II SA/Łd 216/24

Dnia 5 lipca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. B. i U. B. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 29 grudnia 2023 roku nr 248/2023 znak: WOP.7722.193.2023.DM w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania w przedmiocie przedłożenia ekspertyzy technicznej dla budynku mieszkalnego oddala skargę. ał II SA/Łd 216/24 Uzasadnienie Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga U. B. i H. B. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 29 grudnia 2023 roku (Nr 248/2023., znak: WOP.7722.193.2023.DM), którym na mocy art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. stwierdzono niedopuszczalność zażalenia. Z akt sprawy wynika, że do organu stopnia powiatowego 6 listopada 2023 roku wpłynął wniosek H. B. i U. B. o zawieszenie postępowania w przedmiocie przedłożenia ekspertyzy technicznej zawierającej inwentaryzację geodezyjną i budowlaną obiektu, z projektem doprowadzenia do zgodności obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi, przepisami przeciwpożarowymi oraz przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym budynku mieszkalnego z częścią gospodarczą, zlokalizowanego na dz. nr [...] w W., obręb [...] do czasu prawomocnego zakończenia postępowania o rozgraniczenie, aktualnie toczącego się pod sygnaturą [...], przed Sadem Okręgowym w S.. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wieluniu postanowieniem z 13 listopada 2023 roku na podstawie art. 101 k.p.a. odmówił zawieszenia postępowania w przedmiocie przedłożenia ekspertyzy technicznej. W ocenie organu I instancji mimo trwającego postępowania cywilnego dotyczącego rozgraniczenia pomiędzy działką nr [...] w W., obr. [...], na której usytuowany jest sporny obiekt a działką sąsiednią nr [...], obowiązujące jest postanowienie organu I instancji z 2 grudnia 2016 r., sprostowane postanowieniem z 21 grudnia 2016 r., nakładające obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej spornego obiektu, zawierającej inwentaryzację geodezyjną i budowlaną obiektu z projektem doprowadzenia do zgodności obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi, przepisami przeciwpożarowymi oraz przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem organu postępowanie o granice działek przed sądem powszechnym nie ma charakteru wstępnego wobec przedmiotowego postępowania administracyjnego, wobec czego nie można go zawiesić, bowiem bez prawomocnego rozstrzygnięcia o przebiegu granic pomiędzy ww. działkami, postępowanie może się toczyć i być zakończone wydaniem decyzji, a element ekonomiczny poniesienia kosztów ekspertyzy nie ma przesądzającego znaczenia, co zostało wskazane w wyroku WSA w Łodzi z 11 września 2018 r., II SA/Łd 343/18, którego rozstrzygnięcie jest wiążące dla organu. Ponadto organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie wiążące jest również postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z 26 stycznia 2018 r., którym uchylono w całości postanowienie z 31 października 2017 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieluniu zawieszające postępowanie w sprawie dotyczącej zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi i przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym robót budowlanych na dz. nr [...], obręb [...] w W. i umorzono postępowanie organu I instancji w zakresie objętym zaskarżonym postępowaniem. Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone przez H. B. i U. B., którzy zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. przez błędne uznanie, że ustalenie przebiegu granicy nie stanowi zagadnienia wstępnego z punktu widzenia wykonania ekspertyzy geodezyjnej i budowlanej budynku, w sytuacji w której ekspert nie mając wiedzy w przedmiocie zlokalizowania granicy nie może wykonać ekspertyzy w sposób prawidłowy i wiążący, a tym samym in concreto jej przebieg rozstrzygany w postępowaniu cywilnym stanowi zagadnienie wstępne. Wspomnianym na wstępie postanowieniem Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzono niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, iż zażalenie może być wnoszone tylko na postanowienia enumeratywnie wyliczone w kodeksie. Jeżeli zatem przepis, będący podstawą rozstrzygania organu I instancji, nie przewiduje zażalenia w odniesieniu do danego postanowienia, to ten środek zaskarżenia nie przysługuje. W kontekście powyższej uwagi organ zaznaczył, że przepis art. 101 § 3 k.p.a. do 10 kwietnia 2011 roku obowiązywał w brzmieniu: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie". Wobec takiego brzmienia tego przepisu przyjmowano, że zażalenie przysługuje na wszystkie cztery rodzaje postanowień w przedmiocie zawieszenia, tj.: na postanowienie o zawieszeniu postępowania, na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania i na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Następnie organ zaakcentował, że nowelizacja kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzona ustawą z 3 grudnia 2010 roku o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie 11 kwietnia 2011 roku zmieniła treść art. 101 § 3 k.p.a. Przepis ten obecnie brzmi: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie". Zdaniem organu obecnie treść art. 101 § 3 k.p.a. należy interpretować w ten sposób, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Postanowieniem "w sprawie zawieszenia postępowania", na które przysługuje zażalenie jest więc wyłącznie postanowienie o zawieszeniu postępowania. W ocenie organu za taką interpretacją art. 101 § 3 k.p.a. przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. Istotą bowiem nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Uzasadnienia takiego założenia poszukiwać zaś należy przede wszystkim w zasadzie szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) wymagającej od organu administracji publicznej wnikliwego i szybkiego działania w sprawie, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Reasumując organ podniósł, że skoro skarżący wnieśli zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, to tutejszy organ zobowiązany był stwierdzić jego niedopuszczalność na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. W ocenie organu powyższego nie zmienia okoliczność, że organ stopnia powiatowego błędnie pouczył strony postępowania o możliwości wniesienia zażalenia, gdyż błędne pouczenie dokonane przez organ nie kreuje dla strony postępowania uprawnień nieprzewidzianych normami ustawowymi, a wobec tego nie stwarza prawa do skutecznego złożenia zażalenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi U. B. i H. B., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucili organowi naruszenie art. 101 § 3 k.p.a. przez jego błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, że na postanowienie w przedmiocie odmowy zażalenia nie przysługuje zażalenie, w sytuacji, gdy wykładnia językowa ww. przepisu wbrew temu, co wynika z orzecznictwa, świadczy o tym, że zażalenie na tak określone postanowienie przysługuje, zaś wykładnia językowa ma pierwszeństwo, a przepisy prawa musza być tłumaczone na korzyść obywateli. Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że § 3 art. 101 k.p.a. wskazuje, że zażalenie przysługuje na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania. W ocenie skarżących w tym pojęciu mieści się nie tylko postanowienie, którym organ zawiesza postępowanie, ale również postanowienie, którym organ odmawia zawieszenia postępowania, nadal jest bowiem literalnie - postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania. Tym samym w ocenie skarżących prawidłowa pozostaje wykładnia pojęcia postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania przez które rozumie się również postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, która to wykładnia znalazła się w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz ówcześnie formułowanych wypowiedziach przedstawicieli doktryny, które koncentrowały się wokół tezy zgodnie z którą, w tych sytuacjach, kiedy w k.p.a. przewidziano możliwość wniesienia zażalenia "w sprawie" określonej kwestii, należy ją pojmować w jak najszerszym zakresie (P. Piszczek, Glosa do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2000 r., OPS 4/00). Gdyby ustawodawca chciał uniemożliwić zaskarżanie postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania w powyższym trybie, użyłby zwrotu "na postanowienie o zawieszeniu postępowania (...) służy stronie zażalenie, a nie jak w przepisie art. 101 § 3 k.p.a." Skarżący zaakcentowali, że ustawodawca z powodzeniem mógł użyć innego sformułowania, bowiem są one ustawodawcy znane i stosowane przez niego. Używa ich w przypadku postępowania sądowoadmnistracyjnego w art. 131 zd. 2 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym: "Na postanowienie o zawieszeniu postępowania i o odmowie podjęcia postępowania przysługuje zażalenie". Skarżący podzielają tym samym twierdzenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z postanowienia z 13 marca 2013 r., II OSK 452/13, że przez sformułowanie "w sprawie zawieszenia postępowania" należy rozumieć zarówno postanowienie o zawieszeniu postępowania, jak i o odmowie zawieszenia postępowania W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634) [dalej: ustawa p.p.s.a.], który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie kończące postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W rozpatrywanej sprawie zasadniczą osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego prawidłowo stwierdził niedopuszczalność zażalenia H. B. i U. B. na postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie przedłożenia ekspertyzy technicznej. Rozważania na tle tak zarysowanej kwestii spornej rozpocząć należy od przytoczenia treści art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., który stanowił podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Według art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania (zażalenia) oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przywołany wyżej przepis art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. wyróżnia dwa rodzaje przyczyn niedopuszczalności zażalenia. Niedopuszczalność zażalenia może bowiem wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Dokonując oceny przesłanki podmiotowej badaniu podlega złożenie zażalenia przez legitymowany podmiot - stronę postępowania w sprawie. W ujęciu przedmiotowym niedopuszczalnym jest zażalenie na postanowienie, co do którego ustawodawca nie przewidział uprawnienia do jego zaskarżenia. Wyjaśnić bowiem trzeba, że postępowanie odwoławcze podobnie jak i postępowanie zażaleniowe składa się z trzech faz: fazy wstępnej, fazy postępowania wyjaśniającego i fazy wydania decyzji (odpowiednio postanowienia). Organ odwoławczy w pierwszej fazie postępowania zobowiązany jest do ustalenia, czy odwołanie (zażalenie) jest dopuszczalne i czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. W razie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania (zażalenia) lub uchybienia terminu organ odwoławczy nie może rozpatrzyć merytorycznie wniesionego środka zaskarżenia. W drodze postanowienia organ odwoławczy winien zaś stwierdzić niedopuszczalność odwołania (zażalenia) lub uchybienie terminu do jego wniesienia. Rozpatrzenie odwołania (zażalenia) niedopuszczalnego lub wniesionego z uchybieniem terminu stanowi naruszenie prawa, które należy zakwalifikować jako rażące, zważywszy, że oznacza weryfikację w postępowaniu odwoławczym aktu, który na podstawie art. 16 § 1 w zw. z art. 144 k.p.a. korzysta z ochrony trwałości. Wyjaśnić następnie należy, że zgodnie z art. 141 § 1 i 2, art. 142 oraz art. 144 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Stosownie do treści mającego w sprawie zastosowanie przepisu art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Sąd w składzie orzekającym w sprawie niniejszej, w pełni podziela i przyjmuje za własne ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że pod rządami art. 101 § 3 k.p.a., w brzmieniu ustalonym ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 6, poz. 18 z późn. zm.), która weszła w życie 11 kwietnia 2011 r. i w którym to brzmieniu przepis ten dalej obowiązuje, stronie nie przysługuje zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Zauważyć bowiem należy, iż regulacja prawna zażalenia w świetle art. 141 § 1 k.p.a. opiera się na zasadzie, że przedmiotem zażalenia może być tylko takie postanowienie, które zostało wydane w toku postępowania i należy do kategorii rodzajowej, co do której k.p.a. dopuszcza zażalenie. Przyjąć zatem należy, iż treść art. 101 § 3 k.p.a. w brzmieniu wynikającym z art. 1 pkt 17 ustawy z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18) powinna być odczytywana w sposób przypisujący ustawodawcy wolę wprowadzenia zmiany normatywnej w zakresie określającym zasady zaskarżalności postanowień wydawanych w odniesieniu do kwestii przerwania toku postępowania administracyjnego. Zmiana ta została oparta na założeniu, że zażalenie powinno przysługiwać stronie wyłącznie na postanowienia tamujące bieg postępowania. Zgodnie z szeroko przyjętym, ugruntowanym już w orzecznictwie stanowiskiem, użyte w art. 101 § 3 k.p.a. sformułowanie "w sprawie" odnosić trzeba do obu wymienionych w przepisie postanowień (postanowienia "w sprawie" zawieszenia postępowania i odmowy podjęcia zawieszonego postępowania), z czym wiąże się obowiązek uznania, że zostały one przez ustawodawcę określone w sposób rodzajowy. Ta rodzajowość jest determinowana kierunkiem nadawanym rozstrzygnięciu, a zatem tym, czy organ oceniający przyczyny mające wpływ na bieg postępowania, decyduje o jego zawieszeniu (podjęciu), czy odmowie zawieszenia (podjęcia) postępowania. Aktualna redakcja przepisu nie daje zatem podstaw, by możliwe było wyodrębnienie ogólnej kategorii postanowienia "w sprawie zawieszenia postępowania" rozumianego jako zbiorcze określenie postanowienia dotyczącego kwestii zawieszenia postępowania, a w konsekwencji, by dopuszczalne było na podstawie art. 101 § 3 k.p.a. uznanie postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania za substrat zażalenia. Sytuacja ta różnicuje obecny stan prawny z poprzednim brzmieniem przepisu, gdy zwrot "w sprawie zawieszenia" oznaczał wszystkie cztery możliwe rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia (zawieszenia postępowania, odmowy zawieszenia postępowania, podjęcia zawieszonego postępowania oraz odmowy jego podjęcia). Zwrot "w sprawie zawieszenia" zmienił zatem swój zakres treściowy i niewątpliwie przestała w nim się mieścić odmowa podjęcia postępowania (por. M. Szałkiewicz, Glosa do postanowienia NSA z 13 marca 2013 r., II OSK 452/13, Samorząd Terytorialny 2014, Nr 7-8, s 181 i n.). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznaje zatem, że zmiana przepisu art. 101 k.p.a. na mocy ustawy z 3 grudnia 2010 r. doprowadziła do ograniczenia zaskarżalności postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania. Brak możliwości zaskarżenia postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, jak trafnie przyjął organ, jest usprawiedliwiony przyjętą przez ustawodawcę potrzebą realizacji zasady szybkości postępowania i niedopuszczania do jego przewlekłości. Z przedstawionych wyżej przyczyn, uzasadnione pozostaje wyłączenie możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego. Trudno bowiem przyjmować, aby racjonalny ustawodawca z jednej strony wprowadzał mechanizmy udrażniające przebieg postępowania, a z drugiej strony utrzymywał te, które mogą służyć jego przedłużaniu. Należy przy tym raz jeszcze podkreślić, że strona niezadowolona z postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania nie zostaje pozbawiona możliwości jego kontroli, gdyż zgodnie z art. 142 k.p.a. rozstrzygnięcie to może kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji. Na takie też przyczyny uzasadniające wykluczenie zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania wskazywano także w uzasadnieniu rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Sejm RP VI kadencji, nr druku: 2987). Ten sam, w ocenie Sądu, argument przemawia także za wykluczeniem zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Podkreślenie wymaga, iż zaprezentowane powyżej stanowisko jednoznacznie dominuje w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i należy uznać je za ugruntowane (por. wyrok NSA z 19 lipca 2022 r., II OSK 2148/19; wyrok NSA z 6 lipca 2022 r., II OSK 2042/19; wyrok NSA z 1 grudnia 2021 r., III OSK 541/21, wyrok NSA z 26 sierpnia 2021 r., II OSK 3827/18; wyrok NSA z 28 maja 2021 r., I OSK 2705/20; wyrok NSA z 16 kwietnia 2021 r., I OSK 2/21; wyrok NSA z 7 października 2020 r., II OSK 1640/18; wyrok NSA z 20 grudnia 2019 r., I OSK 302/19; wyrok NSA z 13 listopada 2019 r., II OSK 2786/19; wyrok NSA z 11 lipca 2019 r., II OSK 2229/17; wyrok NSA z 13 czerwca 2019 r., I OSK 2186/17; wyrok NSA z 11 czerwca 2019 r., II OSK 1914/17; wyrok NSA z 28 maja 2019 r., II OSK 1723/17; wyrok NSA z 24 stycznia 2018 r., II OSK 874/16; wyrok NSA z 27 października 2017 r., II OSK 340/16; wyrok NSA z 3 marca 2017 r., II OSK 1542/16; wyrok NSA z 2 sierpnia 2016 r., II OSK 2839/14; wyrok NSA z 7 kwietnia 2016 r., II OSK 1939/14; wyrok NSA z 22 marca 2016 r., I OSK 339/16; wyrok NSA z 25 czerwca 2015 r., II OSK 2855/13; wyrok NSA z 28 maja 2014 r., II OSK 2975/12). Tutejszy Sąd dostrzega przy tym, że w orzeczeniach sądów administracyjnych wyrażone zostało również odmienne stanowisko, niemniej miało ono charakter odosobniony i było formułowane zasadniczo w okresie następującym bezpośrednio po wejściu w życiu zmiany przepisu art. 101 k.p.a. na mocy ustawy z 3 grudnia 2010 r. Natomiast powołane przez skarżącego w skardze orzeczenia sądów administracyjnych, a w szczególności uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2000 r., OPS 4/00 dotyczą stanu prawnego sprzed nowelizacji k.p.a., zatem treści nieobowiązujących już obecnie przepisów. Podkreślić zatem należy raz jeszcze, że opisana wyżej sytuacja uległa zmianie i obecnie późniejsze orzecznictwo oraz poglądy doktryny nie formułują już poglądu prezentowanego przez skarżących. Analogiczne stanowisko, jak wyżej wspomniano, zajmuje też doktryna (zob. m.in. Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, B. Adamiak i J. Borkowski, 15 wydanie, Wyd. C.H.Beck str. 533, Grzegorz Łaszczyca, Postanowienie administracyjne w ogólnym postępowaniu administracyjnym, LEX 2012 czy Piotr Brzozowski, Dopuszczalność zażalenia – monografia, LEX/el. 2014.). Końcowo wskazać należy, iż wpływu na wynik wykładni nadawanej powyższemu przepisowi i dopuszczalności rozpatrzenia zażalenia wniesionego przez skarżących nie mogło mieć również błędne pouczenie skarżących w postanowieniu organu I instancji o przysługującym im prawie do jego zaskarżenia. Zdaniem Sądu, nie może ulegać bowiem najmniejszej wątpliwości, że okoliczność doręczenia stronie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, wraz z pouczeniem tejże strony o prawie do jego zaskarżenia, nie powoduje, że akt ten podlegać może odmiennym od przyjętych przez ustawodawcę zasadom kontroli jego prawidłowości, w szczególności strona, wskazując na skutek prawny wywierany przez pouczenie, może żądać zainicjowania przeprowadzenia tejże kontroli w toku instancji na podstawie sporządzonego przez siebie zażalenia. Tego rodzaju wadliwe działanie organu, niezależnie od kwestii braku jego zgodności z prawem, prowadziłoby do nadania mu funkcji prawotwórczej, co z oczywistych powodów jest niedopuszczalne (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., II OSK 2966/19 i z 17 maja 203 r., II OSK 1720/20). Reasumując, skoro przepisy procedury administracyjnej nie przewidują samoistnego środka zaskarżenia dla postanowień o odmowie zawieszenia postępowania, to środek ten stronie nie przysługuje. Skoro zaś żaden przepis Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości zaskarżenia zażaleniem postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, to należało stwierdzić jego niedopuszczalność. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność wniesionego środka zaskarżenia, obliguje organ do wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 134 k.p.a., co Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego uczynił podejmując kontrolowane obecnie postanowienie. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji wyroku. ds