś brzmieniu był mowa o przepisach odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy (o czym była mowa wyżej). Dokonane zatem na skutek wspomnianej nowelizacji uściślenie dotyczy terenu wyznaczonego w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia sprowadzające się jedynie do zabudowy, a nie szeroko rozumianego zagospodarowania terenu. W tym kontekście w orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że podmioty posiadające prawnorzeczowy tytuł do nieruchomości (z reguły sąsiadującej bezpośrednio), która stanowi teren wyznaczony w zasięgu obiektu budowlanego, będą mogły powoływać się wyłącznie na wąsko rozumiane ograniczenie zabudowy zawarte w przepisach odrębnych stanowiących zasadniczo przepisy materialnego prawa administracyjnego (por. wyr. NSA z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 34/19; S. Juszczak, Zmiana kręgu stron postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę po nowelizacji definicji obszaru oddziaływania obiektu, ST 2021, nr 4, s. 48-57). W ocenie Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy, organy prawidłowo rozstrzygnęły kwestię, czy działki skarżących znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu (ograniczają możliwość ich zabudowy. Rozstrzygnięcie tej kwestii sprowadzało się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w odniesieniu do działek wnioskodawców, realizacja inwestycji spowodowuje powstanie dotychczas nieistniejących ograniczeń w zabudowie. Chodzi przy tym wyłącznie o takie ograniczenia, których źródłem jest wyraźny przepis odrębny. W tym zakresie nie mogą być brane pod uwagę inne ograniczenia lub oddziaływania ze strony planowanej inwestycji, w tym wszelkiego rodzaju uciążliwości, które ta inwestycja może powodować (w szczególności przewidywana przez skarżących możliwość generowania hałasu). W konsekwencji dotychczasowych rozważań należy podnieść, że istotne dla niniejszej sprawy ograniczenia w zabudowie odnoszą się tylko do takiego wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, który w przyszłości uniemożliwi lub ograniczy ewentualną budowę na niej obiektów budowlanych z uwagi na to, że nowa zabudowa na konkretnej nieruchomości, po tym gdy planowana inwestycja zostałaby zrealizowana, nie spełniałaby wymagań statuowanych przez przepisy techniczno-budowalne. Dla rozstrzygnięcia tej kwestii koniecznym przypomnienie, że organy prawidłowo przeanalizowały, że w świetle przepisu art. 3 pkt 20 P.b. (w brzmieniu obowiązującym także w dacie wydania decyzji ostatecznej) realizacja inwestycji, której dotyczy ostateczne rozstrzygnięcie, nie spowodowuje ograniczeń w zabudowie działek stanowiących własność skarżących. Zdaniem Sądu za prawidłową uznać konkluzję, że działki skarżących nie znajdują się obszarze oddziaływania inwestycji, w znaczeniu jakie temu pojęciu nadane zostało w art. 3 pkt 20 Pr Bud. W konsekwencji za prawidłowe uznać należało stanowisko organów, że skarżącym w odniesieniu do postępowania zakończonego wskazaną na wstępie decyzją ostateczną nie przysługuje status strony postępowania. Zważywszy zaś na to, że wobec braku po tronie skarżących przymiotu strony postępowania nie zostały spełnione przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na którą wskazywał wniosek, jako na podstawę wznowienia postępowania organy, wbrew zarzutom skargi, nie miały podstaw do dalej idącej weryfikacji ostatecznej decyzji i oceny pod kątem istnienia innych wad tej decyzji. Zarzuty skargi prowadzą w istocie do podważenia nie tyle samej oceny, czy skarżącym przysługiwał status strony, co koncentrują się przede wszystkim na wadliwości samej, ostatecznej decyzji z dnia 6 grudnia 2022 r., zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej - na rzecz Gminy W. - pozwolenia na budowę skateparku w rejonie ul. [...] we W., dz. nr [...], AR-[...], obręb K. . Należy w związku z tym zaakcentować, że ostateczna decyzja nie mogła być obecnie kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, gdyż sprawowana w niniejszej sprawie kontrola ograniczała się jedynie do tego, czy organy zasadnie uznały, że stronie skarżącej nie przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym wskazanym powyżej pozwoleniem na budowę. Te zagadnienia również wykraczają poza ramy dopuszczalnej w niniejszej sprawie ingerencji Sądu. Reasumując, mimo bardzo obszernej skardze i olbrzymiej ilości podniesionych w niej zarzutów nie mogą one odnieść zamierzonego skutku. Zarzuty wnioskodawców, czy to podniesione w toku postępowania przed organami, czy też w skardze, mogły by być ewentualnie rozważane jedynie gdyby uznać, że po stronie skarżących wystąpił przymiot strony. w niniejszej sprawie w sposób bezsporny wykazano, że żaden przepis prawa w związku z realizacją inwestycji objętej pozwoleniem na budowę nie skutkuje ograniczeniem w możliwości zagospodarowania należącej do skarżących nieruchomości. Tym samym, wbrew zarzutom skargi, skarżący, co wyżej podkreślono, nie wykazali prawnych podstaw do przyznania im statusu strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej Zatem nie można uznać, że bez własnej winy nie brali udziału w tym postępowaniu. Na marginesie tego co dotychczas można dodać, że jeśli chodzi o kwestię hałasu, to ustawą z dnia 12 września 2025 r. o zmianie ustawy o sporcie w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2024 r. poz. 1488 oraz z 2025 r. poz. 28, 620 i 769) po art. 38 dodano się art. 38a w brzmieniu: uprawianie sportu na boiskach, kortach, bieżniach, lodowiskach, siłowniach plenerowych, skateparkach, rolkowiskach i pumptrackach stanowi powszechne korzystanie ze środowiska w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2025 r. poz. 647 i 1080), jeżeli odbywa się w ramach szkolenia sportowego albo aktywności sportowej o charakterze szkolnym lub rekreacyjnym.". Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga jest niezasadna. Skoro zaś żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie mógł odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, to Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.